In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:

Վկայությունների հինգերորդ հատորից այն հատվածում, որը մենք արդեն մի քանի հոդվածների ընթացքում դիտարկում ենք, մեզ տեղեկացվում է Եզեկիելին, Եսայուն և Հովհաննեսին տրված տաճարի տեսիլքի մասին.

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”

«Այս դասերը մեր օգտի համար են։ Մենք պետք է մեր հավատը հաստատենք Աստծո վրա, որովհետև անմիջապես մեր առջև այնպիսի ժամանակ է, որ պիտի փորձի մարդկանց հոգիները։ Քրիստոսը, Ձիթենյաց լեռան վրա, կրկին ներկայացրեց այն սարսափազդու դատաստանները, որոնք պիտի նախորդեին Նրա երկրորդ գալուստին. «Լսելու եք պատերազմների և պատերազմների լուրերի մասին»։ «Ազգ պիտի ելնի ազգի դեմ, և թագավորություն՝ թագավորության դեմ, և պիտի լինեն սովեր, համաճարակներ ու երկրաշարժեր զանազան տեղերում։ Այս ամենը երկանց սկիզբն է»։ Թեև այս մարգարեությունները մասնակիորեն կատարվեցին Երուսաղեմի կործանման ժամանակ, դրանք առավել անմիջականորեն վերաբերում են վերջին օրերին»։

The Ninth of Av

Ավի իններորդ օրը

Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.

Թիշա Բ’Ավը, որը եբրայերեն նշանակում է «Ավի իններորդ օրը», հրեական այն օրն է, որ հիշատակում է թե՛ Առաջին Տաճարի կործանումը բաբելոնացիների կողմից մ.թ.ա. 586 թվականին, և թե՛ Երկրորդ Տաճարի կործանումը Տիտոսի կողմից՝ 70 թվականին։ Երկու կործանումներն էլ տեղի ունեցան նույն օրացուցային ամսաթվին՝ եբրայական Ավ ամսվա 9-րդ օրը (որը Գրիգորյան օրացույցով սովորաբար ընկնում է հուլիս կամ օգոստոս ամիսներին)։ Երբ Քույր Ուայթը Երուսաղեմի կործանումը համադրում է վերջին օրերում «այն ժամանակի, որ պիտի փորձի մարդկանց հոգիները», հետ, նա մատնանշում է երկու կործանում, որոնք երկուսն էլ պատկերում են շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը։

Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի տասնվեցերորդ համարը ներկայացնում է այն կիրակնօրյա օրենքը և համընկնում է քառասունմեկերորդ համարի հետ։ Եզեկիելում Երուսաղեմի կործանումը գործածվում է՝ պատկերավորելու իմաստուն և հիմար կույսերի բաժանումը կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Եզեկիելը Բաբելոնում գերի էր, երբ հրաշքով փոխադրվեց Երուսաղեմ՝ դիտելու հենց այդ բաժանումը ութերորդից մինչև տասնմեկերորդ գլուխներում։

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.

Եվ եղավ վեցերորդ տարում, վեցերորդ ամսում, ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես նստած էի իմ տանը, և Հուդայի ծերերը նստած էին իմ առաջ, այնտեղ Տեր Աստծու ձեռքն իջավ ինձ վրա։ Այնժամ ես տեսա, և ահա՝ մի նմանություն՝ կրակի տեսքի պես. նրա մեջքի տեսքից մինչև վար՝ կրակ, և նրա մեջքից մինչև վեր՝ փայլի տեսք, ինչպես սաթի գույնը։ Եվ նա ձեռքի կերպարանք մեկնեց ու բռնեց իմ գլխի մազափնջից. և հոգին բարձրացրեց ինձ երկրի և երկնքի միջև ու Աստծու տեսիլքներում ինձ բերեց Երուսաղեմ՝ դեպի ներքին դարպասի մուտքը, որ նայում է դեպի հյուսիս, որտեղ խանդի պատկերի աթոռն էր, որը խանդի էր գրգռում։ Եզեկիել 8:1–3.

The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.

Ութերորդից մինչև տասնմեկերորդ չորս գլուխները բաժանման նկարագրություն են, և Քույր Ուայթը, Եզեկիել իննի վերաբերյալ մեկնաբանելիս, նույնականացնում է ոչ միայն, որ դա նույն կնիքումն էր, ինչ Հայտնություն գրքի յոթերորդ գլխում, այլև, որ Երուսաղեմն ներկայացնում է վերջին օրերի Լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին։

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

«Այն խավը, որ չի վշտանում իր իսկ հոգևոր անկման համար և չի սգում ուրիշների մեղքերի վրա, կմնա առանց Աստծո կնիքի։ Տերը հանձնարարում է Իր պատգամաբերներին՝ իրենց ձեռքում կոտորածի զենքերով եղող մարդկանց. «Անցե՛ք նրա հետևից քաղաքի միջով և զարկե՛ք. ձեր աչքը թող չխնայի, և մի՛ գթացեք. բոլորովին սպանեցե՛ք ծերին ու երիտասարդին, կույսերին, և փոքր երեխաներին, և կանանց. բայց մի՛ մոտեցեք որևէ մարդու, որի վրա նշանն է. և սկսե՛ք Իմ սրբարանից»։ Այն ժամանակ նրանք սկսեցին այն ծերերից, որոնք տան առաջ էին»։

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

«Այստեղ մենք տեսնում ենք, որ եկեղեցին՝ Տիրոջ սրբարանը, առաջինն էր, որ զգաց Աստծո բարկության հարվածը։ Ծերերը, նրանք, ում Աստված մեծ լույս էր տվել և ովքեր կանգնել էին որպես ժողովրդի հոգևոր շահերի պահապաններ, դավաճանել էին իրենց վստահվածին։ Նրանք ընդունել էին այն դիրքորոշումը, թե մենք կարիք չունենք սպասելու հրաշքների և Աստծո զորության ակնառու դրսևորմանը, ինչպես նախկին օրերում։ Ժամանակները փոխվել են։ Այս խոսքերն ամրապնդում են նրանց անհավատությունը, և նրանք ասում են. Տերը ո՛չ բարիք պիտի անի, ո՛չ էլ չարիք պիտի անի։ Նա չափազանց ողորմած է, որպեսզի դատաստանով այցելի Իր ժողովրդին։ Այսպես՝ «Խաղաղություն և անվտանգություն» է այն մարդկանց աղաղակը, որոնք այլևս երբեք չեն բարձրացնի իրենց ձայնը փողի պես, որպեսզի ցույց տան Աստծո ժողովրդին նրանց հանցանքները և Հակոբի տանը՝ նրանց մեղքերը։ Այս համր շները, որոնք չէին ուզում հաչել, հենց նրանք են, որ զգում են վիրավորված Աստծո արդար վրեժխնդրությունը։ Տղամարդիկ, կույսեր և փոքր երեխաներ բոլորը միասին կորչում են»։

“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

«Այն պղծությունները, որոնց համար հավատարիմները հառաչում ու աղաղակում էին, այն ամենն էին, որ կարող էին զանազանել սահմանափակ աչքերը, սակայն ամենից ծանր մեղքերը, նրանք, որոնք գրգռում էին մաքուր և սուրբ Աստծու նախանձախնդրությունը, անբացահայտ էին։ Սրտերի մեծ Քննիչը գիտի անօրենություն գործողների կողմից գաղտնի գործված ամեն մի մեղք։ Այս մարդիկ իրենց խաբեությունների մեջ ապահով են զգալ սկսում և, Նրա երկայնամտության պատճառով, ասում են, թե Տերը չի տեսնում, ապա գործում են այնպես, ասես Նա լքած լինի երկիրը։ Բայց Նա կհայտնաբերի նրանց կեղծավորությունը և ուրիշների առաջ կբացի այն մեղքերը, որոնք նրանք այնքան խնամքով թաքցնում էին»։

“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

«Ո՛չ աստիճանի, արժանապատվության կամ աշխարհիկ իմաստության որևէ գերազանցություն, ո՛չ էլ սուրբ պաշտոնում որևէ դիրք չի պահպանի մարդկանց սկզբունքը զոհաբերելուց, երբ նրանք թողնված են իրենց իսկ խաբեբա սրտերին։ Նրանք, ովքեր համարվել են արժանի և արդար, ապացուցվում են որպես ուրացության պարագլուխներ և Աստծու ողորմությունների հանդեպ անտարբերության ու դրանց չարաշահման օրինակներ։ Նրանց ամբարիշտ ընթացքը Նա այլևս չի հանդուրժի, և Իր բարկության մեջ վարվում է նրանց հետ առանց ողորմության։»

“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

«Տերը դժկամությամբ է Իր ներկայությունը հեռացնում նրանցից, ովքեր օրհնված են եղել մեծ լույսով և ուրիշներին ծառայելիս զգացել են խոսքի զորությունը։ Նրանք մի ժամանակ Նրա հավատարիմ ծառաներն էին՝ արժանացած Նրա ներկայությանն ու առաջնորդությանը. բայց նրանք հեռացան Նրանից և ուրիշներին մոլորության մեջ առաջնորդեցին, ուստի ընկնում են աստվածային անբարեհաճության ներքո»։ Վկայություններ, հ. 5, 211, 212.

The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.

Եզեկիելի ամբողջ գիրքը դրված է Երուսաղեմի կործանման համատեքստում։ Եզեկիելի վկայության մեջ հատուկ կերպով նշված է Նաբուգոդոնոսորի պաշարումը, որը տևեց մեկուկես տարի, սակայն Մատթեոս քսանչորսում Հիսուսի նախազգուշացման «ավելի անմիջական կիրառությունը» վերջին օրերում է։ Եզեկիելի գրքում այդ ճշմարտության գիծը գտնվում է քսանչորսերորդ գլխում։

January 15, 588 BC

Ք.ա. 588 թվականի հունվարի 15

Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.

Դարձյալ իններորդ տարում, տասներորդ ամսում, ամսի տասներորդ օրը Տիրոջ խոսքը եկավ ինձ՝ ասելով. «Մարդո՛ւ որդի, գրի՛ր այդ օրվա անունը, հենց այս նույն օրվա անունը. Բաբելոնի թագավորը հենց այս նույն օրը դուրս եկավ Երուսաղեմի դեմ»։ Եզեկիել 24:1, 2.

On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.

Այս օրը, որը հաստատված է նաև աստվածաշնչյան այլ վկաներով, սկսվեց տասնութ ամիս տևող պաշարումը։ Այդ օրը Եզեկիելին հասած Տիրոջ խոսքը բաղկացած էր արյունալի քաղաքի առակից, որը պատկերվում է եռացող կաթսայով, որին հաջորդում է մեծ կրակը։ Առակը հստակորեն ներկայացնում է Երուսաղեմի նկատմամբ դատաստանը, և նույն գլխում դրան հաջորդում է այն, որ Եզեկիելի կինը հարվածից հանգչում է՝ որպես խորհրդանիշ այն բանի, որ սկսվել էր այն պաշարումը, որը վերջապես պիտի կործաներ սրբարանը։

Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.

Եվ Տիրոջ խոսքը եղավ ինձ՝ ասելով. «Մարդու որդի՛, ահա Ես հարվածով քեզնից վերցնում եմ քո աչքերի ցանկալին. բայց դու մի՛ սգա և մի՛ լար, և քո արտասուքները թող չհոսեն։ Հոգոց մի՛ հանիր, մեռյալի համար սուգ մի՛ արա, քո գլխի խույրը կապի՛ր քեզ վրա, և կոշիկներդ հագի՛ր քո ոտքերին, և շուրթերդ մի՛ ծածկիր, և մարդկանց հացը մի՛ կեր»։ Եվ ես առավոտյան խոսեցի ժողովրդին, իսկ երեկոյան իմ կինը մեռավ. և առավոտյան արեցի այնպես, ինչպես ինձ պատվիրված էր։ Եզեկիել 24:15–18.

Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.

Ապա Եզեկիելի շուրջը գտնվող ժողովուրդը հարցրեց առակի և նրա կնոջ մահվան իմաստը։

And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.

Եվ ժողովուրդն ասաց ինձ. «Մի՞թե չես ասելու մեզ, թե ի՛նչ են նշանակում մեզ համար այս բաները, որ դու այդպես ես անում»։ Այն ժամանակ ես պատասխանեցի նրանց. «Տիրոջ խոսքը եղավ ինձ՝ ասելով. Խոսի՛ր Իսրայելի տան հետ. այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ահա Ես պիտի պղծեմ Իմ սրբարանը՝ ձեր զորության փառքը, ձեր աչքերի ցանկությունը և այն, ինչի վրա ձեր հոգին գութ ունի. և ձեր որդիներն ու ձեր դուստրերը, որոնց թողել եք այնտեղ, սրով պիտի ընկնեն»։ Եզեկիել 24:19–21.

Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.

Եզեկիելի կինը և սրբարանը երկուսն էլ այդ հատվածում բնորոշվում են որպես «քո աչքերի ցանկությունը»։ Աստվածաշնչյան պատմաբանները նշում են, որ պաշարումը տևեց տասնութ ամիս, մինչդեռ Կեստիոսի և Տիտոսի պաշարումները տևեցին չորս տարի՝ 66 թվականից մինչև 70 թվականը։ Կեստիոսի առաջին պաշարումից մինչև կործանումը ժամանակի ճշգրիտ հաշվարկը երեքուկես տարի է, սակայն «ներառական հաշվարկը» կիրառելիս, որը Աստվածաշնչում առավել հաճախ գործածվող հաշվարկման եղանակն է, այն կազմում է չորս տարի։ Այն գիտակցելը, որ երկու հաշվարկներն էլ վավեր են, մեզ հնարավորություն է տալիս տեսնելու թե՛ երեքուկես տարին՝ Կեստիոսից մինչև Տիտոս, և թե՛ չորս տարին։

We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.

Մենք երկու վկայություն ունենք կիրակնօրյա օրենքի վերաբերյալ՝ Երուսաղեմի երկու կործանումներում, և երկու պատմությունների մանրամասները պետք է կիրառվեն շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի նկատմամբ, երբ Լաոդիկիան դուրս է թքվում Տիրոջ բերանից։ Նաբուքոդոնոսորի պաշարման սկիզբը նշանավորվում է Եզեկիելի կնոջ մահվամբ։ Նրա մահվան ժամանակ Եզեկիելին պատվիրվեց բացահայտ կերպով սուգ չանել, որովհետև նա նշանն էր գերության մատնված հրեաների։

The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.

66-ից 70 թվականների քառամյա ժամանակահատվածի սկիզբը նշանավորվում է ամայացման պղծության նշանով, որը Երուսաղեմի քրիստոնյաների համար փախչելու նշանն էր։

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.

Ուրեմն, երբ տեսնեք աւերակման պղծութիւնը, որի մասին խօսել է Դանիել մարգարէն, կանգնած սուրբ տեղում, (ով որ կարդում է, թող հասկանայ,) այն ժամանակ թող նրանք, որ Յուդայի մէջ են, փախչեն լեռները։ Մատթէոս 24:15,16.

Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:

Երկու պաշարումներ, որոնք ակնհայտորեն համընկնում են միմյանց հետ, և այդ երկու պաշարումներն էլ պաշարման սկզբում պարունակում են մի «նշան»։ Երբ Եզեկիելը բացատրում է, թե ինչ էր նշանակվում իր կնոջ մահվամբ և իր կողմից սուգ չանելու հանգամանքով, նա բացատրեց և ապա արձանագրեց.

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

Այսպես Եզեկիելը ձեզ համար նշան է. ինչպես որ նա արել է ամեն ինչ, դուք էլ այդպես պիտի անեք. և երբ սա կատարվի, պիտի իմանաք, որ Ես Տեր Եհովա Աստվածն եմ։ Եզեկիել 24:24.

The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.

Եզեկիելի կնոջ մահվան նշանը նույնականացում էր շուտով վրա հասնող Երուսաղեմի և տաճարի կործանման, ինչպես նաև դրան հաջորդող Բաբելոնի գերության հետ։ Դանիելի կողմից ասված ամայացման պղծության նշանը նախազգուշացում էր՝ փրկվելու կործանումից, բայց երկու պաշարումներն էլ սկզբում ունեն մի նշան։

There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.

Շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքից առաջ լինելու է մարգարեական պաշարում, և Եզեկիելի կնոջ մահը այն խորհրդանիշն է, որ Լաոդիկեական Յոթերորդ-օրյա Ադվենտիստ եկեղեցին լիովին շրջանցված է եղել, մինչդեռ Եզեկիելը հարյուր քառասունչորս հազարի խորհրդանիշն է և այն դրոշի խորհրդանիշն է, որ բարձրացվում է պաշարման սկզբում։ Եզեկիելը հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշն է Բաբելոնի պաշարման սկզբում, իսկ սկզբում եղող ամայության պղծության նշանը Հռոմի «նշանն» է։ Մեկ նշանը վերաբերում է ներքին նախազգուշացմանը, իսկ մյուսը՝ արտաքին նախազգուշացմանը։ Անշուշտ, քրիստոնյաներին մ.թ. 66 թվականին նախազգուշացում տրվեց, սակայն նախազգուշացնող նշանը Հռոմն էր։ Բաբելոնի կործանման մեջ նշանը Եզեկիելի կինն էր։ Հռոմը այն դասակարգն է, որ ընդունում է գազանի դրոշմը, իսկ Եզեկիելը՝ նրանց նշանը, ովքեր ընդունում են Աստծո կնիքը։

Two Ending Periods

Երկու ավարտական ժամանակաշրջաններ

The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.

Առաջին պաշարումը տևեց տասնութ ամիս, իսկ երկրորդ պաշարումը՝ չորս տարի։ Երկու պաշարումներն էլ իրենց «ավելի անմիջական» կատարումն են գտնում վերջին օրերում, և երկուսն էլ անմիջականորեն կապված են Հայտնություն 9։15-ում գտնվող երեք հարյուր իննսունմեկ տարի և տասնհինգ օր մարգարեության հետ։

The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.

Հայտնության իններորդ գլխի տասներորդ համարի հինգ ամիսների սկզբնավորումը ներառում էր մի պատմություն, որը նշանավորում է երեսունութ տարվա մի ժամանակաշրջան, որն ավարտվում է չորս տարվա պաշարմամբ, կապված է երեսունութ թվի հետ և նույնացնում է իսլամի վերելքը։ Այդ չորս տարվա պաշարումն իր համապատասխանությունն է գտնում այն պատմության մեջ, որը սկսվեց, երբ (հինգ ամիսները) հարյուր հիսուն տարին ավարտվեցին, և երեք հարյուր իննսունմեկ տարին ու տասնհինգ օրը սկսվեցին։ Այն սկսվեց 1449 թվականի հուլիսի 27-ին, և չորս տարի անց իսլամը Կոստանդնուպոլսի դեմ բերեց հիսունհինգօրյա մի պաշարում, որն ավարտվեց 1453 թվականի մայիսի 29-ին։

When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.

Երբ 1449 թվականի հուլիսի 27-ին սկսված ժամանակային մարգարեությունը 1844 թվականի օգոստոսի 11-ին հասավ իր ավարտին, 1840-ից մինչև 1844 թվականները տևած առաջին և երկրորդ հրեշտակների շարժման չորս տարիները համընկան 1333-ից մինչև 1337 թվականների չորսամյա պաշարման, ինչպես նաև 1449-ից մինչև 1453 թվականների չորսամյա ժամանակահատվածի հետ։ Այդ երեք վկաները, որոնք բոլորը նույն մարգարեական գծի անմիջական մասերն են, ներկայացնում են խորհրդանշական չորսամյա մի ժամանակահատված, երբ 1840-ից մինչև 1844 թվականների առաջին և երկրորդ հրեշտակների շարժումը կրկնվում է երրորդ հրեշտակի շարժման պատմության մեջ։ Այդ երեք վկաները նախատիպավորում են չորսամյա պաշարում հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության մեջ։ Այդ չորսամյա ժամանակահատվածը նաև պատկերավորվում է Երուսաղեմի՝ 66 և 70 թվականների պաշարումներով։

The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.

66 թվականին Կեստիոսի կողմից սկսված և ապա 70 թվականին Տիտոսի կողմից ավարտված քառամյա պաշարման սկիզբն ու վերջը քառամյա մի ժամանակահատվածի համար առաջ են բերում ալֆա նշան և օմեգա նշան։ Նույն այդ ժամանակահատվածը ներկայացված է նաև որպես երեքուկես տարի, ինչը, իր հերթին, համապատասխանում է այն մարգարեական երեքուկես տարիներին, որոնց ընթացքում պապական Հռոմը ոտնատակ տվեց սրբարանը։

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.

Բայց տաճարից դուրս եղող գավիթը դուրս թող, և մի՛ չափիր այն, որովհետև այն տրված է հեթանոսներին. և նրանք քառասուներկու ամիս ոտքի տակ պիտի տան սուրբ քաղաքը։ Եվ Ես իշխանություն պիտի տամ Իմ երկու վկաներին, և նրանք հազար երկու հարյուր վաթսուն օր պիտի մարգարեանան՝ քուրձ հագած։ Հայտնություն 11:2, 3։

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

Եվ նրանք պիտի ընկնեն սրի սայրով, և գերության պիտի տարվեն բոլոր ազգերի մեջ. և Երուսաղեմը պիտի ոտնակոխ լինի հեթանոսների կողմից, մինչև որ հեթանոսների ժամանակները լրացվեն։ Ղուկաս 21:24.

It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.

Անհրաժեշտ է նշել, որ ես գործածում եմ թե՛ «ներառական», թե՛ «բացառական» հաշվարկը՝ Կեստիոսի ալֆա խորհրդանիշով ներկայացված ժամանակաշրջանից մինչև Տիտոսի օմեգա խորհրդանիշը։ Սա ցույց է տալիս, որ մեկ պատմությամբ ներկայացված են ժամանակի երկու կիրառություններ։ Մենք արդեն անդրադարձել ենք այս աստվածաշնչյան սկզբունքին, երբ (շատ հոդվածներ առաջ) քննեցինք Հիսուսի՝ Կեսարիա-Փիլիպպե (Պանիում) կատարած այցի և Նրա՝ Պայծառակերպության լեռ կատարած ուղևորության միջև ընկած ժամանակը։ Աստվածաշնչյան հեղինակներից երկուսը արձանագրում են վեց օր, իսկ մեկը՝ ութ օր։

And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.

Եվ վեց օր անց Հիսուսն իր հետ վերցնում է Պետրոսին, Հակոբոսին և նրա եղբայր Հովհաննեսին, և նրանց առանձին բարձր լեռ է հանում։ Մատթեոս 17:1.

And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.

Եվ վեց օր հետո Հիսուսն իր հետ առավ Պետրոսին, Հակոբոսին և Հովհաննեսին, և նրանց առանձին բարձր լեռ բարձրացրեց. և նրանց առաջ կերպարանափոխվեց։ Մարկոս 9:2.

And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.

Եվ այս խոսքերից մոտ ութ օր անց եղավ, որ Նա իր հետ վերցրեց Պետրոսին, Հովհաննեսին և Հակոբոսին ու լեռը բարձրացավ՝ աղոթելու։ Ղուկաս 9:28։

The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.

Երուսաղեմի կործանումը «ավելի անմիջական» կիրառություն ունի վերջին օրերի նկատմամբ, և այդ կործանումը երկու վկաներ ունի, որոնք ներկայացված են Բաբելոնով և Հռոմով։ Այդ երկու վկաները համընկնում են միմյանց հետ, սակայն ճշմարտությունն առավել ընդգծելու համար ներկայացնում են տարբեր և էական մարգարեական բնութագրեր։ Հռոմի կողմից պաշարումը (66-ից մինչև 70 թթ.) չորս տարի էր, որը նաև ներկայացնում է երեքուկես տարի։ Այդ երեքուկես տարին առնչվում է սրբարանի և զորքի կոխկրտմանը, որն իրականացվեց թե՛ հեթանոսության և թե՛ պապականության կողմից։ Պապականության կողմից կոխկրտումը տևեց երեքուկես խորհրդանշական տարի, ինչպես նախատիպորեն ներկայացված էր Հռոմի պաշարման ընթացքում տևած բառացի երեքուկես տարով։

That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.

Այդ չորսամյա պաշարումը նաև կապված է այն չորսամյա ժամանակահատվածների հետ, որոնք առնչվում են մարգարեական գծին, որը ցույց է տալիս Իսլամի բարձրացումը, և դրանից հետո՝ նախ առաջին ու երկրորդ, ապա նաև երրորդ հրեշտակների շարժման բարձրացումը։ Կեստիոսից մինչև Տիտոսը հատվում է պապական Հռոմի անիվի, ինչպես նաև Իսլամի անիվի հետ։ Հռոմի անիվը և Կեստիոսի ու Տիտոսի երեքուկես տարիները հատվում են պապական Հռոմի երեքուկես խորհրդանշական տարիների հետ՝ այսպիսով նույնականացնելով հեթանոսական և պապական Հռոմի երկու միավորները։ Իսլամի անիվը կապված է նույն պատմության հետ՝ չորս տարի հասկացված կերպով, սակայն ինչպես այդ պատմության մեջ Հռոմի անիվի դեպքում, այնպես էլ Իսլամը կապված է երկրորդ մի ուժի հետ, որը ենթակա է Իսլամի անիվին, այն է՝ ադվենտիզմը։ Երեքուկես տարվա ժամանակահատվածը ներկայացնում է Հռոմը իր երկու փուլերում էլ, իսկ չորսամյա ժամանակահատվածը ներկայացնում է Իսլամը և ադվենտիզմը։ Հեթանոսական և պապական Հռոմը մարգարեապես չեն կարող բաժանվել, և նույն կերպ չեն կարող բաժանվել նաև Իսլամն ու ադվենտիզմը։

This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.

Սա մարգարեաբար պահանջում է, որ երբ մենք դիտարկում ենք Բաբելոնի պաշարումը, տասնութամսյա պաշարման պատկերման մեջ պետք է տեսանելի լինեն ժամանակի երկու ըմբռնումներ։ Հռոմի կողմից բերված պաշարման մեջ ժամանակի երկու ներկայացումները մարգարեաբար պահանջում են ժամանակի երկու ներկայացումներ նաև Նաբուգոդոնոսորի կողմից բերված պաշարման մեջ։ Նաբուգոդոնոսորի տասնութամսյա պաշարումը նույնպես կարող է ընկալվել որպես մեկուկես տարվա խորհրդանիշ։ Տասնութ ամիսը մեկուկես տարի է, և մեկուկեսը կարող է արտահայտվել որպես 1.5 տարի։ Նաբուգոդոնոսորի պաշարումը և՛ տասնութ ամիս էր, և՛ մեկ ամբողջ հինգ տասնորդական (1.5) տարի։

The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.

Տասնութ ամիսը վերաբերում է այն իշխանությանը, որը պետք է ոտնակոխ աներ Երուսաղեմը, իսկ 1.5 տարին վերաբերում է իսլամին։ Հատուցման մարգարեական անիվը, որը նույնացնում է տասնութ ամիսը, նույնացնում է Բաբելոնը, իսկ մյուս մարգարեական հատուցման անիվը նույնացնում է իսլամը։ Մենք դեռևս չենք ներկայացրել բացատրություն, թե ինչպես ենք հասնում 1.5 տարվա կիրառությանը՝ իսլամի հետ առնչությամբ, սակայն պետք է նշել, որ ժամանակի երկու հաշվարկները Հռոմի կողմից բերված կործանման մեջ կապված են Հռոմի մարգարեական անիվի հետ՝ (թե՛ հեթանոսական, թե՛ պապական), իսկ մյուս հաշվարկը կապված է իսլամի մարգարեական անիվի հետ։ Այս առանձնահատկությունները գտնվում են Երուսաղեմի կործանման թե՛ ալֆա, թե՛ օմեգա բնույթի դեպքերում։

The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Երուսաղեմի չորսամյա պաշարումը՝ Կեստիոսի և Տիտոսի օրոք, ներկայացնում է մի մարգարեական գծի ավարտը, որը սկսվել էր երեսունութամյա մի ժամանակաշրջանով, որն ավարտվեց չորսամյա պաշարմամբ՝ խորհրդանշելով իսլամի բարձրացումը, իսկ այդ նույն գծի վերջին չորսամյա շրջանը ներկայացնում է հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշի բարձրացումը։

We will continue these things in the next article.

Մենք այս հարցերի քննարկումը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։