Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.
Դանիել մարգարեի տասնմեկերորդ գլխի ներսում կան մարգարեության մի քանի տողեր, որոնք բոլորը համընկնում են գլխի վերջին վեց համարների հետ։ Այն հատվածը, որ համընկնում է քառասուներորդ համարի պատմության հետ՝ վերջի ժամանակից՝ 1989 թվականից, մինչև քառասունմեկերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքը, մարգարեության այն մասն է, որ կնքված էր մինչև վերջին օրերը։ Դա Դանիելի լրացումն է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությանը, որը բացվում է փորձաշրջանի փակվելուց անմիջապես առաջ։ Երկրորդ համարը ներկայացնում է Թրամփին՝ վերջին հանրապետական նախագահին, վերջին նախագահին, այն նախագահին, որ յոթից է և ութերորդն է, և նա ամենահարուստ նախագահն է, որ սկսեց գրգռել գլոբալիստներին, երբ 2015 թվականին հայտարարեց իր թեկնածությունը։ Տասներորդ համարը նույնացնում է 1989 թվականը, իսկ տասնմեկերորդ և տասներկուերորդ համարները նույնացնում են ուկրաինական պատերազմը, որը սկսվեց 2014 թվականին՝ Պուտինի հաղթանակով և դրան հաջորդած անկմամբ։
Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.
Տասներեքից տասնհինգ համարները նկարագրում են քառասուներորդ համարի երեք պատերազմներից երրորդը՝ սկսվելով 1989 թվականին Խորհրդային Միության փլուզմամբ, ապա ուկրաինական պատերազմով, որին հաջորդում է Պանիումի ճակատամարտը, որը ներկայացնում է Միացյալ Նահանգներում ուխտադրժող բողոքականության արտաքին պայքարը աշխարհի գլոբալիստների դեմ։
Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.
Ուխտադրուժ բողոքականությունը գերիշխում է և հաստատում է այդ եռակի միության հիերարխիկ փոխհարաբերությունը, որը գործադրվում է շուտով եկելիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Գազանը կաթոլիկությունն է, և նա է երեք իշխանությունների գլուխը՝ ներկայացված Հեզաբելով և բազմաթիվ այլ խորհրդանիշներով։ Նա է այն պոռնիկը, որ տիրում է գազանին և հեծնում է նրան։
The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.
Սուտ մարգարեն Միացյալ Նահանգներն է, որ ներկայացված է իր ամուսնու՝ Աքաաբի կողմից, որը վիշապի տասնապատիկ թագավորության գլուխն է։ Ք.ա. 200 թվականին տեղի ունեցած Պանիումի ճակատամարտը նախատիպավորում է գլոբալիզմի և հավատուրաց բողոքականության միջև եղած արտաքին պայքարը։ Ներքին պայքարը ներկայացված է Ք.ա. 167 թվականի ապստամբությամբ, որին հաջորդեց տաճարի վերանվիրումը, ինչպես հիշատակվում է Ք.ա. 164 թվականի Խանուկայի մեջ, և ապա դրան հաջորդեց Ք.ա. 161 թվականից մինչև Ք.ա. 158 թվականն ընկած ժամանակաշրջանը, որը նախատիպավորում է այն փուլը, երբ Միացյալ Նահանգները կանգնեցնում է կաթոլիկության եկեղեցու և պետության միության պատկերը, ինչպես ներկայացված է «դաշինք»-ով։
In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.
Տասներեքերորդ համարում Ուրիա Սմիթը տեղեկացնում է մեզ, որ Ռափիայի ճակատամարտից տասնչորս տարի անց Պտղոմեոսը մահանում է «զսպվածության բացակայության և անառակության» հետևանքով, «և նրան հաջորդում է իր որդին՝ Պտղոմեոս Եպիփանեսը, որն այն ժամանակ չորս կամ հինգ տարեկան մի երեխա էր։ Նույն ժամանակամիջոցում Անտիոքոսը, ճնշելով իր թագավորության մեջ ծագած ապստամբությունը և արևելյան կողմերը հնազանդեցնելով ու կարգավորելով, ազատ էր որևէ ձեռնարկի համար, երբ երիտասարդ Եպիփանեսը բարձրացավ Եգիպտոսի գահին»։ Այն բանից հետո, երբ Պուտինի կարճատև հաղթանակը ավարտվի, Թրամփը պատրաստ կլինի գործ ունենալ Եգիպտոսի նոր մանկահասակ թագավորի հետ։ Նախքան այդ անելը, նա Միացյալ Նահանգների ներսում «կճնշի մի ապստամբություն»։
When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.
Երբ Թրամփը ընտրվի, նա կիրականացնի այնպիսի օրենքներ, որոնց նախապատկերը եղել են 1798 թվականի «Այլազգիների և խռովության մասին ակտերը», ինչպես նաև կկասեցնի «habeas corpus»-ը, ինչպես արեց առաջին Հանրապետական նախագահը՝ ի պատասխան Քաղաքացիական պատերազմի։ Նրա գործողությունները նույնպես նախապատկերվել են նախագահ Գրանտի գործերով, երբ նա դիմագրավում էր Կու Կլուքս Կլանին, ինչպես նաև Ֆ. Դ. Ռուզվելտի գործերով, երբ նա Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում բանտարկեց ճապոնացիներին և ուրիշների, և վերջին Ջորջ Բուշի «Patriot Act»-ով։
He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”
Նա, ինչպես Սելևկոսը, կճնշի ապստամբությունը Միացյալ Նահանգներում, ապա իր հայացքը կդարձնի Եգիպտոսի «մանուկ թագավորի» կողմը։ Այդպես վարվելիս նա դաշինք կկազմի Մակեդոնիայի Փիլիպպոսի հետ, որովհետև Սմիթը գրում է. «Միևնույն ժամանակ Մակեդոնիայի թագավոր Փիլիպպոսը դաշինքի մեջ մտավ Անտիոքոսի հետ՝ Պտղոմեոսի տիրույթները նրանց միջև բաժանելու համար, և յուրաքանչյուրը մտադիր էր վերցնել այն մասերը, որոնք իրեն ամենամոտն էին ու ամենահարմարավետը։ Ահա այստեղ հարություն էր առնում հարավի թագավորի դեմ մի ելուստ, որը լիովին բավարար էր մարգարեությունն իրականացնելու համար, և, անկասկած, հենց այն իրադարձությունները, որ մարգարեությունը նկատի ուներ»։
Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”
Թրամփը պիտի հաստատուն դաշինք կազմի ՆԱՏՕ-ի (Միավորված ազգերի կազմակերպության) ազգերի հետ՝ Ռուսաստանի հարցով զբաղվելու և Պուտինի անկման հետևանքների հանգուցալուծման բարդությունները լուծելու համար։ Այդ ժամանակ, ըստ տասնչորսերորդ համարի և Սմիթի մեկնության, «նոր իշխանություն է ներկայացվում»։ Պապականությունը պիտի միջամտի՝ Ռուսաստանը և նրա արբանյակ պետությունները ՆԱՏՕ-ի և Միացյալ Նահանգների իշխանությունից պաշտպանելու համար, կամ ինչպես Սմիթի մեկնության մեջ է ասվում. «Հռոմը խոսեց, և Սիրիան ու Մակեդոնիան շուտով գտան, որ փոփոխություն էր գալիս իրենց երազի տեսարանի վրա։ Հռոմեացիները միջամտեցին Եգիպտոսի երիտասարդ թագավորի օգտին՝ վճռելով, որ նա պետք է պաշտպանված լինի Անտիոքոսի և Փիլիպպոսի նախատեսած կործանումից։ Սա եղավ մ.թ.ա. 200 թվականին, և Սիրիայի ու Եգիպտոսի գործերին հռոմեացիների առաջին կարևոր միջամտություններից մեկն էր»։
Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.
Ապա Հռոմը՝ Տյուրոսի պոռնիկը, սկսում է երգել իր երգերը և պոռնկանալ երկրի թագավորների հետ՝ երկու համար անց, նախքան այդ թագավորները լիովին կհնազանդվեն նրան։ Նույն այդ ժամանակ տեղի ունեցավ Պանիումի ճակատամարտը։ Մ.թ.ա. 200 թվականը մատնանշում է, որ Տյուրոսի պոռնիկը սկսում է երգել, և նա այդ անում է՝ կապված Ռուսաստանի պաշտպանության հետ, որին Միացյալ Նահանգները և Միավորված ազգերի կազմակերպությունը հենց նոր համաձայնել են բաժանել իրենց փոխադարձ շահի համար։ Պոռնիկը հաղթում է նրանց երկուսի վրա, սակայն ապա տեղի է ունենում Պանիումի «ճակատամարտը», և Միացյալ Նահանգները հաղթում են Միավորված ազգերի կազմակերպությանը։
Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.
Խորհրդանշականորեն, երեսուներեք տարի անց Մոդեինի ապստամբությունը սկսվում է Միացյալ Նահանգներում։ Խորհրդանշականորեն, դրանից երեք տարի անց հաստատվում է այսպես կոչված բողոքականության և Սահմանադրական Հանրապետության վերանվիրումը, ինչպես ներկայացված է Հանուկկայով։ Խորհրդանշականորեն, դրանից երեք տարի անց սկսվում է այն ժամանակաշրջանը, որ ներկայացված է հրեաների դաշինքով Հռոմի հետ։
The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.
Վերջին շարժումները արագընթաց պիտի լինեն, ուստի համարներում քառասունութ տարիներով ներկայացված պատմությունը նկարագրում է արագ իրադարձությունների մի շարք, որոնք մարգարեությունը հստակորեն նույնացրել է որպես սկսվող վերջի ժամանակում՝ 1989 թվականին, որին հաջորդում է տասնմեկերորդ և տասներկուերորդ համարների երկրորդ պատերազմը՝ 2014 թվականին, ապա՝ 2015 թվականը, երբ Թրամփը հայտարարեց նախագահի թեկնածու դառնալու իր առաջադրության մասին, և այդպիսով սկսեց իր մարգարեական գործը՝ գլոբալիզմը բորբոքելու։ Երբ Թրամփը սկսի արդեն ընթացքի մեջ գտնվող Քաղաքացիական պատերազմի ճնշման գործը, նա կփորձի դաշինք հաստատել Միավորված ազգերի կազմակերպության հետ (ՆԱՏՕ—Փիլիպպոս Մակեդոնացի), և Հռոմը կսկսի երգել։ Այդ փորձված դաշինքը դառնում է գերիշխանության համար մղվող պայքարը երկու ուժերի միջև, որը ներկայացված է Պանիումի ճակատամարտով։
Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.
Ուրեմն Պանիումն է տասներեքերորդ համարի ճանապարհային նշանը, որտեղ սկսվում են այն վերջին արագընթաց շարժումները, որոնք նախորդում են կիրակնօրյա օրենքին։ Բոլոր մարգարեները ավելի շատ խոսեցին աշխարհի վախճանի մասին, քան այն ժամանակի, որում ապրում էին, և Հիսուսը, իհարկե, բոլոր մարգարեներից մեծագույնն էր։ Խաչից անմիջապես առաջ, որը խորհրդանշում է կիրակնօրյա օրենքը, և որը ներկայացված է տասնվեցերորդ համարով, Հիսուսն Իր աշակերտների հետ ուղևորություն կատարեց դեպի Պանիում։ Այնտեղ Նրա գտնվելը, և այնտեղ Նրա շարադրած դասերը, համընկնում են շուտով գալիք Պանիումի ճակատամարտի հետ։ Պատմության ընթացքում Պանիումը ունեցել է մի քանի անուն, և Քրիստոսի ժամանակ Պանիումի անունը Կեսարիա Փիլիպպին էր։
“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.
«Հիսուսն ու Նրա աշակերտներն այժմ եկել էին Կեսարիա Փիլիպպոսի մերձակա քաղաքներից մեկը։ Նրանք արդեն Գալիլեայի սահմաններից դուրս էին՝ մի շրջանում, որտեղ կռապաշտությունն էր տիրում։ Այստեղ աշակերտները հեռացվել էին հուդայականության վերահսկող ազդեցությունից և բերվել էին ավելի սերտ շփման հեթանոսական պաշտամունքի հետ։ Նրանց շուրջը ներկայացված էին սնահավատության այն ձևերը, որոնք գոյություն ունեին աշխարհի բոլոր մասերում։ Հիսուսը ցանկանում էր, որ այս բաների տեսարանը նրանց մղեր զգալու իրենց պատասխանատվությունը հեթանոսների հանդեպ։ Այս շրջանում Իր գտնվելու ընթացքում Նա ջանում էր հեռու մնալ ժողովրդին ուսուցանելուց և առավել լիովին նվիրվել Իր աշակերտներին։»
“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’
«Նա պատրաստվում էր նրանց հայտնել այն չարչարանքի մասին, որ սպասում էր Իրեն։ Բայց նախ միայնակ հեռացավ և աղոթեց, որպեսզի նրանց սրտերը պատրաստվեն ընդունելու Իր խոսքերը։ Նրանց միանալով՝ Նա անմիջապես չհայտնեց այն, ինչ ցանկանում էր հաղորդել։ Մինչ այդ անելը, Նա նրանց հնարավորություն տվեց խոստովանելու իրենց հավատը Իր հանդեպ, որպեսզի նրանք զորանան գալիք փորձության համար։ Նա հարցրեց. «Մարդիկ Իմ՝ Մարդու Որդու մասին ի՞նչ են ասում, թե Ո՞վ եմ Ես»։»
“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.
Ցավոք, աշակերտները հարկադրված էին ընդունելու, որ Իսրայելը չկարողացավ ճանաչել իրենց Մեսիային։ Ոմանք, իսկապես, երբ տեսնում էին Նրա հրաշքները, Նրան հռչակում էին Դավթի Որդի։ Այն բազմությունները, որոնք կերակրվել էին Բեթսայիդայում, ցանկանում էին Նրան հռչակել Իսրայելի թագավոր։ Շատերը պատրաստ էին ընդունելու Նրան որպես մարգարե, սակայն չէին հավատում, թե Նա է Մեսիան։
“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’
«Հիսուսն այժմ տվեց երկրորդ հարցը, որ վերաբերում էր հենց աշակերտներին. «Իսկ դուք ո՞վ եք ասում, որ Ես եմ»։ Պետրոսը պատասխանեց. «Դու Քրիստոսն ես, կենդանի Աստծո Որդին»»։
“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.
«Սկզբից իսկ Պետրոսը հավատացել էր, որ Հիսուսը Մեսիան է։ Շատ ուրիշներ, որոնք Հովհաննես Մկրտչի քարոզչությամբ համոզվել էին և ընդունել էին Քրիստոսին, սկսեցին կասկածել Հովհաննեսի առաքելությանը, երբ նա բանտարկվեց և մահվան մատնվեց. և այժմ նրանք կասկածում էին, թե Հիսուսը այն Մեսիան է, Որին այնքան երկար սպասել էին։ Աշակերտներից շատերը, որոնք ջերմեռանդորեն սպասում էին, թե Հիսուսը պիտի գրավի Իր տեղը Դավթի գահի վրա, լքեցին Նրան, երբ տեսան, որ Նա այդպիսի մտադրություն չունի։ Բայց Պետրոսը և նրա ընկերակիցները չշեղվեցին իրենց հավատարմությունից։ Նրանց հավատքը չխորտակվեց նրանց տատանվող ընթացքից, որոնք երեկ գովաբանում էին, իսկ այսօր դատապարտում։ Պետրոսը հայտարարեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ կենդանի Աստծու Որդին»։ Նա չսպասեց, որ արքայական պատիվները պսակեն իր Տիրոջը, այլ ընդունեց Նրան Նրա խոնարհվածության մեջ»։
“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.
«Պետրոսը արտահայտել էր տասներկուսի հավատը։ Սակայն աշակերտները դեռևս հեռու էին Քրիստոսի առաքելությունը հասկանալուց։ Քահանաների և իշխանավորների հակառակությունն ու խեղաթյուրումը, թեև չէին կարող նրանց հեռացնել Քրիստոսից, այնուամենայնիվ մեծ շփոթության մեջ էին գցում նրանց։ Նրանք իրենց ճանապարհը հստակ չէին տեսնում։ Նրանց վաղ ուսուցման ազդեցությունը, ռաբբիների վարդապետությունը, ավանդության զորությունը դեռևս խոչընդոտում էին ճշմարտության նրանց տեսադաշտը։ Ժամանակ առ ժամանակ Հիսուսից եկող լույսի թանկագին շողերը փայլում էին նրանց վրա, սակայն հաճախ նրանք նման էին ստվերների մեջ խարխափող մարդկանց։ Բայց այդ օրը, նախքան իրենց հավատքի մեծ փորձությանը դեմ առ դեմ կանգնելը, Սուրբ Հոգին զորությամբ հանգչեց նրանց վրա։ Կարճ ժամանակով նրանց աչքերը շեղվեցին «երևացող բաներից», որպեսզի տեսնեն «չերևացող բաները»։ Բ Կորնթացիս 4:18։ Մարդկային կերպարանքի վարագույրի ներքո նրանք զանազանեցին Աստծո Որդու փառքը»։
“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’
«Յիսուսը պատասխանեց Պետրոսին՝ ասելով. «Երանի՜ քեզ, Սիմոն Բար-Յովնան, որովհետև մարմինն ու արիւնը չէ, որ յայտնեց դա քեզ, այլ Իմ Հայրը, որ երկնքում է»։»
“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’
«Այն ճշմարտությունը, որ Պետրոսը խոստովանել էր, հավատացյալի հավատի հիմքն է։ Դա է այն, ինչ Քրիստոս Ինքն է հռչակել որպես հավիտենական կյանք։ Բայց այս գիտության տիրապետումը ինքնափառաբանության որևէ հիմք չէր։ Ոչ իր սեփական իմաստությամբ և ոչ էլ իր սեփական բարությամբ էր այն հայտնվել Պետրոսին։ Մարդկությունը երբեք չի կարող ինքն իրենից հասնել աստվածայինի գիտությանը։ «Այն երկնքից բարձր է. ի՞նչ կարող ես անել. դժոխքից խորն է. ի՞նչ կարող ես իմանալ»։ Հոբ 11:8։ Միայն որդեգրության Հոգին կարող է մեզ հայտնել Աստծո խորությունները, որոնք «աչքը չի տեսել, և ականջը չի լսել, և մարդու սիրտը չեն մտել»։ «Բայց Աստված մեզ հայտնեց դրանք Իր Հոգով, որովհետև Հոգին քննում է ամեն ինչ, նույնիսկ Աստծո խորությունները»։ 1 Կորնթացիս 2:9, 10։ «Տիրոջ խորհուրդը Նրան երկյուղածողների հետ է», և այն փաստը, որ Պետրոսը զանազանեց Քրիստոսի փառքը, վկայություն էր, որ նա «Աստծուց ուսուցանված» էր։ Սաղմոս 25:14; Հովհաննես 6:45։ Այո՛, իսկապես, «երանելի՛ ես դու, Սիմոն Բար-Հովնա, որովհետև մարմինն ու արյունը չեն հայտնել դա քեզ»։
“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.
«Հիսուսը շարունակեց. «Քեզ ևս ասում եմ, որ դու Պետրոս ես, և այս վեմի վրա Ես պիտի շինեմ Իմ եկեղեցին, և դժոխքի դռները նրան չեն հաղթահարի»։ Պետրոս բառը նշանակում է քար՝ գլորվող քար։ Պետրոսը այն վեմը չէր, որի վրա հիմնվեց եկեղեցին։ Դժոխքի դռները հաղթեցին նրան, երբ նա անեծքով ու երդումով ուրացավ իր Տիրոջը։ Եկեղեցին շինվեց Մեկի վրա, որի դեմ դժոխքի դռները չէին կարող հաղթել։»
“Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.
«Փրկչի գալուստից դարեր առաջ Մովսեսը մատնանշել էր Իսրայելի փրկության Վեմը։ Սաղմոսերգուն երգել էր «իմ զորության Վեմի» մասին։ Եսայիան գրել էր. «Այսպես է ասում Տեր Եհովան. Ահա ես Սիոնում հիմքի համար մի քար եմ դնում, փորձված քար, պատվական անկյունաքար, հաստատ հիմք»։ Երկրորդ Օրինաց 32:4; Սաղմոս 62:7; Եսայիա 28:16։ Ինքը՝ Պետրոսը, ներշնչմամբ գրելով, այս մարգարեությունը կիրառում է Հիսուսի վրա։ Նա ասում է. «Եթե ճաշակել եք, որ Տերը քաղցր է, որի մոտ գալով՝ որպես կենդանի քարի, մարդկանցից անշուշտ մերժված, բայց Աստծո մոտ ընտիր և պատվական, դուք էլ, որպես կենդանի քարեր, շինվում եք հոգևոր տուն»։ 1 Պետրոս 2:3–5, R. V.»
“‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.
«Ուրիշ հիմք ոչ ոք չի կարող դնել, քան այն, որ դրված է, և որն է Հիսուս Քրիստոսը»։ Ա Կորնթացիներ 3:11։ «Այս վեմի վրա,— ասաց Հիսուսը,— Ես պիտի շինեմ Իմ եկեղեցին»։ Աստծու և բոլոր երկնային բանական էակների ներկայությամբ, դժոխքի անտեսանելի բանակի ներկայությամբ, Քրիստոսը Իր եկեղեցին հիմնեց կենդանի Վեմի վրա։ Այդ Վեմն Ինքն է,— Իր իսկ մարմինը, մեզ համար կոտրված և խոցված։ Այդ հիմքի վրա շինված եկեղեցու դեմ դժոխքի դռները պիտի չհաղթեն։
“How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.
«Որքա՜ն տկար էր երևում եկեղեցին, երբ Քրիստոսը խոսեց այս խոսքերը։ Կային միայն մի բուռ հավատացյալներ, որոնց դեմ պիտի ուղղվեր դևերի և չար մարդկանց ամբողջ զորությունը, սակայն Քրիստոսի հետևորդները չպիտի վախենային։ Իրենց զորության Վեմի վրա հաստատված՝ նրանք չէին կարող տապալվել։»
“For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.
«Վեց հազար տարի հավատը կառուցվել է Քրիստոսի վրա։ Վեց հազար տարի սատանայական բարկության հեղեղներն ու փոթորիկները բախվել են մեր փրկության Վեմին, բայց այն կանգուն է մնացել անշարժ։
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
«Պետրոսը հայտնել էր այն ճշմարտությունը, որը եկեղեցու հավատի հիմքն է, և այժմ Հիսուսը նրան պատվեց որպես հավատացյալների ամբողջ մարմնի ներկայացուցչի։ Նա ասաց. «Եվ քեզ պիտի տամ երկնքի արքայության բանալիները, և ինչ որ երկրի վրա կապես, երկնքում կապված պիտի լինի, և ինչ որ երկրի վրա արձակես, երկնքում արձակված պիտի լինի»։
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.
«Երկնքի արքայության բանալիները» Քրիստոսի խոսքերն են։ Սուրբ Գրքի բոլոր խոսքերն Իրենն են և այստեղ ներառված են։ Այս խոսքերն իշխանություն ունեն բացելու և փակելու երկինքը։ Դրանք հռչակում են այն պայմանները, որոնց հիման վրա մարդիկ ընդունվում կամ մերժվում են։ Այսպիսով, Աստծու խոսքը քարոզողների գործը կյանքի հոտ է դեպի կյանք կամ մահվան հոտ՝ դեպի մահ։ Նրանց առաքելությունը հավիտենական հետևանքներով ծանրացած է։
“The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.
«Փրկիչը ավետարանի գործը անհատապես Պետրոսին չհանձնեց։ Հետագա ժամանակում, կրկնելով այն խոսքերը, որ ասվել էին Պետրոսին, Նա դրանք ուղղակիորեն կիրառեց եկեղեցու նկատմամբ։ Եվ ըստ էության նույնը ասվեց նաև տասներկուսին՝ որպես հավատացյալների մարմնի ներկայացուցիչների։ Եթե Հիսուսը աշակերտներից մեկին մյուսներից վեր որևէ հատուկ իշխանություն պատվիրակած լիներ, մենք նրանց այդքան հաճախ չէինք գտնի վիճելիս, թե ով պիտի լինի մեծագույնը։ Նրանք կհնազանդվեին իրենց Վարդապետի կամքին և պատիվ կտային նրան, ում Նա ընտրել էր»։
“Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.
«Նրանց գլխաւոր կարգելու փոխարէն՝ Քրիստոսը աշակերտներին ասաց. «Ռաբբի մի՛ կոչուեցէք», «եւ մի՛ կոչուեցէք վարդապետներ, որովհետեւ ձեր Վարդապետը մէկն է՝ Քրիստոսը»։ Մատթէոս 23:8, 10։»
“‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.
«Ամեն մարդու գլուխը Քրիստոսն է»։ Աստված, որ ամեն ինչ Հիսուսի ոտքերի տակ հնազանդեցրեց, «Նրան էլ տվեց՝ որպես գլուխ ամեն բանի վրա եկեղեցուն, որ Նրա մարմինն է, Նրանով լցված լիությունը, որ ամեն ինչ լցնում է ամեն բանում»։ Ա Կորնթացիս 11:3, Եփեսացիս 1:22, 23։ Եկեղեցին հիմնված է Քրիստոսի վրա՝ որպես իր հիմքի. նա պետք է հնազանդվի Քրիստոսին՝ որպես իր գլխի։ Նա չպետք է ապավինի մարդուն և ոչ էլ ղեկավարվի մարդուց։ Շատերը պնդում են, թե եկեղեցում վստահված դիրք ունենալը նրանց իշխանություն է տալիս թելադրելու, թե ուրիշ մարդիկ ինչ պիտի հավատան և ինչ պիտի անեն։ Աստված այս հավակնությունը չի հաստատում։ Փրկիչը հայտարարում է. «Բոլորդ եղբայրներ եք»։ Բոլորը ենթակա են փորձության և հակված են մոլորության։ Ոչ մի սահմանափակ էակի վրա չենք կարող հենվել առաջնորդության համար։ Հավատի Վեմը եկեղեցում Քրիստոսի կենդանի ներկայությունն է։ Սրա վրա կարող է ապավինել ամենաթույլը, իսկ նրանք, որ իրենց ամենաուժեղն են համարում, կերևան ամենաթույլը, եթե Քրիստոսին իրենց կարողությունը չդարձնեն։ «Անիծյալ է այն մարդը, որ մարդու վրա է ապավինում և մարմինն է իր բազուկը դարձնում»։ Տերը «Վեմն է, Նրա գործը կատարյալ է»։ «Երանելի են բոլոր նրանք, որ իրենց վստահությունը դնում են Նրա վրա»։ Երեմիա 17:5, Երկրորդ Օրինաց 32:4, Սաղմոս 2:12։
“After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.
«Պետրոսի խոստովանությունից հետո Հիսուսը պատվիրեց աշակերտներին ոչ ոքի չասել, թե Ինքը Քրիստոսն է։ Այս պատվերը տրվեց դպիրների և փարիսեցիների վճռական հակառակության պատճառով։ Եվ ավելին, ժողովուրդը, անգամ աշակերտները, Մեսիայի մասին այնքան կեղծ պատկերացում ունեին, որ Նրա վերաբերյալ հրապարակային հայտարարությունը նրանց Նրա բնավորության կամ Նրա գործի մասին ոչ մի ճշմարիտ հասկացողություն չէր տա։ Բայց օրեցօր Նա Իրեն հայտնում էր նրանց իբրև Փրկիչ, և այսպիսով կամենում էր նրանց տալ Նրա մասին որպես Մեսիա ճշմարիտ պատկերացում»։
“The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.
«Աշակերտները դեռևս ակնկալում էին, որ Քրիստոսը պիտի թագավորեր որպես երկրային իշխան։ Թեև Նա այնքան երկար ժամանակ թաքցրել էր Իր նպատակը, նրանք հավատում էին, որ Նա միշտ չէ, որ պիտի մնա աղքատության և աննշանության մեջ. մոտ էր այն ժամանակը, երբ Նա պիտի հաստատեր Իր թագավորությունը։ Այն միտքը, թե քահանաների և ռաբբիների ատելությունը երբեք պիտի չհաղթահարվեր, թե Քրիստոսը պիտի մերժվեր Իր իսկ ազգի կողմից, պիտի դատապարտվեր որպես խաբեբա և պիտի խաչվեր որպես ոճրագործ,—այդպիսի միտք աշակերտները երբեք չէին փայփայել։ Բայց խավարի իշխանության ժամը մոտենում էր, և Հիսուսը պետք է Իր աշակերտներին բացահայտեր իրենց առջև եղած պայքարը։ Նա տրտմած էր, քանի որ կանխազգում էր փորձությունը»։ The Desire of Ages, 411-415.
Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.
Դանիել 11-ի տասնվեցերորդ համարը ներկայացնում է Միացյալ Նահանգներում շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքը։ Այդ «երկրաշարժի» ժամից անմիջապես առաջ նրանք, ովքեր ձգտում են լինել հարյուր քառասունչորս հազարի թվում, արթնացվում են իրենց քնից։ Այն, ինչ արթնացնում է նրանց, մարգարեական լուրն է։ Այդ պահին երևան են գալիս երկու դասեր, և, ինչպես պատկերված է տասը կույսերի առակում, մի դասն ունի յուղ անոթների մեջ, իսկ մյուս դասն՝ չունի։ Դանիել 11-ի տասներեքից մինչև տասնհինգերորդ համարները ոչ միայն ներկայացնում են այն մարգարեական պատմությունը, որ նախորդում է կիրակնօրյա օրենքին, այլև ներկայացնում են «լուրը», որը, տասը կույսերի առակի համատեքստում, այն «յուղն» է, որ իմաստունները պիտի ունենան, որպեսզի ստանան Աստծո կնիքը և մեծ երկրաշարժի ժամին դրոշի պես բարձրացվեն։ Այս հոդվածներն այժմ հասել են բոլոր հոդվածների գագաթնակետին, որովհետև այն լուրը, որ ներկայացված է այս համարների մեջ, այն ոսկե յուղն է, որ հոսեցվում է երկու ոսկե փողերի միջով։
We will continue this study in the next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Քանի դեռ ճշմարտությունը դավանողները ծառայում են սատանային, նրա դժոխային ստվերը կխզի նրանց տեսիլքը Աստծո և երկնքի վերաբերյալ։ Նրանք կլինեն նրանց պես, ովքեր կորցրել են իրենց առաջին սերը։ Նրանք չեն կարող տեսնել հավիտենական իրողությունները։ Այն, ինչ Աստված պատրաստել է մեզ համար, ներկայացված է Զաքարիա մարգարեի գրքի 3-րդ և 4-րդ գլուխներում, և 4։12–14-ում. «Եվ կրկին պատասխանեցի ու ասացի նրան. Ի՞նչ են այս երկու ձիթենու ճյուղերը, որոնք երկու ոսկե փողերի միջոցով իրենց միջից դատարկում են ոսկե յուղը։ Եվ նա պատասխանեց ինձ ու ասաց. Չգիտե՞ս արդյոք, թե սրանք ինչ են։ Եվ ես ասացի. Ո՛չ, տե՛ր իմ։ Այնժամ նա ասաց. Սրանք այն երկու օծյալներն են, որ կանգնած են ամբողջ երկրի Տիրոջ մոտ»։
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Տերը լի է միջոցներով։ Նրա մոտ միջոցների պակաս չկա։ Մեր հավատքի պակասի, մեր երկրայնամտության, մեր էժանախոսության, մեր անհավատության պատճառով, որ դրսևորվում է մեր խոսակցության մեջ, խավար ստվերներ են կուտակվում մեր շուրջը։ Քրիստոսը խոսքով կամ բնավորությամբ չի հայտնվում որպես ամբողջովին գեղեցկագույնը և տասը հազարի մեջ գերազանցագույնը։ Երբ հոգին գոհանում է իրեն ունայնության բարձրացնելուց, Տիրոջ Հոգին քիչ բան կարող է անել նրա համար։ Մեր կարճատես տեսողությունը նկատում է ստվերը, բայց չի կարող տեսնել այն կողմի փառքը։ Հրեշտակները բռնել են չորս հողմերը, որոնք ներկայացված են որպես զայրացած ձի, որ ձգտում է պոկվել և սուրալ ամբողջ երկրի երեսով՝ իր ճանապարհին բերելով կործանում և մահ։»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Մի՞թե պիտի ննջենք հենց հավիտենական աշխարհի շեմին։ Մի՞թե պիտի լինենք բթացած, սառը և մեռած։ Ո՜հ, երանի թե մեր եկեղեցիներում Աստծո Հոգին և շունչը ներշնչվեր Նրա ժողովրդի մեջ, որպեսզի նրանք կանգնեին իրենց ոտքերի վրա և ապրեին։ Մենք պետք է տեսնենք, որ ճանապարհը նեղ է, և դուռը՝ անձուկ։ Սակայն երբ անցնում ենք անձուկ դռնով, նրա լայնությունն անսահման է»։ Manuscript Releases, հ. 20, 217։
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Ամբողջ երկրի Տիրոջ մոտ կանգնած օծյալները» այն դիրքն ունեն, որը մի ժամանակ տրվել էր Սատանային՝ որպես հովանի քերովբե։ Իր աթոռը շրջապատող սուրբ էակների միջոցով Տերը մշտական հաղորդակցություն է պահպանում երկրի բնակիչների հետ։ Ոսկե յուղը ներկայացնում է այն շնորհը, որով Աստված մշտապես ապահովում է հավատացյալների ճրագները, որպեսզի դրանք չթրթռան և չմարեն։ Եթե այս սուրբ յուղը Աստծո Հոգու պատգամների միջոցով երկնքից չթափվեր, չարի գործակալությունները մարդկանց վրա լիակատար իշխանություն կունենային։
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Աստված անարգվում է, երբ մենք չենք ընդունում այն պատգամները, որ Նա ուղարկում է մեզ։ Այսպիսով մենք մերժում ենք այն ոսկե յուղը, որ Նա կթափեր մեր հոգիների մեջ՝ այն փոխանցվելու համար խավարի մեջ եղողներին։ Երբ հնչի կանչը՝ «Ահա՛, Փեսան գալիս է. ելե՛ք նրան ընդառաջ», նրանք, ովքեր չեն ընդունել սուրբ յուղը, ովքեր իրենց սրտերում չեն փայփայել Քրիստոսի շնորհը, ինչպես հիմար կույսերը, պիտի գտնեն, որ պատրաստ չեն իրենց Տիրոջը դիմավորելու։ Նրանք իրենց մեջ չունեն զորություն՝ յուղը ձեռք բերելու, և նրանց կյանքերը կործանված են։ Բայց եթե Աստծո Սուրբ Հոգին հայցվի, եթե մենք աղաչենք, ինչպես Մովսեսն արեց՝ «Ցո՛ւյց տուր ինձ Քո փառքը», Աստծո սերը պիտի հեղվի մեր սրտերի մեջ։ Ոսկե խողովակների միջոցով ոսկե յուղը պիտի փոխանցվի մեզ։ «Ո՛չ զորությամբ, ո՛չ էլ կարողությամբ, այլ Իմ Հոգով, ասում է Զորքերի Տերը»։ Արդարության Արեգակի պայծառ շողերն ընդունելով՝ Աստծո զավակները փայլում են որպես լույսեր աշխարհում»։ Review and Herald, July 20, 1897.