As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

Երբ անդրադառնում ենք երրորդ միջնորդավորված պատերազմին, որը ներկայացված է տասներեքերորդից մինչև տասնհինգերորդ համարներում, մենք կհիշեցնենք ինքներս մեզ, թե ինչն է նախորդել այս համարներին։ Տասներորդ գլխում Դանիելը ստանում է իր վերջին տեսիլքը, և այդ կերպ ճանաչվում է որպես մեկը, որ հասկանում է թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին մարգարեական տեսիլքները։ Եբրայերեն «dabar» բառը, որ նշանակում է «բան», թարգմանվել է որպես «thing»։ Իններորդ գլխում, երբ Գաբրիելը եկավ, որպեսզի Դանիելը հասկանա երկու հազար երեք հարյուր օրերի տեսիլքը, եբրայերեն «dabar» բառը թարգմանվել էր որպես «matter»։

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

Այո՛, երբ ես դեռ խոսում էի աղոթքի մեջ, այն մարդը՝ Գաբրիելը, որին սկզբում տեսել էի տեսիլքի մեջ, սրընթաց թռչելով եկավ ու դիպավ ինձ երեկոյան ընծայման ժամին։ Եվ նա խրատեց ինձ, խոսեց ինձ հետ ու ասաց. «Ո՛վ Դանիել, այժմ ելել եմ, որպեսզի քեզ իմացություն և հասկացողություն տամ։ Քո աղաչանքների սկզբում հրամանը ելավ, և ես եկել եմ՝ քեզ հայտնի անելու, որովհետև դու շատ սիրված ես. ուստի հասկացիր խոսքը և նկատի առ տեսիլքը»։ Դանիել 9:21–23.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

Երբ Գաբրիելը Դանիելին ասաց՝ «հասկացիր խոսքը և նկատի առ տեսիլքը», եբրայերեն «biyn» բառը թարգմանվել է թե՛ որպես «հասկացիր», և թե՛ որպես «նկատի առ»։ Բառը նշանակում է մտքով առանձնացնել։ Գաբրիելը Դանիելին տեղեկացրեց, որ մտովի առանձնացնի «dabar»-ը, որը թարգմանվել է որպես «խոսք», և «mareh»-ը, որը թարգմանվել է որպես «տեսիլք»։ Որպեսզի հասկանար այն մեկնությունը, որ Գաբրիելը տալիս էր Դանիելին՝ քսաներեք հարյուր տարվա մարգարեության վերաբերյալ, Դանիելը պետք է ճանաչեր այն տարբերությունը, որ կա մարգարեական տեսիլքի՝ որպես «խոսքի», և մարգարեական «mareh» տեսիլքի միջև։ «Խոսքը», որ «dabar»-ն է՝ նշանակում է խոսք, ներկայացնում է մարգարեության արտաքին գիծը, իսկ «mareh» տեսիլքը ներկայացնում է մարգարեության ներքին գիծը։

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

Դանիել մարգարեի տասներորդ գլխում մարգարեության ուսումնասիրողին հայտնվող առաջին ճշմարտությունն այն է, որ Դանիելը ներկայացնում է վերջին օրերին ապրող Աստծո ժողովրդին, որը հասկանում է մարգարեության թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին գծերը։

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Պարսկաստանի Կյուրոս թագավորի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որի անունը կոչվում էր Բաղտասասար. և այդ բանը ճշմարիտ էր, բայց նշանակված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը ու ըմբռնեց տեսիլքը։ Դանիել 10։1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

«Բանը» եբրայերեն «dabar» բառն է, իսկ «տեսիլքը»՝ «mareh» տեսիլքը։ Որպես մարգարե՝ Դանիելը ներկայացնում է Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին, որի կատարյալ իրականացումը հարյուր քառասունչորս հազարն է։ Կյուրոսի երրորդ տարին Դանիելին դնում է այն բարեփոխման գծում, որը սկսվեց վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին։ «Այդ օրերին», ներկայացնելով 1989 թվականից մինչև Միացյալ Նահանգներում շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքի պատմությունը, Դանիելը երեք շաբաթ սուգ էր անում։ Հարյուր քառասունչորս հազարի բարեփոխման գծում սգի այս ժամանակահատվածը նշանավորում է Հայտնության տասնմեկերորդ գլխի երկու վկաների երեքուկես օրերը, երբ նրանք մեռած են փողոցում։ Սոդոմի և Եգիպտոսի այն մեծ քաղաքի փողոցը, որտեղ նաև մեր Տերը խաչվեց, նաև Եզեկիելի մեռած չոր ոսկորների հովիտն է։

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

Տասներորդ գլխում Դանիելը կերպարանափոխվում է Քրիստոսի պատկերին և երեք անգամ հպվում է, նախքան Գաբրիելը կմեկնաբանի այն տեսիլքը, որ Դանիելը տեսավ։ Տեսիլքը առաջ բերեց երկրպագուների երկու դասերի բաժանում։ Հավիտենական ավետարանը միշտ առաջ է բերում երկրպագուների երկու դաս։ Դանիելը ներկայացնում էր այն դասի երկրպագուներին, որոնք ներկայացված են որպես հարյուր քառասունչորս հազարը՝ ի հակադրություն այն դասի, որ վախից փախավ տեսիլքից։

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

Տասներորդ գլխից առաջ Գաբրիելը երեք անգամ եկավ Դանիելի մոտ՝ տեսիլք մեկնաբանելու համար։ Նա մեկնաբանեց յոթերորդ և ութերորդ գլուխների տեսիլքները, որոնք պատկերում էին աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունները թե՛ իրենց քաղաքական դրսևորմամբ (յոթերորդ գլուխ), թե՛ իրենց կրոնական դրսևորմամբ (ութերորդ գլուխ)։ Այնուհետև, իններորդ գլխում, Գաբրիելը մեկնաբանեց երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեությունը։ Տասներորդ գլխում Գաբրիելը գալիս է՝ ավարտելու այն մեկնությունը, որ անավարտ էր մնացել իններորդ գլխում, և Դանիելին տալու այն տեսիլքի մեկնությունը, որը առաջ բերեց երկրպագուների երկու դասերը։ Նախ Գաբրիելը տասնչորսերորդ համարում Դանիելին տալիս է տեսիլքի ընդհանուր ակնարկը։

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Արդ ես եկել եմ, որպեսզի քեզ հասկացնեմ, թե ինչ պիտի պատահի քո ժողովրդին վերջին օրերում, որովհետև տեսիլքը դեռ շատ օրերի համար է։ Դանիել 10:14.

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

Քրիստոսի տեսիլքը, որը երկրպագուների երկու դաս առաջ բերեց, ներկայացնում է այն, ինչ պիտի պատահի Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում։ Յոթերորդ և ութերորդ գլուխների մեկնությունը այն պատմության մեկնությունն էր, որ ներկայացված էր աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների վերելքով և անկմամբ՝ պատկերված, համապատասխանաբար, գիշատիչ գազաններով և սրբարանի կենդանիներով։ Իններորդ գլխի մեկնությունը մանրամասն վերլուծություն էր մարգարեական տարբեր ժամանակահատվածների, որոնք ներկայացված էին երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության մեջ։ Ինչ-որ կերպ տասներորդ գլխում փառավորված Քրիստոսի տեսիլքը ներկայացնում էր այն, ինչ պիտի պատահի Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում։ Մինչ Գաբրիելը սկսում է պատմության մանրամասն ուրվագիծը, որը փառավորված Քրիստոսի տեսիլքի մեկնությունն է, նա Դանիելին հիշեցնում է, որ արդեն ասել է նրան, թե ինչ է ներկայացնում այդ մեկնությունը։

Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

Ապա նա ասաց. «Գիտե՞ս, թե ինչու եկայ քեզ մօտ. և այժմ պիտի վերադառնամ՝ Պարսկաստանի իշխանի դէմ պատերազմելու. և երբ ես գնամ, ահա Յունաստանի իշխանը պիտի գայ»։ Դանիէլ 10:20.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

Գաբրիելը Դանիելին հիշեցնում է, որ ինքը տասնչորսերորդ համարում Դանիելին ասել էր, թե եկել է, որպեսզի Դանիելին հասկացնել տա, թե ինչ է պատահելու Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում, և նա ակնկալում էր, որ Դանիելը մարգարեական պատմության հետևյալ ներկայացումը դնի այդ համատեքստում։ Դանիելը հենց առաջին օրվանից, երբ սկսեց սգալ, փնտրում էր հատուկ ըմբռնում։

Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

Այն ժամանակ նա ինձ ասաց. «Մի՛ վախեցիր, Դանիե՛լ, որովհետև այն առաջին օրից, երբ սիրտդ դրեցիր հասկանալու և քեզ խոնարհեցնելու քո Աստծու առաջ, քո խոսքերը լսվեցին, և ես եկել եմ քո խոսքերի պատճառով։ Բայց Պարսկաստանի թագավորության իշխանը դիմադրեց ինձ քսանմեկ օր. սակայն ահա՛, Միքայէլը՝ գլխավոր իշխաններից մեկը, եկավ ինձ օգնելու, և ես մնացի այնտեղ՝ Պարսկաստանի թագավորների մոտ»։ Դանիել 10:12, 13.

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

Դանիէլի երեք շաբաթ տևած սուգից հետո նա տեսավ Քրիստոսի տեսիլքը, որը մարգարեականորեն համընկնում էր այն Քրիստոսի տեսիլքին, որ Հովհաննեսը Պատմոսում ականատես էր եղել։

“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

«Ոչ պակաս անձնավորություն, քան Աստծո Որդին, երևաց Դանիելին։ Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ տրվեց Հովհաննեսին, երբ Քրիստոսը հայտնվեց նրան Պատմոս կղզում։ Մեր Տերն այժմ գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին սովորեցնելու, թե ինչ պիտի տեղի ունենար վերջին օրերում։ Այս գիտելիքը տրվեց Դանիելին և ներշնչմամբ արձանագրվեց մեզ համար, որոնց վրա աշխարհի վախճաններն են հասել։»

“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

«Աշխարհի Փրկչի կողմից հայտնված մեծ ճշմարտությունները նախատեսված են նրանց համար, ովքեր ճշմարտությունը որոնում են ինչպես ծածկված գանձեր։ Դանիելը տարեց մարդ էր։ Նրա կյանքն անցել էր հեթանոսական արքունիքի հրապույրների մեջ, նրա միտքը ծանրաբեռնված էր մի մեծ կայսրության գործերով, սակայն նա մի կողմ է դնում այս ամենը՝ Աստծու առաջ իր անձը խոնարհեցնելու և Բարձրյալի նպատակների գիտությունը փնտրելու համար։ Եվ ի պատասխան նրա աղաչանքների՝ երկնային ատյաններից լույս հաղորդվեց նրանց համար, ովքեր պետք է ապրեին վերջին օրերում։ Ուրեմն ինչպիսի՜ ջանասիրությամբ պիտի մենք որոնենք Աստծուն, որպեսզի Նա բացի մեր հասկացողությունը՝ ըմբռնելու այն ճշմարտությունները, որ մեզ են բերված Երկնքից։»

“‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

«Եվ միայն ես՝ Դանիէլս, տեսայ այդ տեսիլքը, իսկ ինձ հետ եղող մարդիկ չտեսան այդ տեսիլքը. բայց մեծ դող ընկաւ նրանց վրայ, այնպես որ փախան՝ թաքնուելու համար… Իսկ իմ մէջ ոչ մի զօրութիւն չմնաց, որովհետեւ իմ գեղեցկութիւնը իմ մէջ ապականութեան փոխուեց, եւ ես ոչ մի զօրութիւն չպահեցի»։ Այդպիսին պիտի լինի ամեն մէկի փորձառութիւնը, ով ճշմարտապէս սրբագործուած է։ Որքան աւելի յստակ լինեն նրանց հայեացքները Քրիստոսի մեծութեան, փառքի եւ կատարելութեան վերաբերեալ, այնքան աւելի կենդանի կերպով պիտի տեսնեն իրենց իսկ տկարութիւնն ու անկատարութիւնը։ Նրանք ոչ մի հակուածութիւն չեն ունենայ իրենց անմեղսունակ բնաւորութիւն վերագրելու. այն, ինչ իրենց մէջ ճիշտ եւ գեղեցիկ էր երեւում, Քրիստոսի մաքրութեան եւ փառքի հետ համեմատութեամբ պիտի երեւայ միայն որպէս անարժան եւ ապականացու։ Երբ մարդիկ բաժանուած են Աստծուց եւ Քրիստոսի մասին շատ աղօտ պատկերացումներ ունեն, այնժամ են ասում. «Ես անմեղք եմ, ես սրբագործուած եմ»։

“Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

«Այնուհետև Գաբրիելը երևաց մարգարեին և այսպես դիմեց նրան. «Ո՛վ Դանիել, խիստ սիրելի մարդ, հասկացիր այն խոսքերը, որ ասում եմ քեզ, և կանգնիր ուղիղ, որովհետև այժմ քեզ մոտ եմ ուղարկվել»։ Եվ երբ նա ասաց ինձ այս խոսքը, ես կանգնեցի դողալով։ Այն ժամանակ նա ասաց ինձ. «Մի՛ վախեցիր, Դանիել, որովհետև այն առաջին օրից, երբ դու սիրտդ դրեցիր հասկանալու և քեզ խոնարհեցնելու քո Աստծու առաջ, քո խոսքերը լսվեցին, և ես եկել եմ քո խոսքերի համար»։

“What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

«Ի՜նչ մեծ պատիվ ցույց տրվեց Դանիելին Երկնքի Վեհության կողմից։ Նա մխիթարում է իր դողդոջուն ծառային և հավաստիացնում նրան, որ նրա աղոթքը լսվել է Երկնքում, և որ այդ ջերմեռանդ աղաչանքին ի պատասխան Գաբրիել հրեշտակը ուղարկվել էր՝ ազդելու պարսից թագավորի սրտի վրա։ Միապետը երեք շաբաթների ընթացքում, մինչ Դանիելը ծոմ էր պահում և աղոթում, դիմադրել էր Աստծո Հոգու ներգործություններին, բայց Երկնքի Իշխանը՝ հրեշտակապետ Միքայելը, ուղարկվեց՝ համառ թագավորի սիրտը դարձնելու, որպեսզի նա որոշակի քայլ ձեռնարկեր՝ պատասխանելու Դանիելի աղոթքին։»

“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

«Եվ երբ նա ինձ ասաց այդպիսի խոսքեր, ես երեսս դեպի գետին դարձրի և համրացա։ Եվ ահա մարդու որդիների նմանության պես մեկը դիպավ իմ շուրթերին… Եվ ասաց. Ո՛վ շատ սիրված մարդ, մի՛ վախեցիր. խաղաղություն քեզ. զորացիր, այո՛, զորացիր։ Եվ երբ նա խոսեց ինձ հետ, ես զորացա և ասացի. Թող իմ տերը խոսի, որովհետև դու ինձ զորացրիր»։ Այնքան մեծ էր Դանիելին հայտնված աստվածային փառքը, որ նա չէր կարող տանել այդ տեսարանը։ Այն ժամանակ Երկնքի պատգամաբերը ծածկեց իր ներկայության պայծառությունը և մարգարեին երևաց որպես «մարդու որդիների նմանության պես մեկը»։ Իր աստվածային զորությամբ նա զորացրեց այս անարատության և հավատի մարդուն, որպեսզի նա լսի Աստծուց իրեն ուղարկված պատգամը։

“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

«Դանիելը Բարձրյալի նվիրված ծառա էր։ Նրա երկար կյանքը լի էր իր Տիրոջ համար կատարված ազնիվ ծառայության գործերով։ Նրա բնավորության մաքրությունն ու անսասան հավատարմությունը հավասարազոր են միայն նրա սրտի խոնարհությանը և Աստծո առաջ նրա ապաշխարությանը։ Մենք կրկնում ենք. Դանիելի կյանքը ճշմարիտ սրբագործման ներշնչյալ պատկերացումն է»։ Review and Herald, February 8, 1881.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

Դանիելի փորձառությունը տասներորդ գլխում ներկայացնում է վերջին օրերի Աստծո ժողովրդին, որոնք, Դանիելի և Հովհաննեսի պես, հասկանում են Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը։ Դանիելին այն մարգարեական պատմության մեջ տեղադրելու բանալին, որտեղ գտնվում է նրա փորձառությունը, հիմնված է այն փաստի վրա, որ նա սգի մեջ էր, և որ քսանմեկ օրերի ավարտին Միքայէլն ուղարկվեց։ Առաջին համարում Դանիելը արձանագրում է, որ նա հասկացողություն ուներ մարգարեության թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին տեսիլքների վերաբերյալ։ Քսանմեկ օրերից առաջ Դանիելը այս երկու տեսիլքների վերաբերյալ ուներ թերի ըմբռնում, սակայն Գաբրիելի մեկնաբանությամբ Դանիելը լիովին ըմբռնում է «բանը» և «տեսիլքը»՝ որպես տարբեր հայտնություններ։

“As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

«Երբ մոտենում էր յոթանասուն տարվա գերության ավարտի ժամանակը, Դանիելի միտքը խորապես զբաղված էր Երեմիայի մարգարեություններով։ Նա տեսավ, որ մոտ է այն ժամանակը, երբ Աստված պիտի իր ընտրյալ ժողովրդին մեկ այլ փորձություն տար. և ծոմապահությամբ, խոնարհությամբ ու աղոթքով նա աղաչում էր Երկնքի Աստծուն Իսրայելի համար՝ այս խոսքերով. «Ո՛վ Տեր, մեծ և ահեղ Աստված, որ պահում ես ուխտն ու ողորմությունը Քեզ սիրողների և Քո պատվիրանները պահողների հանդեպ». մենք մեղանչեցինք, անօրենություն գործեցինք, ամբարշտություն արեցինք և ապստամբեցինք՝ շեղվելով Քո պատվիրաններից ու Քո դատաստաններից. և չլսեցինք Քո ծառաներին՝ մարգարեներին, որոնք Քո անունով խոսեցին մեր թագավորներին, մեր իշխաններին, մեր հայրերին և երկրի ամբողջ ժողովրդին»։

“Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

«Ուշադրություն դարձրեք այս խոսքերին։ Դանիելը Տիրոջ առաջ չի հռչակում իր սեփական հավատարմությունը։ Իրեն մաքուր և սուրբ լինելու պահանջ ներկայացնելու փոխարեն՝ նա իրեն նույնացնում է Իսրայելի իսկապես մեղավորների հետ։ Այն իմաստությունը, որ Աստված հաղորդել էր նրան, այնքան գերազանցում էր աշխարհի իմաստունների իմաստությանը, որքան երկնքում կեսօրին շողացող արևի լույսը ավելի պայծառ է, քան ամենաթույլ աստղը։ Սակայն խորհեցե՛ք այն աղոթքի մասին, որ ելնում է այս մարդու շուրթերից, որ այնքան մեծապես արժանացել էր Երկնքի բարեհաճությանը։ Խորին խոնարհությամբ, արցունքներով և սրտի պատառոտմամբ նա աղաչում է իր և իր ժողովրդի համար։ Նա իր հոգին բացում է Աստծո առաջ՝ խոստովանելով իր սեփական նվաստությունը և ընդունելով Տիրոջ մեծությունն ու վեհությունը։»

“What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

«Ի՜նչ լրջություն և ջերմեռանդություն են բնորոշում նրա աղաչանքները։ Նա ավելի ու ավելի է մոտենում Աստծուն։ Հավատի ձեռքը դեպի վեր է պարզվում՝ բռնելու Բարձրյալի երբեք չխափանվող խոստումները։ Նրա հոգին տառապագին մաքառում է։ Եվ նա ունի վկայությունը, որ իր աղոթքը լսված է։ Նա զգում է, որ հաղթանակը իրենն է։ Եթե մենք՝ որպես ժողովուրդ, աղոթեինք այնպես, ինչպես աղոթեց Դանիելը, և մաքառեինք այնպես, ինչպես նա մաքառեց՝ խոնարհեցնելով մեր հոգիները Աստծու առջև, ապա մեր խնդրանքներին կստանայինք նույնքան ակնառու պատասխաններ, որքան տրվեցին Դանիելին։ Լսեցե՛ք, թե ինչպես է նա իր գործը ներկայացնում Երկնքի ատյանում.»

“‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

«Ո՛վ իմ Աստված, խոնարհի՛ր Քո ականջը և լսի՛ր, բացի՛ր Քո աչքերը և տե՛ս մեր ամայությունները և այն քաղաքը, որ կոչված է Քո անունով. որովհետև մենք մեր աղաչանքները Քո առաջ չենք մատուցում մեր արդարությունների համար, այլ Քո մեծ ողորմությունների համար։ Ո՛վ Տեր, լսի՛ր, ո՛վ Տեր, ների՛ր, ո՛վ Տեր, ուշադրությո՛ւն դարձրու և գործի՛ր, մի՛ ուշացրու՝ հանուն Քեզ իսկ, ո՛վ իմ Աստված. որովհետև Քո քաղաքը և Քո ժողովուրդը կոչված են Քո անունով։ Եվ մինչ ես խոսում էի ու աղոթում և խոստովանում իմ մեղքը և իմ ժողովրդի մեղքը, … ահա Գաբրիել մարդը, որին ես սկզբում տեսել էի տեսիլքի մեջ, արագ թռիչքով գալով, հպվեց ինձ երեկոյան պատարագի ժամանակ»։

“As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

«Երբ Դանիելի աղոթքը բարձրանում էր, Գաբրիել հրեշտակը սլանալով իջնում է երկնային արքունիքներից՝ նրան հայտնելու, որ իր աղաչանքները լսված և պատասխանված են։ Այս հզոր հրեշտակը հանձնառված էր նրան իմաստություն և հասկացողություն տալու՝ նրա առջև բացելու գալիք դարերի խորհուրդները։ Այսպես, մինչ Դանիելը ջանադիր կերպով ձգտում էր ճանաչել և հասկանալ ճշմարտությունը, նա հաղորդակցության մեջ մտցվեց Երկնքի կողմից ուղարկված պատգամաբերի հետ։»

“The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

«Աստծու մարդը աղոթում էր ոչ թե ուրախ զգացմունքի մի հորձանք ստանալու համար, այլ՝ աստվածային կամքի ճանաչության համար։ Եվ նա այդ ճանաչությունը ցանկանում էր ոչ միայն իր, այլև իր ժողովրդի համար։ Նրա մեծ բեռը Իսրայելի համար էր, որոնք խստագույն իմաստով չէին պահում Աստծու օրենքը։ Նա ընդունում է, որ իրենց բոլոր դժբախտությունները իրենց վրա եկել են այդ սուրբ օրենքի հանդեպ իրենց հանցանքների հետևանքով։ Նա ասում է. «Մենք մեղանչեցինք, անօրենություն գործեցինք… Որովհետև մեր մեղքերի և մեր հայրերի անօրենությունների պատճառով Երուսաղեմն ու Քո ժողովուրդը նախատինք են դարձել բոլոր նրանց համար, որ մեր շուրջն են»։ Նրանք կորցրել էին իրենց առանձնահատուկ, սուրբ բնավորությունը՝ որպես Աստծու ընտրյալ ժողովուրդ։ «Արդ, ո՛վ մեր Աստված, լսի՛ր Քո ծառայի աղոթքն ու նրա աղաչանքները, և Քո երեսը փայլեցրո՛ւ Քո ամայացած սրբարանի վրա»։ Դանիելի սիրտը խոր կարոտով դառնում է դեպի Աստծու ամայացած սրբարանը։ Նա գիտի, որ նրա բարգավաճումը կարող է վերականգնվել միայն այն ժամանակ, երբ Իսրայելը կզղջա Աստծու օրենքի դեմ իր հանցանքների համար և կդառնա խոնարհ, հավատարիմ և հնազանդ։»

“In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

«Ի պատասխան նրա աղաչանքին՝ Դանիելը ստացավ ոչ միայն այն լույսն ու ճշմարտությունը, որոնց նա և իր ժողովուրդը առավելապես կարիքն ունեին, այլև ապագայի մեծ իրադարձությունների տեսիլքը՝ մինչև իսկ աշխարհի Փրկչի գալուստը։ Նրանք, ովքեր հայտարարում են, թե սրբացած են, մինչդեռ ոչ մի ցանկություն չունեն քննելու Սուրբ Գրքերը կամ աղոթքի մեջ Աստծո հետ մաքառելու՝ աստվածաշնչյան ճշմարտության ավելի հստակ ըմբռնման համար, չգիտեն, թե ինչ է ճշմարիտ սրբացումը»։

“All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

«Աստծու խոսքին սրտով հավատացող բոլոր մարդիկ կքաղցեն և կծարավեն Նրա կամքի գիտությանը։ Աստված է ճշմարտության Հեղինակը։ Նա լուսավորում է մթագնած միտքը և մարդկային մտքին զորություն է տալիս ըմբռնելու և հասկանալու այն ճշմարտությունները, որոնք Ինքն է հայտնել։»

“Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

«Դանիելը խոսում էր Աստծու հետ։ Երկինքը բացվեց նրա առաջ։ Սակայն նրան տրված բարձր պատիվները խոնարհվելու և ջերմեռանդ որոնման արդյունքն էին։ Նա չէր մտածում, ինչպես մեր օրերում շատերն են մտածում, թե կարևոր չէ, ինչին ենք հավատում, եթե միայն անկեղծ լինենք և սիրենք Հիսուսին։ Հիսուսի հանդեպ ճշմարիտ սերը կհանգեցնի առավել սերտ և ջերմեռանդ քննության այն բանի, թե ինչ է ճշմարտությունը։ Քրիստոս աղոթեց, որ իր աշակերտները ճշմարտությամբ սրբագործվեն։ Նա, ով չափազանց ծույլ է ճշմարտության համար տագնապալից, աղոթական որոնում կատարելու, կմնա ընդունելու այնպիսի մոլորություններ, որոնք կհաստատեն նրա հոգու կործանումը։»

“At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

«Գաբրիելի այցելության ժամանակ Դանիել մարգարեն անկարող էր ընդունելու հետագա հրահանգություն. սակայն մի քանի տարի անց, ցանկանալով առավել իմանալ այն թեմաների մասին, որոնք դեռ լիովին բացատրված չէին, նա դարձյալ ձեռնամուխ եղավ Աստծուց լույս և իմաստություն որոնելու։ «Այն օրերին ես՝ Դանիելս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Հաճելի հաց չէի ուտում, ոչ միս, ոչ գինի իմ բերանը չէր մտնում, և ամենևին ինձ օծում չէի… Այն ժամանակ բարձրացրի իմ աչքերը և նայեցի, և ահա՝ մի մարդ, բեհեզյա հանդերձներով, որի մեջքը գոտևորված էր Ուփազի ընտիր ոսկով։ Նրա մարմինն էլ ոսկեքարի պես էր, և նրա երեսը՝ կայծակի տեսքի պես, և նրա աչքերը՝ կրակի ճրագների պես, և նրա բազուկներն ու նրա ոտքերը՝ հղկված պղնձի փայլի պես, և նրա խոսքերի ձայնը՝ բազմության ձայնի պես»։

“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

«Աստծո Որդուց ոչ պակաս Անձնավորություն հայտնվեց Դանիելին։ Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ տվել է Հովհաննեսը, երբ Քրիստոսը իրեն հայտնվեց Պատմոս կղզում։ Մեր Տերն այժմ գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին ուսուցանելու, թե ինչ պետք է տեղի ունենար վերջին օրերում։ Այս գիտելիքը տրվեց Դանիելին և ներշնչմամբ արձանագրվեց մեզ համար, որոնց վրա աշխարհի վախճաններն են հասել»։ Review and Herald, February 8, 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

Մեկնությունը, որ Գաբրիելը՝ «երկնքի պատվիրակված պատգամաբերը», բերում էր Դանիելին, այն մեկնության լրացումն էր, որ նա սկսել էր ներկայացնել Դանիելին իններորդ գլխում։ «Տող առ տող» մեթոդաբանությունը պահանջում է, որ մենք իններորդ և տասներորդ գլուխների թե՛ մեկնությունը, թե՛ դրանց առնչվող հանգամանքները միմյանց հետ համադրենք, որպեսզի ճիշտ բաժանենք մարգարեական պատկերավորումը։ Հենց այս մեկնության մեջ է, որ Ուլայի և Հիդդեկելի գետերի տեսիլքները միանում են։

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

Դանիելը Երեմիայի և Մովսեսի գրքերից հասկացել էր, որ Աստծու ժողովրդի ազատագրությունը մոտ էր։ Այսպիսով Դանիելը ներկայացնում է վերջին օրերի Աստծու ժողովրդին, որը հասկանում է, որ Աստծու ժողովրդի վերջնական ազատագրությունը մոտ է։ Այդ վերջին օրերի ժողովուրդը պիտի ճանաչի, որ իրենք հոգևորապես ցրվել են, ինչպես ներկայացված է Դանիելով, որ ցրվել էր Բաբելոնում յոթանասունամյա գերության ստրկության մեջ։ Այնուհետև նրանք պիտի հասկանան, որ իրենք, ինչպես Դանիելը, պետք է դրսևորեն իրենց ցրված վիճակին այնպիսի արձագանք, որը համահունչ է Ղևտական գրքի քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներով» ներկայացված բժշկությանը։

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

Երբ վերջին օրերում դրսևորվի Դանիելով ներկայացված խոնարհության փորձառությունը, որ պահանջվում է Ղևտացոց քսանվեցերորդ գլխում շարադրված դեղամիջոցով, Աստծո վերջին օրերի ժողովուրդը որոշակի ժամանակահատված սգացած կլինի։ Այդ ժամանակահատվածը ավարտվում է, երբ Միքայել հրեշտակապետը իջնում է։

We will continue this study in the next article.

Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

Եվ դուք կկորչեք հեթանոսների մեջ, և ձեր թշնամիների երկիրը ձեզ կխժռի։ Եվ ձեզնից մնացածները ձեր թշնամիների երկրներում կհյուծվեն իրենց անօրենության մեջ, և նաև իրենց հայրերի անօրենությունների մեջ նրանց հետ միասին կհյուծվեն։ Եթե նրանք խոստովանեն իրենց անօրենությունը և իրենց հայրերի անօրենությունը՝ այն հանցանքով, որով հանցանք գործեցին իմ դեմ, և նաև որ ինձ հակառակ ընթացան, և որ ես ևս նրանց հակառակ ընթացա ու նրանց բերեցի իրենց թշնամիների երկիրը,— եթե այն ժամանակ նրանց անթլփատ սրտերը խոնարհվեն, և նրանք այն ժամանակ ընդունեն իրենց անօրենության պատիժը,— այն ժամանակ ես կհիշեմ իմ ուխտը Հակոբի հետ, և նաև իմ ուխտը Իսահակի հետ, և նաև իմ ուխտը Աբրահամի հետ կհիշեմ, և երկիրը կհիշեմ։ Երկիրն էլ նրանցից թողնված կլինի և կվայելի իր շաբաթները, մինչ նա ամայի պառկած կլինի առանց նրանց. և նրանք կընդունեն իրենց անօրենության պատիժը, որովհետև, այո՛, որովհետև նրանք արհամարհեցին իմ դատաստանները, և որովհետև նրանց հոգին գարշեց իմ կանոնները։ Բայց այս ամենի հանդերձ, երբ նրանք լինեն իրենց թշնամիների երկրում, ես նրանց չեմ մերժի և նրանցից չեմ գարշի, որպեսզի իսպառ ոչնչացնեմ նրանց և խախտեմ իմ ուխտը նրանց հետ. որովհետև ես նրանց Տեր Աստվածն եմ։ Այլ նրանց համար կհիշեմ նրանց նախահայրերի ուխտը, որոնց դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից հեթանոսների աչքի առաջ, որպեսզի լինեմ նրանց Աստվածը. ես եմ Տերը։ Ղևտական 26:38–45.