“Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.
«Ծառաներն ու ժողովուրդը հայտարարում էին, թե Դանիելի և Հայտնության մարգարեությունները անհասկանալի խորհուրդներ են։ Սակայն Քրիստոս Իր աշակերտների ուշադրությունը դարձրեց Դանիել մարգարեի խոսքերին՝ իրենց ժամանակներում տեղի ունենալու իրադարձությունների վերաբերյալ, և ասաց. «Ով որ կարդում է, թող հասկանա»։ Մատթեոս 24:15։ Իսկ այն պնդումը, թե Հայտնությունը խորհուրդ է, որը չի կարելի հասկանալ, հակասվում է հենց գրքի վերնագրով. «Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը, որ Աստված տվեց նրան՝ Իր ծառաներին ցույց տալու այն բաները, որոնք շուտով պիտի կատարվեն.... Երանի նրան, ով կարդում է, և նրանց, որ լսում են այս մարգարեության խոսքերը և պահում այնտեղ գրված բաները, որովհետև ժամանակը մոտ է»։ Հայտնություն 1:1–3։»
“Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.
«Մարգարեն ասում է. «Երանելի է նա, ով կարդում է»—կան այնպիսիք, որ չեն կարդա. օրհնությունը նրանց համար չէ։ «Եվ նրանք, որ լսում են»—կան նաև այնպիսիք, որ հրաժարվում են որևէ բան լսել մարգարեությունների վերաբերյալ. օրհնությունը այս դասի համար չէ։ «Եվ պահում են այն բաները, որ այնտեղ գրված են»—շատերը հրաժարվում են ուշադրություն դարձնել Հայտնության մեջ պարունակված նախազգուշացումներին և հրահանգներին։ Սրանցից ոչ մեկը չի կարող իրեն վերագրել խոստացված օրհնությունը։ Բոլոր նրանք, որ ծաղրում են մարգարեության նյութերը և ծանակում այստեղ հանդիսավոր կերպով տրված խորհրդանիշները, բոլոր նրանք, որ հրաժարվում են բարեփոխել իրենց կյանքը և պատրաստվել Մարդու Որդու գալստյանը, կմնան անօրհնված»։
“In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.
«Ներշնչանքի վկայության լույսի ներքո ինչպե՞ս են մարդիկ համարձակվում սովորեցնել, թե Հայտնությունը մի խորհուրդ է՝ մարդկային հասկացողությունից վեր։ Դա հայտնված խորհուրդ է, բացված գիրք։ Հայտնության ուսումնասիրությունը միտքն ուղղում է դեպի Դանիելի մարգարեությունները, և երկուսն էլ մարդկանց Աստծուց տրված առավել կարևոր խրատ են ներկայացնում՝ այն իրադարձությունների վերաբերյալ, որոնք պիտի տեղի ունենան այս աշխարհի պատմության ավարտին»։ The Great Controversy, 340.
The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.
«Հայտնության ուսումնասիրությունը միտքն ուղղում է դեպի Դանիելի մարգարեությունները»։ Որոշ մարդիկ մարգարեություն տեսնում են միայն Դանիելի գրքի շրջանակներում։ Սակայն Դանիելը ներկայացնում է ճշմարտության երկու գիծ, և այն ճշմարտությունները, որոնք ներկայացնում են նրա մարգարեությունները, նրա գրքի վերջին վեց գլուխներն են։ Առաջին վեց գլուխները ներկայացնում են պատկերավոր մարգարեություն, որոնք, մեծ մասամբ, դեռևս չեն ճանաչվել։ Նախքան Դանիելի առաջին վեց գլուխները քննելը, մենք կբացատրենք, թե ինչու Դանիելի վերջին վեց գլուխներում իրականում ներկայացված են միայն երկու մարգարեություններ։ Քույր Ուայթը մատնանշում է այդ երկու մարգարեությունները՝ անդրադառնալով Սենաարի երկու մեծ գետերին։ Երբ մենք ընդունում ենք այն խորհրդանիշը, որը նա ներկայացնում է, գտնում ենք բանալին՝ Դանիելի վերջին վեց գլուխներում տեսնելու երկու, և միայն երկու մարգարեություն։
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
«Այն լույսը, որ Դանիելը ստացավ Աստծուց, տրվեց առանձնապես այս վերջին օրերի համար։ Այն տեսիլքները, որ նա տեսավ Ուլայի և Հիդդեկելի ափերին՝ Սենաարի մեծ գետերի մոտ, այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, և կանխագուշակված բոլոր իրադարձությունները շուտով պիտի իրականանան»։ Testimonies to Ministers, 112.
The vision of chapter eight was given by the Ulai river.
Ութերորդ գլխի տեսիլքը տրվեց Ուլայ գետի մոտ։
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.
Բաղշասար թագավորի թագավորության երրորդ տարում ինձ՝ Դանիելիս, մի տեսիլք երևաց այն առաջինից հետո, որ ինձ երևացել էր։ Եվ ես տեսիլքում տեսա. և եղավ, երբ տեսնում էի, որ Շուշան ամրոցում էի, որը Եղամի գավառում է. և ես տեսիլքում տեսա, որ Ուլայի գետի մոտ էի։ Դանիել 8:1, 2.
When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”
Երբ մենք վերցրինք «Վկայություններ ծառաներին» գրքից այն պարբերությունը, որտեղ Քույր Ուայթը հիշատակում էր «Ուլայը և Հիդդեկելը» և դրանք կոչում էր «Շինարի մեծ գետերը», մենք մասնատում էինք այդ պարբերությունը Քույր Ուայթի գրություններում Դանիելի և Հայտնության գրքերի ուսումնասիրության վերաբերյալ եղած ամենակարևոր մեկնաբանություններից մեկից։ Այդ հատվածում նա ասում է. «Աստծո խոսքի շատ ավելի մոտիկ ուսումնասիրության կարիք կա. հատկապես Դանիելը և Հայտնությունը պետք է արժանանան ուշադրության, ինչպես երբեք առաջ մեր գործի պատմության ընթացքում»։
If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.
Եթե մենք ուշադիր ուսումնասիրենք Դանիելի ութերորդ գլխից հենց նոր մեջբերված առաջին երկու համարները, ապա դրանք տալիս են մի փաստի երկու ներքին վկայություն, որը հաճախ անտեսվում է։ Դանիելն ասում է. «Բաղասարի թագավորության երրորդ տարում ինձ մի տեսիլք երևաց»։ Ապա ավելացնում է. «այն առաջինին հետևելով, որ ինձ սկզբում երևացել էր»։ Այս համարը կարելի է հասկանալ երկու կերպ, և յուրաքանչյուր դեպքում էլ ստացվում է նույնական եզրակացություն։
The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.
Գաբրիել հրեշտակն էր, որ մարգարեական լույս բերեց Դանիելին, ինչպես որ նա արել էր բոլոր մարգարեների հետ, որովհետև նա Սատանային փոխարինել էր որպես երկնային լույսակիր։ Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր մարգարեական կանոն, որ գտնվում է Սուրբ Գրքերում, առաջնորդվել է Գաբրիելի կողմից։ Անկախ նրանից, թե Դանիելը հասկանում էր դա, թե ոչ, ութերորդ գլխի առաջին համարում նա ոչ միայն մատնանշում է մի կարևոր մարգարեական դիտարկում, այլև այդ համարում ներկայացնում է այդ կարևոր մարգարեական դիտարկման երկու վկա։ Այն, ինչ Դանիելը արձանագրեց առաջին համարում, այն է, որ նա մի տեսիլք էր ստացել նախքան այն տեսիլքը, որ ստացել էր Ուլայ գետի մոտ։ Ուլայ գետի մոտ եղած տեսիլքը տեղի ունեցավ Բաղասարի երրորդ տարում։ Իսկ այն տեսիլքը, որը նախորդել էր Ուլայ գետի մոտ եղած տեսիլքին, տեղի ունեցավ Բաղասարի առաջին տարում։
In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.
Բաբելոնի թագավոր Բելշասարի առաջին տարում Դանիելը իր անկողնի վրա մի երազ և իր գլխի տեսիլքները տեսավ. ապա նա գրի առավ այդ երազը և պատմեց եղելության ամփոփ բովանդակությունը։ Դանիել 7:1.
In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.
Ութերորդ գլխի առաջին համարում Դանիելը նշում է, որ ինքը տեսիլք էր ունեցել նաև Բաղշասարի առաջին տարում, որովհետև ասում է. «առաջինը ինձ երևացածից հետո»։ Արդյո՞ք Ուղայի տեսիլքը երևաց Բաղշասարի առաջին տարվա տեսիլքից հետո, թե՞ տեսիլքը երևաց այդ երկու զուգահեռ տեսիլքներից առաջինից հետո։ Երկու պատասխանն էլ ճիշտ է։ Ուղայ գետի տեսիլքը նույն տեսիլքն է, ինչ յոթերորդ գլխի տեսիլքը։ Գաբրիելը գործադրում է «կրկնել և ընդարձակել» մարգարեական սկզբունքը, և միաժամանակ՝ այն կանոնը, որ երկու վկայությամբ մի բան հաստատվում է։ Երկու տեսիլքներն էլ վերաբերում են Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորություններին։
The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.
Յոթերորդ գլխի տեսիլքը ներկայացնում է այդ թագավորությունները որպես գիշատիչ գազաններ՝ այսպիսով շեշտադրելով և ցուցադրելով դրանք իրենց քաղաքացիական իշխանության համատեքստում։ Ութերորդ գլխի տեսիլքը նույն այդ թագավորությունները ներկայացնում է Աստծո սրբարանի ծառայությունից վերցված խորհրդանշաններով, թեև սրբարանի ծառայության խորհրդանշաններից յուրաքանչյուրն էլ միտումնավոր աղավաղված է՝ կեղծ երկրպագություն ներկայացնելու համար։ Դանիել ութերորդ գլուխը ներկայացնում է նույն թագավորությունները, ինչ յոթերորդ գլխի տեսիլքը, սակայն դրանք դնում է իրենց կրոնական համատեքստում։
The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.
Դանիելի ութերորդ գլխի Ուլայի տեսիլքը կրկնում և ընդարձակում է յոթերորդ գլխի տեսիլքը։ Յոթերորդ գլուխը բացահայտում է Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների քաղաքացիական կողմը, իսկ ութերորդ գլուխը՝ Աստվածաշնչյան մարգարեության թագավորությունների կրոնական կողմը։ Երբ սա ճանաչվում է, ապա հնարավոր է հասկանալ, որ յոթերորդ և ութերորդ գլուխները նույն տեսիլքն են։ Իններորդ գլուխն այն տեղն է, որտեղ Գաբրիելը գալիս է՝ տալու ութերորդ գլխի տեսիլքի ժամանակային տարրի բացատրությունը։ Ուստի, Ուլայի տեսիլքը ներկայացնում է Դանիելի գրքի յոթերորդ, ութերորդ և իններորդ գլուխները։ Այնուհետև տասներորդ գլխում ներկայացվում է Հիդդեկել գետը։
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.
Պարսից թագավոր Կյուրոսի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որին կոչում էին Բաղտասասար. և այն բանը ճշմարիտ էր, բայց նշանակված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը ու տեսիլքի իմացություն ունեցավ։ Այն օրերին ես՝ Դանիելս, սուգ էի անում երեք ամբողջ շաբաթ։ Համեղ հաց չէի ուտում, ոչ միս, ոչ գինի բերանս չէր մտնում, և բնավ ինձ օծում չէի, մինչև որ երեք ամբողջ շաբաթները լրացան։ Եվ առաջին ամսվա քսանչորսերորդ օրը, երբ ես գտնվում էի մեծ գետի ափին, որը Հիդդեկելն է։ Դանիել 10:1–4։
The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.
Հիդդեկել գետի տեսիլքը ներկայացնում է հյուսիսի թագավորի մարգարեական պատմությունը։ Այն սկսվում է Ալեքսանդր Մակեդոնացու թագավորության բաժանումով, ցույց է տալիս հաջորդող պատմության մակընթացությունն ու տեղատվությունը, որտեղ ի վերջո Ալեքսանդր Մակեդոնացու նախկին թագավորության քայքայումից հետո մնում են միայն երկու հակառակորդներ՝ բառացի հարավային թագավորն ընդդեմ բառացի հյուսիսային թագավորի։ Ի վերջո այն հասնում է պապականության պատմությանը, որը ապա դառնում է հյուսիսի հոգևոր թագավորը, և որը տասնմեկերորդ գլխի վերջում գալիս է իր վախճանին, Միքայելը կանգնում է, և մարդկային փորձաշրջանը փակվում է։ Պարզ համառոտ տեսությունն այն է, որ Ուլայ գետի տեսիլքը Աստծո սրբարանի և զորքի ներքին տեսիլքն է, իսկ Հիդդեկել գետինը՝ նույն պատմության ընթացքում Աստծո և Նրա ժողովրդի թշնամու արտաքին տեսիլքը։ Այստեղ կիրառվում է նույն սկզբունքը, որ հանդիպում է Հայտնության յոթ եկեղեցիների և յոթ կնիքների մեջ։
“Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.
«Շատ ծառայողներ ոչ մի ջանք չեն գործադրում Հայտնությունը բացատրելու համար։ Նրանք այն անվանում են ուսումնասիրության համար անպտուղ գիրք։ Նրանք այն համարում են կնքված գիրք, որովհետև այն պարունակում է պատկերների և խորհրդանիշների արձանագրությունը։ Բայց հենց այն անունը, որ տրվել է նրան՝ «Հայտնություն», իսկույն իսկ հերքում է այս ենթադրությունը։ Հայտնությունը կնքված գիրք է, բայց նաև բացված գիրք է։ Այն արձանագրում է զարմանալի իրադարձություններ, որոնք պետք է տեղի ունենան այս երկրի պատմության վերջին օրերում։ Այս գրքի ուսմունքները հստակ են, ոչ թե խորհրդավոր և անըմբռնելի։ Նրանում վերցված է նույն մարգարեական գիծը, ինչ Դանիելում։ Որոշ մարգարեություններ Աստված կրկնել է՝ այդպիսով ցույց տալով, որ դրանց պետք է կարևորություն տրվի։ Տերը չի կրկնում այն բաները, որոնք մեծ նշանակություն չունեն»։ Manuscript Releases, հատոր 8, 413։
The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.
Դանիելի գրքում ներկայացված նույն ներքին և արտաքին պատմությունը շարունակվում է Հայտնության գրքում։ Բացի այն մարգարեական լույսից, որ բխում է այս երկու տեսիլքներից, այստեղ կա նաև այն աստվածաշնչյան մեկնաբանության մեթոդաբանության հաստատումը, որն ընդունվել էր Ուիլյամ Միլլերի, իսկ այնուհետև՝ Future for America-ի կողմից։ Ճիշտ կերպով քննված, Դանիելի գիրքը, ինչպես նաև Հայտնության գիրքը, բացարձակ ոսկեհանքեր են՝ հաստատելու այն մարգարեական մեկնաբանության սկզբունքները, որոնք Աստվածաշունչն ինքն է մատնանշում իր ներսում։
The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.
Ուլայը, լինելով ներքին թեման, և Հիդդեկելը, լինելով արտաքինը, նաև ներկայացնում են այն երկու մարգարեությունները, որոնք պիտի բացվեին «վերջի ժամանակին»։ Ուլայը բացվեց «վերջի ժամանակին»՝ 1798 թվականին, իսկ Հիդդեկելը բացվեց «վերջի ժամանակին»՝ 1989 թվականին, երբ, ինչպես նկարագրված է Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարում, նախկին Խորհրդային Միությունը ներկայացնող երկրները swept away եղան պապականության և Միացյալ Նահանգների կողմից։
When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.
Երբ այս փաստերը ճանաչվում են, ապա կարող է նաև ճանաչվել, որ այդ երկու տեսիլքները փաստորեն մեկ տեսիլք են, ինչպես յոթ եկեղեցիների և յոթ կնիքների մարգարեական պատմությունն է ներկայացնում նույն մարգարեական պատմությունը։ Այդժամ այդ երկու տեսիլքները դառնում են այն միջոցը, որ Տերը գործածեց առաջին հրեշտակի անցյալ շարժման մեջ, և որ Տերը պիտի գործածի երրորդ հրեշտակի ներկա և ապագա շարժման մեջ՝ Դանիելի գրքի տասներկուերորդ գլխի իններորդ և տասներորդ համարներում ներկայացված փորձության գործընթացն իրականացնելու համար։
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Եվ նա ասաց. Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված և կնքված են մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտակեցվեն և պիտի փորձվեն, բայց ամբարիշտները պիտի ամբարշտություն գործեն, և ամբարիշտներից ոչ ոք չի հասկանա, իսկ իմաստունները պիտի հասկանան։ Դանիել 12:9, 10.
As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.
Որպես 1989 թվականին Հիդդեկելի ապակնքման օրինակ՝ նկատի առեք, թե ինչ է ասել ներշնչանքը։
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
«Հայտնության գրքում Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը միանում և ավարտվում են։ Այստեղ է Դանիելի գրքի լրացումը։ Մեկը մարգարեություն է, մյուսը՝ հայտնություն։ Կնքված գիրքը ոչ թե Հայտնությունն է, այլ Դանիելի մարգարեության այն մասը, որ վերաբերում է վերջին օրերին։ Հրեշտակը պատվիրեց. «Իսկ դու, ո՛վ Դանիել, փակիր խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը»։ Դանիել 12:4»։ Առաքյալների Գործերը, 585։
Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.
Եվ Ուղային, և Հիդդեկելը վերաբերում են վերջին օրերին, սակայն ադվենտիզմը միայն պատրաստակամ է եղել ընդունելու, որ 1798 թվականը Դանիելի «վերջի ժամանակն» էր, երբ նրա գիրքը պետք է ապակնքվեր։ Սակայն մարգարեության այն մասը, որ «վերաբերում է վերջին օրերին», առավել ճշգրիտ կերպով Դանիել գրքի տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարներն են, որովհետև այդ համարներն ավարտվում են Միքայելի ոտքի կանգնելով, երբ մարդկային փորձության ժամանակը փակվում է։
The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”
Դատաստանի տեսիլքը, ինչպես այն ներկայացված է Դանիելի գրքի յոթերորդ, ութերորդ և իններորդ գլուխներում, կնքված էր մինչև «վերջի ժամանակը»՝ 1798 թվականը։ Լույսը (որը ծնեց ապակնքված Ուլայի տեսիլքը) քննական դատաստանի բացման հռչակումն էր, ոչ թե դատաստանի ավարտը։ Այն լույսը, որ ապակնքվեց Հիդդեկելի տեսիլքի հետ, ցույց է տալիս քննական դատաստանի ավարտը, և դա նաև Դանիելի այն հատվածն է, որը պարունակում է «մարգարեության այն մասը, որ վերաբերում է վերջին օրերին»։
The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.
1798 թվականին կնիքի բացվելը ազդարարեց քննչական դատաստանի բացվելը։ 1989 թվականին կնիքի բացվելը ազդարարեց քննչական դատաստանի մոտալուտ փակվելը։ Ալֆայի և Օմեգայի ստորագրությունը հեշտությամբ տեսանելի է Դանիելի գրքում, բայց միայն եթե գիտեք, թե ինչ է այն, և պատրաստ եք այն փնտրել։
When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.
Երբ Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունհինգերորդ համարում փորձաշրջանը փակվում է, Ա և Օմեգայի ստորագրությունը արձանագրվում է։ Դանիելի սկզբնավորությունը ճշգրտորեն ցույց է տալիս, թե որտեղ է այն ավարտվում։ Այն սկսվում է բառացի պատերազմի մեջ՝ բառացի Բաբելոնի և բառացի Իսրայելի միջև, և բառացի Բաբելոնը հաղթանակում է։
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.
Հուդայի արքա Հովակիմի թագավորության երրորդ տարում Բաբելոնի արքա Նաբուգոդոնոսորը եկավ Երուսաղեմ և պաշարեց այն։ Եվ Տերը Հուդայի արքա Հովակիմին մատնեց նրա ձեռքը՝ Աստծու տան անոթների մի մասի հետ միասին. և նա դրանք տարավ Սենաարի երկիրը՝ իր աստծու տունը, և անոթները դրեց իր աստծու գանձատանը։ Դանիել 1:1, 2.
In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.
Դանիել մարգարեի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունհինգերորդ համարում ավարտվում է հոգևոր պատերազմը հոգևոր Բաբելոնի, որ խորհրդանշված է որպես «հյուսիսի արքան», և հոգևոր Իսրայելի, որ ներկայացված է «փառավոր սուրբ լեռով», միջև, և հոգևոր Իսրայելը հաղթանակում է հոգևոր Բաբելոնի նկատմամբ։
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.
Եվ նա իր պալատի վրանները պիտի զարկի ծովերի միջև՝ փառավոր սուրբ լեռան վրա. սակայն նա պիտի հասնի իր վախճանին, և ոչ ոք պիտի օգնի նրան։ Եվ այն ժամանակ պիտի վեր կենա Միքայելը՝ մեծ իշխանը, որ կանգնած է քո ժողովրդի որդիների համար. և պիտի լինի նեղության մի ժամանակ, որի նմանը չի եղել այն օրվանից, երբ ազգ է եղել, մինչև այն նույն ժամանակը. և այն ժամանակ քո ժողովուրդը պիտի ազատվի, յուրաքանչյուր ոք, որ գրքում գրված գտնվի։ Դանիէլ 11:45; 12:1.
The books of Daniel and Revelation are one book:
Դանիելի և Հայտնության գրքերը մեկ գիրք են.
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Դանիելի և Հայտնության գրքերը մեկ են։ Մեկը մարգարեություն է, մյուսը՝ հայտնություն. մեկը կնքված գիրք է, մյուսը՝ բացված գիրք։ Հովհաննեսը լսեց այն խորհուրդները, որ որոտներն արտասանեցին, բայց նրան պատվիրվեց չգրել դրանք»։ The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.
Այդ երկու գրքերը, որոնք մեկ գիրք են, Գաբրիել հրեշտակի մարգարեական ուսուցման գլուխգործոցն են։ Ես սա գրում եմ՝ լիովին գիտակցելով, որ այն, ինչ Գաբրիելը փոխանցեց Դանիելին և Հովհաննեսին, եկել էր Հիսուսից, որն այն ստացել էր Հորից։ Իմ նպատակը Գաբրիելին մեծարելը չէ, այլ՝ բարձրացնել երկու գրքերում առկա ապացույցների խորունկ հայտնությունը, թե ինչպես Ալֆան և Օմեգան նախագծեց աստվածաշնչյան մեկնության մարգարեական կանոններ, որոնք պիտի ներկայացված լինեին այդ երկու գրքերում, եթե մենք կամենանք տեսնել։
Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.
Թույլ տվեք ձեզ հիշեցնել, որ այս պահին իմ նպատակն ու մտադրությունը Ուլայի և Հիդդեկել գետերի երկու մարգարեությունների մեկնությունը ներկայացնելը չէ։ Իմ նպատակն ու մտադրությունը Դանիելի գրքի առաջին վեց գլուխներում եղած մարգարեություններով զբաղվելն է։ Ես պարզապես հիմնավորում եմ այն փաստը, որ Դանիելի և Հայտնության գրքերը, թերևս, Աստծու Խոսքում ամենախորապես կառուցված գրքերն են։ Դրանք ներկայացնում են մարգարեական պատգամը՝ միաժամանակ նաև բացահայտելով Աստծու բնավորությունը, միաժամանակ նաև մատնանշելով հենց այն կանոնները, որոնք անհրաժեշտ է կիրառել, եթե մարդը ցանկանում է ճանաչել մարգարեությունները, և նաև ճանաչել Նրան, Ով ներկայացրեց մարգարեությունները։
Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.
Գրքերի խորիմաստ բնույթի մեկ այլ օրինակ է Դանիելի ներկայացումը Ղևտական քսանվեցի «յոթ ժամանակների» վերաբերյալ։ «Յոթ ժամանակների» մարգարեությունը եղել է և է լինելու Աստծո ժողովրդի համար «գայթակղության քար»՝ թե՛ հին Իսրայելում, թե՛ առաջին հրեշտակի Միլլերական շարժման մեջ, և թե՛ նաև երրորդ հրեշտակի ներկա և ապագա շարժման մեջ։ «Գայթակղության քարը», պարզ սահմանմամբ, մի բան է, որը դու չես տեսնում, թեև այն ակնհայտորեն այնտեղ է։ Ուստի, երբ Դանիելի գրքում ճանաչում ես «յոթ ժամանակները», տեսնում ես, որ այն ակնհայտորեն այնտեղ է, բայց նաև տեսնում ես, որ այն թաքցված է նրանցից, ովքեր ընտրում են չտեսնել։
Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and Divinity.
Քերականապես բաց երևալիս որևէ բան թաքցնելը խորին իրագործում է. դա մի բան է, որ չէր կարելի ներդնել մարդկային որևէ խորհրդավոր վեպի մեջ։ Սա գլուխգործոց է, որովհետև այն այնտեղ է՝ պարզ տեսանելի բոլոր նրանց համար, ովքեր չեն ցանկանում գայթակղվել, սակայն անհնար է տեսնել նրանց համար, ովքեր իսկապես ընտրում են գայթակղվել։ Այսպես ասած՝ դա «թաքնված է բացահայտ տեսանելիության մեջ»։ Դա իրականացվում է մարդկայինի և Աստվածայինի համակցությամբ։
I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.
Ես անում եմ այդ պնդումը, որովհետև այս պահին ցանկանում եմ մեզ հիշեցնել, որ ադվենտիզմի ներսում գոյություն ունի կաթոլիկական ուսմունք, առնվազն 1957 թվականին հրատարակված Questions on Doctrine-ից ի վեր, և այն նաև բարձրացրել է իր անիրավ գլուխը Future for America-ի այս ներկա ճշմարտության շարժման ներսում։ Գաղափարն այն է, թե Քրիստոսը մարմնավորման ժամանակ չվերցրեց այն մարմինը, որ Նա ժառանգել էր Մարիամից։ Իհարկե, նրանք, ովքեր պաշտպանում են այս ուսմունքը, այդպես չեն արտահայտում այն, սակայն, այնուամենայնիվ, հենց դա էլ նրանք սովորեցնում են։ Ես դա կոչում եմ կաթոլիկական ուսմունք, որովհետև այն նախադրյալը, թե Քրիստոսի մարմինը նույնքան մաքուր էր, որքան Ադամի մարմինը նախքան նրա մեղանչելը, հենց այն սատանայական տրամաբանությունն է, որ գործածում է կաթոլիկ եկեղեցին իր այսպես կոչված «անարատ հղության» ուսմունքի մեջ։ Իսկ եթե ձեզ անծանոթ է «անարատ հղության» հեթանոսական ուսմունքը, ապա այն սովորեցնում է, թե Քրիստոսի մարմինը գերբնական կերպով այնպիսին էր դարձված, ինչպիսին Ադամի ստորին բնությունն էր՝ նախքան նրա և Եվայի մեղանչելը, կամ, ինչպես պնդվում է, Քրիստոսն ուներ Ադամի անկումից առաջվա, անմեղ բնությունը։ Այն սովորեցնում է, թե հենց ինքը՝ Մարիամը, հրաշքով ստացել էր Ադամի՝ իր մեղանչելուց առաջ ունեցած մարմնավոր, անկում չապրած բնությունը, որպեսզի նա կարողանար լինել կատարյալ անոթ Սուրբ Հոգու համար՝ մանուկ Հիսուսին իր կատարյալ մարմնի մեջ մարմնավորելու համար։
Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.
Իհարկե, ադվենտիզմի մեջ նրանք, ովքեր պաշտպանում են Հիսուսի մարմնի վերաբերյալ միևնույն եզրակացությունը, չեն մատնանշում Մարիամի հետ կապված որևէ հրաշք, սակայն նրանք խեղաթյուրում են Քույր Ուայթի և Աստվածաշնչի խոսքերը՝ ուսուցանելու համար հենց նույն կաթոլիկ գաղափարը։ Ինչո՞ւ ես այժմ շեղվեցի և հեռացա Դանիելի գրքի քննարկումից։ Ես կպատասխանեմ դրան։
The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and Divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are Divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and Divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.
Դանիելի և Հայտնության գրքերի հրաշագործ կառուցվածքն ու կազմավորումը իրականացվեց մարդկայինի և Աստվածայինի միավորմամբ։ Հիսուսը Աստծո Խոսքն է, և Աստվածաշունչը Աստծո Խոսքն է։ Հիսուսի աստվածային և մարդկային բնությունն ամբողջապես ներկայացված է Աստվածաշնչում։ Դրա մեջ եղած խոսքերը Աստվածային են և կրում են սրտերն ու մտքերը փոխակերպելու ստեղծագործ զորությունը։ Այդ խոսքերը հենց նույն զորությունն են, որ ամեն ինչ գոյության բերեց։ Սակայն այն մարդիկ, որոնց Աստված ընտրեց՝ Իր գործիքները լինելու Աստվածաշունչը գրի առնելու համար, բոլորը մեղավորներ էին։ Այս համադրության մարդկային մասը ներկայացված է ընկած մարդկանցով։ Աստվածաշունչը մարդկայինի և Աստվածայինի միավորում է, և մարգարեները մեղավորներ էին, ինչպես մեղավոր է եղել Ադամի յուրաքանչյուր զավակ։ Քրիստոսը երբեք չմեղանչեց ո՛չ մտքով, ո՛չ խոսքով, ո՛չ գործով։ Բայց Նա իսկապես առավ Մարիամի մարմինը չորս հազար տարվա այլասերումից հետո։ Եթե Նա իրականում առած լիներ Ադամի ավելի ստորին մարմնավոր բնությունը մինչև Ադամի մեղանչելը, ապա դա կպահանջեր, որ աստվածաշնչյան յուրաքանչյուր հեղինակ նույնպես անարատ լիներ։
The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.
«Դանիելի» գրքում «յոթ ժամանակների»՝ «բոլորի աչքի առաջ թաքնված» լինելը իրականացվեց ոչ միայն Դանիելի արձանագրած խոսքերով, այլև առավել ևս՝ ընկած մարդկային էակների միջոցով, որոնք թարգմանեցին Քինգ Ջեյմս Աստվածաշունչը։ Ընկած մարդկային էակները երկու անգամ դիպան «Դանիելի» գրքին, և այն, ինչ իրականացվեց, անհնար կլիներ որևէ մարդու համար անել առանց Աստծո աստվածային նախախնամական հսկողության։
In our next article we will begin to show how Divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.
Մեր հաջորդ հոդվածում մենք կսկսենք ցույց տալ, թե ինչպես Աստվածությունն ու մարդկայնությունը Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները» բացահայտ կերպով թաքցրին Դանիելի գրքում, որովհետև Աստված նախապես գիտեր, և անգամ նախատեսել էր, որ այն պետք է լինի փորձության «գայթակղության քար» թե՛ առաջին հրեշտակի շարժման մեջ եղողների, և թե՛ երրորդ հրեշտակի շարժման մեջ եղողների համար։
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
«Այն լույսը, որ Դանիելը ստացավ Աստծուց, տրվեց առանձնապես այս վերջին օրերի համար։ Այն տեսիլքները, որ նա տեսավ Ուլայի և Հիդդեկելի ափերին՝ Սենաարի մեծ գետերի մոտ, այժմ կատարման ընթացքի մեջ են, և կանխագուշակված բոլոր իրադարձությունները շուտով պիտի իրականանան»։ Testimonies to Ministers, 112.