When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.
Երբ Եղիան Աքաաբին հանձնարարեց Կարմեղոս հրավիրել ողջ Իսրայելին, դա նախապատկերեց Աստծո կողմից եկեղեցուն Մութ դարերից դուրս բերելը 1798 թվականին՝ երեքուկես տարվա հալածանքներից հետո, և առաջնորդելը նրանց դեպի 1844 թվականը, իսկ այնուհետև՝ դեպի 1863 թվականը։ Այդ երեք թվականները «յոթ ժամանակների» կառուցվածքի վերջին երեք սահմանաքարերն են, ինչպես դրանք շարադրված են Եսայի մարգարեի յոթերորդ գլխում։
The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.
1798, 1844 և 1863 թվականների նույն պատմությունը նաև նախապատկերվեց, երբ Մովսեսը Իսրայելի որդիներին Եգիպտոսի ստրկությունից հանեց մինչև Սինայ լեռը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատմությունը ներկայացնում է միլլերիտական շարժումը, որը սկսվեց վախճանի ժամանակին՝ 1798 թվականին, և շարունակվեց մինչև այն, որ այդ շարժումը 1863 թվականին եկեղեցի դարձավ։ Եղիան և Մովսեսը միլլերիտական պատմության երկու գլխավոր վկաներն են, և նրանք Հայտնության գրքում ևս երկու գլխավոր վկաներն են երրորդ հրեշտակի պատմության ընթացքում։
The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.
Միլլերյան շարժումը նշանավորում է Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի հավիտենական ավետարանի սկիզբը, իսկ «Future for America»-ն՝ նրա ավարտը։ Միլլերականների սկզբնական շարժման և ավարտական շարժման միջև մենք գտնում ենք Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին։ Ադվենտիստական եկեղեցու պատմաբանների համաձայն՝ 1856 թվականին Միլլերյան շարժման մնացորդը մտավ Լաոդիկեական վիճակի մեջ՝ այդպիսով ավարտելով Փիլադելփիական շրջանը, որը ներկայացնում էր 1798-ից մինչև 1856 թվականները։
In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.
Նախորդ հոդվածում մենք ցույց տվեցինք, որ ներշնչանքը Կարմիր ծովի անցման հիասթափությունը համադրեց 1844 թվականի մեծ հիասթափության հետ։ Այդ պահին Մովսեսի պատմության մեջ հասավ շաբաթի փորձությունը, ինչպես այն ներկայացված էր մանանայով։ Նույն մարգարեական կետում, Ամենասուրբ Տեղից եկած լույսը սկսեց փորձության և մաքրման մի գործընթաց՝ սկսելով շաբաթից, նրանց համար, ովքեր անցել էին ծովը և հավատքով մտել էին Ամենասուրբ Տեղը։ Փորձության գործընթացը, որ նախորդեց 1844 թվականին, Մովսեսի պատմության մեջ սկսվեց նրա ծննդյան ժամանակ, իսկ միլլերականների համար՝ 1798 թվականին, գիտության ավելացումով, որը, ինչպես Դանիելն էր նշել, պետք է առաջ բերեր փորձության եռափուլ մի գործընթաց, որը տանում էր դեպի դատաստան։
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Շատերը պիտի մաքրվեն, սպիտականան և փորձվեն. բայց ամբարիշտները ամբարշտությամբ պիտի գործեն, և ամբարիշտներից ոչ մեկը պիտի հասկանա, մինչդեռ իմաստունները պիտի հասկանան։ Դանիել 12:10։
The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.
1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին դատաստանի բացվելը նախապատկերացված էր փարավոնի դատաստանով, որը սկսվեց Եգիպտոսի առաջնեկներից և ավարտվեց Կարմիր ծովի ջրերում։ Երբ իմաստունները հավատքով մտան Ամենասուրբ Տեղը, կամ անցան Կարմիր ծովով, փորձության ընթացքը, որ սկսել էր վերջին ժամանակի պահին՝ 1798 թվականին, շարունակվեց նաև 1844-ից հետո։ Մովսեսի պատմության մեջ այն ներկայացված էր տասը փորձություններով, որոնցում Իսրայելը ձախողվեց ամեն քայլափոխի։ Այդ տասը փորձություններից վերջինը այն էր, երբ տասներկու լրտեսները քննեցին Ավետյաց երկիրը։ Մովսեսի պատմության առաջին փորձությունը մանանայի փորձությունն էր, որը ներկայացնում է շաբաթը, և միլլերականների համար շաբաթը ճանաչվեց որպես առաջին փորձությունը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ից հետո։ Քանի որ երկու զուգահեռ պատմություններում էլ առաջին փորձությունը շաբաթն էր, Մովսեսի պատմության հաջորդ ինը փորձությունները ցույց են տալիս, որ 1844-ից հետո պիտի լիներ մի շարք փորձություններ, որոնք պիտի հանգեցնեին կամ Ավետյաց երկիր մուտք գործելուն, կամ մահվան անապատին։ 1863 թվականը ներկայացնում է միլլերական շարժման վերջին փորձությունը։ Մենք կսկսենք այս քննությունը այն պահին, երբ տասներկու լրտեսները վերադառնում են Ավետյաց երկրի վերաբերյալ իրենց զեկույցներով։
And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.
Եվ քառասուն օր անց՝ երկիրը հետախուզելուց վերադարձան։ Եվ գնացին ու եկան Մովսեսի, Ահարոնի և Իսրայելի որդիների ամբողջ ժողովքի մոտ՝ Փառանի անապատում, Կադես, և լուր բերեցին նրանց և ամբողջ ժողովքին, ու ցույց տվեցին նրանց երկրի պտուղը։ Եվ պատմեցին նրան ու ասացին. «Գնացինք այն երկիրը, ուր մեզ ուղարկեցիր, և նա իսկապես կաթ ու մեղր է բխեցնում, և սա է նրա պտուղը։ Սակայն ուժեղ է այն ժողովուրդը, որ բնակվում է այդ երկրում, և քաղաքները պարիսպներով ամրացված են ու շատ մեծ. ավելին՝ այնտեղ տեսանք Անակի որդիներին։ Ամաղեկացիները բնակվում են հարավի երկրում, իսկ խեթացիները, հեբուսացիները և ամորհացիները բնակվում են լեռներում, իսկ քանանացիները բնակվում են ծովի մոտ և Հորդանանի ափերին»։ Եվ Քաղեբը լռեցրեց ժողովրդին Մովսեսի առաջ ու ասաց. «Անմիջապես վեր ելնենք և տիրենք նրան, որովհետև մենք լիովին կարող ենք հաղթահարել այն»։ Բայց այն մարդիկ, որ նրա հետ էին ելել, ասացին. «Մենք չենք կարող ելնել այդ ժողովրդի դեմ, որովհետև նրանք մեզանից զորավոր են»։ Եվ Իսրայելի որդիներին տարածեցին չար լուր այն երկրի մասին, որ հետախուզել էին, ասելով. «Այն երկիրը, որով անցանք՝ այն հետախուզելու համար, մի երկիր է, որ կուլ է տալիս իր բնակիչներին, և բոլոր մարդիկ, որ տեսանք այնտեղ, մեծ հասակի մարդիկ են։ Եվ այնտեղ տեսանք հսկաներին՝ Անակի որդիներին, որոնք հսկաներից են. և մենք մեր աչքերում մորեխների պես էինք, և նույնպիսիք էինք նրանց աչքերում»։ Թվեր 13:25–33.
This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.
Թվոց գրքից այս հատվածը պարունակում է որոշ շատ կարևոր ճշմարտություններ, որոնց հարկ է ուշադրություն դարձնել, և որոնք կարող են հեշտությամբ անտեսվել, եթե այնտեղ ներկայացված պատմությունը չդիտարկվի որպես միլլերական շարժումը նախապատկերող։ Մի կետն այն է, որ «չար լուրով» ապստամբները ձախողում էին իրենց տասներորդ և վերջին փորձությունը, և այդ վերջին փորձության ժամանակ դրսևորվեցին մարդկանց երկու դասեր։ Նախորդ ինը փորձությունների պատմության ընթացքում կազմավորվող այդ երկու դասերը հայտնեցին իրենց բնավորությունը՝ ըստ այն բանի, թե որ «լուրն» էին ընտրում ընդունել։ 1863 թվականին միլլերական ադվենտիզմը մերժեց Մովսեսի լուրը, ինչպես այն ներկայացված է Ղևտական քսանվեցերորդ գլխում ստրկության մասին մարգարեությամբ։ Հեսուի և Քաղեբի կողմից ներկայացված լուրը պարզապես Աստծու «լուրի» կրկնությունն էր՝ ստրկությունից իրենց ազատագրման ողջ պատմության ընթացքում։ Մովսեսի ծնունդից սկսած՝ Աստված խոստացել էր, որ Իրենց դուրս էր բերելու ստրկությունից և տանելու էր այն երկիրը, որ դարեր առաջ խոստացվել էր Աբրահամին։ Հեսուն և Քաղեբը ներկայացնում են նրանց, ովքեր կանգնեցին հիմնարար լուրի վրա, մինչդեռ մյուս տասը լրտեսները մերժեցին, որ Աստված իրականում տվել էր այդ լուրը։
And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.
Եվ ամբողջ ժողովը բարձրացրեց իր ձայնը և աղաղակեց, և ժողովուրդը լաց եղավ այդ գիշեր։ Եվ Իսրայելի բոլոր որդիները տրտնջացին Մովսեսի և Ահարոնի դեմ, և ամբողջ ժողովը նրանց ասաց. «Երանի թե մեռած լինեինք Եգիպտոսի երկրում, կամ երանի թե մեռած լինեինք այս անապատում։ Եվ ինչո՞ւ է Տերը մեզ բերում այս երկիրը, որ սրով ընկնենք, և մեր կանայք ու մեր երեխաները ավար լինեն։ Մի՞թե մեզ համար ավելի լավ չէր վերադառնալ Եգիպտոս»։ Եվ ասացին միմյանց. «Եկե՛ք մեզ համար իշխան ընտրենք և վերադառնանք Եգիպտոս»։ Թվեր 14:1–4։
When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.
Երբ 1863 թվականին Ջեյմս Ուայթը Review and Herald-ում հոդված գրեց՝ մերժելով Միլլերի «յոթ ժամանակների» ըմբռնումը, և նույն տարում Ուրիա Սմիթը հրապարակեց կեղծ աղյուսակը, որը զուրկ էր Ղևտականում հիշատակված «յոթ ժամանակների» որևէ հղումից, թե՛ Ուայթը, թե՛ Սմիթը մի կողմ դրեցին Ուիլյամ Միլլերի գործը և գործադրեցին ուխտազանց բողոքականության աստվածաշնչյան մեթոդաբանությունը։ Ուխտազանցների մեթոդաբանությունը, որոնց նրանք վերջերս բնորոշել էին որպես «Բաբելոնի դուստրեր», գործադրվեց որպես հիմնավորում՝ մերժելու Միլլերի պատգամը, որն ուղղորդված էր Գաբրիել հրեշտակի կողմից։ Հին Իսրայելի համար տասներորդ փորձության ժամանակ նրանք բացեիբաց ասացին. «Մեզ համար առաջնորդ նշանակենք և վերադառնանք Եգիպտոս»։ Տասներորդ և վերջին փորձության ձախողումը հիմնված է «լրաբեր»-ի մերժման վրա, որը համահունչ էր սկզբից ի վեր եղած լրաբերին, և Եգիպտոսի ստրկությանը վերադառնալու ցանկության վրա։ Երբ Երեմիան խորհրդանշական կերպով ներկայացնում էր նրանց, ովքեր հիասթափվել էին 1843 թվականի չկատարված կանխատեսումից, Աստված նրան հատուկ կոչ արեց վերադառնալ Աստծուն և պատգամի հանդեպ իր նախկին ջերմեռանդությանը, սակայն նաև պատվիրեց նրան երբեք չվերադառնալ նրանց մոտ, ովքեր բնորոշվել էին որպես Բաբելոնի դուստրեր։
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Ուստի այսպես է ասում Տերը. Եթե դու դարձի գաս, ապա Ես քեզ պիտի վերադարձնեմ, և դու պիտի կանգնես Իմ առաջ. և եթե թանկարժեքը զատես անարժանից, պիտի լինես Իմ բերանի պես. թող նրանք քեզ մոտ դառնան, բայց դու նրանց մոտ մի՛ դարձիր։ Երեմիա 15:19.
In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.
1863 թվականին Ջեյմս Ուայթը և Ուրիա Սմիթը նոր մի նավապետ նշանակեցին, որպեսզի առաջնորդի նրանց հետ դեպի այն տեղը, ուր նրանց պատվիրված էր չգնալ։ Հեսուն և Քաղեբը ներկայացնում են նրանց, ովքեր ցանկանում էին առաջ գնալ, իսկ Ուայթն ու Սմիթը ներկայացնում են նրանց, ովքեր ցանկանում էին հետ գնալ։
Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.
Եվս մի հանգամանք, որ հարկ է նշմարել Թվոց գրքից վերցված այս հատվածում, այն է, որ վերջին ապստամբությունը, որը դատապարտում է բոլոր ապստամբներին առաջիկա քառասուն տարիների ընթացքում մեռնելու անապատում, այն երկու հիմնական հղումներից մեկն է, որոնք հաստատում են աստվածաշնչյան մարգարեության «օրը՝ մեկ տարվա դիմաց» սկզբունքը, որը, թերևս, ամենաէական մարգարեական կանոնն էր, որով Միլլերն օգտագործվեց՝ բացելու հավիտենական ավետարանի և առաջին հրեշտակի պատգամը։ Կանոնի մյուս աստվածաշնչյան վկայությունը գտնվում է Եզեկիելի գրքում։
And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.
Երբ դրանք ավարտես, դարձյալ պառկիր քո աջ կողքի վրա, և քառասուն օր պիտի կրես Հուդայի տան անօրենությունը. քեզ համար յուրաքանչյուր օրը մեկ տարվա չափ եմ սահմանել։ Եզեկիել 4:6.
What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.
Այն, ինչ հաճախ աննկատ է մնում այն երկու համարների առնչությամբ, որոնք հաստատեցին «մեկ օրը՝ մեկ տարի» սկզբունքը, այդ երկու համարների պատմական համատեքստն է։
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Այն օրերի թվի համեմատ, որոնց ընթացքում դուք հետախուզեցիք երկիրը՝ քառասուն օր, յուրաքանչյուր օրը մեկ տարվա փոխարեն, դուք պիտի կրեք ձեր անօրենությունները՝ քառասուն տարի, և պիտի ճանաչեք Իմ խոստման դադարեցումը։ Թվեր 14:34.
The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.
Թվոց գրքի համարը տեղի ունեցավ հին Իսրայելի սկզբում և ներկայացնում էր Աստծո ուխտի ժողովրդի ապստամբությունը, իսկ Եզեկիելի գրքի համարը տեղի ունեցավ հին Իսրայելի վերջում և ներկայացնում էր Աստծո ուխտի ժողովրդի ապստամբությունը։ Սկզբում պատիժը մահ էր անապատում, իսկ վերջում պատիժը գերություն էր իրենց թշնամիների երկրում։ Օրը տարվա դիմաց սկզբունքը շեշտադրում է ուխտի ժողովրդի ապստամբությունը։ Երկու պատիժ՝ մեկը սկզբում և մեկը վերջում, սակայն երկուսն էլ տարբեր։ Առաջինը մաշումից առաջացած մահ էր անապատով ընթանալիս, վերջինը՝ գերություն և ստրկություն բառացի Բաբելոնում։
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.
Այն ժամանակ Մովսեսն ու Ահարոնը երեսնիվայր ընկան Իսրայելի որդիների ժողովքի ամբողջ հավաքի առաջ։ Եվ Նավեի որդի Հեսուն ու Հեփոնեի որդի Քաղեբը, որոնք նրանցից էին, որ հետախուզել էին երկիրը, պատռեցին իրենց զգեստները։ Եվ խոսեցին Իսրայելի որդիների ամբողջ ժողովքին՝ ասելով. «Այն երկիրը, որով անցանք՝ այն հետախուզելու համար, չափազանց բարի երկիր է։ Եթե Տերը հաճություն ունենա մեզ վրա, այն ժամանակ մեզ կմտցնի այդ երկիրը և կտա մեզ այն՝ մի երկիր, որ կաթ ու մեղր է բխեցնում։ Միայն թե մի՛ ապստամբեք Տիրոջ դեմ, և մի՛ վախեցեք այդ երկրի ժողովրդից, որովհետև նրանք մեզ համար հաց են. նրանց պաշտպանությունը հեռացել է նրանցից, և Տերը մեզ հետ է. մի՛ վախեցեք նրանցից»։ Բայց ամբողջ ժողովքը ասաց, որ նրանց քարկոծեն քարերով։ Եվ Տիրոջ փառքը հայտնվեց վկայության խորանում՝ Իսրայելի բոլոր որդիների առաջ։ Եվ Տերն ասաց Մովսեսին. «Մինչև ե՞րբ պիտի այս ժողովուրդը բարկացնի Ինձ, և մինչև ե՞րբ պիտի չհավատա Ինձ՝ այն բոլոր նշանների դիմաց, որ ցույց տվեցի նրանց մեջ։ Նրանց պիտի զարկեմ ժանտախտով և պիտի զրկեմ ժառանգությունից, իսկ քեզնից պիտի դարձնեմ նրանցից ավելի մեծ և ավելի հզոր ազգ»։ Եվ Մովսեսն ասաց Տիրոջը. «Այն ժամանակ Եգիպտացիները պիտի լսեն այդ մասին, որովհետև Դու Քո զորությամբ այս ժողովրդին դուրս բերեցիր նրանց միջից, և նրանք պիտի պատմեն այս երկրի բնակիչներին. որովհետև նրանք լսել են, որ Դու, ո՛վ Տեր, այս ժողովրդի մեջ ես, որ Դու, ո՛վ Տեր, երես առ երես երևում ես, և Քո ամպը կանգնած է նրանց վրա, և Դու նրանց առջևով գնում ես ցերեկը՝ ամպի սյունով, և գիշերը՝ կրակի սյունով։ Արդ, եթե այս ամբողջ ժողովրդին սպանես ինչպես մեկ մարդու, այն ժամանակ այն ազգերը, որոնք լսել են Քո համբավը, պիտի խոսեն՝ ասելով. “Քանի որ Տերը չկարողացավ այս ժողովրդին մտցնել այն երկիրը, որ երդվել էր տալ նրանց, դրա համար էլ սպանեց նրանց անապատում”։ Իսկ այժմ, աղաչում եմ, թող իմ Տիրոջ զորությունը մեծ լինի, ինչպես Դու ասացիր՝ ասելով. “Տերը երկայնամիտ է և մեծ ողորմությամբ, ներում է անօրենությունն ու հանցանքը, բայց մեղավորին ամենևին անպատիժ չի թողնում, հայրերի անօրենությունը հատուցում է որդիներին մինչև երրորդ և չորրորդ սերունդը”։ Ներիր, աղաչում եմ, այս ժողովրդի անօրենությունը՝ ըստ Քո ողորմության մեծության, ինչպես որ ներել ես այս ժողովրդին Եգիպտոսից մինչև այժմ»։ Թվեր 14:5–19։
The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.
Այս համարներում ներկայացված պատմությունը դարձավ աստվածաշնչյան մի խորհրդանշան, որ կոչվում է «գրգռության օրը»։ «Գրգռության օրը» հիշատակվում է Սաղմոս իննսունհինգում, Երեմիա երեսուներկուսում և Եբրայեցիներ երեքում, սակայն այս պահին մենք չենք անդրադառնա այդ խորհրդանշանին։ Նախորդ հատվածում մատնանշված է մի կարևոր սկզբունք, որ պետք է ճանաչվի։ Այդ սկզբունքը նաև պատկերավոր կերպով ներկայացված է Սամուել մարգարեի, Լյուցիֆերի, Էլեն Ուայթի և, իհարկե, Մովսեսի միջոցով այս հատվածում։
And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.
Եվ ասացին նրան. «Ահա, դու ծերացել ես, և քո որդիները քո ճանապարհներով չեն ընթանում. ուստի այժմ մեզ համար թագավոր կարգիր, որ դատի մեզ, ինչպես բոլոր ազգերին»։ Բայց այս բանը չար թվաց Սամուելին, երբ ասացին. «Տո՛ւր մեզ մի թագավոր, որ դատի մեզ»։ Եվ Սամուելը աղոթեց Տիրոջը։ Եվ Տերն ասաց Սամուելին. «Լսի՛ր ժողովրդի ձայնին այն ամենում, ինչ որ ասում են քեզ, որովհետև քեզ չեն մերժել, այլ Ինձ են մերժել, որպեսզի չթագավորեմ նրանց վրա։ Ըստ բոլոր այն գործերի, որ արել են այն օրից, երբ նրանց Եգիպտոսից դուրս բերեցի, մինչև այս օրը, որով թողել են Ինձ և ծառայել ուրիշ աստվածների, այդպես էլ քեզ են անում։ Ուստի հիմա լսի՛ր նրանց ձայնին. սակայն նրանց լրջորեն նախազգուշացրո՛ւ և հայտնի՛ր նրանց այն թագավորի իրավունքը, որ պիտի թագավորի նրանց վրա»։ Եվ Սամուելը Տիրոջ բոլոր խոսքերը պատմեց այն ժողովրդին, որ իրենից թագավոր էր խնդրում։ Եվ ասաց. «Ահա թե ինչպիսին կլինի այն թագավորի իրավունքը, որ պիտի թագավորի ձեզ վրա. նա պիտի վերցնի ձեր որդիներին և նրանց նշանակի իր համար՝ իր կառքերի և իր հեծյալների համար, և ոմանք պիտի վազեն նրա կառքերի առջևից։ Եվ նա իր համար հազարապետներ և հիսնապետներ պիտի նշանակի, և պիտի դնի նրանց, որ մշակեն նրա հողը և հնձեն նրա հունձքը, և պատրաստեն նրա պատերազմի գործիքները և նրա կառքերի սարքերը։ Եվ ձեր դուստրերին պիտի վերցնի՝ իբրև օծանելիք պատրաստողներ, խոհարարներ և հացթուխներ։ Եվ պիտի վերցնի ձեր արտերը, ձեր այգիները և ձեր ձիթենիները, դրանց լավագույնները, և տա իր ծառաներին։ Եվ պիտի վերցնի ձեր սերմի և ձեր այգիների տասանորդը և տա իր պաշտոնյաներին ու իր ծառաներին։ Եվ պիտի վերցնի ձեր ծառաներին, ձեր աղախիններին, ձեր լավագույն երիտասարդներին և ձեր ավանակներին և կդնի իր գործի մեջ։ Ձեր ոչխարների տասանորդը պիտի վերցնի, և դուք պիտի լինեք նրա ծառաները։ Եվ դուք այն օրը պիտի աղաղակեք ձեր թագավորի պատճառով, որ դուք ձեզ համար ընտրել եք, բայց Տերը այն օրը ձեզ չի լսի»։ Սակայն ժողովուրդը հրաժարվեց լսել Սամուելի ձայնին և ասաց. «Ո՛չ, այլ թող թագավոր լինի մեզ վրա, որպեսզի մենք էլ լինենք ինչպես բոլոր ազգերը, և մեր թագավորը դատի մեզ, դուրս գա մեր առաջ և մղի մեր պատերազմները»։ Եվ Սամուելը լսեց ժողովրդի բոլոր խոսքերը և դրանք կրկնեց Տիրոջ ականջին։ Եվ Տերն ասաց Սամուելին. «Լսի՛ր նրանց ձայնին և նրանց համար թագավոր կարգիր»։ Եվ Սամուելը ասաց Իսրայելի մարդկանց. «Գնացե՛ք, ամեն մարդ իր քաղաքը»։ Ա Թագավորաց 8:5–22։
In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.
Այս հատվածում հին Իսրայելը մերժեց Աստծուն որպես իր թագավորի, և պատմությունը մատնանշում է այն ժամանակը, երբ նրանք հայտարարեցին, թե Կեսարից բացի ուրիշ թագավոր չունեն։ Նրանք մերժեցին Աստծո թեոկրատիան և պնդեցին, որ իրենց տրվի իրենց իսկ ժողովրդից մի թագավոր, որպեսզի ի վերջո հայտարարեն, թե իրենց թագավորը հռոմեական թագավորն է։ Վերջին օրերում հռոմեական թագավորը Հռոմի պապն է։
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Բայց նրանք աղաղակեցին. «Վերացրո՛ւ Նրան, վերացրո՛ւ Նրան, խաչի՛ր Նրան»։ Պիղատոսը նրանց ասաց. «Ձեր Թագավորի՞ն խաչեմ»։ Քահանայապետները պատասխանեցին. «Կեսարից բացի թագավոր չունենք»։ Հովհաննես 19:15.
The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.
Թեոկրատիայի մերժումն այնքան վիրավորական և անձնական էր Սամուելի համար, որ նա այն ընկալեց որպես իր մարգարեական պաշտոնի մերժում։ Սակայն Աստված այնպես արեց, որ Սամուելը հասկանա՝ նրանց մերժումը ուղղված էր Աստծուն, և ոչ թե մարգարեին։ Այս երկու հատվածները, որոնք ներկայացնում են Մովսեսի և Սամուելի մարգարեական հարաբերությունը հին Իսրայելի ապստամբության հետ, ցույց են տալիս, որ այն պատիժը, որը հետևեց ապստամբությանը, հին Իսրայելի համար վերջը չէր։ Դեռևս կար մի խումբ, որ ներկայացված էր Հեսուի և Քաղեբի կողմից, որը պիտի մտներ Ավետյաց երկիրը, իսկ Սամուելի պատմության մեջ հին Իսրայելի վախճանը Իսրայելի թագավորների ավարտին էր, ոչ թե սկզբում։
Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.
Մովսեսը դատողություն արեց Աստծո հետ, որ Նա շարունակի գործել հին Իսրայելի հետ, որովհետև Մովսեսը խորհեց, թե նրանց հենց այդ պահին վախճանի հասցնելը աղավաղում կներկայացներ Նրա ժողովրդի փրկության սրբազան պատմությունը և այն խոստումը, որով Նա կամեցել էր առաջնորդել նրանց դեպի այն երկիրը, որ Աստված խոստացել էր Աբրահամին։ Այստեղ միտքն այն է, որ Աստված ընտրում է թույլ տալ, որպեսզի ապստամբությունը և՛ տեղի ունենա, և՛ շարունակվի, երբ Նա մտադիր է ապստամբությունն իսկ գործածել որպես ճշմարտության վկայություն։
The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.
Սամուելի կողմից դրսևորված արդար ցասման վերաբերմունքը դրսևորվեց նաև Էլեն Ուայթի կողմից։
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
«Երբեք առաջ ես մեր ժողովրդի մեջ չէի տեսել այդպիսի հաստատ ինքնագոհություն և լույսն ընդունել ու ճանաչել չկամենալ, ինչպես որ դրսևորվեց Մինեապոլիսում։ Ինձ ցույց է տրվել, որ այն խմբից ոչ մեկը, որ փայփայում էր այդ ժողովում դրսևորված ոգին, այլևս հստակ լույս չէր ունենալու՝ տարբերելու համար նրանց երկնքից ուղարկված ճշմարտության թանկարժեքությունը, մինչև որ խոնարհեցնեին իրենց հպարտությունը և խոստովանեին, որ իրենց չէին մղում Աստծո Հոգին, այլ որ իրենց միտքն ու սիրտը լցված էին նախապաշարմունքով։ Տերը կամենում էր մոտենալ նրանց, օրհնել նրանց և բժշկել նրանց իրենց ուրացություններից, բայց նրանք չէին լսում։ Նրանց մղում էր նույն ոգին, որ ներշնչել էր Կորխին, Դաթանին և Աբիրամին։ Իսրայելի այդ մարդիկ վճռել էին հակառակվել յուրաքանչյուր այն ապացույցի, որը ցույց կտար, թե իրենք սխալ են, և նրանք շարունակեցին ու շարունակեցին իրենց անհնազանդության ընթացքը, մինչև որ շատերը շեղվեցին՝ միանալու նրանց։»
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
«Ովքե՞ր էին սրանք։ Ո՛չ տկարները, ո՛չ անգետները, ո՛չ էլ անլուսավորյալները։ Այդ ապստամբության մեջ կային երկու հարյուր հիսուն իշխաններ՝ ժողովում նշանավոր, հռչակավոր մարդիկ։ Ի՞նչ էր նրանց վկայությունը։ «Ամբողջ ժողովքը սուրբ է, նրանցից ամեն մեկը, և Տէրն էլ նրանց մեջ է. ուրեմն ինչո՞ւ եք դուք ձեզ բարձրացնում Տիրոջ ժողովքի վրա» [Թուեր 16:3]։ Երբ Կորխը և նրա ընկերակիցները կորչեցին Աստծո դատաստանի ներքո, այն ժողովուրդը, որին նրանք խաբել էին, չտեսավ Տիրոջ ձեռքը այդ հրաշքի մեջ։ Հաջորդ առավոտ ամբողջ ժողովքը Մովսեսին և Ահարոնին մեղադրեց՝ ասելով. «Դուք սպանեցիք Տիրոջ ժողովրդին» [համար 41], և ժանտախտը եկավ ժողովքի վրա, և ավելի քան տասնչորս հազար մարդ կորչեց»։
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.
«Երբ մտադրվեցի լքել Մինեապոլիսը, Տիրոջ հրեշտակը կանգնեց իմ մոտ և ասաց. «Ո՛չ այդպես. Աստված գործ ունի քեզ համար անելու այս վայրում։ Ժողովուրդը կրկնում է Կորխի, Դաթանի և Աբիրամի ապստամբությունը։ Ես քեզ դրել եմ քո պատշաճ դիրքում, որը նրանք, որ լույսի մեջ չեն, չեն ընդունի. նրանք ականջ չեն դնի քո վկայությանը. բայց Ես քեզ հետ կլինեմ. Իմ շնորհն ու զորությունը քեզ պիտի պահպանեն։ Քեզ չէ, որ նրանք արհամարհում են, այլ այն պատգամաբերներին և այն պատգամը, որ Ես ուղարկում եմ Իմ ժողովրդին։ Նրանք արհամարհանք են ցույց տվել Տիրոջ խոսքի հանդեպ։ Սատանան կուրացրել է նրանց աչքերը և ապականել նրանց դատողությունը. և եթե ամեն մի անձ չապաշխարի այս իրենց մեղքից, այս չսրբագործված անկախությունից, որ վիրավորանք է հասցնում Աստծո Հոգուն, նրանք խավարի մեջ պիտի քայլեն։ Ես պիտի շարժեմ աշտանակը իր տեղից, եթե նրանք չապաշխարեն և չդառնան, որպեսզի Ես բուժեմ նրանց։ Նրանք մթագնեցրել են իրենց հոգևոր տեսողությունը։ Նրանք չեն ցանկացել, որ Աստված հայտնի Իր Հոգին և Իր զորությունը. որովհետև Իմ խոսքի հանդեպ նրանք ունեն ծաղրի և զզվանքի ոգի։ Թեթևամտություն, դատարկ զբաղմունք, սրամտախոսություն և կատակաբանություն օրեցօր գործադրվում են։ Նրանք իրենց սրտերը չեն ուղղել Ինձ փնտրելու։ Նրանք քայլում են իրենց իսկ բորբոքած կայծերի մեջ, և եթե չապաշխարեն, ցավի մեջ պիտի պառկեն։ Այսպես է ասում Տերը. Կանգնի՛ր քո պարտականության դիրքում, որովհետև Ես քեզ հետ եմ, և քեզ չեմ թողնի ու չեմ լքի»։ Աստծուց եկած այս խոսքերը ես չեմ համարձակվել անտեսել»։ The 1888 Materials, 1067.
Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.
Քույր Ուայթը զուգահեռվեց Սամուելի վերաբերմունքին, և նրան ասվեց մնալ ապստամբների ու նրանց ապստամբության հետ և «կանգնել» իր «պարտքի» «պահակակետում»։ Նրան հրաման տրվեց կանգնել իր պահակակետում այն բանից հետո, երբ նա (մարգարեուհին) վճռել էր ապստամբներին ու նրանց ապստամբությունը թողնել իրենց իսկ ճակատին։
The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.
Առաջին հիշատակության կանոնը, որը Ալֆայի և Օմեգայի սկզբունքի հիմնական բաղադրիչն է, ցույց է տալիս, որ որևէ թեմայի առաջին անգամ հիշատակվելը գերագույն կարևորություն ունի։ Ղուցիֆերի ապստամբության ամենասկզբի հետ կապված էր այն իրողությունը, որ եթե Աստված ցանկանար, Նա ուներ ամբողջ անհրաժեշտ զորությունը՝ Ղուցիֆերին վերացնելու հենց Ղուցիֆերի մտքում ծագած նրա առաջին եսասիրական մտքի պահին։ Աստված կարող էր հեռացնել Ղուցիֆերին արարչագործությունից, և Նա ունի այնպիսի զորություն, որ եթե ընտրեր այդպես անել, կարող էր դա կատարել այնպիսի կերպով, որ մյուս հրեշտակները նույնիսկ չիմանային, թե ինչ էր պատահել։ Իհարկե, Նա այդ չարեց, որովհետև, ի թիվս այլ բաների, դա կլիներ Իր բնավորության ուրացումը, սակայն Նա իսկապես տիրապետում է այն արարիչ զորությանը, որը Նրան թույլ կտար հենց այդ բանն անել։ Բայց Նա այդ չարեց։ Նա համբերությամբ թույլ տվեց, որ ապստամբությունը դառնա Իր բնավորության վկայության մի մասը, այն հակամարտության վկայության մի մասը, որ սկսվել էր երկնքում և ի վերջո պետք է հասներ երկիր։ Ահա թե ինչի ծառայեց Մովսեսի խոսքը հին Իսրայելի համար։ Աստված թույլ տվեց, որ ապստամբների սերունդը մեռնի անապատում և այդ պատմությունն օգտագործեց որպես աստվածաշնչյան օրինակ՝ հավիտենական ավետարանի հետ կապված ճշմարտությունները առաջ մղելու համար։
So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.
Նույնպես էր և Սամուելի օրերում Աստծուն որպես թագավոր մերժելու դեպքում։ Սամուելին հրահանգվեց առաջ գնալ և կանգնել իր պարտականության դիրքում՝ հակառակ Սամուելի անձնական համոզմունքներին և մարգարեական գիտությանը։ Աստծո մարգարեական և պատմական վերահսկողության այս տարրը ճանաչվում է նաև բաբելոնյան գերությունից հետո տաճարի վերակառուցման մեջ։ Աստված կանխասաց և տնօրինեց յոթանասուն տարվա գերության յուրաքանչյուր տարրը՝ վերադարձը Երուսաղեմ, Երուսաղեմի, տաճարի, փողոցների և պարիսպների վերակառուցումը։ Նա ներկայացրեց այն ժամանակային մարգարեությունները, որոնք ցույց էին տալիս, թե երբ պիտի ազատ արձակվեին գերությունից։ Նա ցույց տվեց, թե քանի հրամանագրեր պիտի լինեին՝ երկու հազար երեք հարյուր տարիների սկզբնավորումը նշելու համար։ Նա անունով հիշատակեց Կյուրոսին՝ հեթանոս թագավորին, որը պիտի սկսեր այդ ընթացքը առաջին հրամանագրով։ Երուսաղեմի և տաճարի վերակառուցման բոլոր տարրերը հատուկ կերպով սահմանված էին, և Նա կանգնեցրեց արդար մարդկանց ու մարգարեների՝ այդ գործն իրականացնելու համար։
In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.
Չնայած աստվածային մարգարեական նախագիտության և միջամտության բոլոր ակնհայտ դրսևորումներին, այն ապստամբությունը, որ հանգեցրել էր Բաբելոնյան գերությանը, արդեն իսկ ավարտին էր հասցրել Նրա անձնական ներկայությունը Աստծո ժողովրդի հետ։ Շեքինայի փառքը երբեք չվերադարձավ վերակառուցված տաճար։ Ամբողջ այդ պատմությունը գործածվեց՝ աշխարհի վախճանի ժամանակների պատմությանը մարգարեական կառուցվածք հաղորդելու համար, թեև տաճարն այլևս երբեք չօրհնվեց Սրբոց Սրբոցում շեքինայի ներկայությամբ։ Այդ իմաստով վերակառուցված տաճարը վկայություն էր ոչ թե Աստծո ներկայության, այլ Իսրայելի ապստամբության մասին։ Սակայն այդ պատմության մարգարեները, ինչպես Սամուելը և քույր Ուայթը Մինեապոլիսում, շարունակեցին ծառայել մարգարեների պաշտոնում։
The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.
Լյուցիֆերի ապստամբությունը առաջին բանն է, որ հիշատակվում է Քրիստոսի և սատանայի միջև ընթացող մեծ պայքարում, և Աստված թույլ տվեց, որ ապստամբությունը շարունակվի՝ Իր սեփական նպատակների համար։ Սամուելը, չնայած իր արդար բարկությանը Իսրայելի՝ մյուս ազգերի պես լինելու ցանկության դեմ, հրաման ստացավ մասնակցելու առաջին երկու թագավորների օծմանը։ Եվ Աստծո մարգարեները մասնակցեցին Աստծո տաճարի՝ այն տաճարի վերաշինությանը, որը այլևս երբեք չէր ունենալու Աստծո շեքինա ներկայությունը։
Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.
Նրանք, ովքեր իրենց «առակների ճաշատեսակները» գործածում են մարգարեական Խոսի դեմ՝ փորձելով քողարկել ադվենտիզմի ապստամբությունը 1863 թվականին, և ովքեր ընտրում են իրենց փաստարկը հիմնավորել այն տրամաբանության վրա, թե եթե 1863 թվականին որևէ սխալ բան տեղի ունեցած լիներ, մարգարեուհին դա արգելած կլիներ, կամովին անտեսում են այն առաջին սկզբունքը, որ նշված է Աստծու դեմ ապստամբության առաջին իսկ հիշատակության մեջ։ Աստված թույլ է տալիս ապստամբությունը Իր սեփական նպատակների համար, և եթե Նա ընտրում է, որ Իր մարգարեները չեզոք մնան կամ լուռ լինեն այն ապստամբությունների նկատմամբ, որոնք կարող են ծագել, դա Իր ընտրությունն է։
As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.
Քանի որ սկսում ենք դիտարկել 1844-ից մինչև 1863 թվականների փորձության ընթացքը, որը նախապատկերված էր այն տասը փորձություններով, որոնցում հին Իսրայելը ձախողվեց Կարմիր ծովն անցնելուց հետո, էական է հասկանալ այս աստվածաշնչյան փաստը։ Աստծո մարգարեները գործում են որպես Նրա մարգարեներ թե՛ հնազանդության, թե՛ անհնազանդության ժամանակներում, և երբեմն նրանք չեն բողոքում այն հարցերի դեմ, որոնք արտաքինից կարող էին թվալ որպես մի բան, որի դեմ մարգարեն, կարծես, պիտի բողոքեր։ Երբեմն նրանք ակնհայտորեն տեղյակ են ապստամբության մասին, սակայն զսպված են, իսկ այլ ժամանակներում Տերը Իր ձեռքը դնում է նրանց աչքերի վրա՝ ապստամբության վերաբերյալ։ Երբ այս տեսանկյունը ճանաչվում է, 1863 թվականը դառնում է նշանակալից սահմանաքար Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության պատմության մեջ՝ թե՛ բողոքականության եղջյուրի, թե՛ հանրապետականության եղջյուրի համար։
I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.
Ես էլ մարգարեների միջոցով եմ խոսել, և տեսիլքներ եմ բազմապատկել, և մարգարեների ծառայությամբ առակներ եմ գործածել։ Ովսեե 12:10.