Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.
Քույր Ուայթը հաճախ նշում է, որ այն մարգարեական դասերը, որոնք անհրաժեշտ է հասկանալ, պատկերված են թագավորությունների վերելքի և անկման միջոցով։
“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.
«Դանիել և Հայտնություն գրքերում պարզված ժողովուրդների վերելքից ու անկումից մենք պետք է սովորենք, թե որքան անարժեք է լոկ արտաքին ու աշխարհային փառքը։ Բաբելոնը՝ իր ամբողջ զորությամբ և շքեղությամբ, որի նմանը մեր աշխարհն այնուհետև այլևս չի տեսել,—զորություն և շքեղություն, որ այն օրերի մարդկանց այնքան հաստատուն և տևական էին թվում,—որքա՜ն ամբողջովին անցավ-գնաց։ «Խոտի ծաղկի» պես այն կորստյան մատնվեց։ Հակոբոս 1:10։ Այդպես կործանվեց Մարա-Պարսկական թագավորությունը, ինչպես նաև Հունաստանի և Հռոմի թագավորությունները։ Եվ այդպես կորչում է ամեն բան, որի հիմքը Աստված չէ։ Միայն այն, ինչ կապված է Նրա նպատակի հետ և արտահայտում է Նրա բնավորությունը, կարող է հարատևել։ Նրա սկզբունքներն են միակ հաստատուն բաները, որ ճանաչում է մեր աշխարհը»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 548։
The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.
Դանիելի և Հայտնության գրքերում ներկայացված թագավորությունների «վերելքն ու անկումը» մարգարեության ուսումնասիրության ճիշտ մոտեցման կիզակետն են։ Բաբելոնի անկումը նախապատկերված է Ծննդոց գրքի տասնմեկերորդ գլխում Նեբրոդի Բաբելի անկմամբ։ Այնուհետև, Դանիելի գրքի հինգերորդ գլխում, Բաբելոնը կրկին ընկնում է։ Պապականության՝ 538 թվականին իշխանության հասնելու և ապա 1798 թվականին նրա հաջորդական անկման պատմությունը նույնպես նախապատկերում է Բաբելոնի վերջնական անկումը, քանի որ պապական իշխանությունը մարգարեաբար հոգևոր Բաբելոնն է։ Պապականությունն ընկավ 1798 թվականին, և Հայտնության տասնութերորդ գլուխը ուրվագծում է նրա վերջնական անկումը։ Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունհինգերորդ խոսքում պապականությունը, որ այնտեղ ներկայացված է որպես հյուսիսի թագավոր, հասնում է իր վախճանին՝ առանց օգնողի։ Սա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ շնորհի ժամանակը փակվում է, որովհետև տասնմեկերորդ գլխի քառասունհինգերորդ խոսքը և տասներկուերորդ գլխի առաջին խոսքը ներկայացնում են նույն պատմությունը։
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.
Եվ նա իր պալատի խորանները պիտի տնկի ծովերի միջև՝ փառավոր սուրբ լեռան վրա. սակայն նա պիտի հասնի իր վախճանին, և ոչ ոք պիտի չօգնի նրան։ Եվ այն ժամանակ պիտի վեր կենա Միքայելը՝ մեծ իշխանը, որ կանգնած է քո ժողովրդի որդիների համար. և պիտի լինի նեղության ժամանակ, ինչպիսին երբեք չի եղել այն օրից ի վեր, երբ ազգ եղավ, մինչև այն նույն ժամանակը. և այն ժամանակ քո ժողովուրդը պիտի ազատվի, ամեն մեկը, որ գտնվի գրքի մեջ գրված։ Դանիել 11:45, 12:1.
The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.
Երկրորդ հրեշտակի պատգամը հիմնված է այն փաստի վրա, որ Բաբելոնը երկու անգամ է ընկել։ Բառացի Բաբելոնը, որ ներկայացված է Նեբրովդով և Բաղասարով, երկու անգամ ընկավ, և հոգևոր Բաբելոնը ընկավ 1798 թվականին և դարձյալ այդպես է լինում, երբ մարդկային փորձության ժամանակը փակվում է։
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Եվ հետևեց մեկ ուրիշ հրեշտակ՝ ասելով. «Ընկավ, ընկավ Բաբելոնը՝ այն մեծ քաղաքը, որովհետև նա բոլոր ազգերին խմեցրեց իր պոռնկության բարկության գինուց»։ Հայտնություն 14:8.
The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.
Բաբելոնի անկման կրկնությունը երկրորդ հրեշտակի լուրի մեջ մարգարեական հիմնավորում է տալիս՝ Սուրբ Գրքերում բառերի և արտահայտությունների կրկնապատկումը որպես երկրորդ հրեշտակի և Կեսգիշերային աղաղակի համակցված լուրերի խորհրդանիշ ճանաչելու համար։ Այն նաև հաստատում է Քույր Ուայթի կողմից մատնանշված այն սկզբունքը, ըստ որի մարգարեության ուսումնասիրությունը հիմնված է Դանիելի և Հայտնության գրքերում ներկայացված թագավորությունների վերելքի և անկման վրա։ Այն պատկերում է այն հասկացությունը, որ Բաբելոնի անկումը հասկանալու համար մարգարեության ուսումնասիրը պետք է Բաբելոնի բոլոր անկումները միավորի՝ «գիծ առ գիծ», որպեսզի հաստատի Բաբելոնի վերջնական անկման ճիշտ մարգարեական լուրը։
Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.
Բաբելոնի կրկնակի անկումը երկրորդ հրեշտակի լուրի մեջ հիմնված է այն մարգարեական կանոնի վրա, ըստ որի ճշմարտությունը հաստատվում է երկու վկաների վկայությամբ։ Լուրի մեջ Բաբելոնի անկման կրկնությունը ներկայացնում է այն մարգարեական մեթոդաբանությունը, որը Աստվածաշնչում ճանաչվում է որպես վերջին անձրև։ Այդ սուրբ մեթոդաբանությունը, որը վերջին անձրևն է, տարբեր մարգարեական գծերը «տող առ տող» միավորելու կիրառությունն է։ Երբ այն գործադրվում է մարգարեության ուսումնասիրողի կողմից, այդ մեթոդաբանությունը հաստատում է վերջին անձրևի «լուրը»։ Վերջին անձրևի լուրը, որը հաստատվում է այդ սուրբ մեթոդաբանության կիրառմամբ, այնուհետև հռչակվում է երկրորդ հրեշտակի և Կեսգիշերի Աղաղակի միավորված մարգարեական պատմությունների մեջ։ Սա ճշմարիտ էր առաջին հրեշտակի շարժման պատմության մեջ, և ճշմարիտ է այսօր՝ երրորդ հրեշտակի շարժման պատմության մեջ։
Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.
Դանիելի գրքի չորրորդ և հինգերորդ գլուխները ներկայացնում են պատմության այն գիծը, որն ընդգրկում է Բաբելոնի բարձրացումն ու սկիզբը, որ չորրորդ գլխում ներկայացված է Նաբուգոդոնոսորի միջոցով, ապա՝ Բաբելոնի անկումն ու վախճանը, որ հինգերորդ գլխում ներկայացված է Բաղտասարի միջոցով։ Միասին դրանք կազմում են մեկ մարգարեական գիծ։ Այդ երկու գլուխների կողմից կազմված մարգարեական գիծը պետք է դրվի Դանիելի առաջինից երրորդ գլուխների վրա, որպեսզի հաստատվի վերջին անձրևի լուրը։
The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.
Երկու գլուխները ներկայացնում են Նաբուգոդոնոսորի անկումն ու կրկին բարձրացումը, և Բաղշասարի անկումն ու կործանումը, ուստի ներկայացնում են Բաբելոնի անկումը շղթայի սկզբում և վերջում։ Երկու գլուխներով կազմված մարգարեական շղթան կառուցված է այն հիմքի վրա, որ Բաբելոնը ընկնում է, բարձրանում, ապա կրկին ընկնում։ Միայն այդ փաստն իսկ ցույց է տալիս, որ այդ երկու գլուխները ներկայացնում են երկրորդ հրեշտակի լուրը։ Երկու գլուխները ներկայացնում են Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրային գազանի պատմությունը, և այդ պատմության մեջ երկրորդ հրեշտակի լուրն ու Կեսգիշերյան աղաղակը երկու անգամ են հռչակվում։
Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.
Ուստի, նախքան Դանիելի չորրորդ և հինգերորդ գլուխների մեր քննությունը սկսելը, մենք պիտի սահմանենք այն սուրբ մեթոդաբանությունը, որը վերջին անձրևն է, ապա այդ մեթոդաբանությունը կիրառելով՝ պիտի սահմանենք վերջին անձրևի պատգամը։
A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.
Առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմության նշանակալից մի ուղենիշ էր այն մեթոդաբանությունը, որը ներկայացված էր Ուիլյամ Միլլերի մարգարեական մեկնության կանոններով։ Այդ կանոններն օգտագործվեցին մարդկանց կողմից՝ նույնականացնելու Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամը, և այդ պատգամը այդ պատմության համար ուշ անձրևի պատգամն էր։ Երրորդ հրեշտակի պատմության նշանակալից մի ուղենիշ է այն մեթոդաբանությունը, որը ներկայացված է որպես «Մարգարեական բանալիներ»։ Այդ կանոնները պետք է գործածվեն Ուիլյամ Միլլերի կանոնների հետ համատեղ՝ մեր ներկա պատմության մեջ Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամը նույնականացնելու համար, և այն պատգամը, որն այժմ հաստատվում է այդ կանոններով, վերջին օրերի ուշ անձրևի պատգամն է։ Միլլերի կանոնները ներկայացնում են վաղ անձրևը երկրի գազանի մարգարեական պատմության մեջ, իսկ այդ կանոնները՝ «Մարգարեական բանալիների» հետ միավորված, ներկայացնում են ուշ անձրևը երկրի գազանի մարգարեական պատմության մեջ։
The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.
Ուշ անձրևը այն մեթոդաբանությունն է, որ գործածվում է լուրը ծնունդ տալու համար։ Կան այնպիսիք, որ խաբվում են, որովհետև որոնում են ուշ անձրևի փորձառությունը՝ առանց նախ որոնելու այն լուրը, որը ծնում է այդ փորձառությունը։ Քրիստոնեության հիսունական եկեղեցիները այդ խաբեության հստակ օրինակն են։ Նույն այդ տեսակի մոլորեցնող ուղղվածությունը հասանելի է նաև նրանց, ովքեր իսկապես որոնում են ուշ անձրևի լուրը, սակայն մերժում են որոնել այն մեթոդաբանությունը, որը նույնացնում և հաստատում է ուշ անձրևի լուրը։ Առանց ճշմարիտ մեթոդաբանության՝ ճշմարիտ լուրը չի կարող նույնացվել։ Առանց ճշմարիտ լուրի՝ ճշմարիտ փորձառությունը անհնար է։
The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.
Այս աստվածաշնչյան փաստի նշանակությունը մեծամասնության կողմից չի ճանաչվում, որովհետև նրանք երբեք չեն դիտարկել այն հնարավորությունը, որ Աստվածաշունչն ուսումնասիրելու մեկ ճիշտ եղանակ կա, և որ Աստվածաշունչն ուսումնասիրելու բազմաթիվ սխալ եղանակներ կան։ Աստվածաշունչն ուսումնասիրելու սխալ եղանակը, որն անհամեմատ ավելի հաճախ է ընտրվում, այն է, որ ապավինեն ուրիշ մարդկանց կարծիքներին այն մասին, թե ինչ է ուսուցանում Աստվածաշունչը։ Սա մարդկանց մեջ այնքան տարածված խնդիր է, որ յուրաքանչյուր եկեղեցի կազմակերպում է մի համակարգ՝ իր հոտի այս կեղծ ընկալված կարիքը բավարարելու համար։ Այդ կեղծ կարիքը ծնում է մի կեղծ գործ՝ հաստատելու առաջնորդների մի համակարգ, որոնք ներկայացվում են որպես աստվածաշնչյան ըմբռնման հոգևոր մասնագետներ, ովքեր ճիշտ կերպով պիտի ուղղորդեն անպատրաստ հոտի ըմբռնումը։ Աստվածաշունչը իսկապես սահմանում է մի խիստ կազմակերպված համակարգ եկեղեցու կառուցվածքի համար, որը ներառում է երեցներ, մարգարեներ և ուսուցիչներ, սակայն Աստվածաշունչը երբեք չի հավանություն տալիս եկեղեցական կազմակերպության այն ապականությանը, որը ծնում է առաջնորդների մի համակարգ, որոնք ձեռնադրվել են որոշելու, թե ինչն է ճշմարտություն կամ ինչը չէ, և դրանից հետո՝ թե ով է հերետիկոս և ով չէ։
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
Ջանա՛ս Աստծուն ներկայանալ փորձված, մի մշակ՝ որ ամաչելու կարիք չունի, ճշմարտության խոսքը ուղիղ բաժանելով։ 2 Տիմոթեոս 2:15.
A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.
Եկեղեցու առաջնորդը կոչված է հորդորելու, հանդիմանելու, ուսուցանելու և զգուշանալու կեղծ վարդապետություններից ու նրանցից, ովքեր տարածում են կեղծ վարդապետությունները, սակայն մեզանից յուրաքանչյուրն էլ պետք է «ջանա իրեն Աստծուն ընդունելի ցույց տալ»՝ «ճշմարտության խոսքը ուղիղ բաժանելով»։ Այդպես վարվելով՝ մենք պետք է ճանաչենք այն մեթոդաբանությունը, որ Աստվածաշունչը մատնանշում է որպես ճշմարտության խոսքը ուղիղ բաժանելու ճիշտ եղանակ։ Եսայու գիրքը շարադրում է այս հարցերը վերջին անձրևի համատեքստում, ուստի մենք հենց այնտեղից էլ կսկսենք։
In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.
Այն օրը Տէրը Իր խիստ, մեծ և հզոր սրով պիտի պատժի ղևիաթանին՝ փախչող օձին, այո՛, ղևիաթանին՝ ծուռ օձին, և պիտի սպանի ծովում եղող վիշապին։ Այն օրը երգեցէ՛ք նրա մասին. «Կարմիր գինու այգի»։ Ես՝ Տէրս, պահպանում եմ այն. ամեն վայրկյան պիտի ջրեմ այն, որպեսզի ոչ ոք չվնասի նրան. գիշեր ու ցերեկ պիտի պահպանեմ այն։ Բարկություն Իմ մեջ չկա. ո՞վ պիտի պատերազմի մեջ փշեր ու տատասկներ հանի Իմ դեմ։ Ես պիտի անցնեմ նրանց միջով, պիտի այրեմ նրանց բոլորը միասին։ Կամ թող բռնի Իմ զորությունից, որպեսզի Ինձ հետ հաշտություն անի, և Ինձ հետ հաշտություն պիտի անի։ Նա պիտի պատճառի, որ Հակոբից եկողները արմատ բռնեն. Իսրայելը պիտի ծաղկի և բողբոջի և աշխարհի երեսը լցնի պտուղով։ Մի՞թե Նա հարվածել է նրան այնպես, ինչպես հարվածեց իրեն հարվածողներին. կամ մի՞թե նա սպանվել է ըստ իրենից սպանվածների կոտորածի։ Չափով, երբ այն դուրս է արձակում, Դու պիտի վեճ վարես դրա հետ. Նա զսպում է Իր սաստիկ հողմը արևելյան քամու օրը։ Ուստի դրանով պիտի քավվի Հակոբի անօրենությունը. և սա է նրա մեղքը վերացնելու ամբողջ պտուղը՝ երբ նա զոհասեղանի բոլոր քարերը դարձնի կավճաքարերի պես փշրված, պուրակներն ու կուռքերը այլևս կանգուն չեն մնա։ Սակայն ամրացված քաղաքը պիտի ամայանա, բնակավայրը՝ լքված լինի և թողնված անապատի պես. այնտեղ հորթը պիտի արածի, այնտեղ պիտի պառկի և սպառի նրա ճյուղերը։ Երբ նրա ոստերը չորանան, պիտի կոտրվեն. կանայք պիտի գան և կրակի տան դրանք. որովհետև դա անհասկացող ժողովուրդ է. ուստի նրանց Ստեղծողը նրանց վրա ողորմություն չի ունենա, և նրանց Ձևավորողը նրանց շնորհ չի ցույց տա։ Եվ պիտի լինի այն օրը, որ Տէրը պիտի թափ տա գետի հունից մինչև Եգիպտոսի հեղեղատը, և դուք մեկ առ մեկ պիտի հավաքվեք, ո՛վ Իսրայելի որդիներ։ Եվ պիտի լինի այն օրը, որ մեծ փողը պիտի հնչեցվի, և կգան նրանք, որ պատրաստ էին կորչելու Ասորեստանի երկրում, և Եգիպտոսի երկրում եղող աքսորյալները, և պիտի երկրպագեն Տիրոջը Երուսաղեմի սուրբ լեռան վրա։ Եսայիա 27:1–13։
In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”
Նախորդ հոդվածներում մենք բազմիցս անդրադարձել ենք այն «նշանին», որ բարձրացվում է՝ Աստծու մյուս զավակներին Բաբելոնից դուրս կանչելու համար։ Եսայիայի քսանյոթերորդ գլխի վերջին համարը անդրադառնում է նշանի գործին, երբ ասում է. «մեծ շեփորը պիտի հնչի, և պիտի գան նրանք, որ կորստյան եզրին էին Ասորեստանի երկրում»։ Ասորեստանը վերջին օրերում Բաբելոնի խորհրդանիշն է, և նրանք, ովքեր համարում լսում են Բաբելոնից դուրս գալու զգուշացման պատգամը, գալիս են և երկրպագում են նրանց հետ, ովքեր ներկայացված են որպես հարյուր քառասունչորս հազարը, որոնք մարգարեապես տեղադրված են «Երուսաղեմի սուրբ լեռան վրա»։
The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.
Համարը ասում է. «և պիտի լինի այն օրը»։ «Այն օրը», որը այն օրն է, երբ Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկրորդ ձայնը Աստծու մյուս զավակներին կանչում է Բաբելոնից դուրս, ամբողջ գլխի շրջանակն է։ Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկրորդ ձայնը աղաղակում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Տյուրոսի պոռնիկը հիշվում է։
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
Եվ ես երկնքից մի այլ ձայն լսեցի, որ ասում էր. Դո՛ւրս եկեք նրանից, իմ ժողովուրդ, որպեսզի նրա մեղքերին մասնակից չլինեք և նրա պատուհասներից չընդունեք։ Որովհետև նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստված հիշեց նրա անօրենությունները։ Հայտնություն 18:4, 5.
Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”
Եսայի մարգարեի քսանյոթերորդ գլուխը սկսվում է նույն օրվա նշումով, որով նաև ավարտվում է այդ գլուխը, երբ ասում է. «Այն օրը Տէրը Իր խիստ, մեծ և զորավոր սրով պիտի պատժի լևիաթանին՝ փախչող օձին, այսինքն՝ լևիաթանին՝ գալարակապ օձին, և պիտի սպանի ծովում եղող վիշապին»։
At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.
Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ սկսվում է Աստծո գործադիր, հատուցողական դատաստանը վիշապի թագավորությունների՝ (Միավորված ազգերի կազմակերպությունը), գազանի՝ (պապականությունը) և սուտ մարգարեի՝ (Միացյալ Նահանգները) վրա։ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ սուտ մարգարեն տապալվում է որպես Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորություն, և ազգային ուրացությունն առաջ է բերում ազգային կործանում։ Կիրակնօրյա օրենքն այն կետն է, որտեղից Աստծո գործադիր դատաստանները սկսում են իջնել վիշապի վրա, որը Սատանան է (և որի երկրային թագավորությունը ներկայացված է որպես վիշապ), գազանի և սուտ մարգարեի վրա։ Դա աստիճանական պատիժ է, որը սկսվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Եսայիայի քսանյոթերորդ գլխի սկիզբն ու վերջը կիրակնօրյա օրենքն է, և այդ գլուխը ներկայացնում է որոշակի հարցեր, որոնք անմիջականորեն կապված են այն պատմության հետ, որը տանում է դեպի կիրակնօրյա օրենքը և հաջորդում է դրանից հետո։
We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?
Մենք քննում ենք քսանյոթերորդ գլուխը, որովհետև այն հաստատում է քսանութերորդ և քսանիններորդ գլուխների մարգարեական համատեքստը։ Այդ գլուխներում մենք կգտնենք վերջին անձրևի սահմանումը՝ որպես մեթոդաբանություն, ինչը մեզ հնարավորություն կտա հասկանալու Դանիելի չորրորդ և հինգերորդ գլուխները Դանիելի առաջինից երրորդ գլուխների վրա դնելու նշանակությունը։ Այն բանից հետո, երբ Եսայիայի քսանյոթերորդ գլուխը նույնացնում է վիշապի թագավորության առաջադիմական պատժման սկիզբը, նա արձանագրում է, որ այդ ժամանակահատվածում Աստծո ժողովրդին պատվիրվում է «երգեցէ՛ք նրան»։ Ու՞մ երգել։
The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.
Թե ում պետք է երգել, դրա պատասխանը գտնվում է երգի վերնագրում, որովհետև նրանք պիտի երգեն «կարմիր գինու այգու մասին, որ Տերն է պահպանում»։ Այգու պատմությունը Աստծո ժողովրդի պատմությունն է, և այն առաջին անգամ Եսայիայի կողմից հիշատակվում է հինգերորդ գլխում։
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.
Այժմ ես երգեմ իմ սիրեցյալին իմ սիրեցյալի երգը՝ նրա այգու մասին։ Իմ սիրեցյալը մի այգի ուներ շատ պարարտ բլրի վրա։ Եվ նա ցանկապատեց այն, և քարերը հավաքեց նրանից, և տնկեց այն ընտիր որթով, և աշտարակ շինեց նրա մեջտեղում, և նաև հնձան պատրաստեց նրա մեջ. և սպասեց, որ խաղող բերի, բայց նա վայրի խաղող բերեց։ Եվ այժմ, ո՛վ Երուսաղեմի բնակիչներ և Հուդայի մարդիկ, խնդրում եմ, դատեցե՛ք իմ և իմ այգու միջև։ Էլ ի՞նչ կարելի էր անել իմ այգու համար, որ ես չեմ արել նրանում։ Ինչո՞ւ, երբ սպասեցի, որ խաղող բերի, նա վայրի խաղող բերեց։ Եվ այժմ եկեք, ես ձեզ կասեմ, թե ինչ պիտի անեմ իմ այգուն. նրա ցանկապատը պիտի վերացնեմ, և նա պիտի ավերվի. նրա պարիսպը պիտի քանդեմ, և նա պիտի կոխկրտվի։ Եվ ես նրան ամայի պիտի դարձնեմ. նա պիտի չէտվի և չփորվի, այլ նրա վրա պիտի բուսնի մորենի ու փուշ. նաև ամպերին պիտի պատվիրեմ, որ անձրև չտեղան նրա վրա։ Որովհետև Զորաց Տիրոջ այգին Իսրայելի տունն է, և Հուդայի մարդիկ՝ նրա հաճելի տնկաստանը. և նա սպասեց դատաստանի, բայց ահա՝ բռնություն. արդարության, բայց ահա՝ աղաղակ։ Եսայիա 5:1–5.
In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.
Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի պատմության մեջ Աստծո ժողովուրդը պետք է այգու երգը երգի Աստծո ժողովրդին, որովհետև երգն ասում է. «Եվ հիմա, ո՛վ Երուսաղեմի բնակիչներ և Հուդայի մարդիկ, խնդրում եմ, դատեցե՛ք իմ և իմ այգու միջև»։ Այգու երգը այն երգն է, որ մատնանշում է նախկին ուխտի ժողովրդի կողքով անցնելը, մինչ Աստված ուխտ է կապում նրանց հետ, որոնց մասին Պետրոսն ասում է. «առաջներում ժողովուրդ չէիք, բայց այժմ Աստծո ժողովուրդն եք»։ Այն ցույց է տալիս, որ այգու վրա անձրև չի տեղացել, և այսպիսով մատնանշում է Եղիայի գործը, որը գալիս է այդ ժամանակաշրջանում, և որը միայն ինքը կարող է անձրև առաջ բերել այդ ժամանակամիջոցում։ Մենք գիտենք, որ երգը վերաբերում է ուխտի ժողովրդի կողքով անցնելուն, որովհետև այգու երգը Քրիստոսը երգեց հին Իսրայելին այն ժամանակաշրջանում, երբ հին Իսրայելը անցնվում էր կողքով, մինչ Աստված միաժամանակ ուխտ էր կապում հոգևոր Իսրայելի հետ։
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
Լսեցե՛ք մեկ այլ առակ. կար մի տնատեր, որ այգի տնկեց, ցանկապատեց այն շուրջանակի, նրա մեջ հնձան փորեց, աշտարակ շինեց, այն վարձու տվեց մշակներին և գնաց հեռավոր երկիր։ Եվ երբ պտղի ժամանակը մոտեցավ, իր ծառաներին ուղարկեց մշակների մոտ, որպեսզի նրա պտուղները ստանան։ Բայց մշակները, բռնելով նրա ծառաներին, մեկին ծեծեցին, ուրիշին սպանեցին, մեկ ուրիշին էլ քարկոծեցին։ Դարձյալ ուրիշ ծառաներ ուղարկեց՝ առաջիններից ավելի շատ, և նրանց էլ նույն կերպ վարվեցին։ Իսկ վերջապես իր որդուն ուղարկեց նրանց մոտ՝ ասելով. «Իմ որդուց ամոթ կունենան»։ Բայց երբ մշակները տեսան որդուն, իրար մեջ ասացին. «Սա է ժառանգը. եկե՛ք, սպանե՛նք նրան և տիրանա՛նք նրա ժառանգությանը»։ Եվ նրան բռնելով՝ դուրս գցեցին այգուց և սպանեցին։ Արդ, երբ այգու տերը գա, ի՞նչ պիտի անի այդ մշակներին։ Ասացին Նրան. «Չարաչար կկործանի այդ չարերին և այգին վարձու կտա այլ մշակների, որոնք իր ժամանակներին նրա պտուղները կտան նրան»։ Հիսուս նրանց ասաց. «Երբեք չե՞ք կարդացել Գրություններում. “Այն քարը, որ շինարարները մերժեցին, նա եղավ անկյան գլուխը. սա Տիրոջից եղավ, և զարմանալի է մեր աչքերին”։ Ուստի ասում եմ ձեզ, Աստծո արքայությունը ձեզնից պիտի վերցվի և պիտի տրվի մի ազգի, որ նրա պտուղները բերի։ Եվ ով որ ընկնի այս քարի վրա, պիտի փշրվի, իսկ ում վրա որ այն ընկնի, նրան պիտի փոշիացնի»։ Եվ երբ քահանայապետներն ու փարիսեցիները լսեցին Նրա առակները, հասկացան, որ իրենց մասին էր խոսում։ Մատթեոս 21:33–45.
When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”
Երբ Հիսուսը հին Իսրայելին երգեց Աստծո այգու երգը, նրանք այնքան ներգրավվեցին այդ պատգամի տրամաբանության և զորության մեջ, որ երբ Հիսուսը հարցրեց վիճաբանող հրեաներին, թե այգու Տերը ինչ պիտի անի նրանց, ովքեր սպանեցին Որդուն, նրանք չէին կարող չտալ ճիշտ պատասխանը, երբ ասացին. «Չարաչար պիտի կործանի այդ չար մարդկանց, և իր այգին պիտի տա ուրիշ մշակների, որոնք իրենց ժամանակին նրան պիտի հանձնեն նրա պտուղները»։
Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.
Այնուհետև Հիսուսը անմիջապես ևս մեկ տող ավելացրեց այդ երգին, երբ երգեց մերժված քարի մասին, և նրանց պատասխանը միավորեց եզրափակիչ տունի հետ, երբ ասաց. «Դրա համար ասում եմ ձեզ, Աստծու արքայությունը ձեզանից պիտի վերցվի և տրվի մի ազգի, որ դրա պտուղները բերի։ Եվ ով որ այս քարի վրա ընկնի, պիտի փշրվի, իսկ ում վրա որ այն ընկնի, նրան պիտի փոշիացնի»։ «Նրան փոշիացնելը» արձագանքում է Եսայիա քսանյոթին՝ «զոհասեղանի բոլոր քարերը կրաքարերի պես փշրված պիտի լինեն, պուրակներն ու կուռքերը կանգուն չեն մնա»։ Երկուսն էլ հղումներ են Հովսիայի կողմից իրականացված վերածնության գործին, որը խորհրդանշում էր նրանց, ովքեր վերջին օրերում վերստին հայտնաբերում են «յոթ ժամանակները», ինչը գայթակղության քարն է, որ ջախջախում է նրանց, ովքեր հրաժարվում են այն թանկագին գտնելուց։
In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.
Կիրակնօրյա օրենքի օրը, ինչպես ներկայացված է Եսայիայի քսանյոթերորդ գլխում, նրանք, ովքեր «անցյալ ժամանակներում ժողովուրդ չէին», պետք է երգեն Տիրոջ կարմիր գինու այգու երգը։ Այս հոդվածները հաճախ ցույց են տվել, որ չկա երրորդ պատգամ՝ առանց առաջին և երկրորդ պատգամների։ Կիրակնօրյա օրենքը երրորդ պատգամն է, և կիրակնօրյա օրենքի օրը ներառում է առաջին և երկրորդ պատգամների պատմությունը։ Եսայիայի քսանյոթերորդ գլխում կիրակնօրյա օրենքը նույնացնում է այն ժամանակաշրջանը, որ ներկայացված է Դանիելի առաջին գլխում, և ապա դարձյալ՝ Դանիելի առաջինից մինչև երրորդ գլուխներում։ Մարգարեաբար, քսանյոթերորդ գլխում կիրակնօրյա օրենքի օրը նույնացնում է 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի պատմությունը, երբ առաջին պատգամը զորացվեց մինչև շուտով վրա հասնող կիրակնօրյա օրենքը։
We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.
Մենք մեր քննության մեջ այն երգի վերաբերյալ, որ փրկվածները պետք է հռչակեն այն ժամանակաշրջանում, որը նախորդում է այն պահին, երբ Հռոմի պոռնիկը կսկսի երգել իր երգը, կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Եվ ես նայեցի, և ահա՝ Գառնուկը կանգնած էր Սիոն լեռան վրա, և նրա հետ՝ հարյուր քառասունչորս հազար, որոնց ճակատների վրա գրված էր նրա Հոր անունը։ Եվ ես երկնքից մի ձայն լսեցի՝ ինչպես շատ ջրերի ձայն, և ինչպես մեծ որոտի ձայն. և ես լսեցի քնարահարների ձայնը, որոնք իրենց քնարներով նվագում էին։ Եվ նրանք, իբրև թե, մի նոր երգ էին երգում գահի առաջ, չորս կենդանիների առաջ և երեցների առաջ. և ոչ ոք չէր կարող սովորել այդ երգը, բացի այն հարյուր քառասունչորս հազարից, որոնք փրկագնված էին երկրից։ Սրանք են նրանք, որ կանանցով չպղծվեցին, որովհետև կույսեր են։ Սրանք են նրանք, որ հետևում են Գառնուկին, ուր էլ որ նա գնում է։ Սրանք մարդկանց միջից փրկագնվեցին՝ որպես առաջին պտուղներ Աստծուն և Գառնուկին։ Եվ նրանց բերանում նենգություն չգտնվեց, որովհետև նրանք անարատ են Աստծու գահի առաջ։ Հայտնություն 14:1–5.