When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Երբ Դանիելի ութերորդ գլխի իններորդից տասներկուերորդ համարներում Հռոմի փոքր եղջյուրը ներկայացվում է, այն ապականված խորհրդանիշ է, որովհետև դա տրանսվեստիզմի խորհրդանիշ է՝ իբրև խաչաձև հագնվող մեկը, որ տատանվում է արականի և իգականի միջև։ Սա համաձայն է միլլերիտական այն ընկալմանը, ըստ որի Հռոմը ներկայացված էր երկու փուլերով, որոնցից առաջինը հռոմեական պետական իշխանությունն էր, իսկ երկրորդը՝ հռոմեական եկեղեցական իշխանությունը, բայց համարներում սեռերի տատանման պատճառով փոքր եղջյուրը դուրս է պատմական և մարգարեական հաջորդականությունից (ապականված է)։ Սակայն այդ չորս համարներից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է պատմություն, որն անմիջականորեն կապված է կա՛մ հռոմեական պետական իշխանության, կա՛մ հռոմեական եկեղեցական իշխանության հետ։ Հեթանոսական Հռոմը հալածում էր բոլոր նրանց, ովքեր դիմադրում էին իր կայսերական իշխանությանը, բայց պապական Հռոմի (իգական) հալածանքը տասներորդ համարում հատուկ ուղղված է երկնքի դեմ։

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Միլլերի հետևորդների այն ըմբռնմամբ, թե Հռոմը չորրորդ և վերջին թագավորությունն էր, պետությունից եկեղեցի, ապա դարձյալ պետությունից եկեղեցի անցնող տատանումը մտահոգության առարկա չէր լինի։ Նրանք տեսել էին Դանիել մարգարեի երկրորդ գլխի ոտքերի մեջ երկաթի և կավի խառնուրդը և պարզապես այն հասկացել էին որպես Հռոմի երկու փուլ՝ առանց մտահոգվելու սահմանելու չորրորդ և հինգերորդ թագավորությունների որևէ հատուկ պատմական հաջորդականություն։ Նույն կերպ էին հասկանում նաև յոթերորդ գլուխը, որտեղ այն եղջյուրը, որ մեծամեծ բաներ էր խոսում Բարձրյալի դեմ, դուրս էր պոկել երեք եղջյուր Հռոմի գազանի սկզբնական տասը եղջյուրներից։ Նույնիսկ եթե Միլլերը ճանաչած լիներ իններորդից մինչև տասներկուերորդ համարների սեռային տատանումը, դա կարևորություն չէր ունենա նրա այն ըմբռնման համար, թե չորրորդ թագավորությունը Հռոմն էր։ Միլլերի հետևորդների ըմբռնմամբ՝ չորրորդ թագավորությունն ավարտվեց 1798 թվականին, և հաջորդ մարգարեական իրադարձությունը Քրիստոսի Երկրորդ Գալուստն էր։

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Իգական եղջյուրը նույնականացնում է այն կնոջը, որը հոգևոր պոռնկություն է գործում արական եղջյուրի հետ, և ներկայացված է տասներորդ և տասներկուերորդ համարներում։

And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

Եվ այն մեծացավ մինչև երկնքի զորքը, և զորքից ու աստղերից ոմանց գետին գցեց և ոտնակոխ արեց նրանց։ Դանիել 8:10։

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Պապական իշխանության հալածանքը ուղղված էր քրիստոնեության դեմ (երկնքի զորքին), և տասներկուերորդ համարում պապական Հռոմը (իգական) իշխանություն է ստանում իր մահաբեր գործն իրականացնելու՝ Եվրոպայի թագավորների հետ պոռնկանալով գործված հանցանքի միջոցով։

And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

Եվ մի զորք տրվեց նրան ամենօրյա զոհաբերության դեմ՝ հանցանքի պատճառով, և նա ճշմարտությունը գետին գցեց, և գործեց, ու հաջողություն ունեցավ։ Դանիել 8:12։

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

Համարում հիշատակված «զորքը» ներկայացնում է այն ռազմական իշխանությունը, որ տրվեց պապականությանը «մշտականի դեմ»։ «Դեմ» բառը նշանակում է «ից»։ Եվրոպայի հեթանոս թագավորներից (հեթանոս Հռոմից), որոնք ներկայացված են «մշտականով», ռազմական աջակցություն (մի զորք) տրվեց պապականությանը «հանցանքի պատճառով»։ Եկեղեցու և պետության միությունը, որի մեջ եկեղեցին վերահսկում է այդ հարաբերությունը, հենց «հանցանքն» է։ Այդ հանցանքի գինին քրիստոնեական արյունն է։ Երբ պապականությունը տիրապետություն ստացավ հեթանոս Հռոմի բանակների վրա, պապական Հռոմը («նա») «ճշմարտությունը գետին գցեց, և գործում էր ու հաջողում»։

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի երեսունմեկերորդ համարում նույնպես ներկայացված է զորքերի տրվելը պապական Հռոմին.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

Եվ բազուկներ պիտի կանգնեն նրա կողմից, և նրանք պիտի պղծեն զորության սրբարանը, պիտի վերացնեն մշտնջենական զոհաբերությունը, և պիտի կանգնեցնեն ամայացնող պղծությունը։ Դանիել 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Այս համարը նույնացնում է պատմական անցումը հեթանոսական Հռոմից դեպի պապական Հռոմ։ Համարում «բազուկները» եվրոպացի թագավորներն են, որոնք սկսեցին կանգնել պապության պաշտպանության համար՝ սկսած ֆրանկների (Ֆրանսիա) թագավոր Քլովիսից, 496 թվականին։ «Բազուկները» նաև պղծեցին «ուժի սրբարանը» (Հռոմ քաղաքը)՝ չորրորդ դարից սկսած մինչև 538 թվականը շարունակվող պատերազմների միջոցով։ «Բազուկները» նաև վերացրին պապության վերելքի դեմ հեթանոսական դիմադրությունը, և 508 թվականին հեթանոսական դիմադրությունն ավարտված էր։

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

«վերցնել» թարգմանված բառը եբրայերեն «sur» բառն է և նշանակում է «հեռացնել»։ «Բազուկները» 538 թվականին երկրի գահի վրա դրեցին «աւերակութիւն գործող պղծութիւնը» (պապականությունը)։ Երբ Դանիելի ութերորդ գլխի տասներկուերորդ համարը նշում է, որ «մի զորք» տրվեց իգական սեռի փոքր եղջյուրին, այն համաձայնում է տասնմեկերորդ գլխի երեսունմեկերորդ համարի վկայության հետ։ Հայտնության գիրքը նույնպես նույն ճշմարտության վկայությունն է տալիս տասներեքերորդ գլխում։

And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

Եվ այն գազանը, որ ես տեսա, նման էր ընձառյուծի, և նրա ոտքերը՝ արջի ոտքերի պես, և նրա բերանը՝ առյուծի բերանի պես. և վիշապը նրան տվեց իր զորությունը, և իր աթոռը, և մեծ իշխանություն։ Հայտնություն 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Քույր Ուայթը երկրորդ համարի գազանին ուղղակիորեն նույնացնում է պապականության հետ, իսկ համարում հիշատակված վիշապը՝ հեթանոսական Հռոմի հետ։ Հեթանոսական Հռոմը պապականությանը տվեց երեք բան՝ «իր զորությունը, և իր աթոռը, և մեծ իշխանություն»։

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Զինվորական իշխանությունը տրվեց հեթանոսական Հռոմի կողմից՝ սկսած Կլովիսից՝ 496 թվականին։ Կառավարելու «աթոռը» տրվեց պապությանը 330 թվականին, երբ Կոստանդին կայսրը իր մայրաքաղաքը տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս՝ իր նախկին մայրաքաղաք Հռոմ քաղաքը թողնելով պապական եկեղեցու վերահսկողության ներքո։ 533 թվականին Հուստինիանոս կայսրը հրամանագրեց, որ պապը եկեղեցու գլուխն է և հերետիկոսների ուղղիչը՝ իր «մեծ իշխանությունը» փոխանցելով Հռոմի պապին։ Դանիելի ութերորդ գլխի տասներկուերորդ համարը մատնանշում է այն ժամանակը, երբ տրվեց մի «զորք», և այդ մարգարեական ճշմարտությունը հաստատվում է բազմաթիվ վկաներով։ Այդ ժամանակից սկսած (496 թվականից) պապությունը «բարեհաջող ընթացք ունեցավ»։

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

Այն պիտի շարունակեր «գործել» և «բարգավաճել» մինչև Իսրայելի հյուսիսային թագավորության դեմ բորբոքված զայրույթի ավարտը՝ 1798 թվականին, երբ պապականությունը ստացավ իր մահաբեր վերքը։

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

Եվ թագավորը պիտի վարվի իր կամքի համաձայն. և պիտի բարձրացնի իրեն ու մեծարե իրեն ամեն աստծուց վեր, և հրաշալի բաներ պիտի խոսի աստվածների Աստծու դեմ, և պիտի բարգավաճի, մինչև որ բարկությունը կատարվի, որովհետև վճռվածը պիտի կատարվի։ Դանիել 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Ութերորդ գլխի իններորդ համարը նկարագրում է արական սեռով ներկայացված Հռոմը (հեթանոսական Հռոմը) և ներկայացնում է այն նվաճման եռափուլ ընթացքը, որն իրականացրեց հեթանոսական Հռոմը, և որը նախակերպարեց այն երեք աշխարհագրական տարածքները, որոնք պետք է նվաճվեին, որպեսզի պապական Հռոմը հաստատվեր երկրի գահի վրա, ինչպես ներկայացված է յոթերորդ գլխում արմատախիլ արված երեք եղջյուրներով։ Հեթանոսական և պապական Հռոմի այդ երկու եռափուլ նվաճումները ներկայացնում էին արդի Հռոմի երեք աշխարհագրական խոչընդոտները՝ Դանիել տասնմեկի քառասունից քառասուներեքերորդ համարներում։ Այնուհետև ութերորդ գլխի տասնմեկերորդ համարում կրկին ներկայացվում է արական սեռով փոքր եղջյուրը (հեթանոսական Հռոմը)։ Այդ համարում սրբացված տրամաբանությունն այնքան անխոցելի է, որ Երուսաղեմը կառավարող արհամարհական մարդիկ հարկադրված եղան ներմուծել մի քանի աստվածաբանական սուտ, որպեսզի կանգնեցնեն իրենց կեղծ հիմքը։

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Այո՛, նա մեծարեց ինքն իրեն մինչև իսկ զորքի իշխանը, և նրա միջոցով մշտնջենական զոհը վերացվեց, և նրա սրբարանի տեղը կործանվեց։ Դանիել 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

Քանի որ մենք սկսում ենք անդրադառնալ այն կեղծ մետաղադրամներին և զարդերին, որոնք 1863 թվականից ի վեր ներմուծվել են ադվենտիզմի մեջ, հարկ է նշել, որ գոյություն ունեն ենթադրյալ աստվածաբանական մասնագիտության երկու հիմնական ոլորտներ, որոնցով ադվենտիզմը պարծենում է՝ որպես ուրացյալ բողոքականության և կաթոլիկության վարդապետությունները պաշտպանելու իր հիմք։ Այն պնդումը, որ ադվենտիզմի արդի աստվածաբաններն անում են, այն է, թե իրենք կա՛մ աստվածաշնչյան պատմության մասնագետներ են, կա՛մ աստվածաշնչյան լեզուների մասնագետներ։ Նրանց կիրառությունը այս խոսքի նկատմամբ բացահայտում է, որ մարգարեական խոսքն իրենց համար դարձել է ինչպես կնքված գիրք, և նաև բացահայտում է, որ աստվածաշնչյան լեզուների մասնագետներ լինելու նրանց հավակնությունը պարզապես փարիսեցության արդի դրսևորումն է։

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Առաջինը՝ իններորդից մինչև տասներկուերորդ համարներում փոքր եղջյուրի համար սեռերի տատանման անտեսումն է։ Եթե նրանք իսկապես եբրայերեն լեզվի մասնագետներ լինեին, չէին ժխտի կամ նսեմացնի այն փաստը, որ Դանիելը միտումնավոր կիրառել է սեռային տատանում այդ համարներում։ Փոքր եղջյուրը ներկայացված է երկու սեռերով, և այդ սեռերը համարների ընթացքում հերթագայվում են։ Աստվածաբանները փորձում են այս փաստը ծածկել աղբով ու կեղծ դրամներով, որովհետև այն հստակորեն ցույց է տալիս, որ տասնմեկերորդ համարը նույնացնում է հեթանոսական, ոչ թե պապական Հռոմը։ Նրանք, իհարկե, պնդում են, թե տասնմեկերորդ համարի փոքր եղջյուրը պապն է, մինչդեռ այն իրականում հեթանոսական Հռոմն է։

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Երբ ընդունվում է, որ փոքր եղջյուրի մասին չորս խոսքերից երկուսը արական են, իսկ երկուսը՝ իգական, ապա հեշտ է ներառել այն աստվածաշնչյան ճշմարտությունը, որ աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ կինը ներկայացնում է եկեղեցի, իսկ տղամարդը՝ պետություն։ Այս գիտակցությունը թույլ է տալիս բոլոր նրանց, ովքեր կամենում են տեսնել, հասկանալ, որ տասնմեկերորդ խոսքի փոքր եղջյուրը արական Հռոմն է (հեթանոսական Հռոմը), ոչ թե իգական Հռոմը (պապական Հռոմը)։

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Հետևաբար այս համարը հասկացվում է որպես ուսուցանող այն բանը, որ հեթանոսական Հռոմը (նա) մեծարեց իրեն մինչև զորքի Իշխանը, ինչպես հեթանոսական Հռոմն արեց, երբ զորքի Իշխանին բարձրացրեց Գողգոթայի խաչի վրա։ Հեթանոսական Հռոմը ոչ միայն խաչի վրա իրեն մեծարեց Քրիստոսի դեմ, այլև համարը շարունակելով ասում է, որ նրա միջոցով (հեթանոսական Հռոմի) «ամենօրյա զոհաբերությունը վերացվեց»։

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Դանիելի գրքում կան երկու եբրայական բառեր, որոնք երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «վերցնել»։ Այդ բառերն են «sur» և «rum»։ Երկու բառերն էլ գործածվում են սրբարանի ծառայության մեջ։ «Sur»-ը նշանակում է վերցնել կամ հեռացնել, և երբ սրբարանի զոհասեղանից մոխիրը հեռացվում էր, մոխրի հեռացումը նկարագրելու համար գործածվող բառը «sur» է։ «Rum» բառը նշանակում է բարձրացնել և փառավորել, և երբ սրբարանի քահանան պետք է բարձրացներ շարժական ընծան, նա պետք է «rum» աներ (բարձրացներ) ընծան։ Տասնմեկերորդ համարում հեթանոսական Հռոմը («ամենօրյա»-ն) «rum» պիտի աներ (վերցներ) հեթանոսությունը՝ բարձրացնելով և փառավորելով հեթանոսության կրոնը։

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Հեթանոսական Հռոմը պիտի բարձրացներ և մեծարեր հեթանոսության կրոնը։ Ադվենտիստ աստվածաբանները, որոնք հավակնում են Սուրբ Գրքի լեզուների գիտակ լինելուն, ընտրում են Դանիելի գրքում «take away» արտահայտության յուրաքանչյուր հանդիպում մեկնաբանել որպես «remove»։ Նրանք չեն ընդունում Դանիելի հստակ և ճշգրիտ գրությունը և այդպիսով իրենց դնում են Դանիել մարգարեից վեր։

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Աստվածաշնչյան լեզուները հասկանալու հավակնություն ունեցող աստվածաբանները բերում են փաստարկներ՝ արդարացնելու, թե ինչու Դանիելը նկատի ուներ նույն բանը, երբ գործածում էր երկու տարբեր բառեր։ Նրանք ներկայացնում են երկար ու ձանձրալի բառային ուսումնասիրություններ՝ պաշտպանելու իրենց կեղծ պնդումները։ Աստվածաշնչյան պատմությունը հասկանալու հավակնություն ունեցող աստվածաբանները պնդում են, թե այդ կեղծ կիրառությունը հիմնված է այն բանի ընդունման վրա, որ պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում նույն բառը կարող է նշանակել տարբեր բան, և հետևաբար, երբ Դանիելը գործածեց երկու տարբեր բառեր, միայն պատմական մասնագետը կարող է որոշել, թե իրականում ինչ նկատի ուներ Դանիելը։ Կարևոր է զատորոշել այս երկու կեղծ մեթոդները, որովհետև դրանք հաճախ են գործածվում այն աստվածաբանների կողմից, որոնք ձգտում են թաքնվել «տող առ տող» մեթոդաբանությունից։

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Այո՛, նա մեծամտացավ մինչև իսկ զորքի Իշխանը, և նրանից վերցվեց մշտնջենական զոհաբերությունը, և նրա սրբարանի տեղը տապալվեց։ Դանիել 8:11։

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Տվյալ համարում «վերցվեց» թարգմանված բառը նշանակում է «վեր բարձրացնել և մեծարել»։ Այն չի նշանակում հեռացնել։ Այս փաստը շփոթություն և հակասություն է առաջացնում ադվենտիստ աստվածաբանների համար, որովհետև նրանց նախադրույթները չեն դիմանում համարի պարզ քննությանը, երբ Դանիելի գործածած բառի իրական սահմանումը կիրառվում է համարի վրա։ Նրանք պնդում են, թե համարի փոքր եղջյուրը պապական Հռոմն է, և, հետևաբար, համարը պիտի ընթերցվի այսպես․ «նրա միջոցով» (պապական Հռոմի) «մշտականը վեր բարձրացվեց»։

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Անշուշտ, նրանք բնավ խնդիր չեն տեսնում ներառելու այն ավելացված բառը, որի մասին Քույր Ուայթը ուղղակիորեն ասում է, որ այն ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և տվյալ բնագրին չի վերաբերում։

“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

«Այնուհետև ես տեսա «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ (Դանիել 8:12), որ «զոհաբերություն» բառը ավելացվել է մարդկային իմաստությամբ և տեքստին չի պատկանում, և որ Տերը դրա ճիշտ ըմբռնումը տվեց նրանց, ովքեր հռչակում էին դատաստանի ժամի աղաղակը»։ Վաղ գրվածքներ, 74։

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Նրանք «ամենօրյան» նույնացնում են Քրիստոսի սրբարանի ծառայության հետ, ուստի «ամենօրյա զոհաբերությունը» պաշտպանում է այն գաղափարը, թե «ամենօրյան» երկնային սրբարանում Քրիստոսի զոհաբերական գործն է։ Սակայն ներշնչանքը վկայում է, որ «զոհաբերություն» բառը «չի պատկանում բնագրին»։

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Երբ Եփրեմի հարբեցողները «ամենօրյան» նույնացնում են Քրիստոսի սրբարանի ծառայության հետ, ապա համարը պիտի կարդացվի այսպես՝ «նրանով» (պապական Հռոմով) «ամենօրյան վերցվեց», կամ պիտի կարդացվի՝ «պապական իշխանության միջոցով Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը վերցվեց»։ Նրանք իրականում ուսուցանում են այս կեղծիքը։ Նրանք պնդում են, թե պապական իշխանության խավարի միջոցով Քրիստոսի սրբարանի ծառայության ճշմարիտ ըմբռնումը հեռացվեց մարդկանց մտքերից։

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Սակայն «վերցնել հեռացնել» թարգմանված բառը չի նշանակում հեռացնել. այն նշանակում է վեր բարձրացնել և փառավորել։ Եթե աստվածաշնչյան լեզուների ինքնահռչակ գիտակները եբրայերեն «rum» բառի իմաստը ճիշտ կերպով կիրառեին այդ հատվածի վրա, նրանց թարգմանությունը պետք է ասեր. «պապական իշխանության միջոցով Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը վեր բարձրացվեց և փառավորվեց»։ Ե՞րբ է պապականությունը երբևէ վեր բարձրացրել և փառավորել Քրիստոսին։

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Նրանք ձգտում են եբրայերեն «sur» բառի սահմանումը պարտադրել եբրայերեն «rum» բառի վրա։ Դանիելը «sur» բառը, որ նշանակում է հեռացնել, «մշտականի» առնչությամբ գործածում է երկու այլ համարներում, սակայն տասնմեկերորդ համարում Դանիելը ընտրել է «rum» բառը, որ նշանակում է բարձրացնել և փառավորել։ Այս համարի վերաբերյալ առասպելների այդ ամբողջ խառնուրդը ոչ միայն հիմարություն է՝ «վերցնել» թարգմանված բառի իմաստը խեղաթյուրելու պատճառով, այլև երբևէ չի եղել մի ժամանակ, երբ Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը որևէ կերպ մարդկանցից հեռացված լիներ։

But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

Բայց սա, որովհետև հավիտյան մնում է, ունի անփոփոխ քահանայություն։ Ուստի և կարող է լիովին փրկել նրանց, որ Նրանով Աստծուն են մոտենում, որովհետև միշտ կենդանի է՝ նրանց համար բարեխոսելու։ Եբրայեցիս 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Պնդել, ինչպես անում են ադվենտիստ աստվածաբանները՝ փորձելով պաշտպանել համարի իրենց կեղծ կիրառությունը, թե եղել է ժամանակաշրջան, երբ պապականությունը ինչ-որ տեսակի իշխանություն է գործադրել՝ վերացնելու Քրիստոսի սրբարանի բարեխոսությունը, աբսուրդ է։

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Բայց աստվածաբանները չեն ուսուցանում, թե այդ համարը մատնանշում է, որ պապականությունը բարձրացրեց և մեծարեց Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը։ Նրանք խուսափում են Դանիելի խոսքերի իմաստից և Էլեն Ուայթի ներշնչյալ խորհրդից, որպեսզի ուսուցանեն այն, ինչ իրենք են ընտրում ուսուցանել՝ հակառակ Դանիելի խոսքերի վկայությանը։

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Այո՛, նա մեծամտացավ մինչև իսկ զորքի Իշխանը, և նրա միջոցով ամենօրյա զոհաբերությունը վերացվեց, և նրա սրբարանի տեղը կործանվեց։ Դանիել 8:11։

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

Աստվածաբանները ուսուցանում են, թե այս համարը նշանակում է. «պապական իշխանությամբ Քրիստոսի սրբարանի ծառայությունը վերացվեց», և մարդկանց մտքերից Քրիստոսի սրբարանի ծառայության վերացվելը, ըստ նրանց, հաստատվում է այն փաստով, որ այդ վերացման հետ կապված՝ Քրիստոսի «սրբարանի տեղը վայր ընկավ»։ Աստծո Խոսքում չկա ոչ մի համար, որ նույնացնի երկնային սրբարանը, որտեղ Քրիստոս կատարում է Իր բարեխոսությունը, որպես երբևէ վայր ընկած բան։ Ոչ էլ կա աստվածաշնչյան որևէ հատված, որ նույնացնի հենց երկինքը, որն է «նրա սրբարանի տեղը», որպես երբևէ վայր ընկած բան։ Եվս մեկ անգամ աստվածաբանները իրենց դնում են Դանիել մարգարեից վեր, որովհետև նրանք պնդում են, թե համարում «նրա սրբարանի տեղը» վերաբերում է Աստծո սրբարանին՝ չնայած այն փաստին, որ Դանիելը ուղղակիորեն սովորեցնում է այդ մտքի ճիշտ հակառակը։

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Եբրայերեն լեզվի ինքնահռչակ մասնագետները պնդում են, թե այդ համարում եբրայերեն «rum» բառը պետք է հասկացվի «sur» եբրայերեն բառի իմաստով։ Նրանք նաև պնդում են, թե եբրայերեն «miqdash» բառը պետք է հասկացվի որպես «qodesh» եբրայերեն բառը։ Դանիելի գրքում թե՛ «miqdash»-ը, թե՛ «qodash»-ը պարզապես թարգմանվում են որպես «սրբարան», սակայն դրանք տարբեր նշանակություններ ունեն։ «Miqdash»-ը ներկայացնում է ցանկացած սրբարան՝ լինի դա Աստծու սրբարանը, թե հեթանոսական սրբարան։ Դա սրբարանի ընդհանուր բառն է, մինչդեռ «qodesh»-ը Աստվածաշնչում գործածվում է միայն Աստծու սրբարանը ներկայացնելու համար։

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Դանիելը գիտեր հեթանոսական սրբարանի և Աստծու սրբարանի միջև եղած տարբերությունը։ Եթե Դանիելը պատրաստվում լիներ նույնականացնել հեթանոսական սրբարան, նա կօգտագործեր «miqdash» բառը։ Ինձ համար ապշեցուցիչ է, որ եբրայերեն լեզվի ենթադրյալ մասնագետները երբեք ուշադրություն չեն դարձնում այն փաստին, որ իրար հաջորդող չորս համարներում Դանիելը երկու բառերն էլ գործածում է երեքական անգամ։ Դանիելի կողմից այդ երկու եբրայերեն բառերի գործածությունը, որոնք երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «սրբարան», սահմանում է այն իմաստը, որ Դանիելը մտադիր էր հասկացված լինել։

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

Այո՛, նա մեծարեց իրեն մինչև իսկ զորքի իշխանը, և նրա կողմից մշտական զոհը վերցվեց, և նրա սրբարանի տեղը կործանվեց։ Եվ մի զորք տրվեց նրան՝ մշտական զոհի դեմ՝ հանցանքի պատճառով, և այն ճշմարտությունը գետնին գցեց. և գործեց ու հաջողեց։ Այն ժամանակ լսեցի, թե մի սուրբ խոսում էր, և մեկ այլ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի տևի տեսիլքը մշտական զոհի, ամայացման հանցանքի մասին, որպեսզի և՛ սրբարանը, և՛ զորքը ոտնատակ տրվեն»։ Եվ նա ասաց ինձ. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ Դանիել 8:11–14։

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Հենց այն հատվածում, որը պարունակում է ադվենտիզմի հիմքը, Դանիելը գործածում է երկու տարբեր եբրայական բառեր, որոնք երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «սրբարան»։ Տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարներում Դանիելը ընտրում է գործածել «սրբարան» նշանակող այն եբրայական բառը, որը Սուրբ Գրքում գործածվում է միայն Աստծո սրբարանը մատնանշելու համար, մինչդեռ տասնմեկերորդ համարում Դանիելը գործածում է ընդհանուր կամ ընդհանրական եբրայական բառը, որը կարող է նշանակել Աստծո սրբարանը, կամ էլ՝ հեթանոսական սրբարան։

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Եթե Դանիելը ցանկանար տասնմեկերորդ համարի «սրբարանը» նույնացնել որպես Աստծո սրբարան, ապա կօգտագործեր այն նույն եբրայերեն բառը, որը նա երկու անգամ գործածեց հաջորդ երեք համարներում։ Բացարձակապես ակնհայտ է, որ Դանիելը տարբերակում էր տասնմեկերորդ համարում հեթանոսական սրբարանի և տասներեքերորդ ու տասնչորսերորդ համարներում Աստծո սրբարանի միջև։ Բայց Եփրեմի հարբեցողները պնդում են, թե տասնմեկերորդ համարում «նրա սրբարանի տեղը», որ «վար գցվեց», Աստծո սրբարանի տեղն էր, թեև նրանք խուսափում են «տեղ» բառից։

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Նրանք ուսուցանում են, թե պապականությունը վերացրեց Քրիստոսի բարեխոսական ծառայությունը և վար գցեց երկնային սրբարանի ճշմարտությունը։ Բայց Դանիելը հստակ ասաց, որ տասնմեկերորդ համարում հիշված «սրբարանը» Աստծու սրբարանը չէր, այլ հեթանոսական սրբարան։ Դանիելը նույնքան հստակ ասաց, որ վար չգցվեց ոչ թե «սրբարանը», այլ նրա սրբարանի «տեղը»։

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Մերժելով իններորդից մինչև տասներկուերորդ համարների նպատակային սեռային տատանումը ճանաչել՝ ժամանակակից աստվածաբաններն ընդունեցին «ամենօրյայի» այն սահմանումը, որ ծագել էր հավատուրաց բողոքականության միջից, և սկսեցին հիմք կառուցել մարդկային ենթադրության, ավանդության ու սովորույթի ավազի վրա։ Երբ հասնում են տասնմեկերորդ համարին, նրանք նույնիսկ մերժում են Քույր Ուայթի ներշնչյալ խորհուրդը, որը վկայակոչում էր, որ Միլլերի «ամենօրյայի»՝ որպես հեթանոսության ըմբռնումը ճիշտ էր, և սկսում են գործածել շեղելու ու ենթադրությունների արվեստը՝ պաշտպանելու համար իրենց սերը կաթոլիկ և բողոքական աստվածաբանության հանդեպ։

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Նրանք այդ համարում հեթանոսական Հռոմը դարձնում են պապական Հռոմ, և այն բառին, որ նշանակում է «վեր բարձրացնել և մեծարել», բռնությամբ պարտադրում են «հեռացնել» իմաստը։ «Ամենօրյայի» սատանայական խորհրդանիշը սահմանում են որպես աստվածային խորհրդանիշ, ապա պնդում են, թե հեթանոսական տաճարը Աստծո տաճարն է՝ միաժամանակ շրջանցելով սրբարանի «տեղի» ուղղակի հիշատակությունը։ Եվ «անուսները» (ինչպես Եսային է նրանց բնորոշում), որոնք կհասկանան միայն այն դեպքում, եթե «ուսյալները» նրանց ասեն, թե այդպես է, ընդունում են առասպելների այդ պատառը՝ դեպի իրենց իսկ կործանումը։

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Հաջորդ հոդվածում մենք կշարունակենք մեր քննությունը գիտության աճի վերաբերյալ, որը Միլլերի երազում ներկայացված է որպես գոհարներ։

“The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

«Պողոս առաքյալը նախազգուշացնում է մեզ, որ «ոմանք պիտի հեռանան հավատից՝ ականջ դնելով մոլորեցնող հոգիների և դևերի վարդապետությունների»։ Ահա թե ինչ պետք է ակնկալենք։ Մեր ամենամեծ փորձությունները պիտի գան այն դասից, որ մի ժամանակ պաշտպանել է ճշմարտությունը, բայց նրանից շրջվելով դեպի աշխարհ՝ այն ատելությամբ և ծաղրանքով ոտնակոխ է անում։ Աստված գործ ունի անելու Իր հավատարիմ ծառաների համար։ Թշնամու հարձակումներին պետք է հանդիպել Նրա խոսքի ճշմարտությամբ։ Կեղծիքը պետք է մերկացվի, նրա իսկական բնույթը պետք է բացահայտվի, և Եհովայի օրենքի լույսը պետք է փայլի աշխարհի բարոյական խավարի մեջ։ Մենք պետք է ներկայացնենք Նրա խոսքի պահանջները։ Մենք անմեղ չպիտի համարվենք, եթե անտեսենք այս լուրջ պարտականությունը։ Սակայն, մինչ կանգնած ենք ճշմարտության պաշտպանության մեջ, չկանգնենք ինքներս մեզ պաշտպանելու համար և մեծ աղմուկ չբարձրացնենք, երբ կանչված ենք կրել նախատինք և զրպարտական խեղաթյուրում։ Չխղճանք ինքներս մեզ, այլ լինենք խիստ նախանձախնդիր Բարձրյալի օրենքի հանդեպ»։

“Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

«Առաքյալն ասում է. «Ժամանակ պիտի գա, երբ առողջ վարդապետությանը չեն հանդուրժի, այլ իրենց ցանկությունների համաձայն իրենց համար ուսուցիչներ պիտի դիզեն՝ ականջների քորով, և իրենց ականջները ճշմարտությունից պիտի շեղեն ու առասպելների պիտի դարձվեն»։ Ամեն կողմից մենք տեսնում ենք մարդկանց, որոնք հեշտությամբ գերվում են նրանց խաբուսիկ երևակայություններով, ովքեր անվավեր են դարձնում Աստծո խոսքը. բայց երբ ճշմարտությունը նրանց առաջ է դրվում, նրանք լցվում են անհամբերությամբ և բարկությամբ։ Սակայն առաքյալի հորդորը Աստծո ծառային սա է. «Դու ամեն ինչում արթուն եղիր, նեղություններ հանձն առ, ավետարանչի գործը կատարիր, քո ծառայությունը լիովին կատարիր»։ Նրա օրերում ոմանք թողեցին Տիրոջ գործը։ Նա գրում է. «Դեմասն ինձ թողեց՝ սիրելով այս ներկա աշխարհը», և դարձյալ ասում է. «Պղնձագործ Ալեքսանդրոսը ինձ շատ չարիք արեց. Տերը նրան հատուցի ըստ նրա գործերի. նրանից դու ևս զգուշացիր, որովհետև նա խիստ հակառակվեց մեր խոսքերին»»։

“Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

«Մարգարեները և առաքյալները կրեցին ընդդիմության և նախատինքի նմանատիպ փորձություններ, և նույնիսկ Աստծո անբիծ Գառը փորձվեց ամեն ինչում այնպես, ինչպես մենք ենք։ Նա իր վրա կրեց մեղավորների հակառակությունը իր անձի դեմ։»

“Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

«Այս ժամանակի համար տրված յուրաքանչյուր նախազգուշացում պետք է հավատարմորեն փոխանցվի, սակայն «Տիրոջ ծառան չպէտք է կռուի, այլ բոլոր մարդկանց հանդէպ հեզ լինի, ուսուցանելու յարմար, համբերատար. հեզութեամբ խրատելով նրանց, ովքեր ընդդիմանում են իրենք իրենց»։ Մենք պետք է զգուշությամբ փայփայենք մեր Աստծու խոսքերը, որպեսզի չապականվենք նրանց խաբուսիկ ներգործություններով, ովքեր լքել են հավատը։ Մենք պետք է հակառակվենք նրանց ոգուն և ազդեցությանը այն նույն զենքով, որ գործածեց մեր Վարդապետը, երբ հարձակման ենթարկվեց խավարի իշխանի կողմից,— «Գրված է»։ Մենք պետք է սովորենք հմտորեն գործածել Աստծու խոսքը։ Հորդորն է. «Ջանասիր եղիր քեզ Աստծուն ընդունելի ներկայացնելու, որպես մի մշակ, որ ամաչելու կարիք չունի, ուղիղ բաժանելով ճշմարտության խոսքը»։ Պետք է լինի ջանադիր աշխատանք, լրջմիտ աղոթք և հավատ, որպեսզի դիմագրավենք կեղծ ուսուցիչների և մոլորեցնողների խրթին մոլորությանը, որովհետև «վերջին օրերում ծանր ժամանակներ պիտի գան։ Որովհետև մարդիկ պիտի լինեն անձնասեր, արծաթասեր, պարծենկոտ, հպարտ, հայհոյիչ, ծնողներին անհնազանդ, անշնորհակալ, անսուրբ, անգութ, անհաշտ, զրպարտիչ, անժուժկալ, վայրագ, բարին ատող, մատնիչ, հանդուգն, մեծամիտ, առավել հաճույքները սիրող, քան՝ Աստծուն, աստվածապաշտության կերպարանք ունենալով, բայց նրա զորությունը ուրանալով. այդպիսիներից հեռո՛ւ մնա»։ Այս խոսքերը պատկերում են այն մարդկանց բնավորությունը, որոնց Աստծու ծառաները պիտի հանդիպեն։ «Զրպարտիչները», «բարին ատողները» կհարձակվեն նրանց վրա, ովքեր այս ապականված դարում հավատարիմ են իրենց Աստծուն։ Բայց Երկնքի դեսպանը պետք է դրսևորի այն ոգին, որ երևաց Վարդապետի մեջ։ Խոնարհությամբ և սիրով նա պետք է աշխատի մարդկանց փրկության համար»։

“Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

«Պողոսը շարունակում է խոսել նրանց մասին, ովքեր ընդդիմանում են Աստծո գործին՝ նրանց համեմատելով այն մարդկանց հետ, որոնք պատերազմեցին հավատարիմների դեմ հին Իսրայելի ժամանակներում։ Նա ասում է. «Ինչպես Յաննեսն ու Յամբրեսը հակառակվեցին Մովսեսին, այնպես էլ սրանք են ընդդիմանում ճշմարտությանը՝ ապականված մտքի տեր մարդիկ, հավատքի վերաբերյալ անպիտան։ Բայց այլևս առաջ չեն գնա, որովհետև նրանց անմտությունը կհայտնվի բոլոր մարդկանց, ինչպես որ այն մարդկանցն էլ հայտնվեց»։ Մենք գիտենք, որ գալիս է այն ժամանակը, երբ Աստծո դեմ պատերազմելու անմտությունը պիտի բացահայտվի։ Մենք կարող ենք սպասել հանդարտ համբերությամբ և վստահությամբ, որքան էլ զրպարտված ու արհամարհված լինենք, որովհետև «ծածուկ ոչինչ չկա, որ չհայտնվի», և նրանք, ովքեր պատվում են Աստծուն, պիտի պատվվեն Նրանից մարդկանց և հրեշտակների ներկայությամբ։ Մենք կոչված ենք մասնակցելու բարենորոգիչների չարչարանքներին։ Գրված է. «Քեզ նախատողների նախատինքներն ինձ վրա ընկան»։ Քրիստոսը հասկանում է մեր վիշտը։ Մեզանից ոչ ոք կոչված չէ մենակ կրելու խաչը։ Գողգոթայի Տառապյալը զգայուն է մեր ցավերի հանդեպ, և ինչպես Ինքը չարչարվեց՝ փորձության ենթարկվելով, այնպես էլ կարող է օգնել նրանց, ովքեր Նրա անվան համար գտնվում են վշտի և փորձության մեջ։ «Եվ բոլոր նրանք, որ ուզում են աստվածապաշտ կյանք վարել Քրիստոս Հիսուսով, հալածանք պիտի կրեն։ Բայց չար մարդիկ և խաբեբաները պիտի գնան վատվելուց դեպի ավելի վատը՝ խաբելով և խաբվելով։ Իսկ դու մնա այն բաներում, որ սովորեցիր»»։ Review and Herald, January 10, 1888.