The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.
Հյուսիսային և հարավային թագավորությունները ցրվեցին Աստծո բարկության ներքո երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարի՝ Ղևտական քսանհինգերորդ և քսանվեցերորդ գլուխների խախտված ուխտի կատարման մեջ։ Առաջին և վերջին բարկությունների ավարտների միջև եղած քառասունվեց տարիները ներկայացնում էին այդ երկու թագավորությունների հավաքվելը մեկ թագավորության մեջ՝ հոգևոր արդի Իսրայելի, 1844 թվականին։ Այդ երկու ազգերի հավաքվելը ներկայացված էր այն երկու փայտերով, որոնք Եզեկիելը միացրեց իրար, և այն երկու փայտերով, որոնք Սարեփաթի այրին հավաքեց Եղիայի պատմության մեջ։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հյուսիսային և հարավային թագավորությունների մարգարեական պատմությունն ավարտվեց, և դրանով իսկ այն կրկնեց այդ երկու թագավորությունների սկզբի պատմությունը։
Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.
Հերոբովամը հյուսիսային թագավորությունում հաստատեց կեղծ երկրպագության մի համակարգ, որպեսզի արգելի իր հպատակներին գնալ Հուդա և Երուսաղեմի սրբարանում երկրպագել Աստծուն։
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
Եվ Հերոբովամն ասաց իր սրտում. «Այժմ թագավորությունը պիտի վերադառնա Դավթի տանը. եթե այս ժողովուրդը բարձրանա Երուսաղեմ՝ Տիրոջ տանը զոհ մատուցելու, ապա այս ժողովրդի սիրտը դարձյալ պիտի դառնա դեպի իրենց տերը՝ Հուդայի թագավոր Ռոբովամը, և նրանք պիտի սպանեն ինձ ու դարձյալ գնան դեպի Հուդայի թագավոր Ռոբովամը»։ Ուստի թագավորը խորհուրդ առավ, պատրաստեց ոսկե երկու հորթ և ասաց նրանց. «Շատ է ձեզ համար Երուսաղեմ բարձրանալը. ահա՛ քո աստվածները, ո՛վ Իսրայել, որոնք քեզ դուրս բերեցին Եգիպտոսի երկրից»։ Եվ մեկը կանգնեցրեց Բեթելում, իսկ մյուսը դրեց Դանում։ Եվ այս բանը մեղք եղավ, որովհետև ժողովուրդը գնաց երկրպագելու մեկի առաջ՝ մինչև Դան։ Եվ նա շինեց բարձունքների տուն և ժողովրդի ստորին խավերից քահանաներ կարգեց, որոնք Ղևիի որդիներից չէին։ Եվ Հերոբովամը ութերորդ ամսում, ամսվա տասնհինգերորդ օրը, տոն սահմանեց՝ նման այն տոնին, որ Հուդայում էր, և զոհ մատուցեց սեղանի վրա։ Այսպես արեց նա Բեթելում՝ զոհ մատուցելով այն հորթերին, որ ինքն էր պատրաստել, և Բեթելում դրեց իր շինած բարձունքների քահանաներին։ Եվ նա զոհ մատուցեց այն սեղանի վրա, որ շինել էր Բեթելում, ութերորդ ամսվա տասնհինգերորդ օրը, այն ամսում, որ իր սրտից էր հնարել, և տոն սահմանեց Իսրայելի որդիների համար. և նա սեղանի վրա զոհ մատուցեց ու խունկ ծխեց։ Գ Թագավորաց 12:26–33։
His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.
Նրա երկրպագության համակարգը խորհրդանշական էր կաթոլիկության (հեթանոսության) նկատմամբ, որովհետև, ինչպես Ահարոնի ապստամբության դեպքում, այն հաստատեց մի պատկեր՝ գազանին և գազանի մասին։ Հորթերի երկու պատկերները պատրաստված էին ոսկուց՝ խորհրդանշելով Բաբելոնը։ Այդ պատկերները նվիրված էին Եգիպտոսի աստվածներին, որոնք նույնացվել էին այնպես, ինչպես Ահարոնն էր նույնպես նույնացրել նրանց՝ «այն աստվածները, որ ձեզ Եգիպտոսի երկրից դուրս բերեցին»։ Նա երկու զոհասեղան կառուցեց երկու քաղաքներում, որոնք միասին դիտվելիս ներկայացնում են եկեղեցու (Բեթել) և պետության (Դան) միավորումը։ Զոհասեղանները կեղծ նմանակումներ էին ճշմարիտ զոհասեղանի, որը Քրիստոսն է, ինչպես որ կաթոլիկությունն էլ հավակնում է լինել Քրիստոսի երկրային ներկայացուցիչը։ Նա հաստատեց ապականված քահանայություն, ինչպես կաթոլիկության քահանաներն են։ Նա իր երկրպագության ծառայության համար ընտրեց մի օր, որը միտումնավոր տարբերվում էր Աստծո ճշմարիտ տոների որևէ օրվանից՝ այսպիսով ներկայացնելով ճշմարիտ և կեղծ երկրպագության օրվա շուրջ եղած հակամարտությունը։
In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.
Իր կեղծ պաշտամունքի համակարգի հաստատման ժամանակ Աստված Հուդայից մի մարգարե ուղարկեց՝ հանդիմանելու նրա կեղծված պաշտամունքի համակարգը։
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.
Եվ ահա Տիրոջ խոսքով Հուդայից Աստծու մի մարդ եկավ Բեթել, մինչ Երոբովամը կանգնած էր զոհասեղանի մոտ՝ խունկ ծխեցնելու համար։ Եվ նա Տիրոջ խոսքով աղաղակեց զոհասեղանի դեմ ու ասաց. «Ո՛վ զոհասեղան, զոհասեղա՛ն, այսպես է ասում Տերը. Ահա Դավթի տանը մի զավակ պիտի ծնվի՝ Յոսիա անունով, և նա քո վրա պիտի մատուցանի բարձր տեղերի այն քահանաներին, որոնք քո վրա խունկ են ծխեցնում, և մարդկանց ոսկորներ պիտի այրվեն քո վրա»։ Եվ նա նույն օրը նշան տվեց՝ ասելով. «Սա այն նշանն է, որ Տերը խոսեց. ահա զոհասեղանը պիտի պատռվի, և նրա վրա եղող մոխիրը պիտի թափվի»։ Գ Թագավորաց 13:1–3։
The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.
Հուդայից եղած մարգարեն հռչակեց եռակի մարգարեություն՝ ցույց տալով ապագայում թագավոր Հովսիայի ծնունդը։ Նա կանխասաց, որ Հովսիան պիտի սպանի այն ամբարիշտ քահանաներին, որոնք ծառայում էին կեղծ զոհասեղանի մոտ, և որ Հովսիան նաև մարդկանց ոսկորներ պիտի այրի հենց այդ նույն զոհասեղանի վրա։ Նա նաև նշան տվեց Հերոբովամին՝ հայտնելով, որ Հերոբովամի զոհասեղանը պիտի ճեղքվի, և մոխիրը պիտի թափվի։ Այս բոլոր բաները կատարվեցին Տիրոջ Խոսքի համաձայն, բայց երբ Հերոբովամը լսեց մարգարեի հռչակումը, բարկացավ և փորձեց հաշվեհարդար տեսնել մարգարեի հետ, սակայն Աստված էր վերահսկում ամեն ինչ։
And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.
Եվ եղավ, երբ Երովաբամ թագավորը լսեց Աստծո մարդու խոսքը, որ նա աղաղակել էր Բեթելում գտնվող զոհասեղանի դեմ, նա իր ձեռքը մեկնեց զոհասեղանից՝ ասելով. «Բռնեցե՛ք նրան»։ Եվ նրա ձեռքը, որ նա մեկնել էր նրա դեմ, չորացավ, այնպես որ այլևս չէր կարող այն հետ քաշել դեպի իրեն։ Զոհասեղանն էլ պատռվեց, և մոխիրը թափվեց զոհասեղանից՝ ըստ այն նշանի, որ Աստծո մարդը տվել էր Տիրոջ խոսքով։ Գ Թագավորաց 13:4, 5.
The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.
Նշանը իսկույն կատարվեց, և Հերոբովամի ձեռքը կաթվածահար եղավ։
And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.
Եվ թագավորը պատասխանեց ու ասաց Աստծո մարդուն. «Այժմ աղաչի՛ր քո Տեր Աստծու երեսը և աղոթի՛ր ինձ համար, որպեսզի իմ ձեռքը դարձյալ ինձ վերականգնվի»։ Եվ Աստծո մարդը աղաչեց Տիրոջը, և թագավորի ձեռքը դարձյալ վերականգնվեց նրան ու եղավ ինչպես առաջ էր։ Եվ թագավորն ասաց Աստծո մարդուն. «Եկ ինձ հետ տուն և զովացի՛ր, և ես քեզ պարգև կտամ»։ Բայց Աստծո մարդն ասաց թագավորին. «Թեկուզ ինձ տաս քո տան կեսը, քեզ հետ ներս չեմ մտնի, և այս տեղում հաց չեմ ուտի ու ջուր չեմ խմի. որովհետև այսպես պատվիրվեց ինձ Տիրոջ խոսքով՝ ասելով. “Հաց մի՛ կեր, ջուր մի՛ խմիր, և մի՛ վերադարձիր այն նույն ճանապարհով, որով եկել էիր”»։ Եվ նա գնաց ուրիշ ճանապարհով ու չվերադարձավ այն ճանապարհով, որով եկել էր Բեթել։ Գ Թագավորաց 13:6–10։
Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.
Հիսուսը միշտ որևէ բանի վախճանը ներկայացնում է որևէ բանի սկզբով, և բառացի հին Իսրայելի հյուսիսային և հարավային թագավորությունների սկիզբը իր ավարտին է հասնում այն պատմության մեջ, որտեղ երկու ձողերը միացվում են մեկ ձողի մեջ՝ ներկայացնելով հոգևոր ժամանակակից Իսրայելի ազգը։
In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.
Այն պատմության մեջ, որտեղ երկու փայտերը միացվեցին, վախճանի ժամանակ՝ 1798 թվականին, սկսվեց փորձության եռաստիճան ընթացք։ Երկու փայտերն էլ (թագավորությունները) հավաքվում էին նախքան Սուրբ Հոգու հեղման տեղի ունենալը Կեսգիշերային Աղաղակում։ 1844 թվականի գարնանը տեղի ունեցած առաջին հիասթափության ժամանակ բողոքականները ձախողեցին փորձության ընթացքը և դարձան կաթոլիկության դուստրերը՝ այսպիսով կրկնելով կեղծ երկրպագության մի համակարգի հաստատումը, ինչպես որ նախապատկերված էր Հերոբովամի միջոցով։
The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.
Բողոքական Ռեֆորմացիան մի գործ էր, որ Աստված կատարեց՝ անապատում գտնվող եկեղեցին դուրս բերելու համար Հռոմեական եկեղեցու սնահավատություններից, ավանդություններից և սովորույթներից։ Մարտին Լյութերի օրերից սկսած ավելի ու ավելի շատ ճշմարտություններ հայտնվեցին, որոնք նույնացրին Տյուրոսի պոռնիկին որպես ոչ այլ ինչ, քան հեթանոսական երկրպագության մի համակարգ՝ ծածկված քրիստոնեության կեղծ դավանությամբ։ Տիրոջ նպատակը Իր գերության մեջ գտնվող ժողովրդին խավարից դուրս բերելն էր, ինչպես Նա արել էր, երբ Իր ժողովուրդը ստրուկ էր Եգիպտոսում։ Նա ազատեց նրանց Եգիպտոսի գերությունից, որպեսզի նրանց տա Իր օրենքը։ Բողոքականների մերժումը՝ հետևելու այն աճող լույսին, որ բացվեց 1798 թվականին արձակված գիտելիքի միջոցով, նրանց խանգարեց 1844 թվականին ճանաչելու օրենքը և Քրիստոսի ճշմարիտ սրբարանի ծառայությունը։
Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.
Դատաստանի ժամի լուրի նրանց մերժումը նշանակեց, որ նրանք դարձան հռոմեական եկեղեցու դուստրեր, և ապա նրանք կանգնեցրին կեղծ երկրպագության մի համակարգ, որը Սուրբ Գրքերում նույնացվում է որպես կեղծ մարգարե (ուրացական բողոքականություն)։ Այն հավատարիմ միլլերականները, որոնք 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հավատքով մտան սրբարան, ընդունեցին երրորդ հրեշտակի լույսը և հանդիմանություն ներկայացրին կեղծ երկրպագության այն համակարգին, որը դավանում է, թե բողոքական է, մինչդեռ պահում է հեթանոսության հիմնական ավանդությունը, այն է՝ արևի երկրպագությունը։ Հուդայից եղած մարգարեն նախապատկերեց միլլերական ադվենտիզմը, որը ճանաչեց և ներկայացրեց երրորդ հրեշտակի լուրը, որ հասավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։
When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.
Երբ Երոբովամի խնդրանքով՝ մարգարեն գար նրա տունը և կազդուրվեր, մարգարեն ներկայացրեց այն հստակ հրահանգները, որոնք Տերը տվել էր իրեն։ Այդ նույն պատվերը տրվել էր նաև միլլերիտական ադվենտիզմին։ Պատվերն այն էր, որ չվերադառնան այն ճանապարհով, որով եկել էին, իսկ միլլերիտական ադվենտիզմը դուրս էր եկել բողոքական դավանանքներից։ Նրանք բաժանվել էին բողոքականներից 1844 թվականի գարնանը՝ առաջին հիասթափության ժամանակ, և Երեմիան ներկայացնում է նույնական հրահանգների օրինակ, որոնք տրվել էին հուդայական մարգարեին։
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Քո խոսքերը գտնվեցին, և ես կերա դրանք, և Քո խոսքը եղավ ինձ համար իմ սրտի ուրախությունն ու ցնծությունը, որովհետև ես կոչված եմ Քո անունով, ո՛վ Տեր, Զորաց Աստված։ Ես չնստեցի ծաղրողների ժողովում և չուրախացա. Քո ձեռքի պատճառով մենակ նստեցի, որովհետև Դու ինձ լցրեցիր բարկությամբ։ Ինչո՞ւ է իմ ցավը մշտնջենավոր, և իմ վերքը՝ անբուժելի, որ հրաժարվում է բժշկվել։ Մի՞թե Դու պիտի լինես ինձ համար իբրև սուտ բան, և իբրև ջրեր, որ պակասում են։ Ուստի այսպես է ասում Տերը. եթե դառնաս, ապա քեզ ետ պիտի բերեմ, և դու պիտի կանգնես Իմ առաջ. և եթե անարժանից զատես թանկագինը, ապա պիտի լինես իբրև Իմ բերանը. թող նրանք դառնան դեպի քեզ, բայց դու նրանց կողմը մի՛ դառնա։ Եվ Ես քեզ այս ժողովրդի համար պիտի դարձնեմ պղնձե ամրացված պարիսպ, և նրանք պիտի պատերազմեն քո դեմ, բայց քեզ չեն հաղթի, որովհետև Ես քեզ հետ եմ՝ քեզ փրկելու և քեզ ազատելու համար, ասում է Տերը։ Եվ Ես քեզ պիտի ազատեմ ամբարիշտների ձեռքից, և պիտի փրկագնեմ քեզ սարսափելիների ձեռքից։ Երեմիա 15:16–21.
At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.
Երկրորդ Վայի ժամանակային մարգարեության կատարման պահին՝ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, Հայտնության տասներորդ գլխի հզոր հրեշտակը իջավ՝ իր ձեռքում բաց փոքրիկ գիրք ունենալով, և Հովհաննեսին ասվեց գնալ, վերցնել գիրքը և ուտել այն։ Երեմիան ներկայացնում է նրանց, ովքեր պատմության այդ պահին կերան այդ փոքրիկ գիրքը, և այդ խոսքերը մեղրի պես քաղցր էին, որովհետև դրանք նրա «սրտի» «ուրախությունն ու ցնծությունն» էին։ Բայց Աստծո «ձեռքի» պատճառով Երեմիան «լցվեց» «զայրույթով», նա «վիրավորվեց» և եղավ «մշտական ցավի» մեջ։ Աստծո «ձեռքի» պատճառով Երեմիան ենթադրեց, թե Աստված եղել էր Երեմիայի «համար» «իբրև ստախոս» և «վհատեցուցիչ ջրերի» պես։ Տերը Իր «ձեռքը» պահել էր 1843 թվականի գծապատկերի որոշ թվային տվյալների սխալի վրա։
Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.
Երեմիան ներկայացնում է միլլերականների առաջին հիասթափությունը, երբ Ամբակումի տեսիլքը ուշացավ։ Երեմիայով ներկայացվածներին թվաց, թե այն պատգամը, որ ներկայացված է որպես «անձրև», ձախողվել էր։ Սակայն Ամբակումն ասել էր. «Տեսիլքը դեռ նշանակված ժամանակի համար է, բայց վախճանին պիտի խոսի և սուտ չլինի. թեև ուշանա, սպասի՛ր նրան, որովհետև անպատճառ պիտի գա, չի ուշանա»։ Երեմիան կարծեց, թե Աստված ստեց, և թե պատգամը (անձրևը) ձախողվել էր, սակայն այն միայն ուշացել էր։
Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.
Ապա Աստված Երեմիային պատվիրեց, որ «եթե դառնաս, այն ժամանակ քեզ դարձյալ պիտի բերեմ, և դու պիտի կանգնես Իմ առաջ. և եթե թանկագինը զատես անարժանից, պիտի լինես Իմ բերանի պես. թող նրանք դառնան դեպի քեզ, բայց դու մի՛ դարձիր դեպի նրանց»։ Հիասթափությունից հետո Երեմիան ներկայացնում էր Աստծու այն ժողովրդին, որը պետք է վերադառնար Տիրոջ ծառայությանը և թոթափեր այն վհատությունը, որ առաջացել էր, երբ թվում էր, թե պատգամը ձախողվել էր։ Եթե Երեմիան կատարեր սահմանված պահանջները, Աստված նրան թույլ պիտի տար լինել Իր խոսնակը։
More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.
Մեր ներկայիս ուսումնասիրության համար առավել կարևոր է այն, ինչ Աստված ասաց Երեմիային «ծաղրողների ժողովի» մասին, որոնք «ուրախանում էին» նրա հիասթափության վրա։ Նա ասաց Երեմիային, որ ծաղրողները կարող էին վերադառնալ Երեմիայի մոտ, բայց ինքը երբեք չպետք է վերադառնար նրանց մոտ։ Երեմիան ներկայացնում էր նրանց, ովքեր կանգնում էին բողոքականների դեմ, որոնք հենց նոր ընտրել էին վերադառնալ կաթոլիկության գիրկը և դարձել էին Բաբելոնի դուստրերը, Բահաղի և Աշտարոթի սուտ մարգարեները։ Երեմիան ներկայացնում էր հուդայական մարգարեին, որը մարգարեական գծի նույն կետում հանդիմանել էր Հերոբովամի կեղծ երկրպագության համակարգը հյուսիսային թագավորության սկզբում՝ այդպիսով նախապատկերելով կեղծ երկրպագության մի համակարգի ներմուծումը, որը հյուսիսային թագավորության պատմության վերջում կաթոլիկության պատկերն էր։ Մարգարեն ասաց Հերոբովամին, երբ Հերոբովամն առաջարկեց դաշինք կազմել, որ ինքը չպետք է ուտեր, խմեր կամ վերադառնար այն ճանապարհով, որով եկել էր։
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.
Եվ թագավորը Աստծո մարդուն ասաց. «Եկ ինձ հետ տուն և կազդուրվիր, և ես քեզ վարձք կտամ»։ Իսկ Աստծո մարդը թագավորին ասաց. «Եթե քո տան կեսն իսկ ինձ տաս, քեզ հետ ներս չեմ մտնի, և այս տեղում ո՛չ հաց կուտեմ, ո՛չ ջուր կխմեմ. որովհետև այսպես պատվիրեց ինձ Տիրոջ խոսքը՝ ասելով. «Հաց մի՛ կեր, ջուր մի՛ խմիր և մի՛ վերադարձիր այն նույն ճանապարհով, որով եկել էիր»»։ Գ Թագավորաց 13:7–9։
The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.
Հուդայական մարգարեի այս արտահայտությունը համընկնում է Եղիայի պատմության մեջ Բահաղի և Աշտարոթի սուտ մարգարեների գործի հետ։ Իհարկե, միլլերականների պատմությունը նաև Եղիայի պատմությունն է, որովհետև Միլլերը Եղիան էր։ Եղիայի պատմության մեջ Բահաղի և Աշտարոթի մարգարեները կատարեցին խաբեության մի պար, որը ի հայտ եկավ որպես հիմարություն, երբ Աստծուց կրակ իջավ և սպառեց Եղիայի ընծան՝ այսպիսով նախապատկերելով Սուրբ Հոգու հեղումը միլլերական պատմության Կեսգիշերային Աղաղակում։ Այդ պատմության բախումը ներկայացնում էր երկրորդ Եղիայի բախումը, որն էր Հովհաննես Մկրտիչը, խաբեության այն պարի ժամանակ, որ կատարեց Հերովդիայի աղջիկը (Սողոմե)։ Հերովդիան նախապատկերված էր Հեզաբելով, իսկ Հեզաբելը կաթոլիկ եկեղեցու խորհրդանիշն է։
In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.
1844 թվականին բողոքական եկեղեցիները դարձան Սողոմեն՝ Հերովդիայի (Հեզաբելի) դուստրը։ Խաբեության պարում Հերովդեսը խոստացել էր իր թագավորության կեսը, և նա դա արեց իր ծննդյան օրը՝ այսպիսով նախատիպելով վերջին օրերը, երբ տասը թագավորները, որոնց նախատիպում է Աքաաբը (տասը հյուսիսային թագավորությունների թագավորը), համաձայնում են իրենց թագավորությունը տալ պապականությանը (Հեզաբելին)։ «Քո թագավորության կեսը» տալը դաշնակցության խորհրդանիշ է, և Հրեաստանից եկած մարգարեն հստակորեն հայտնում էր Հերոբովամին, որ ինքը երբեք դաշինք չի կազմի ուրացող թագավորի հետ և չի աջակցի նրա կեղծված երկրպագության համակարգին։
That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.
Սա է այն, ինչ Տերը նաև ասաց Երեմիային, երբ ասաց, որ «ծաղրողների ժողովը» (ուրացող բողոքականությունը) կարող է վերադառնալ դեպի Երեմիան, բայց Երեմիան երբեք չպետք է վերադառնա դեպի նրանց, կամ վերադառնա այն ճանապարհով, որով եկել էր։ Սակայն Հուդայի մարգարեն հենց այդ բանն արեց, որովհետև խաբվեց կեղծ և ստախոս մարգարեի կողմից, նախքան վերադարձավ Հրեաստան՝ նախքան ավարտել էր այն գործը, որ իրեն տրված էր։
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.
Եվ Բեթելում բնակվում էր մի ծեր մարգարե. և նրա որդիները եկան ու պատմեցին նրան այն ամենը, ինչ այդ օրը Աստծո մարդը կատարել էր Բեթելում. նաև այն խոսքերը, որ նա ասել էր թագավորին, պատմեցին իրենց հորը։ Եվ նրանց հայրն ասաց նրանց. Ո՞ր ճանապարհով գնաց նա։ Քանզի նրա որդիները տեսել էին, թե որ ճանապարհով էր գնացել այն Աստծո մարդը, որ եկել էր Հուդայից։ Եվ նա ասաց իր որդիներին. Ինձ համար թամբեցե՛ք էշը։ Ուստի նրանք նրա համար թամբեցին էշը, և նա նստեց նրա վրա, գնաց Աստծո մարդու հետևից ու գտավ նրան կաղնու տակ նստած. և ասաց նրան. Դո՞ւ ես այն Աստծո մարդը, որ եկել էիր Հուդայից։ Եվ նա ասաց. Ես եմ։ Այն ժամանակ նա ասաց նրան. Ե՛կ ինձ հետ տուն և հաց կեր։ Եվ նա ասաց. Ես չեմ կարող քեզ հետ վերադառնալ, ոչ էլ քեզ հետ ներս մտնել. և այս վայրում քեզ հետ հաց չեմ ուտի և ջուր չեմ խմի. որովհետև Տիրոջ խոսքով ինձ ասվեց. Այնտեղ հաց չուտես, ջուր չխմես, և չդառնաս՝ գնալու այն ճանապարհով, որով եկել էիր։ Նա ասաց նրան. Ես էլ եմ մարգարե, ինչպես դու. և մի հրեշտակ Տիրոջ խոսքով խոսեց ինձ հետ՝ ասելով. Վերադարձրո՛ւ նրան քեզ հետ քո տուն, որպեսզի հաց ուտի և ջուր խմի։ Բայց նա սուտ ասաց նրան։ Ուստի նա վերադարձավ նրա հետ, և նրա տանը հաց կերավ ու ջուր խմեց։ Եվ եղավ, երբ նրանք սեղանի շուրջ նստած էին, որ Տիրոջ խոսքը եկավ այն մարգարեին, որ նրան ետ էր բերել։ Եվ նա աղաղակեց Աստծո մարդուն, որ եկել էր Հուդայից, ասելով. Այսպես է ասում Տերը. Քանի որ դու անհնազանդ եղար Տիրոջ բերանին և չպահեցիր այն պատվիրանը, որ Տերը՝ քո Աստվածը, պատվիրել էր քեզ, այլ վերադարձար և հաց կերար ու ջուր խմեցիր այն տեղում, որի մասին նա ասել էր քեզ. Հաց մի՛ կեր և ջուր մի՛ խմիր, քո դիակը չի հասնի քո հայրերի գերեզմանին։
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
Եվ եղավ, երբ նա հաց էր կերել և խմել էր, նա նրա համար թամբեց ավանակը, այն է՝ այն մարգարեի համար, որին հետ էր բերել։ Եվ երբ նա գնաց, մի առյուծ ճանապարհին հանդիպեց նրան և սպանեց նրան. և նրա դիակը ճանապարհին ընկած էր, և ավանակը կանգնած էր նրա մոտ, առյուծն էլ կանգնած էր դիակի մոտ։ Եվ ահա մարդիկ անցնում էին ու տեսնում էին ճանապարհին ընկած դիակը և առյուծին, որ կանգնած էր դիակի մոտ. և նրանք եկան ու պատմեցին այդ մասին այն քաղաքում, ուր բնակվում էր ծեր մարգարեն։ Եվ երբ այդ մասին լսեց այն մարգարեն, որ նրան ճանապարհից հետ էր բերել, ասաց. «Սա Աստծու մարդն է, որ անհնազանդ եղավ Տիրոջ խոսքին. դրա համար էլ Տերը նրան մատնեց առյուծին, որը պատառոտեց ու սպանեց նրան՝ ըստ Տիրոջ խոսքի, որ Նա ասել էր նրան»։ Եվ նա խոսեց իր որդիներին՝ ասելով. «Թամբեցե՛ք ինձ համար ավանակը»։ Եվ նրանք թամբեցին։ Եվ նա գնաց ու գտավ նրա դիակը ճանապարհին ընկած, իսկ ավանակն ու առյուծը կանգնած էին դիակի մոտ. առյուծը դիակը չէր կերել և ավանակին չէր պատառոտել։ Եվ մարգարեն վերցրեց Աստծու մարդու դիակը, դրեց այն ավանակի վրա և հետ բերեց. և ծեր մարգարեն եկավ քաղաք՝ նրա վրա սգալու և նրան թաղելու համար։ Եվ նրա դիակը դրեց իր իսկ գերեզմանի մեջ, և նրանք սգացին նրա վրա՝ ասելով. «Ավա՜ղ, եղբա՛յրս»։ Եվ եղավ, երբ նրան թաղեց, նա խոսեց իր որդիներին՝ ասելով. «Երբ ես մեռնեմ, ինձ թաղեցե՛ք այն գերեզմանի մեջ, ուր թաղված է Աստծու մարդը. իմ ոսկորները դրե՛ք նրա ոսկորների կողքին. որովհետև այն խոսքը, որ նա Տիրոջ խոսքով աղաղակեց Բեթելում եղող զոհասեղանի դեմ և Սամարիայի քաղաքներում եղող բարձրատեղիների բոլոր տների դեմ, անպատճառ պիտի կատարվի»։ Գ Թագավորաց 13:11–32։
We will continue this study in the next article.
Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
«Երբ Աստծո զորությունը վկայում է, թե ինչն է ճշմարտությունը, այդ ճշմարտությունը պետք է հավիտյան կանգուն մնա որպես ճշմարտություն։ Այնուհետև չպետք է ընդունվեն այնպիսի ենթադրություններ, որոնք հակառակ են այն լույսին, որ Աստված տվել է։ Կելնեն մարդիկ, որոնք Սուրբ Գրքի այնպիսի մեկնություններ կներկայացնեն, որոնք իրենց համար ճշմարտություն են, բայց ճշմարտություն չեն։ Այս ժամանակի համար ճշմարտությունը Աստված տվել է մեզ՝ որպես մեր հավատի հիմք։ Ինքը՝ Նա, մեզ սովորեցրել է, թե ինչն է ճշմարտությունը։ Մեկը կհայտնվի, և ապա՝ մեկ ուրիշը, նոր լույսով, որը կհակասի այն լույսին, որ Աստված տվել է Իր Սուրբ Հոգու ապացույցի ներքո։ Դեռևս կենդանի են մի քանիսը, որոնք անցել են այս ճշմարտության հաստատման ընթացքում ստացած փորձառությամբ։ Աստված ողորմածաբար պահպանել է նրանց կյանքը, որպեսզի նրանք կրկնեն ու կրկնեն, մինչև իրենց կյանքի ավարտը, այն փորձառությունը, որի միջով անցել են, ինչպես Հովհաննես առաքյալը՝ մինչև իր կյանքի վերջը։ Իսկ նրանք, ովքեր որպես դրոշակակիրներ մահվամբ ընկել են, պետք է խոսեն իրենց գրվածքների վերահրատարակմամբ։ Ինձ հրահանգված է, որ այսպես նրանց ձայները պետք է լսվեն։ Նրանք պետք է տան իրենց վկայությունը այն մասին, թե ինչն է կազմում այս ժամանակի համար ճշմարտությունը։»
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.
«Մենք չպետք է ընդունենք նրանց խոսքերը, ովքեր գալիս են մի պատգամով, որ հակասում է մեր հավատի առանձնահատուկ կետերին։ Նրանք հավաքում են Սուրբ Գրքի մեծաթիվ վկայություններ և դրանք, որպես ապացույց, դարսում են իրենց առաջադրած տեսությունների շուրջը։ Այսպես արվել է կրկին ու կրկին անցած հիսուն տարիների ընթացքում։ Եվ մինչ Սուրբ Գրքերը Աստծու խոսքն են և պետք է հարգվեն, դրանց կիրառումը, եթե այդպիսի կիրառմամբ շարժվի այն սյուներից մեկը, որ Աստված պահպանել է այս հիսուն տարիների ընթացքում, մեծ սխալ է։ Նա, ով այդպիսի կիրառություն է անում, չի ճանաչում Սուրբ Հոգու այն հրաշալի վկայությունը, որը զորություն և ազդեցիկ ուժ տվեց անցյալ պատգամներին, որ հասել են Աստծու ժողովրդին։»
“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.
«Երեց Գ-ի ապացույցները վստահելի չեն։ Եթե ընդունվեն, դրանք կկործանեն Աստծո ժողովրդի հավատը այն ճշմարտության հանդեպ, որը մեզ դարձրել է այն, ինչ որ կանք։»
“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]
«Մենք պետք է վճռական լինենք այս հարցում, որովհետև այն կետերը, որոնք նա փորձում է ապացուցել Սուրբ Գրքով, հիմնավոր չեն։ Դրանք չեն ապացուցում, թե Աստծո ժողովրդի անցյալ փորձառությունը մոլորություն էր։ Մենք ունեինք ճշմարտությունը. մենք առաջնորդվում էինք Աստծո հրեշտակների կողմից։ Սրբարանի հարցի ներկայացումը տրվեց Սուրբ Հոգու առաջնորդության ներքո։ Բոլորի համար առավել պատշաճ է լռել մեր հավատի այն առանձնահատկությունների վերաբերյալ, որոնցում իրենք ոչ մի մասնակցություն չեն ունեցել։ Աստված երբեք չի հակասում Ինքն Իրեն։ Սուրբ Գրքի ապացույցները սխալ են կիրառվում, եթե ստիպվում են վկայել այն բանի օգտին, ինչը ճշմարիտ չէ։ Մեկը, ապա մյուսը պիտի ելնի և ներմուծի իբր մեծ լույս՝ առաջ բերելով իր պնդումները։ Բայց մենք կանգնած ենք հին սահմանաքարերի վրա։ [մեջբերված է 1 Հովհաննես 1:1–10]»
“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.
«Ինձ հանձնարարված է ասել, որ այս խոսքերը մենք կարող ենք գործածել որպես այս ժամանակին պատշաճ, որովհետև եկել է այն ժամանակը, երբ մեղքը պետք է կոչվի իր ճշմարիտ անունով։ Մեր գործում մեզ խոչընդոտում են մարդիկ, որոնք դարձի չեն եկել և որոնում են իրենց իսկ փառքը։ Նրանք կամենում են համարվել նոր տեսությունների սկզբնավորողներ, որոնք ներկայացնում են՝ պնդելով, թե դրանք ճշմարտություն են։ Բայց եթե այդ տեսությունները ընդունվեն, ապա դրանք կհանգեցնեն այն ճշմարտության ուրացմանը, որը անցած հիսուն տարիների ընթացքում Աստված տալիս էր Իր ժողովրդին՝ այն հաստատելով Սուրբ Հոգու դրսևորմամբ»։ Selected Messages, գիրք 1, 161։