The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.

Չորրորդ գլխում Նաբուգոդոնոսորի խորհրդանիշը զարմանալի է։ Նրա «յոթ ժամանակները» նախապատկերում էին այն ժամանակաշրջանները, որոնց ընթացքում հեթանոսությունը (ամենօրյա), և պապականությունը (ամայացման հանցանքը), ոտնակոխ էին անում սրբարանը և զորքը։

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

Ապա ես լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր, և մեկ ուրիշ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը մշտնջենական զոհաբերության, և ավերակող հանցանքի մասին, որ սրբավայրը և զորքը մատնվեն ոտքի տակ տրորվելու»։ Դանիել 8:13։

The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.

Տասներեքերորդ համարում նշված «թե՛ սրբարանի և թե՛ զորքի կոխկրտվելը» ներկայացնում է «յոթ ժամանակները», որոնք Աստծո երկու բարկություններից վերջինն էին. իսկ Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակները» ներկայացնում են «յոթ ժամանակները», որոնք Աստծո բարկություններից առաջինն էին, սակայն մարգարեաբար երկուսն էլ ներկայացված են որպես նույն գիծը։

And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.

Եվ ես Երուսաղեմի վրա պիտի ձգեմ Սամարիայի չափալարը և Աքաաբի տան կշռաքարը, և պիտի սրբեմ Երուսաղեմը, ինչպես մարդը սրբում է ամանը՝ սրբելով այն և գլխիվայր շուռ տալով։ Դ Թագավորաց 21:13։

Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.

Դանիելի ութերորդ գլուխը, և տասներեքերորդ համարը, վերաբերում է Աստծո բարկությունների երկրորդ գծին, ինչպես որ այն բերվեց Հուդայի հարավային թագավորության վրա՝ սկսելով մ.թ.ա. 677 թվականից։ Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակները» ներկայացնում են Աստծո առաջին բարկության գիծը, ինչպես որ այն բերվեց Իսրայելի հյուսիսային թագավորության վրա՝ սկսելով մ.թ.ա. 723 թվականից։ Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակները» ներկայացնում են հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները, որոնց ընթացքում հեթանոսությունը ոտնակոխ արեց սրբարանը և զորքը, որին հաջորդեցին հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները, որոնց ընթացքում պապականությունը ոտնակոխ արեց սրբարանը և զորքը։

Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.

Պապականությունը պարզապես հեթանոսությունն է՝ քրիստոնեության դավանանքով ծածկված։ Այսպես ասած՝ «մկրտված հեթանոսություն»։ Կաթոլիկության մեջ չկա ոչինչ, որ ներկայացնի Քրիստոսին կամ քրիստոնեությունը։ Աշխարհը այդ փաստը սովորեց Խավար դարերի պատմությունից, սակայն 1798 թվականից ի վեր աշխարհը մոռացել է։ Պապականությունն ունի նույն սիրտը, ինչ հեթանոսությունը։ Կրոնը և կրոնների ծեսերը նույնական են։ Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակների» դատաստանը կայանում էր նրանում, որ նրան տրվեց գազանի սիրտը։ Այն գազանի սիրտը, որ տրվեց նրան, այն սիրտն էր, որը ներկայացնում էր հեթանոսության կրոնը՝ լինի դա բացահայտ հեթանոսություն, թե քողարկված հեթանոսություն՝ կաթոլիկության կերպարանքով։ Քույր Ուայթը նույնացնում է Հայտնություն տասներկուսի վիշապին Սատանայի հետ, սակայն երկրորդական իմաստով այն հեթանոսական Հռոմն է։

“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

«Ուստի, մինչ վիշապը, նախ և առաջ, ներկայացնում է Սատանային, այն, երկրորդական իմաստով, հեթանոսական Հռոմի խորհրդանիշն է»։ Մեծ պայքարը, 439։

The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.

Նաբուգոդոնոսորը ներկայացրած գազանը «յոթ ժամանակի» ընթացքում այն գազանն էր, որ պատկանում էր վիշապին՝ հազար երկու հարյուր վաթսուն օր, ապա՝ կաթոլիկության գազանը՝ ևս հազար երկու հարյուր վաթսուն օր։ Այդ օրերի ավարտին Նաբուգոդոնոսորը Միացյալ Նահանգների խորհրդանիշն է, որն ի վերջո կեղծ մարգարեն է։ Մարգարեական առումով Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում էր վիշապին, գազանին և կեղծ մարգարեին, որոնք այն եռակի իշխանություններն են, որ կազմում են հոգևոր Բաբելոնը և աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն։ Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում է բառացի Բաբելոնը, և այդպիսով նա գործածվեց որպես վերջին օրերի հոգևոր Բաբելոնը կազմող բոլոր երեք իշխանությունների խորհրդանիշ։

In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.

Վերոհիշյալ խորհրդանշությունը ճանաչելու համար կարևոր է նախ Նաբուգոդոնոսորին տեղադրել 1798 թվականին, երբ նրա թագավորությունը վերականգնվում է «յոթ ժամանակների» ավարտին։ Այս ճանապարհային նշանը կհաստատենք Դանիելի գրքի չորրորդ գլխում, նախքան սկսենք առավել համակարգված կերպով ընթանալ այդ գլխով։

At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.

1798 թվականին՝ «վերջի ժամանակին», Դանիելի գիրքը բացվեց, և այդ ժամանակ գիրքը կատարեց իր նպատակը՝ ներկայացնելով աճող լույս, որը պիտի փորձեր, մաքրեր և առաջ բերեր երկրպագուների երկու դաս։ Դանիելի գրքի բացվելը նշանավորում է երեքաստիճան փորձության գործընթացի սկիզբը, որը հիմնված է այդ ժամանակ հայտնված ճշմարտությունների վրա։

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

Եվ նա ասաց. «Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված են և կնքված՝ մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտակեցվեն և պիտի փորձվեն, բայց ամբարիշտները պիտի ամբարշտություն գործեն. և ամբարիշտներից ոչ մեկը պիտի չհասկանա, իսկ իմաստունները պիտի հասկանան»։ Դանիել 12:9, 10.

The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.

Դանիելի գրքից և Հայտնության գրքից կազմված գրքի կնքազերծման մարգարեական նպատակը այն սերնդին փորձության ենթարկելն է, որ կենդանի է այն պատմական ժամանակաշրջանում, երբ այդ գիրքը կնքազերծվում է։ Դանիել տասներկուսում առանձնացվում են երեք ժամանակային մարգարեություններ։ Առաջինը հազար երկու հարյուր վաթսուն տարին է, որի ընթացքում սուրբ ժողովրդի զորությունը պետք է ցրվեր։

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

Բայց դու, ո՛վ Դանիել, փակիր այս խոսքերը և կնքի՛ր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը. շատերը պիտի թափառեն այս ու այն կողմ, և գիտությունը պիտի շատանա։ Այն ժամանակ ես՝ Դանիելս, նայեցի, և ահա ուրիշ երկուք կանգնած էին՝ մեկը գետի ափի այս կողմում, և մյուսը՝ գետի ափի այն կողմում։ Եվ մեկը ասաց այն մարդուն, որ բեհեզե հանդերձ էր հագել և գետի ջրերի վրա էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի այս հրաշալիքների վախճանը»։ Եվ լսեցի այն մարդուն, որ բեհեզե հանդերձ էր հագել և գետի ջրերի վրա էր, երբ նա իր աջ և ձախ ձեռքերը դեպի երկինք բարձրացրեց և երդվեց Նրանով, որ հավիտյան կենդանի է, թե դա պիտի լինի մի ժամանակ, ժամանակներ և կես ժամանակ. և երբ նա ավարտին հասցնի սուրբ ժողովրդի զորությունը ցրելը, այս բոլոր բաները պիտի վերջանան։ Դանիել 12:4–7.

The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.

Տասներկուերորդ գլխի մյուս երկու մարգարեական ժամանակաշրջաններն են հազար երկու հարյուր իննսուն օրը և հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրը։

And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.

Եվ ես լսեցի, բայց չհասկացա. ապա ասացի. Ո՛վ իմ Տեր, ի՞նչ պիտի լինի այս բաների վերջը։ Եվ նա ասաց. Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված և կնքված են մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտականան և պիտի փորձվեն. բայց ամբարիշտները ամբարշտությամբ պիտի վարվեն, և ամբարիշտներից ոչ մեկը չի հասկանա, բայց իմաստունները պիտի հասկանան։ Եվ այն ժամանակից, երբ մշտական զոհը վերացվի, և կանգնեցվի ամայացնող պղծությունը, պիտի լինի հազար երկու հարյուր իննսուն օր։ Երանելի է նա, որ սպասում է և հասնում հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրերին։ Դանիել 12:8–12.

In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”

Այս համարներում «վերջի ժամանակը» երկու անգամ հիշատակվում և սահմանվում է որպես այն կետը, երբ Դանիելի խոսքերը պիտի ապակնքվեին։ Այն խոսքերը, որոնք «վերջի ժամանակում» ապակնքվելու առարկան են, երեք մարգարեական ժամանակաշրջաններն են՝ հազար երկու հարյուր վաթսունը (ժամանակ, ժամանակներ և կես), հազար երկու հարյուր իննսունը, և հազար երեք հարյուր երեսունհինգը։ Երեք ժամանակաշրջաններից երկուսը սահմանվում են որպես «օրեր»։ Երեքից երկուսն ավարտվեցին 1798 թվականին, իսկ երրորդն ավարտվեց 1843 թվականի իսկույն վերջում։ Եվ հենց 1843 թվականի իսկույն վերջում է, որովհետև համարը ասում է. «երանի՜ նրան, ով սպասում է և հասնում է մինչև…»

The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.

«Գալիս է» բառը նշանակում է դիպչում է։ Ուստի երանելի է նա, ով սպասում է և նաև դիպչում է 1844 թվականի առաջին օրվան։ Տասը կույսերի առակի հապաղման ժամանակը սկսվեց Միլլերական պատմության մեջ առաջին հիասթափության պահին, և այդ հիասթափությունը վրա հասավ ուղիղ 1843 թվականի ամենավերջին օրը, իսկ 1843 թվականի ամենավերջին օրը դիպչում է 1844 թվականի ամենաառաջին օրվան։ Սպասելու օրհնությունը սկսվեց այն ժամանակ, երբ հապաղման ժամանակը սկսվեց առաջին հիասթափության պահին։

There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.

Այս համարներում քննարկելու դեռ շատ բան կա, սակայն այն կետը, որ մենք այստեղ նկատի ունենք, Դանիելի մարգարեական դերն է։ Դանիելի գրքի նպատակը, որը հատվածում ներկայացվում է Դանիելի միջոցով, այն է, որ երբ գիրքը բացվի իր կնիքներից, առաջ բերի փորձության երեքաստիճան ընթացք։ Դանիելին ասվեց, որ գնա իր ճանապարհով մինչև վախճանի ժամանակը, երբ գիրքը պետք է ապակնքվեր։ Գլխի եզրափակիչ մասը շեշտադրում է, թե ինչ պիտի տեղի ունենա, երբ վախճանի ժամանակը հասնի։

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Բայց դու գնա՛ քո ճանապարհով մինչև վախճանը, որովհետև դու պիտի հանգչես և օրերի վախճանին պիտի կանգնես քո վիճակի մեջ։ Դանիել 12:13։

The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.

Դանիելի գիրքը պիտի կանգներ իր բաժնի մեջ Դանիելի մարգարեական օրերի վախճանին։

“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

«Երբ Աստված մարդուն հատուկ գործ է տալիս կատարելու, նա պետք է կանգնի իր վիճակում և իր տեղում, ինչպես Դանիելը, պատրաստ՝ պատասխանելու Աստծո կանչին, պատրաստ՝ իրականացնելու Նրա նպատակը»։ Manuscript Releases, հատոր 6, 108։

At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”

Վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին, Դանիելը կանգնեց իր վիճակում, ինչը տասներեքերորդ համարում արտահայտված է որպես «օրերի վերջում»։ Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակների» աքսորի ավարտը նույնականացնում է 1798 թվականը, քանի որ այն ավարտվեց «օրերի վերջում»։

And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

Եվ այն օրերի վերջում ես՝ Նաբուգոդոնոսորս, իմ աչքերը դեպի երկինք բարձրացրի, և իմ խոհեմությունը վերադարձավ ինձ, և օրհնեցի Բարձրյալին, և գովեցի ու պատվեցի Նրան, որ հավիտյան կենդանի է, որի իշխանությունը հավիտենական իշխանություն է, և որի թագավորությունը՝ սերնդից սերունդ։ Եվ երկրի բոլոր բնակիչները իբրև ոչինչ են համարվում, և Նա անում է ըստ Իր կամքի թե՛ երկնքի զորքի մեջ, թե՛ երկրի բնակիչների մեջ, և չկա մեկը, որ կարողանա արգելել Նրա ձեռքը կամ ասել Նրան. «Ի՞նչ ես անում»։ Նույն ժամանակ իմ բանականությունը վերադարձավ ինձ, և իմ թագավորության փառքի համար իմ պատիվն ու շքեղությունը վերադարձան ինձ, և իմ խորհրդականներն ու մեծամեծները փնտրեցին ինձ, և ես վերահաստատվեցի իմ թագավորության մեջ, և առավել վսեմություն ավելացվեց ինձ։ Արդ, ես՝ Նաբուգոդոնոսորս, գովում, բարձրացնում և պատվում եմ երկնքի Թագավորին, որի բոլոր գործերը ճշմարտություն են, և որի ճանապարհները՝ դատաստան. և նրանց, որ ընթանում են հպարտությամբ, Նա կարող է խոնարհեցնել։ Դանիել 4:34–37.

The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”

«Օրերի վերջ» արտահայտությունը ներկայացնում է վախճանի ժամանակը՝ 1798 թվականին։ Այդ ժամանակ Նաբուգոդոնոսորը հաստատվեց իր թագավորության մեջ, որն այլևս հեթանոսության և պապականության գազանների պատմությունը չէր։ Այդ կետում Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում էր լիովին դարձի եկած մի մարդու, և այդպիսով ներկայացնում էր Աստվածաշնչյան մարգարեության երկրային գազանին, որը սկսեց թագավորել 1798 թվականին, և այն սկսեց որպես գառ, թեև վիճակված էր վերջիվերջո խոսել որպես վիշապ։ Նա ներկայացնում է այն երկրային գազանին, որը պետք է թագավորեր խորհրդանշական յոթանասուն տարի՝ Եսայիա քսաներեքի կատարման մեջ, ճիշտ ինչպես նրա բառացի թագավորությունը թագավորեց բառացի յոթանասուն տարի։ Խորհրդանշաբանությունը «լիովին անխոցելի» է։

Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.

Նաբուքոդոնոսորը ներկայացնում է մարգարեական կապ Հայտնության տասներկուերորդ և տասներեքերորդ գլուխներում ներկայացված երեք իշխանությունների միջև։ Այնտեղ դրանք նույնացվում են որպես վիշապը, ծովի գազանը և երկրի գազանը։ Հայտնության տասնվեցերորդ գլխում դրանք նույնացվում են որպես այն երեք իշխանությունները, որոնք աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն։ Նաբուքոդոնոսորի «յոթ ժամանակները» միավորում են այդ երեք գազաններին, որովհետև բառացի Բաբելոնը պատկերում է հոգևոր Բաբելոնը, և մարգարեության նույն գիծը, որ գտնվում է Դանիելի գրքում, շարունակվում է Հայտնության գրքում, որովհետև այս երկու գրքերը միմյանց բերում են կատարելության։

Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.

Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում է 1798 թվականը՝ որպես մարգարեական կապ վիշապի, գազանի և սուտ մարգարեի միջև։ 1798 թվականը «վերջի ժամանակն» էր առաջին հրեշտակի պատգամի և միլլերական պատմության համար։ Վիլյամ Միլլերը մղվեց իր ամբողջ մարգարեական կառուցվածքը հիմնելու հեթանոսության վիշապի և կաթոլիկության գազանի իր ճանաչման վրա, բայց նա Միացյալ Նահանգները չտեսավ որպես երկրային գազան և սուտ մարգարե։ Նա կարող էր տեսնել 1798 թվականի «վերջի ժամանակից» առաջ եղած պատմությունը, բայց ապագան դեռևս ապագա էր։ 1989 թվականի «վերջի ժամանակին» այդժամ բոլոր երեք իշխանություններն էլ պիտի ճանաչվեին։

The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.

1798 թվականին վիշապի և գազանի մարգարեական ճանաչման կնիքի բացվելը ներկայացված է յոթերորդ, ութերորդ և իններորդ գլուխների Ուլայ գետով։ 1989 թվականին վիշապի, գազանի և սուտ մարգարեի մարգարեական ճանաչման կնիքի բացվելը ներկայացված է տասներորդ, տասնմեկերորդ և տասներկուերորդ գլուխների Հիդեկել գետով։ Նաբուգոդոնոսորը ներկայացնում է առաջին հրեշտակի շարժումը, որը հասավ 1798 թվականին, և նա նախատիպն է Բաղտասարին, որը ներկայացնում է երրորդ հրեշտակի շարժումը, որ հասավ 1989 թվականին։ Այդ պատճառով չորրորդ գլխում Նաբուգոդոնոսորի երկրորդ երազը ներկայացնում է առաջին հրեշտակի պատգամը։

Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.

Նաբուգոդոնոսորի «յոթ ժամանակները» ավարտվեցին 1798 թվականին՝ «վերջի ժամանակին», գալու դատաստանի նախազգուշացնող պատգամի հայտնությամբ։ «Օրերի վերջում» նա դարձի եկած մարդ է, ուստի ներկայացնում է երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրը, երբ այն գառանման էր։ Միաժամանակ նա ներկայացնում է երկրի գազանի Փիլադելփյան բողոքական եղջյուրը։

As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Որպես Բաբելոնի առաջին թագավոր՝ նա նախատիպն է Բաբելոնի վերջին թագավոր Բելշացարի։ Նրա դատաստանը նախապատկերվեց Նեբրովթի դատաստանով և, իր հերթին, նախապատկերեց Բելշացարի դատաստանը։ Նրա դատաստանը ներկայացնում էր քննիչ դատաստանի բացումը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։

Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.

Նաբուգոդոնոսոր թագավորը՝ բոլոր ժողովուրդներին, ազգերին և լեզուներին, որոնք բնակվում են ամբողջ երկրում. թող խաղաղությունը բազմապատկվի ձեզ։ Ես բարի համարեցի հայտնել այն նշաններն ու հրաշքները, որ Բարձրյալ Աստված գործեց ինձ հետ։ Որքա՜ն մեծ են Նրա նշանները, և որքա՜ն զորավոր՝ Նրա հրաշքները։ Նրա թագավորությունը հավիտենական թագավորություն է, և Նրա տիրապետությունը՝ սերնդից սերունդ։ Ես՝ Նաբուգոդոնոսորս, հանգիստ էի իմ տանը և ծաղկուն՝ իմ պալատում։ Ես մի երազ տեսա, որ ինձ սարսափեցրեց, և իմ անկողնի վրա եղած մտածումները ու իմ գլխի տեսիլքները խռովեցին ինձ։ Դանիել 4:1–5։

The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”

Երազը վախեցրեց Նաբուգոդոնոսորին, և այդ երազի խորհրդանիշը ներկայացնում է առաջին հրեշտակի հավիտենական ավետարանը, որը մարդկանց պատվիրում է «վախենալ Աստծուց»։

And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

Եվ տեսա մի ուրիշ հրեշտակ, որ թռչում էր երկնքի մեջտեղում՝ ունենալով հավիտենական ավետարանը՝ ավետելու երկրի վրա բնակվողներին, և ամեն ազգի, ու ցեղի, ու լեզվի, ու ժողովրդի՝ բարձր ձայնով ասելով. «Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք նրան, որովհետև եկել է նրա դատաստանի ժամը, և երկրպագեցե՛ք նրան, որ ստեղծեց երկինքը, և երկիրը, և ծովը, և ջրերի աղբյուրները»։ Հայտնություն 14:6, 7.

The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.

Հավիտենական ավետարանը երեքաստիճան պատգամ է. առաջին աստիճանը, ինչպես ներկայացված է առաջին հրեշտակով, Աստծուց երկյուղելն է, երկրորդ աստիճանը՝ Նրան փառք տալը, իսկ երրորդը ներկայացված է Նրա դատաստանի ժամով։ «Փառք»-ը ներկայացնում է բնավորություն, և Նեբրովթի ապստամբության պատմության մեջ երկրորդ «իջնելը» այն տեղն է, որտեղ քննվեց քաղաքի և աշտարակի բնավորությունը։ Դա քննչական դատաստան էր։ Եկեղեցու և պետության միավորումը գազանի պատկերն է, և Նեբրովթի երկրորդ քայլը գազանի պատկերի դրսևորման մեջ էր, սակայն հավիտենական ավետարանի երկրորդ քայլը առաջ է բերում Աստծո բնավորության փառավորումը, ոչ թե Նեբրովթի։

Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.

Նաբուգոդոնոսորի վախը առաջին փորձության խորհրդանիշն է, ինչպես որ Դանիելի ընտրությունը՝ չուտելու Բաբելոնի կերակուրը, որովհետև Դանիելը վախենում էր Աստծուց։ Առաջին հրեշտակը պատմության մեջ հասավ 1798 թվականին, և այնուհետև զորացվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին։ Նաբուգոդոնոսորի երազը առաջին պատգամի գալուստը տեղադրում է վախճանի ժամանակում՝ 1798 թվականին։

I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.

Ես մի երազ տեսա, որ ինձ վախեցրեց, և իմ անկողնի վրա ունեցած մտքերը ու իմ գլխի տեսիլքները խռովեցրին ինձ։ Ուստի հրաման արձակեցի, որ Բաբելոնի բոլոր իմաստուններին բերեն իմ առաջ, որպեսզի ինձ հայտնեն երազի մեկնությունը։ Այն ժամանակ եկան կախարդները, աստղագետները, քաղդեացիները և գուշակները. և ես նրանց առաջ պատմեցի երազը, բայց նրանք դրա մեկնությունը ինձ չհայտնեցին։ Բայց վերջում Դանիելը եկավ իմ առաջ, որի անունը Բելթեշացար է՝ իմ աստծու անվան համաձայն, և որի մեջ սուրբ աստվածների հոգին կա. և ես նրա առաջ պատմեցի երազը՝ ասելով. «Ո՛վ Բելթեշացար, կախարդների պետ, քանի որ ես գիտեմ, որ սուրբ աստվածների հոգին քո մեջ է, և ոչ մի գաղտնիք քեզ չի նեղում, ինձ ասա իմ տեսած երազի տեսիլքները և դրա մեկնությունը»։ Դանիել 4:5–9։

The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.

Վերջի ժամանակում՝ 1798 թվականին, առաջին պատգամի գալուստը, որը ներկայացված է Նաբուգոդոնոսորի վախով, նշանավորում է այն պահը, երբ Դանիելի գիրքը պետք է բացվեր։

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

Բայց դու, ո՛վ Դանիել, ծածկիր այս խոսքերը և կնքի՛ր այս գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը. շատերը պիտի այս ու այն կողմ վազեն, և գիտությունը պիտի շատանա։ … Եվ նա ասաց. Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված են և կնքված՝ մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտականան և պիտի փորձվեն, բայց ամբարիշտները պիտի ամբարշտանան. և ամբարիշտներից ոչ ոք պիտի չհասկանա, բայց իմաստունները պիտի հասկանան։ Դանիել 12:4, 9, 10.

When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.

Երբ Դանիելի գիրքը «վախճանի ժամանակին» բացվեց, մարդիկ կանչվեցին գալու և քննելու գիտության աճը, և այդ կոչը ի վերջո ծնեց երկրպագուների երկու դաս։ Մի դասը չէր կարող հասկանալ, իսկ մյուս դասը կարող էր։ Բաբելոնի իմաստունները, ներկայացված որպես «մոգերը, աստղագուշակները, քաղդեացիները և գուշակները», չէին կարող հասկանալ, բայց Դանիելը հասկացավ։ Բաբելոնյան «իմաստունները» չէին կարող հասկանալ, և ուստի ներկայացնում են ամբարիշտներին։ Դանիելը ներկայացնում էր իմաստուններին։

We will continue Daniel chapter four in the next article.

Դանիէլի գրքի չորրորդ գլուխը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։

“Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

«Աստծո գործին անհավատարիմ եղողները սկզբունքից զուրկ են. նրանց դրդապատճառներն այնպիսի բնույթի չեն, որ բոլոր հանգամանքներում նրանց առաջնորդեն ընտրելու ճիշտը։ Աստծո ծառաները պետք է ամեն ժամանակ զգան, որ իրենք իրենց Գործատուի աչքի առաջ են։ Նա, ով հետևում էր Բաղտասարի սրբապիղծ խնջույքին, ներկա է մեր բոլոր հաստատություններում, վաճառականի հաշվատանը, մասնավոր արհեստանոցում. և անարյուն ձեռքն այնքան իսկապես գրանցում է ձեր անփութությունը, որքան որ գրանցեց հայհոյող թագավորի սարսափելի դատաստանը։ Բաղտասարի դատապարտությունը գրվեց հրեղեն բառերով. «Դու կշռվեցիր կշեռքի վրա և պակաս գտնվեցիր». և եթե դուք չկատարեք Աստծուց ձեզ տրված ձեր պարտականությունները, ձեր դատապարտությունն էլ նույնը կլինի»։ Messages to Young People, 229.