Քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը — թիվ քսանհինգ

Ես օգտվել եմ «Վկայություններ» գրքից մի հատվածից, որը ներկայացնում է ճշմարտության տարբեր գծեր՝ կապված Եզեկիելի, Եսայիայի և Հովհաննեսի փորձառության հետ սրբարանում։ Հայտնություն գրքի առաջին գլխում Հովհաննեսը շրջվեց՝ տեսնելու իր հետևից հնչող ձայնը։

Պատմոս կղզուց և ապա երկնային սրբարանից, որտեղ Հովհաննեսը տեսնում է Քրիստոսի այն տեսիլքը, որի մասին մեզ տեղեկացնում է Քույր Ուայթը, նույն այն տեսիլքն է, որ Դանիելը տեսավ իր գրքի տասներորդ գլխում։

Առաջին ինը համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը բացվում մարդկային փորձության ժամանակահատվածի փակվելուց անմիջապես առաջ։ Հայտնությունը տրվեց Աստծուց՝ Հիսուսին, որը այն տվեց Գաբրիելին, որը այն տվեց Հովհաննեսին՝ հանձնարարելով Հովհաննեսին ուղարկել պատգամը յոթ եկեղեցիներին։ Եսայիան իր հանձնարարությունը՝ նույնը կատարելու համար, ստացավ վեցերորդ գլխում, իսկ Եզեկիելը նույն պատվերը ստացավ երկրորդ և երրորդ գլուխներում։ Հովհաննեսը բանտարկյալ է, երբ ստանում է իր հանձնարարությունը, Եզեկիելն ու Դանիելը գերության մեջ են Բաբելոնում, իսկ Եսայիան ապրում է Հուդայի ամբարիշտ Աքազ թագավորի ժամանակների պատմության մեջ։

Չորս աստվածաշնչյան վկաներ վկայում են այն փաստի մասին, որ Հիսուս Քրիստոսի Հայտնության պատգամը տրվում է այն անձանց, որոնց նախատիպը ներկայացված է այս մարգարեի սրբարանում ունեցած փորձառություններով։ Երբ մենք մտնում ենք երկնային Սրբարանը, այն ժամանակ մեզ տրվում է այն պատգամը, որը մեզ վիճակված է հռչակել։ «Ամեն մի հոգի» փորձող «հնոցի կրակը» Մաղաքիա երրորդի հնոցն է։

Մաքրագործողը գիտի, որ արծաթը հնոցում եղել է ճիշտ ժամանակի չափով, երբ այն այնքան մաքուր է դառնում, որ արտացոլում է մաքրագործողի դեմքը։ Արծաթի հնադարյան մաքրագործման այս փաստը համահունչ է «marah» պատճառական բային, որ Դանիելը տեսավ տասներորդ գլխում։ Այս վերջին օրերում Տերը Իր ժողովրդին առաջնորդում է դեպի սրբարան՝ փորձելու, մաքրագործելու և զտելու այն թեկնածուներին, որոնք պետք է մաս կազմեն հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշի։ Ժամանակի այս շրջանում «Նա կգործի մեզ հետ», «եթե» մենք «հեռացնենք անօրենությունը և դառնանք մաքուր սրտով և կյանքով»։ Ոմանք, ինչպես Դանիել տասում, փախչում են այդ փորձառությունից, բայց նրանք, որ Դանիելով խորհրդանշված են, տեսնում են Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մեծ հայելու տեսիլքը և, ինչպես Եսայիան է պատկերում, նրանց շուրթերը կդիպչեն զոհասեղանի ածխին, և նրանք կմաքրագործվեն ու կպատրաստվեն պատգամ հռչակելու թե՛ հավատուրաց եկեղեցուն, և ապա՝ աշխարհին։

Ուղերձը ներկայացված է սրբարանում գտնվող այն հավատարիմ հոգիներին։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլուխը, երբ համադրվում է Պենտեկոստեական ժամանակաշրջանի հետ, նախատեսված է արտացոլելու ուխտի տապանակը Սրբություն Սրբոցում։ Հավատքով՝ գլխի պատգամների կառուցվածքը սուրբ պատմության մեջ ճանաչում է երեք սահմանաքար, որոնց շրջանակում կատարվում է հնոցի փորձությունը։ Աստվածային խորությամբ՝ քսաներեքերորդ գլխի մարգարեական կառուցվածքը մարգարեության ուսանողին հնարավորություն է տալիս տեղորոշել Եզեկիելին առաջին գլխի առաջին համարում։

Որպես քահանա՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակ, Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում՝ Ք.ա. 587 թվականին Նաբուգոդոնոսորի կողմից Երուսաղեմի երեք պաշարումներից երրորդից հինգ տարի առաջ։ Համարի մեջ նշված երեսուներորդ տարին Հին Կտակարանի պատմության ամենամեծ արթնությունից երեսուն տարի անց է, և դա հինգերորդ տարվա հինգերորդ օրն է, այսպիսով հինգ թիվը դրվելով Եզեկիելի վկայության վրա։ Բացման առաջին երկու համարներում մենք տեսնում ենք, որ երեսունը մեկ անգամ է նշված, իսկ հինգ թիվը՝ երեք անգամ։ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքում, որը համադրված է Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, երեսունով ներկայացված երկրորդ փորձությունը հասնում է Փողերի տոնին, հինգ օրերը՝ դեպի Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր՝ դեպի Քավության օրը, ապա հինգ օր՝ դեպի ճանապարհային նշանը, որը ներկայացնում է թե՛ առաջին (Հոգեգալուստ), թե՛ վերջին (Տաղավարաց) անձրևը։ Կառուցվածքը ներկայացնում է երեսուն, որին հաջորդում են հինգի երեք աստիճաններ։ Եզեկիելը տաճարում է, և Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքը Տապանակն է։

Պատմությունը վկայում է այն փաստը, որ Եզեկիելն այդ կետում հինգ տարի առաջ է մի խորհրդանշական պաշարումից, որն իր ավարտին բնորոշում է շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանմամբ։ «Հինգ» թիվը Ղևտական քսաներեքի կառուցվածքի հիմնական տարրերից է, ինչպես նաև «երեսուն» թիվը։

Այս հոդվածներում ցույց է տրվել, որ երբ գլխի առաջին քսաներկու համարները համադրվում են վերջին քսաներկու համարների հետ, և ապա այդ քսաներկու համարներից բաղկացած երկու տողերը միասին համադրվում են Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, ապա հստակորեն պատկերավորվում է, որ եռաքայլ փորձության ընթացքը Մաղաքիայի հնոցի կրակն է։ Երեք քայլերը առաջին և երրորդ քայլերում ունեն ալֆա և օմեգա, որը բաղկացած է չորս հանգուցային կետերի մի շարքից, որոնք ներկայացնում են մեկ քայլ։

Զատիկը, որին հաջորդում է Անխմոր Հացերի տոնը, ապա գարու առաջին պտուղների ընծայումը, ապա «հինգ» օր մինչև Անխմոր Հացերի տոնի ավարտը։ Այդ չորս սահմանաքարերը կազմում են առաջին փորձությունը, և Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով, իսկ երրորդ փորձությունը նույնպես կազմված է չորս սահմանաքարերից։ Շեփորների տոնը, ապա Քրիստոսի համբարձումը, որին հաջորդում է Քավության օրը, և ապա հինգ օր անց թե՛ Հոգեգալստյան, թե՛ Տաղավարահարաց տոների գալուստը։ Հոգեգալուստը վաղ անձրևի խորհրդանիշն է, իսկ Տաղավարահարացը՝ վերջին անձրևի խորհրդանիշը։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի մոդելում թե՛ Հոգեգալուստը, թե՛ Տաղավարահարացը համընկնում են։

Վերջնական փորձության և մաքրման գործընթացը սկսվեց 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Առաջին փորձությունը հիմնարար փորձությունն էր, որը խորհրդանշվում էր «քո ժողովրդի ավազակների» հակամարտությամբ, որ բաժանեց այն խումբը, որը նախապես փորձության էր ենթարկվել 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությամբ։

Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում առաջին փորձությունը ներկայացված է երեքի մարգարեական համադրությամբ, որին հինգ օր անց հաջորդում է անթթխմոր հացի տոնի ավարտը։ Զատիկը առաջին օրն էր, անթթխմոր հացի տոնը՝ երկրորդ օրը, իսկ առաջին պտուղների ընծայաբերությունը՝ երրորդ օրը։ Հինգ օր անց անթթխմոր հացի տոնն ավարտվում էր։ Երեք փորձություններից առաջինի մարգարեական կառուցվածքը ներկայացված է նաև երրորդ և վերջին փորձության մեջ։ Այդ երրորդ ճանապարհանիշում, որը կազմված է երեք ճանապարհանիշից, որոնց հաջորդում է մեկը, փողերի տոնը առաջին օրն է, և հինգ օր անց տեղի է ունենում Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր անց հաջորդում է Քավության օրը, ապա հինգ օր անց և՛ Հոգեգալուստը, և՛ Տաղավարահարաց տոնը նշանավորում են շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, որը Եզեկիելի գրքում ներկայացված է որպես Երուսաղեմի կործանում։

Անխմոր հացերի տոնի ավարտի և փողերի տոնի միջև կա երեսուն օր, որոնք ոչ միայն ներկայացնում են քահանայի խորհրդանիշ, այլև Աստվածային պատկերավորման մեջ ներկայացված երեք փորձություններից երկրորդը։

Քրիստոսի մկրտությունը պատկերում է Զատկի, Անթթխմոր հացի և Առաջին պտուղների երեք նշանաքարերը, որովհետև այդ երեք նշանաքարերը ներկայացնում են Քրիստոսի մահը, թաղումը և հարությունը։ Այդ երեք քայլերին հաջորդում են հինգ օր մինչև չորրորդ քայլը, որը ներկայացված է Անթթխմոր հացի տոնի ավարտով։ Մկրտությունը ներկայացնում է այդ երեք քայլերը մեկ կարճ պահին, երբ Հովհաննեսը մկրտեց իր Մեսիային։ Գարնանային տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը՝ յուրաքանչյուրը մեկական օրով, իսկ աշնանային տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը հինգ օրով։

Երբ մենք գարնան տոների առաջին փորձությունը գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշների համադրություն, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, և ապա աշնան տոները գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշ, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, հաստատվում է մարգարեական մի կառուցվածք, որը բաղկացած է երեքից կազմված ալֆա սահմանանիշից, որին հաջորդում են հինգ օր, ապա դրան հաջորդում են երեսուն օր, և աշնան տոների երրորդ փորձությունը՝ որպես երեքից կազմված սահմանանիշ, որին հաջորդում են հինգ օր. կառուցվածքը ցույց է տալիս, որ առաջին փորձությունն ընդգրկում է ընդհանուր առմամբ հինգ օր, որին հաջորդում է երեսուն օր տևող երկրորդ փորձությունը, որը հասնում է հինգ օրից կազմված երրորդ սահմանանիշին։ Հինգ գումարած երեսուն, գումարած հինգ՝ քառասուն է (5 + 30 + 5 = 40)։

Քրիստոսի մկրտությանը անմիջապես հաջորդեցին քառասուն օր, որոնք ավարտվեցին երեք փորձություններով։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի կառուցվածքում, Պենտեկոստեի շրջանի հետ համադրությամբ, կարելի է ճանաչել շատ ավելիին, սակայն մեկ այլ մակարդակում այդ գլուխը ներկայացնում է Ամենասուրբ վայրում գտնվող Տապանակը։

Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում գարնանային և աշնանային տոները տեղադրված են երկու շաբաթների միջև։ Այդ երկու շաբաթները ներկայացնում են երկու ծածկող քերովբեներին, և Պենտեկոստեի ժամանակաշրջանի նշանները, որ համընկնում են Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխի հետ, ներկայացնում են Տապանակը և երկու ծածկող քերովբեներին։ Եզեկիելը առաջին գլխում տարվում է սրբարան, և երբ նա տարվում է այնտեղ, նա գտնվում է պաշարումից հինգ օր առաջ, այն պաշարումից, որը տանում է դեպի Երուսաղեմի կործանումը՝ նախապատկերելով շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքը Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում ներկայացված է Պենտեկոստեով և Տաղավարահարաց տոնով։ Եզեկիելը գտնվում է երեսուներորդ տարում, և երեսունը Մաղաքիա երրորդ գլխի հնոցի կրակը կազմող երեք փորձություններից երկրորդի ժամանակահատվածն է։ Երկրորդ փորձությունը ներկայացված է երեսուն օրով, ինչպես Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ Հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում, որը սկսվել էր Հովսիայի Մեծ Զատկից, ինչպես պատմիչներն են այն անվանում։ Եզեկիելը պաշարումից հինգ տարի առաջ է, այն պաշարումից, որ տևեց տասնութ ամիս, և նա տաճարում է, որը մնացորդին մաքրող և զտող երեք վերջնական փորձությունների միջնակետն է։ Պետրոսը Կեսարիա-Փիլիպպեում (Պանիում) էր, նույնպես երեք փորձությունների միջնամասում, ինչպես ներկայացված է Պանիումով (Կեսարիա-Փիլիպպե), Պայծառակերպության լեռով և խաչով։

Ք.ա. 592 թվականին Եզեկիելը գերբնական կերպով «համր» է դառնում և խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ Աստված բացում է նրա բերանը։ Այդ վիճակը շարունակվում է մինչև Երուսաղեմի անկումը՝ Ք.ա. 585/6 թվականին։ Աստված նրան խոսեցրել էր, երբ պաշարումը սկսվել էր՝ այն օրը, երբ նրա «աչքերի ցանկությունը» մահացավ, սակայն նրան թույլ չէր տրվում ազատորեն խոսել, մինչև որ ընկել էր Երուսաղեմը՝ Իսրայելի «աչքերի ցանկությունը»։ Երուսաղեմի անկումը ներկայացնում է շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքը, և հենց այնտեղ է, որ Հովհաննես Մկրտչի հայրը՝ ութերորդ հերթի քահանան, որ համրացվել էր տաճարում ծառայելիս, որտեղ Եզեկիելն էլ գտնվում էր (տեսիլքում), նույնպես համրացվել էր մոտ ինը ամիս։ Հովհաննեսի ծնունդից հետո ութերորդ օրը, երբ Հովհաննեսին թլփատում էին, նրան թույլ տրվեց խոսել։ Երկու մարգարեներ, որ համրացվեցին սրբարանում եղած ժամանակ։ Երրորդ մարգարեն, որ համրացվեց սրբարանում Քրիստոսին տեսնելիս, Դանիելն էր։ Տասներորդ գլխում Դանիելը սրբարանում է, և ճիշտ այն պահին, երբ երեք անգամներից երկրորդ անգամն են դիպչում նրան, նա համրացվում է։ Միջնակետում Դանիելը համրացվում է։

«Խոսելու» խորհրդանիշը նշանավորվում է մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է վիշապի պես, Բաղաամի էշը խոսում է, Ամբակումի տեսիլքը խոսում է և չի ստում։ Այն երեք համր մարգարեները, որոնք սրբարանում գտնվելիս համրացվում են, խոսում են Երուսաղեմի կործանման ժամանակ։ Զաքարիայի պարագայում նա խոսում է՝ հաստատելու համար, որ իր որդու նոր անունը ճիշտ է, այդպիսով նախատիպելով ֆիլադելփիացիներին, որոնց տրվում է նոր անուն։

Զաքարիային տրվեց մի տախտակ, որպեսզի գրի Հովհաննեսի նոր ընտանեկան անունը։

Հովհաննեսի նոր անունը համապատասխանում է Փիլադելֆիայի եկեղեցուն, իսկ Զաքարիայի անունը համապատասխանում է Լաոդիկիային, ինչպես ներկայացված է երրորդ հրեշտակի պատգամի նկատմամբ Զաքարիայի անհավատությամբ։ Բոլոր մարգարեները վերաբերում են վերջին օրերին, իսկ վերջին օրերը երրորդ հրեշտակի պատմությունն են։ Ուստի պատգամը բերող հրեշտակը պետք է լինի երրորդ հրեշտակը։ Զաքարիան հրաժարվեց հասկանալ, որ Տերը պիտի անցներ Լաոդիկյան Յոթներորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու կողքով։ Այս մարգարեների մեջ ձայնի վերականգնության մասին դեռ ավելին կա ասելու, սակայն մենք պիտի շարունակենք շարժվել դեպի Հոսիայի մարգարեական գծի ըմբռնումը։

Մենք անդրադարձել ենք յոթանասուներորդ Յոբելյանական շրջանին, որը սկսվեց Հովսիայի Զատիկով՝ մ.թ.ա. 622 թվականին, սակայն Հովսիայի գիծը սկսվում է մ.թ.ա. 622 թվականից շատ ավելի առաջ։ Իսրայելի ապստամբությունը, որը Սավուղին բարձրացրեց գահին որպես Իսրայելի առաջին թագավոր, նշանավորեց այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սավուղ թագավորը պիտի իշխեր, որին հաջորդեցին այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Դավիթ թագավորը պիտի իշխեր, և ապա այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սողոմոնը պիտի իշխեր։ Աստծո մերժումը, որ այդպես վիրավորեց Սամուել մարգարեին, տեղի ունեցավ մ.թ.ա. 1097 թվականին և սկիզբ դրեց ապստամբության մի մարգարեական գծի, որն ավարտվեց խաչի վրա, երբ հրեաները հռչակեցին, թե իրենք թագավոր չունեն, այլ միայն Կեսարը։

1097 թվականին երեք թագավորներ պետք է թագավորեին՝ յուրաքանչյուրը քառասուն տարի, մինչև Սողոմոնի մահը՝ մ.թ.ա. 977 թվականին, երբ այնուհետև թագավորությունը բաժանվեց հյուսիսի և հարավի։

Սողոմոնի թագավորությունը սկսվեց մ.թ.ա. 1017 թվականին. Տաճարի հիմքը դրվեց Սողոմոնի չորրորդ տարում (մ.թ.ա. 1013 թվականին)։ Շինարարությունը տևեց յոթ տարի (Գ Թագավորաց 6:37–38), և Տաճարը ավարտվեց Սողոմոնի տասնմեկերորդ տարվա ութերորդ ամսին։ Պաշտոնական օծումը տեղի ունեցավ յոթերորդ ամսին (Էթանիմ ամսին), Տաղավարահարաց տոնի ժամանակ (Գ Թագավորաց 8, Բ Մնացորդաց 5–7), մ.թ.ա. 1006 թվականին։ Թագավորները, Տաճարը և ազգը պատմության մեջ յուրաքանչյուրը ներկայացված են չորս հարյուր իննսուն տարվա մի ժամանակաշրջանով, որը հստակորեն նշանավորում է մարգարեական մի շրջան՝ թագավորների, Տաճարի կամ ազգի նկատմամբ ունեցած առնչությամբ։

Դանիելը գերեվարվեց մ.թ.ա. 607 թվականին, թեև աստվածաշնչյան ժամանակագրողների մեծամասնությունը մատնանշում է մ.թ.ա. 605 թվականը։ Պատմական արձանագրությունը պետք է համահունչ լինի մարգարեական վկայությանը, և այն իրադարձությունների խորհրդանշական նշանակությունը, որոնք պատմականորեն նշված են այն ժամանակագրական գծի վրա, որ սկսվում է մ.թ.ա. 1097 թվականին թագավոր ունենալու ցանկությամբ, մի քանի մարգարեական վկաների հիման վրա պահանջում է, որ մ.թ.ա. 607 թվականը լինի ճշգրիտ կիրառությունը, և ոչ թե մ.թ.ա. 605 թվականը։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է թագավորների շարքում չորս հարյուր իննսուն տարիների ավարտը, սակայն այն նաև սկսում է յոթանասուն տարիների երեք հիմնական ներկայացումներից մեկը, որոնք հանդիպում են այդ շարքում։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է այն յոթանասուն տարիների ավարտը, որոնք սկսվել էին Մանասեի գերեվարմամբ մ.թ.ա. 677 թվականին։ Չորս հարյուր իննսուն տարիների խորհրդանիշի առաջին ներկայացումը (որը այդ շարքում ունի երեք վկա) եզրափակվում է այնտեղ, որտեղ յոթանասուն տարիների երեք վկաներից մեկն ավարտվում է, և յոթանասուն տարիների մեկ այլ վկա սկսվում է. մաթեմատիկական կառուցվածքը վկայում է մ.թ.ա. 607 թվականի օգտին՝ հակառակ այն կարծիքի, թե Դանիելը գերեվարվել է մ.թ.ա. 605 թվականին։

1097 թ.ա.-ից մինչև 607 թ.ա. թագավորների հետ առնչվող 490-ամյա ժամանակահատվածը պարունակող գծի ներսում առկա է նաև 490 տարի՝ Սողոմոնի Տաճարի նվիրումից մինչև գերությունից հետո Զորաբաբելի կողմից Տաճարի նվիրումը 516 թ.ա.-ին։ Այդ 490 տարին կազմված է Սողոմոնի նվիրումից՝ նրա տասնմեկերորդ տարում, եղած 420 տարիներից, որոնց գումարված են գերության ընթացքում Տաճարի ամայացած լինելու 70 տարիները՝ կազմելով 490 տարի։ Արտաշէսի երրորդ հրովարտակը եկավ 59 տարի անց՝ 457 թ.ա.-ին, և նշում է 490 տարիների սկիզբը, որոնք «որոշված» էին (կտրված էին, Դանիել 9:24) Աստծո ժողովրդի համար և ավարտվեցին 34 թվականին՝ Ստեփանոսի քարկոծությամբ։ Անշուշտ, կան նաև շատ այլ խորքային ժամանակագրական վկայություններ այն մարգարեական գծում, որը սկսվում է 1097 թ.ա.-ին Աստծուն և Մարգարեության Հոգուն մերժելու հիմնարար ուրացությամբ և ավարտվում է այն ժամանակ, երբ Ստեփանոսը տեսավ Քրիստոսին՝ կանգնած Աստծո աջ կողմում։ Այս վկայության մեջ մենք գտնում ենք Հովսիայի մարգարեական անիվը։

Ես ասում եմ «հիմնարար ուրացություն», որովհետև գծի սկիզբը ցույց է տալիս, թե երբ Իսրայելը, աշխարհիկ թագավոր ունենալու իր ցանկությամբ, մերժեց Աստծուն որպես Թագավոր, և այդպիսով նշանավորեց Իսրայելի մարդկային միապետության հիմքը։ Ես այսպես եմ գրում նաև Հովսիայի անիվի համար, որի անունը նշանակում է «Աստծո հիմք», որովհետև այն խորհրդանիշ է թե՛ հիմքի, թե՛ Աստծո ժողովրդի հիմնարար ուրացության։

Երբ Սողոմոնը մահացավ, և տասներկու ցեղերը բաժանվեցին հյուսիսի ու հարավի, Երոբովամի կողմից կեղծ երկրպագության համակարգի հաստատումը հանդիմանվեց անհնազանդ մարգարեի կողմից, և նրա հանդիմանությունը պարունակում էր մարգարեություն գալիք մի թագավորի մասին, որի անունը Հովսիա էր։ Երոբովամի և հյուսիսային տասը ցեղերի հիմնարար ուրացության պահին կանխասացվեց Հովսիայի և նրա վերածննդի մարգարեությունը, որը նշանավորվում է Ք.ա. 622 թվականի Մեծ Զատիկով։ Այդ վերածնունդը տեղի ունեցավ Մովսեսի գրվածքների հայտնաբերման և Աստծո ժողովրդի վրա նրանց մշտական ուրացության համար դատաստանի հռչակման շնորհիվ։ Երբ Մովսեսի գրվածքներից խոսքերը կարդացվեցին Հովսիա թագավորին, դա ծնեց Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն վերածնունդը։ Ապագայում ծնվելիք մի մանկան՝ Հովսիա անունով, վերաբերյալ մարգարեությունը նաև պարունակում էր այն մարգարեական դատապարտությունը, որով անհնազանդ մարգարեն հանդիմանել էր Երոբովամ թագավորին՝ նրա հիմնարար ուրացության համար։

Դանիելի կողմից այդպես կոչված Մովսեսի անեծքը Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» է, և այն դարձավ Ուիլյամ Միլլերի հիմնարար հայտնագործությունը, որն Ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշն է։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին Միլլերի լուրի զորացումն իրականացավ «Հովսիա» Լիչի աշխատանքի միջոցով՝ 1838 և 1840 թվականներին։ 1863 թվականին այդ հիմքերը մի կողմ դրվեցին, և «յոթ ժամանակները» դարձան ոչ միայն Ֆիլադելֆիական միլլերիտների հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշ, այլև Լաոդիկեական միլլերականության՝ այդ հիմքերի դեմ ապստամբության խորհրդանիշը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների միլլերիտների պատմությունը կրում է «Հովսիայի» խորհրդաբանությունը, որը կրկնվելու է մինչև իսկ տառացիորեն՝ հարյուր քառասունչորս հազարների պատմության մեջ։ Հովսիայի անիվը հասնում է հետ՝ մինչև Սավուղ թագավորի կախարդությունը, ապա՝ մինչև իսկ մինչև Լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու դուրս թքվելը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Եզեկիելում Հովսիայի անիվը հիմա բացազատման ընթացքի մեջ է՝ որպես հարյուր քառասունչորս հազարների կնիքման գագաթնակետ։

Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։