In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

Դանիելի տասներորդ գլխում Գաբրիելը կատարում է Դանիելի գրքի ամբողջական մեկնությունը Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին ներկայացնելու գործը։ Դանիելը ներկայացնում է Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին, որոնք Հայտնության գրքում հարյուր քառասունչորս հազարն են։ Այսպիսով, հարյուր քառասունչորս հազարը արթնանում են՝ գիտակցելու, որ իրենք ցրված են եղել, ինչպես ներկայացված է Դանիելի միջոցով իններորդ գլխում։ Նրանք նաև արթնանում են այն ըմբռնմանը, որ այն մեծ փորձությունը, որով որոշվում է իրենց հավիտենական ճակատագիրը, գազանի պատկերի փորձությունն է, որը տեղի է ունենում նախքան իրենց կնքվելը և նախքան շնորհի ժամանակի փակվելը Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Նրանք սգում են այն հիասթափությունը, որին հանդիպեցին 2020 թվականի հուլիսի 18-ին, և այդ վիճակում նրանց տրվում է տեսիլք Քրիստոսի մասին Սրբությունների Սրբում, ինչպես ներկայացված է Եսայիայի միջոցով վեցերորդ գլխում։

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

Այդ տեսիլքը, ինչպես ներկայացված է թե՛ Դանիելի, թե՛ Եսայիի կողմից, նրանց թույլ է տալիս տեսնել իրենց ապականված վիճակը փառքի Տիրոջ առաջ, և երկուսն էլ խոնարհվում են մինչև հողը։ Այնուհետև Եսային լսում է այն հարցը, թե ում պիտի Աստված ուղարկի Իր ժողովրդի մոտ, և Եսային կամավորաբար արձագանքում է, սակայն նախ նա մաքրվում է։

Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

Ապա ես ասացի. «Վա՜յ ինձ, որովհետև կորստյան եմ մատնված. քանզի ես անմաքուր շուրթեր ունեցող մարդ եմ, և բնակվում եմ անմաքուր շուրթեր ունեցող ժողովրդի մեջ, որովհետև իմ աչքերը տեսան Թագավորին՝ Զորաց Տիրոջը»։ Այն ժամանակ սերովբեներից մեկը թռավ դեպի ինձ՝ իր ձեռքում ունենալով մի վառ ածուխ, որ աքցանով վերցրել էր զոհասեղանից։ Եվ այն դրեց իմ բերանին ու ասաց. «Ահա՛, սա դիպավ քո շուրթերին, և քո անօրենությունը վերացվեց, ու քո մեղքը քավվեց»։ Եվ ես լսեցի Տիրոջ ձայնը, որ ասում էր. «Ո՞ւմ ուղարկեմ, և ո՞վ կգնա մեզ համար»։ Այն ժամանակ ես ասացի. «Ահա՛ ես, ի՛նձ ուղարկիր»։ Եսայիա 6:5–8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

Եսայիան մաքրվեց սեղանի վրայից վերցված ածուխով, իսկ Դանիելը մաքրվեց՝ հայելու պես պատճառական տեսիլքը դիտելով, որն իր դիտողին փոխում է այն պատկերի կերպարանքին, որին նա նայում է։ Եսայիային ասվում է՝ պատգամը տանել մի ժողովրդի, որ լսելով չի լսում, և տեսնելով չի տեսնում։

And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

Եվ Նա ասաց. Գնա և ասա այս ժողովրդին. «Լսելով լսեցե՛ք, բայց մի՛ հասկացեք, և տեսնելով տեսե՛ք, բայց մի՛ ընկալեք։ Այս ժողովրդի սիրտը պարարտացրու, նրանց ականջները ծանրացրու, և նրանց աչքերը փակիր, որպեսզի չտեսնեն իրենց աչքերով, և չլսեն իրենց ականջներով, և չհասկանան իրենց սրտով, և չդառնան, և չբժշկվեն»։ Եսայիա 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

Եսայիան ցանկանում է իմանալ, թե որքան ժամանակ պիտի հաղորդակցվի այն ժողովրդի հետ, որ չի հասկանում և չի ընկալում, ուստի նա տալիս է այս հարցը՝ «մինչև ե՞րբ»։

Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

Ապա ես ասացի. «Տե՛ր, մինչև ե՞րբ»։ Եվ նա պատասխանեց. «Մինչև որ քաղաքները ամայանան՝ առանց բնակչի, և տները՝ առանց մարդու, և երկիրը բոլորովին անապատանա, և Տերը մարդկանց հեռացնի հեռու, և երկրի մեջտեղում մեծ լքում լինի»։ Եսայիա 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

Այն երկիրը, որ վերջին օրերի աստվածաշնչյան մարգարեության առարկան է, Միացյալ Նահանգներն են, որոնք «ամբողջովին ամայացվում են», երբ ազգային կործանումը վրա է հասնում կիրակնօրյա օրենքի ազգային հավատուրացության հետևանքով։ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասունմեկերորդ համարը նախապատկերված է նույն գլխի տասնվեցերորդ համարով։ Քառասունմեկերորդ համարում «երկրի մեջտեղում մեծ լքումը» նույնացվում է «շատերի» կործանվելու հետ։ Եսայիայի պատգամը, որին Հիսուսն ակնարկեց, երբ մարդկանց մեջ Իր պատմության ընթացքում դիմում էր վիճաբանող հրեաներին, ցույց է տալիս, որ երբ նախկին ուխտի ժողովուրդն անտեսվում է, այն ժամանակ նրանք ունեն ականջներ ու աչքեր, բայց չեն հասկանում և չեն ընկալում։ Եսայիայի պատգամը ներկայացնում է Լաոդիկեական ադվենտականության վերջին կոչը, որն ավարտվում է կիրակնօրյա օրենքով, որտեղ Լաոդիկեական ադվենտականությունը դուրս է փսխվում Տիրոջ բերանից։

He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

Նա պիտի մտնի նաև փառավոր երկիրը, և շատ երկրներ պիտի տապալվեն. բայց սրանք պիտի ազատվեն նրա ձեռքից՝ Եդոմը, Մովաբը և Ամմոնի որդիներից գլխավորները։ Դանիել 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

Եսայիային և Դանիելին տրված է Լաոդիկեային վերջնական կոչը ներկայացնելու պատասխանատվությունը, և Դանիելի երրորդ հպումով տասներորդ գլխում նա զորացվում է այդ առաջադրանքի համար։

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

Եվ դարձյալ եկավ ու դիպավ ինձ մեկը, որ մարդու կերպարանքի նման էր, և զորացրեց ինձ։ Եվ ասաց. «Ո՛վ շատ սիրված մարդ, մի՛ վախեցիր. խաղաղություն քեզ. զորացիր, այո՛, զորացիր»։ Եվ երբ նա խոսեց ինձ հետ, ես զորացա և ասացի. «Թող իմ տերը խոսի, որովհետև դու զորացրիր ինձ»։ Դանիել 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

Դանիելը զորացվեց՝ հաղորդելու այն պատգամը, որ հասկացավ, երբ տասներորդ գլխում Միքայելը իջավ։ Եսայիային տեղեկացվեց, որ նա պետք է պատգամը հաղորդի մինչև Կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ մի մնացորդ պիտի հաստատվի։

Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

Այն ժամանակ ես ասացի. «Տե՛ր, մինչև ե՞րբ»։ Եվ նա պատասխանեց. «Մինչև որ քաղաքները ամայանան՝ առանց բնակչի, և տները՝ առանց մարդու, և երկիրը բոլորովին անապատանա, և Տերը մարդկանց հեռու տանի, և երկրի մեջ մեծ լքում լինի։ Բայց նրանում դեռ մի տասներորդ կմնա, և նա պիտի դարձյալ վերադառնա ու պիտի խժռվի. ինչպես բևեկնին և ինչպես կաղնուն, որոնց էությունը մնում է նրանց մեջ, երբ նրանք թափում են իրենց տերևները, այնպես էլ սուրբ սերմը նրա էությունը պիտի լինի»։ Եսայիա 6:11–13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

Երբ «երկրի մեջտեղում մեծ ամայացում» պիտի լիներ (Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ), պիտի հայտնվեր մի «տասներորդ», որի «էությունը» «սուրբ սերմն» է։ «Տասներորդ» թարգմանված եբրայերեն բառի արմատը «տասանորդ» է։ Տերը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ պիտի ունենա մի «տասանորդ», որ «վերադարձել է»։

And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

Եվ երկրի ամբողջ տասանորդը՝ լինի երկրի սերմից, թե ծառի պտղից, Տիրոջն է. այն սուրբ է Տիրոջը։ Եվ եթե մարդը կամենա իր տասանորդից մի բան փրկագնել, ապա դրան պիտի ավելացնի նրա հինգերորդ մասը։ Եվ նախրի կամ հոտի տասանորդի մասին՝ այն ամենից, ինչ անցնում է գավազանի տակով, տասներորդը սուրբ պիտի լինի Տիրոջը։ Ղևտական 27:30–32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

«Տասանորդը», որ «վերադառնում է», սուրբ է Տիրոջ համար, և այն Տիրոջ բաժինն է։

For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

Քանզի Տիրոջ բաժինը նրա ժողովուրդն է, Հակոբը՝ նրա ժառանգության վիճակը։ Բ Օրինաց 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

Նրանք, ովքեր վերադարձել են կիրակնօրյա օրենքից առաջ, այն մարդիկ են, որ ներկայացված են Երեմիայի կողմից, ովքեր կրել են առաջին հիասթափությունը, որոնց Տերը խոստացել էր, որ եթե նրանք վերադառնան, կլինեն Տիրոջ բերանը, այսինքն՝ Նրա պատգամախոսները։

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

Քո խոսքերը գտնվեցին, և ես կերա դրանք, և քո խոսքն ինձ համար եղավ իմ սրտի ուրախությունն ու ցնծությունը, որովհետև ես կոչված եմ քո անունով, ո՛վ Տեր, Զորությունների Աստված։ Ես չնստեցի ծաղրողների ժողովում և չուրախացա. միայնակ նստեցի քո ձեռքի պատճառով, որովհետև դու ինձ լցրել ես զայրույթով։ Ինչո՞ւ է իմ ցավը մշտական, և իմ վերքը՝ անբուժելի, որ հրաժարվում է բժշկվելուց։ Մի՞թե դու ինձ համար պիտի լինես իբրև սուտասան, և իբրև ջրեր, որ պակասում են։ Ուստի այսպես է ասում Տերը. եթե դու դարձի գաս, ապա ես քեզ կրկին պիտի բերեմ, և դու պիտի կանգնես իմ առաջ. և եթե թանկագինն առանձնացնես անարժանից, դու պիտի լինես իմ բերանի պես։ Թող նրանք քեզ դառնան, բայց դու նրանց մի՛ դառնա։ Եվ ես քեզ այս ժողովրդի համար պիտի դարձնեմ պղնձե պարսպապատ պատ, և նրանք պիտի պատերազմեն քո դեմ, բայց քեզ չեն հաղթի, որովհետև ես քեզ հետ եմ՝ քեզ փրկելու և քեզ ազատելու համար, ասում է Տերը։ Եվ ես քեզ պիտի ազատեմ ամբարիշտների ձեռքից, և պիտի փրկագնեմ քեզ ահեղների ձեռքից։ Երեմիա 15:16–21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

Եսայիայի վկայության մեջ վերադարձող մնացորդը կամ տասանորդը պիտի ուտվեր, որովհետև նրանց տրվել էր Աստծո պատգամը, և Նրա Խոսքը պիտի ուտվեր։ Նրանք էին նրանք, ովքեր պիտի լինեին Աստծո բերանը, և այդպես նրանք պիտի ներկայացնեին Աստծո այն Խոսքը, որ պիտի ուտվեր փրկություն որոնողների կողմից։ Երեմիան չնստեց «ծաղրողների ժողովում», որովհետև, ինչպես Դանիելի դեպքում, երբ նա տեսավ տեսիլքը, «ծաղրողների ժողովը» փախավ։ Երեմիան կարծել էր, թե Աստված իրեն խաբել էր, որովհետև Աստծո ձեռքը թույլ էր տվել 1844 թվականի ապրիլի 19-ի՝ միլլերական պատմության առաջին հիասթափությունը, և 2020 թվականի հուլիսի 18-ի՝ վերջին օրերում։ Երեմիայի համար խոստումն այն էր, որ եթե նա «վերադառնար», իսկ Եսայիայի հատվածում «տասանորդը» «վերադառնում է»։

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Եթե Երեմիան «վերադառնա», նա Եսայիայի «տասանորդի» մասն է, որն սուրբ է և Տիրոջ բաժինն է, որի «էությունը» նրանց մեջ է։ Եբրայական «էություն» բառը նշանակում է սյուն, և «սյուն» դառնալը Փիլադելփիացիներին տրված խոստումն է։

Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

Ով որ հաղթում է, նրան պիտի դարձնեմ սյուն իմ Աստծո տաճարում, և նա այլևս դուրս չի գա. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ Աստծո անունը, և իմ Աստծո քաղաքի անունը, որ նոր Երուսաղեմն է, որ իջնում է երկնքից իմ Աստծուց. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ նոր անունը։ Ով ականջ ունի, թող լսի, թե Հոգին ինչ է ասում եկեղեցիներին։ Հայտնություն 3:12, 13։

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

«Սյունը», այսինքն՝ նրանց «էությունը», ներկայացնում է աստվածության և մարդկության միությունը, քանզի Քրիստոսն է այն «սյունը», որ պահում է տաճարը։

“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

«Այս հուսալքության վիճակի մեջ գտնվելիս ես մի երազ տեսա, որը խոր տպավորություն գործեց իմ մտքի վրա։ Ես երազում տեսա մի տաճար, դեպի որը շատ մարդիկ էին շտապում։ Միայն նրանք, ովքեր ապաստան կգտնեին այդ տաճարի մեջ, կփրկվեին, երբ ժամանակը փակվեր։ Բոլոր նրանք, ովքեր կմնային դրսում, ընդմիշտ կորած պիտի լինեին։ Դրսում եղող բազմությունները, որոնք գնում էին իրենց զանազան ճանապարհներով, ծաղրում ու հեգնում էին նրանց, ովքեր մտնում էին տաճար, և ասում էին նրանց, թե այս փրկության ծրագիրը խորամանկ խաբեություն է, և որ իրականում խուսափելու համար ոչ մի վտանգ ամենևին չկա։ Նրանք նույնիսկ բռնում էին ոմանց՝ նրանց պատերի ներս շտապելուց հետ պահելու համար։»

“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

«Ծաղրի ենթարկվելուց վախենալով՝ ես լավագույնը համարեցի սպասել, մինչև բազմությունը ցրվեր, կամ մինչև ես կարողանայի ներս մտնել նրանց աչքից աննկատ։ Բայց մարդկանց թիվը, նվազելու փոխարեն, ավելանում էր, և, վախենալով, թե չափազանց ուշ կլինի, ես շտապով դուրս եկա իմ տնից և խուժանի միջով առաջ մղվեցի։ Տաճար հասնելու իմ անհանգստության մեջ ես ոչ նկատեցի, ոչ էլ ուշադրություն դարձրի այն բազմությանը, որ ինձ շրջապատում էր։ Շինությունը մտնելիս ես տեսա, որ այդ ընդարձակ տաճարը հենված էր մի ահռելի սյան վրա, և դրան կապված էր մի գառ՝ ամբողջովին խոշտանգված ու արյունաքամ։ Մենք, որ այնտեղ ներկա էինք, կարծես գիտեինք, որ այս գառը պատառոտվել և խոցվել էր մեր պատճառով։ Բոլոր նրանք, ովքեր տաճար էին մտնում, պետք է գային նրա առաջ և խոստովանեին իրենց մեղքերը։

“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

«Գառան դիմաց գտնվում էին բարձրացված նստատեղեր, որոնց վրա նստած էր մի բազմություն՝ շատ երջանիկ տեսքով։ Երկնքի լույսը, կարծես, շողում էր նրանց դեմքերի վրա, և նրանք փառաբանում էին Աստծուն ու երգում ուրախ շնորհակալության երգեր, որոնք թվում էին հրեշտակների երաժշտության նման։ Սրանք էին նրանք, որ եկել էին գառան առաջ, խոստովանել էին իրենց մեղքերը, ներում ստացել, և այժմ ուրախ ակնկալիքով սպասում էին ինչ-որ ուրախալի իրադարձության»։

“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

«Նույնիսկ այն բանից հետո, երբ ես մտել էի շենքը, ինձ վրա վախ իջավ և ամոթի մի զգացում, որ ես պետք է խոնարհվեի այս մարդկանց առաջ։ Բայց թվում էր, թե ես հարկադրված էի առաջ շարժվել, և դանդաղորեն ճանապարհ էի հարթում սյան շուրջը, որպեսզի դեմ առ դեմ կանգնեի գառի առջև, երբ փող հնչեց, տաճարը ցնցվեց, հավաքված սրբերի միջից հաղթության աղաղակներ բարձրացան, սարսափազդու մի պայծառություն լուսավորեց շենքը, ապա ամեն ինչ խոր խավարի մեջ ընկղմվեց։ Երջանիկ մարդիկ բոլորն էլ պայծառության հետ անհետացել էին, և ես մենակ էի մնացել գիշերվա լուռ սարսափի մեջ։ Ես արթնացա հոգեկան տվայտանքի մեջ և հազիվ կարողացա ինքս ինձ համոզել, որ երազ տեսած լինեի։ Ինձ թվում էր, թե իմ կործանումը վճռված էր, որ Տիրոջ Հոգին թողել էր ինձ՝ այլևս երբեք չվերադառնալու համար»։ Վկայություններ, հատոր 1, 27։

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

«Նյութը», այսինքն՝ վերադարձող տասներորդի ներսում եղողը, այն «սյունն» է, որ պահում է տաճարը։ Դանիելը տեսավ Գառան պատճառական տեսիլքը, որ կախված էր սյան վրա, և Գառն էր «սյունը»։ Երբ Դանիելը տեսավ այդ մեծ տեսիլքը, նա փոխվեց սյան պատկերին, և Եսայիայի տասներորդն էլ նույնպես իրենց ներսում ունի «նյութը» (սյունը), և այդ նյութը պիտի «ուտվի» բոլոր նրանց կողմից, ովքեր պիտի մտնեն տաճար։ Նրանք, ովքեր մտնում են տաճար և ուտում նյութը, Աստծո մյուս հոտն են, որ արձագանքում է դրոշի պատգամին, որը բարձրացվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ երկրում մեծ լքում է լինում։ «Սուրբ սերմը», որ Եսայիայի նյութն է, այն Գառն է, որ մորթվեց աշխարհի հիմնադրումից ի վեր։

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

Վերադարձողների տասանորդը պիտի ազատագրվի ամբարիշտների ձեռքից, երբ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ Փիլադելֆիայի և Լաոդիկիայի բաժանումը հավիտենության համար կհաստատվի, և այն ժամանակ շատերը պիտի կործանվեն։ Կործանվածները նույնացվում են որպես այն ամբարիշտները, որոնք չեն հասկանում։ Նրանք նաև պիտի ազատագրվեն սարսափելիի ձեռքից, որովհետև գազանի դրոշմը չեն ընդունի։

Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

Այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ես նաև պիտի դադարեցնեմ Եգիպտոսի բազմությունը՝ Բաբելոնի արքա Նաբուգոդոնոսորի ձեռքով։ Նա և իր ժողովուրդը նրա հետ, ազգերի ահեղները, պիտի բերվեն՝ երկիրը կործանելու. և նրանք իրենց սրերը պիտի քաշեն Եգիպտոսի դեմ ու երկիրը լցնեն սպանվածներով։ Եվ Ես պիտի չորացնեմ գետերը, և երկիրը պիտի վաճառեմ ամբարիշտների ձեռքը. և երկիրը պիտի ամայացնեմ, և ամեն ինչ, որ նրա մեջ է, օտարների ձեռքով. Ես՝ Տերս, ասել եմ դա։ Եսայիա 30:10–12։

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

«Ազգերի ահարկունը» հյուսիսի թագավորի փոխանորդ բանակն է։ Այն դրոշը, որ բարձրացվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, ազատվում են անմիտ, կամ ամբարիշտ, կույսերի ձեռքից, և ազատվում են նաև «ազգերի ահարկուի» ձեռքից։ Այն հարցը, որ այստեղ արծարծում ենք, այն է, որ Եսայիան, Դանիելը, Երեմիան, Եզեկիելը և Հովհաննեսը բոլորը գործածվում են ներկայացնելու համար այն հարյուր քառասունչորս հազարի հարությունը և զորացումը, որոնք վերադառնում են 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությունից։ Դանիելի վերջին տեսիլքում՝ Հիդդեկել գետի մոտ տրված տեսիլքում, Դանիելին տրվում է հասկանալ Աստծո մարգարեական Խոսքի թե՛ ներքին և թե՛ արտաքին տեսիլքները, և նա զորացվում է՝ ներկայացնելու այդ պատգամը։

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

Ներքինի և արտաքինի պատգամը միավորվում է տասներորդ համարում գլխի, կամ «ամրոցի», մարգարեական սահմանման հետ, որը նույնացնում է Ուկրաինայի պատերազմը, որն այժմ իրականացվում է Պուտինի կողմից։ Գլուխը նույնացնելու այդ բանալին ունի ներքին և արտաքին կիրառություն, և այդ պատերազմի սկիզբը նշանավորում է այն ժամանակահատվածը, երբ երկու գլուխներն էլ դառնում են մարգարեության առարկա։ Ամրոցը կամ գլուխը, որպես Ռուսաստան, նույնացնում է երկրորդ միջնորդական պատերազմը, որը տանում է դեպի երրորդ միջնորդական պատերազմը, որն էլ նշանավորում է Երրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, ինչպես նախապատկերված է տասնհինգերորդ համարում Պանիումի ճակատամարտով։

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

Տասնվեցերորդ համարը Կիրակիի օրենքն է, և, հետևաբար, 2014 թվականից, երբ ուկրաինական պատերազմը սկսվեց, ինչպես ներկայացված է տասնմեկերորդ և տասներկուերորդ համարներում, մինչև Կիրակիի օրենքը, իրականացվում է Աստծո ժողովրդի կնքման հետ կապված վերջին գործը։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխում Գաբրիելի մեկնությունը ներկայացնում է այն պատգամը, որ սրբացնում, այսինքն՝ կնքում է Աստծո ժողովրդին։ Այդ փաստը վրիպելը նշանակում է վրիպել ամեն ինչ։ Այն մարգարեությունը, որ ապակնքվում է, և որը Հայտնության գրքում կոչվում է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնություն, և որը Հայտնության գիրքը նույնականացնում է որպես ապակնքվող հենց փորձության ժամանակի փակվելուց անմիջապես առաջ, Դանիելի գրքից վերցված որոշակի հատված է։

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

Եվ նա ինձ ասաց. «Մի՛ կնքիր այս գրքի մարգարեության խոսքերը, որովհետև ժամանակը մոտ է։ Անարդարը թող տակավին անիրավություն գործի, և պիղծը թող տակավին պղծվի, և արդարը թող տակավին արդարություն գործի, և սուրբը թող տակավին սրբանա»։ Հայտնություն 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

Վերջին օրերում կա մի որոշակի ժամանակ, երբ վերջին մարգարեությունը բացվում է, որովհետև համարը ասում է. «ժամանակը մոտ է»։ Այդ իսկ արտահայտությունը, որ գտնվում է Հայտնության վերջին գլխում, հանդիպում է նաև առաջին գլխում։

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը, որ Աստված տվեց նրան՝ ցույց տալու Իր ծառաներին այն բաները, որ շուտով պիտի կատարվեն. և Նա ուղարկեց ու իր հրեշտակի միջոցով հայտնի արեց այն Իր ծառա Հովհաննեսին, որ վկայեց Աստծո խոսքի և Հիսուս Քրիստոսի վկայության մասին, և այն ամենի մասին, ինչ որ տեսավ։ Երանի է նրան, ով կարդում է, և նրանց, ովքեր լսում են այս մարգարեության խոսքերը և պահում են այն, ինչ գրված է այնտեղ, որովհետև ժամանակը մոտ է։ Հայտնություն 1:1–3։

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

Երկու հարյուր քսանը, և հետևաբար՝ քսաներկուսը, աստվածության և մարդկության միավորման խորհրդանիշներ են, և երրորդ հրեշտակի վերջին գործը, որը հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումն է, կատարվում է տասը կույսերի առակի մարգարեական համատեքստում։ Վերջին օրերի իմաստուն կույսերը իրենց առաջին հիասթափությունը կրեցին 2020 թվականի հուլիսի 18-ին, և նրանք ցրվեցին որպես մեռյալ ոսկորներ Հայտնության գրքի տասնմեկերորդ գլխի փողոցում, մինչև 2023 թվականի հուլիսը՝ քսաներկու տարի այն բանից հետո, երբ կնքման գործընթացը սկսվել էր 2001 թվականին։ Այն ժամանակ «ժամանակը մոտ էր», և ապա Տերը բարձրացրեց «անապատում ձայն» մի անձի, որ ստացել էր պատգամը Գաբրիելից, ով այն ստացել էր Քրիստոսից, իսկ Նա՝ Հորից։

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

Այնուհետև այդ ձայնը սկսեց պատգամն ուղարկել եկեղեցիներին, և այն ուղարկվել է էլեկտրոնային եղանակով, որպեսզի կարողանա կարդացվել և/կամ լսվել. ներկայումս այն հասանելի է ավելի քան վաթսուն լեզուներով։ Այն մարգարեության մասը, որ բացվեց, այսինքն՝ այդ պատգամը, գտնվում է Դանիելի գրքում։

“The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

«Կնքված գիրքը Հայտնությունը չէ, այլ Դանիելի մարգարեության այն մասը, որ վերաբերում է վերջին օրերին։ Հրեշտակը պատվիրեց. «Իսկ դու, ո՛վ Դանիել, փակիր խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վերջի ժամանակը»։ Դանիել 12:4»։ Առաքյալների գործերը, 585։

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

«Դանիելի մարգարեության վերջին օրերին վերաբերող մասը» քառասուներորդ համարն է։ Դա պարզապես քառասուներորդ համարը չէ, այլ քառասուներորդ համարի այն հատվածը, որ ներկայացված է վախճանի ժամանակից հետո՝ 1989 թվականին, և քառասունմեկերորդ համարի Կիրակնօրյա օրենքից առաջ։ Քառասուներորդ համարի այն պատմությունը, որի մասին հենց համարի ներսում ոչ մի հիշատակում չկա, վերջին օրերին վերաբերող մարգարեության այն մասն է, որ կնքված էր, և որը 2023 թվականի հուլիսից ի վեր ապակնքվում է նրանց համար, ովքեր ընտրում են տեսնել և լսել։

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

Քառասուներորդ համարը ոչինչ չի արձանագրում այն պատմությունից, որ հաջորդում է 1989 թվականին Խորհրդային Միության փլուզմանը, մինչև քառասունմեկերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքը, սակայն այն իսկապես տրամադրում է այն մարգարեական հարթակը, որի վրա պետք է դրվեն մարգարեության մյուս գծերը։ Նրանք, ովքեր չեն կամենում տեսնել և լսել, որ «գիծ առ գիծ» մեթոդաբանությունը ուշ անձրևի մեթոդաբանությունն է, ունակ չեն տեսնելու քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը, իսկ այդ պատմությունը Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունն է, որը Գաբրիելը եկավ մեկնաբանելու Հովհաննեսին և Դանիելին։

We will continue this study in the next article.

Մենք այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

“At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

«Բերիայում Պողոսը կրկին սկսեց իր գործը՝ մտնելով հրեաների ժողովարանը՝ Քրիստոսի ավետարանը քարոզելու համար։ Նրանց մասին նա ասում է. «Սրանք Թեսաղոնիկեցներից ավելի ազնիվ էին, որովհետև խոսքը ընդունեցին ամենայն պատրաստակամությամբ և ամեն օր քննում էին Գրությունները, թե արդյոք այդ բաներն այդպե՞ս են։ Ուստի նրանցից շատերը հավատացին, ինչպես նաև պատվավոր հույն կանայք և ոչ սակավաթիվ այրեր»։

“In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

«Ճշմարտության ներկայացման ժամանակ նրանք, ովքեր անկեղծորեն ցանկանում են լինել իրավացի, կարթնանան՝ Սուրբ Գրքերը ջանասիրաբար քննելու համար։ Սա այնպիսի արդյունքներ կբերի, ինչպիսիք ուղեկցեցին Բերիայում առաքյալների աշխատանքներին։ Բայց նրանք, ովքեր այս օրերում քարոզում են ճշմարտությունը, հանդիպում են շատերի, որոնք Բերիացիների հակառակն են։ Նրանք չեն կարող հերքել իրենց ներկայացված վարդապետությունը, սակայն ամենամեծ դժկամությունն են դրսևորում՝ քննելու նրա օգտին բերված ապացույցները, և ենթադրում են, թե նույնիսկ եթե դա ճշմարտությունն էլ լինի, մեծ նշանակություն չունի՝ կընդունեն այն որպես այդպիսին, թե ոչ։ Նրանք կարծում են, թե իրենց հին հավատքն ու սովորույթներն իրենց համար բավական լավ են։ Բայց Տերը, որ աշխարհ ուղարկեց Իր դեսպաններին՝ պատգամով, մարդկանց պատասխանատու կպահի այն բանի համար, թե ինչպես են նրանք վերաբերվում Իր ծառաների խոսքերին։ Աստված բոլորին պիտի դատի ըստ այն լույսի, որ ներկայացվել է նրանց, լինի դա նրանց համար պարզ, թե ոչ։ Նրանց պարտքն է քննել, ինչպես քննում էին Բերիացիները։ Տերն ասում է Օսե մարգարեի միջոցով. «Իմ ժողովուրդը կործանվում է գիտության պակասից. քանի որ դու մերժեցիր գիտությունը, Ես էլ քեզ պիտի մերժեմ»։

“The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

«Բերիացիների միտքը նախապաշարմունքից չէր նեղացվել, և նրանք պատրաստակամ էին քննության առնելու և ընդունելու առաքյալների քարոզած ճշմարտությունները։ Եթե մեր ժամանակի մարդիկ հետևեին ազնվազարմ բերիացիների օրինակին՝ ամեն օր Քննության առնելով Սուրբ Գրքերը և իրենց բերված պատգամները համեմատելով այնտեղ արձանագրվածի հետ, ապա այսօր մեկի փոխարեն հազարավորներ կլինեին Աստծո օրենքին հավատարիմ։ Բայց շատերը, որ դավանում են, թե սիրում են Աստծուն, ոչ մի ցանկություն չունեն սխալից դեպի ճշմարտություն փոխվելու, և նրանք կառչում են վերջին օրերի հաճելի առակներից։ Սխալը կուրացնում է միտքը և հեռացնում Աստծուց, բայց ճշմարտությունը լույս է տալիս մտքին և կյանք՝ հոգուն»։ Sketches from the Life of Paul, 87, 88.