Քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը — թիվ քսանհինգ

Ես օգտվել եմ «Վկայություններ» գրքից մի հատվածից, որը ներկայացնում է ճշմարտության տարբեր գծեր՝ կապված Եզեկիելի, Եսայիայի և Հովհաննեսի փորձառության հետ սրբարանում։ Հայտնություն գրքի առաջին գլխում Հովհաննեսը շրջվեց՝ տեսնելու իր հետևից հնչող ձայնը։

Պատմոս կղզուց և ապա երկնային սրբարանից, որտեղ Հովհաննեսը տեսնում է Քրիստոսի այն տեսիլքը, որի մասին մեզ տեղեկացնում է Քույր Ուայթը, նույն այն տեսիլքն է, որ Դանիելը տեսավ իր գրքի տասներորդ գլխում։

Առաջին ինը համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը բացվում մարդկային փորձության ժամանակահատվածի փակվելուց անմիջապես առաջ։ Հայտնությունը տրվեց Աստծուց՝ Հիսուսին, որը այն տվեց Գաբրիելին, որը այն տվեց Հովհաննեսին՝ հանձնարարելով Հովհաննեսին ուղարկել պատգամը յոթ եկեղեցիներին։ Եսայիան իր հանձնարարությունը՝ նույնը կատարելու համար, ստացավ վեցերորդ գլխում, իսկ Եզեկիելը նույն պատվերը ստացավ երկրորդ և երրորդ գլուխներում։ Հովհաննեսը բանտարկյալ է, երբ ստանում է իր հանձնարարությունը, Եզեկիելն ու Դանիելը գերության մեջ են Բաբելոնում, իսկ Եսայիան ապրում է Հուդայի ամբարիշտ Աքազ թագավորի ժամանակների պատմության մեջ։

Չորս աստվածաշնչյան վկաներ վկայում են այն փաստի մասին, որ Հիսուս Քրիստոսի Հայտնության պատգամը տրվում է այն անձանց, որոնց նախատիպը ներկայացված է այս մարգարեի սրբարանում ունեցած փորձառություններով։ Երբ մենք մտնում ենք երկնային Սրբարանը, այն ժամանակ մեզ տրվում է այն պատգամը, որը մեզ վիճակված է հռչակել։ «Ամեն մի հոգի» փորձող «հնոցի կրակը» Մաղաքիա երրորդի հնոցն է։

Զտարարը գիտի, որ արծաթը ճիշտ չափով ժամանակ է գտնվել հնոցում, երբ այն այնքան մաքուր է դառնում, որ արտացոլում է զտարարի դեմքը։ Արծաթի հնադարյան զտման այս փաստը համընկնում է այն պատճառական բայ «մարահ»-ի հետ, որ Դանիելը տեսավ տասներորդ գլխում։ Այս վերջին օրերում Տերը Իր ժողովրդին առաջնորդում է դեպի սրբարան՝ փորձելու, մաքրելու և զտելու նրանց, ովքեր կոչված են լինելու հարյուր քառասունչորս հազարանոց դրոշի մասը։ Ժամանակի այս շրջանում «Նա պիտի գործի մեզ հետ», «եթե» մենք «հեռացնենք անօրենությունը և սրտով ու կյանքով մաքուր դառնանք»։ Ոմանք, ինչպես Դանիել տասներորդ գլխում, փախչում են այդ փորձառությունից, բայց նրանք, որ Դանիելով են խորհրդանշված, և տեսնում են Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մեծ հայելանման տեսիլքը, ինչպես Եսայիան է պատկերում, կունենան իրենց շուրթերը զոհասեղանից վերցված ածխով հպված, և պիտի մաքրվեն ու պատրաստվեն պատգամ տալու թե՛ ուրացած եկեղեցուն, ապա նաև աշխարհին։

Ուղերձը ներկայացվում է սրբարանում եղող այն հավատարիմ հոգիներին։ Ղևտականք քսաներեքերորդ գլուխը, երբ համադրվում է Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, նախատեսված է արտացոլելու ուխտի տապանակը Սրբոց Սրբոցում։ Հավատքով այդ գլխի ուղերձների կառուցվածքը նույնացնում է երեք ճանապարհային նշաններ այն սրբազան պատմության մեջ, որտեղ կատարվում է հնոցի փորձությունը։ Աստվածային խորությամբ՝ քսաներեքերորդ գլխի մարգարեական կառուցվածքը մարգարեության ուսումնասիրողին հնարավորություն է տալիս Եզեկիելին տեղավորելու առաջին գլխի առաջին խոսքում։

Որպես քահանա՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակ, Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում՝ Նաբուգոդոնոսորի կողմից Երուսաղեմի երեք պաշարումներից երրորդից հինգ տարի առաջ, մ.թ.ա. 587 թվականին։ Համարում հիշատակված երեսուներորդ տարին Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն վերածննդից երեսուն տարի հետո է, և դա հինգերորդ տարվա հինգերորդ օրն է, այսպիսով հինգ թիվը դրվելով Եզեկիելի վկայության վրա։ Բացման առաջին երկու համարներում երեսունը նույնացվում է մեկ անգամ, իսկ հինգ թիվը հիշատակվում է երեք անգամ։ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքում, որը համադրված է Պենտեկոստեի շրջանի հետ, երեսունով ներկայացված երկրորդ փորձությունը հասնում է փողերի տոնին, ապա հինգ օր՝ մինչև Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր՝ մինչև Քավության օրը, ապա հինգ օր՝ մինչև այն ուղենիշը, որը ներկայացնում է և՛ առաջին (Պենտեկոստե), և՛ վերջին (Վրաններ) անձրևը։ Կառուցվածքը ներկայացնում է երեսունը, որին հաջորդում են հինգի երեք աստիճաններ։ Եզեկիելը տաճարում է, իսկ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքը Տապանակն է։

Պատմությունը վկայում է այն փաստը, որ Եզեկիելն այդ պահին գտնվում է խորհրդանշական պաշարումից հինգ տարի առաջ, որն իր ավարտով նախապատկերում է շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքը, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանմամբ։ «Հինգ» թիվը Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքի առաջնային տարրերից է, ինչպես նաև «երեսուն» թիվը։

Այս հոդվածներում ցույց է տրվել, որ երբ գլխի առաջին քսաներկու համարները համադրվում են վերջին քսաներկու համարների հետ, ապա այդ երկու՝ քսաներկու համարներից բաղկացած շարքերը միասին համադրվում են Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, Մաղաքիայի հնոցի կրակ հանդիսացող փորձության երեքաստիճան գործընթացը հստակ կերպով պատկերվում է։ Երեք աստիճանները առաջին և երրորդ աստիճաններում ունեն ալֆա և օմեգա, որը բաղկացած է չորս նշանաքարերի մի շարքից, որոնք ներկայացնում են մեկ աստիճան։

Զատիկը, որին հաջորդում է Անխմոր Հացերի տոնը, ապա գարու առաջին պտուղների ընծայումը, ապա «հինգ» օր մինչև Անխմոր Հացերի տոնի ավարտը։ Այդ չորս սահմանաքարերը կազմում են առաջին փորձությունը, և Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով, իսկ երրորդ փորձությունը նույնպես կազմված է չորս սահմանաքարերից։ Շեփորների տոնը, ապա Քրիստոսի համբարձումը, որին հաջորդում է Քավության օրը, և ապա հինգ օր անց թե՛ Հոգեգալստյան, թե՛ Տաղավարահարաց տոների գալուստը։ Հոգեգալուստը վաղ անձրևի խորհրդանիշն է, իսկ Տաղավարահարացը՝ վերջին անձրևի խորհրդանիշը։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի մոդելում թե՛ Հոգեգալուստը, թե՛ Տաղավարահարացը համընկնում են։

Վերջնական փորձության և մաքրման գործընթացը սկսվեց 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Առաջին փորձությունը հիմնարար փորձությունն էր, որը խորհրդանշվում էր «քո ժողովրդի ավազակների» հակամարտությամբ, որ բաժանեց այն խումբը, որը նախապես փորձության էր ենթարկվել 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությամբ։

Ղևտական քսաներեքերորդ գլխում առաջին փորձությունը ներկայացված է երեքի մարգարեական համադրությամբ, որին հինգ օր անց հաջորդում է բաղարջահացի տոնի ավարտը։ Զատիկը առաջին օրն էր, բաղարջահացի տոնը՝ երկրորդ օրը, իսկ առաջին պտուղների ընծայաբերությունը՝ երրորդ օրը։ Հինգ օր անց բաղարջահացի տոնն ավարտվում էր։ Երեք փորձություններից առաջինի մարգարեական կառուցվածքը ներկայացված է նաև երրորդ և վերջին փորձության մեջ։ Այդ երրորդ սահմանաքարում, որը կազմված է երեք սահմանաքարերից, որոնց հաջորդում է մեկը, փողերի տոնը առաջին օրն է, և հինգ օր անց Քրիստոսի համբարձումն է, ապա հինգ օր անց հաջորդում է Քավության օրը, իսկ դրանից հինգ օր անց և՛ Պենտեկոստեն, և՛ Տաղավարահարաց տոնը նշանավորում են շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, որը Եզեկիելի գրքում ներկայացված է որպես Երուսաղեմի կործանում։

Անխմոր հացերի տոնի ավարտի և փողերի տոնի միջև կա երեսուն օր, որոնք ոչ միայն ներկայացնում են քահանայի խորհրդանիշ, այլև Աստվածային պատկերավորման մեջ ներկայացված երեք փորձություններից երկրորդը։

Քրիստոսի մկրտությունը պատկերում է Զատկի, Անթթխմոր հացի և Առաջին պտուղների երեք նշանաքարերը, որովհետև այդ երեք նշանաքարերը ներկայացնում են Քրիստոսի մահը, թաղումը և հարությունը։ Այդ երեք քայլերին հաջորդում է հինգ օր մինչև չորրորդ քայլը, որը ներկայացված է Անթթխմոր հացի տոնի ավարտով։ Մկրտությունը ներկայացնում է այդ երեք քայլերը մեկ կարճ պահի մեջ, երբ Հովհաննեսը մկրտեց իր Մեսիային։ Գարնան տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը՝ յուրաքանչյուրը մեկական օրով, իսկ աշնան տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը՝ հինգական օրով։

Երբ մենք գարնան տոների առաջին փորձությունը գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշների համադրություն, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, և ապա աշնան տոները գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշ, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, հաստատվում է մարգարեական մի կառուցվածք, որը բաղկացած է երեքից կազմված ալֆա սահմանանիշից, որին հաջորդում են հինգ օր, ապա դրան հաջորդում են երեսուն օր, և աշնան տոների երրորդ փորձությունը՝ որպես երեքից կազմված սահմանանիշ, որին հաջորդում են հինգ օր. կառուցվածքը ցույց է տալիս, որ առաջին փորձությունն ընդգրկում է ընդհանուր առմամբ հինգ օր, որին հաջորդում է երեսուն օր տևող երկրորդ փորձությունը, որը հասնում է հինգ օրից կազմված երրորդ սահմանանիշին։ Հինգ գումարած երեսուն, գումարած հինգ՝ քառասուն է (5 + 30 + 5 = 40)։

Քրիստոսի մկրտությանը անմիջապես հաջորդեցին քառասուն օր, որոնք ավարտվեցին երեք փորձություններով։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի կառուցվածքում, Պենտեկոստեի շրջանի հետ համադրությամբ, կարելի է ճանաչել շատ ավելիին, սակայն մեկ այլ մակարդակում այդ գլուխը ներկայացնում է Ամենասուրբ վայրում գտնվող Տապանակը։

Ղևտացոց քսաներրորդ գլխում գարնանային և աշնանային տոները տեղադրված են երկու շաբաթների միջավայրում։ Այդ երկու շաբաթները ներկայացնում են երկու ծածկող քերովբեներին, իսկ Պենտեկոստեի շրջանի ուղենիշները, համադրված լինելով Ղևտացոց քսաներրորդ գլխի հետ, ներկայացնում են Տապանակը և երկու ծածկող քերովբեներին։ Եզեկիելն առաջին գլխում տարվեց սրբարան, և երբ նա տարվեց այնտեղ, գտնվում էր պաշարումից հինգ օր առաջ, այն պաշարումից, որը տանում է Երուսաղեմի կործանմանը՝ նախապատկերելով շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքը ներկայացված է Պենտեկոստեով և Տաղավարահարաց տոնով Ղևտացոց քսաներրորդ գլխում։ Եզեկիելը գտնվում է երեսուներորդ տարում, և երեսունը Մաղաքիա երրորդ գլխի հնոցի կրակը կազմող երեք փորձություններից երկրորդի ժամանակաշրջանն է։ Երկրորդ փորձությունը ներկայացված է երեսուն օրով, ինչպես Եզեկիելն է գտնվում տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջափուլի երեսուներորդ տարում, որը, ինչպես պատմագիրներն են այն անվանում, սկսվել էր Հովսիայի Մեծ Զատիկից։ Եզեկիելը պաշարումից հինգ տարի առաջ է, այն պաշարումից, որ տևեց տասնութ ամիս, և նա տաճարում է, որը մնացորդին մաքրող և զտող երեք վերջին փորձություններից միջինն է։

Ք.ա. 592 թվականին Եզեկիելը գերբնական կերպով «համր» է դառնում և խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ Աստված բացում է նրա բերանը։ Այդ վիճակը շարունակվում է մինչև Երուսաղեմի անկումը՝ Ք.ա. 585 թվականին։ Աստված նրան խոսեցրել էր, երբ պաշարումը սկսվել էր, այն օրը, երբ մահացավ նրա «աչքերի» «ցանկությունը», սակայն նրան չէր թույլատրվում ազատորեն խոսել, մինչև որ ընկներ Երուսաղեմը՝ Իսրայելի «աչքերի» «ցանկությունը»։ Երուսաղեմի անկումը ներկայացնում է շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, և հենց այստեղ է Հովհաննես Մկրտչի հայրը՝ ութերորդ կարգի քահանան, որ տաճարում ծառայելիս համր դարձվեց, իսկ այնտեղ է նաև, որտեղ Եզեկիելը մոտ ինն ամիս համր դարձվեց։ Հովհաննեսի ծնվելուց հետո ութերորդ օրը, երբ Հովհաննեսին թլփատում էին, նրան թույլատրվեց խոսել։ Երկու մարգարեներ համր դարձան, երբ սրբարանում էին։ Երրորդ մարգարեն, որ համր դարձվեց, երբ սրբարանում դիտում էր Քրիստոսին, Դանիելն էր։ Տասներորդ գլխում Դանիելը սրբարանում է, և ճիշտ այն պահին, երբ նրան երեք անգամներից երկրորդ անգամն են դիպչում, նա համր է դառնում։ Միջնակետում Դանիելը համր է դառնում։

«Խոսելու» խորհրդանշությունը նշանավորվում է շուտով գալու Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է վիշապի պես, Բաղաամի էշը խոսում է, Ամբակումի տեսիլքը խոսում է և չի ստում։ Երեք համր մարգարեները, որոնք սրբարանում համր են դարձվում, խոսում են Երուսաղեմի կործանման ժամանակ։ Զաքարիայի հետ նա խոսում է՝ հաստատելու համար, որ իր որդու նոր անունը ճիշտ է, այսպիսով նախապատկերելով Փիլադելփիացիներին, որոնց տրվում է նոր անուն։

Զաքարիային տրվեց մի տախտակ, որպեսզի գրի Հովհաննեսի նոր ընտանեկան անունը։

Հովհաննեսի նոր անունը համընկնում է Ֆիլադելֆիայի եկեղեցու հետ, իսկ Զաքարիա անունը համընկնում է Լաոդիկեայի հետ, ինչպես ներկայացված է Զաքարիայի անհավատությամբ երրորդ հրեշտակի լուրի նկատմամբ։ Բոլոր մարգարեները վերաբերում են վերջին օրերին, իսկ վերջին օրերը երրորդ հրեշտակի պատմությունն են։ Ուստի այն հրեշտակը, որ բերեց լուրը, պետք է լինի երրորդ հրեշտակը։ Զաքարիան հրաժարվեց հասկանալ, որ Տերը պիտի անցնի լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցու կողքով։ Այս մարգարեների մեջ ձայնի վերականգնության մասին դեռ ավելին կա ասելու, սակայն մենք կշարունակենք շարժվել դեպի Հովսիայի մարգարեական գծի ըմբռնումը։

Մենք անդրադարձել ենք յոթանասուներորդ Յոբելյանական շրջանին, որը սկսվեց Հովսիայի Զատիկով՝ մ.թ.ա. 622 թվականին, սակայն Հովսիայի գիծը սկսվում է մ.թ.ա. 622 թվականից շատ ավելի առաջ։ Իսրայելի ապստամբությունը, որը Սավուղին բարձրացրեց գահին որպես Իսրայելի առաջին թագավոր, նշանավորեց այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սավուղ թագավորը պիտի իշխեր, որին հաջորդեցին այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Դավիթ թագավորը պիտի իշխեր, և ապա այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սողոմոնը պիտի իշխեր։ Աստծո մերժումը, որ այդպես վիրավորեց Սամուել մարգարեին, տեղի ունեցավ մ.թ.ա. 1097 թվականին և սկիզբ դրեց ապստամբության մի մարգարեական գծի, որն ավարտվեց խաչի վրա, երբ հրեաները հռչակեցին, թե իրենք թագավոր չունեն, այլ միայն Կեսարը։

1097 թվականին երեք թագավորներ պետք է թագավորեին՝ յուրաքանչյուրը քառասուն տարի, մինչև Սողոմոնի մահը՝ մ.թ.ա. 977 թվականին, երբ այնուհետև թագավորությունը բաժանվեց հյուսիսի և հարավի։

Սողոմոնի թագավորությունը սկսվեց մ.թ.ա. 1017 թվականին. Տաճարի հիմքը դրվեց Սողոմոնի չորրորդ տարում (մ.թ.ա. 1013 թվականին)։ Շինարարությունը տևեց յոթ տարի (Գ Թագավորաց 6:37–38), և Տաճարը ավարտվեց Սողոմոնի տասնմեկերորդ տարվա ութերորդ ամսին։ Պաշտոնական օծումը տեղի ունեցավ յոթերորդ ամսին (Էթանիմ ամսին), Տաղավարահարաց տոնի ժամանակ (Գ Թագավորաց 8, Բ Մնացորդաց 5–7), մ.թ.ա. 1006 թվականին։ Թագավորները, Տաճարը և ազգը պատմության մեջ յուրաքանչյուրը ներկայացված են չորս հարյուր իննսուն տարվա մի ժամանակաշրջանով, որը հստակորեն նշանավորում է մարգարեական մի շրջան՝ թագավորների, Տաճարի կամ ազգի նկատմամբ ունեցած առնչությամբ։

Դանիելը գերեվարվեց մ.թ.ա. 607 թվականին, թեև աստվածաշնչյան ժամանակագրությամբ զբաղվողների մեծամասնությունը նույնացնում է մ.թ.ա. 605 թվականը։ Պատմական արձանագրությունը պետք է համահունչ լինի մարգարեական վկայությանը, և այն իրադարձությունների խորհրդանշական նշանակությունը, որոնք պատմականորեն նշված են այն պատմագծի վրա, որ սկսվում է մ.թ.ա. 1097 թվականին թագավոր ունենալու փափագով, մի քանի մարգարեական վկաների հիման վրա պահանջում է, որ մ.թ.ա. 607 թվականը լինի ճշգրիտ կիրառությունը, և ոչ թե մ.թ.ա. 605 թվականը։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է թագավորների գծում չորս հարյուր իննսուն տարիների ավարտը, սակայն այն նաև սկիզբ է դնում գծում հայտնվող յոթանասուն տարիների երեք հիմնական ներկայացումներից մեկին։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է այն յոթանասուն տարիների ավարտը, որոնք սկսվել էին մ.թ.ա. 677 թվականին՝ Մանասեի գերեվարումով։ Չորս հարյուր իննսուն տարիների խորհրդանիշի առաջին ներկայացումը (գծում ունի երեք վկա) ավարտվում է այնտեղ, որտեղ ավարտվում է յոթանասուն տարիների երեք վկաներից մեկը և սկսվում է յոթանասուն տարիների մեկ այլ վկա։ Մաթեմատիկական կառուցվածքը վկայում է մ.թ.ա. 607 թվականի օգտին՝ հակառակ այն տեսակետին, թե Դանիելը գերեվարվել է մ.թ.ա. 605 թվականին։

Այն տողում, որը պարունակում է 490 տարվա ժամանակաշրջան՝ կապված մ.թ.ա. 1097-ից մինչև մ.թ.ա. 607 թվականների թագավորների հետ, կա նաև 490 տարի՝ Սողոմոնի Տաճարի նվիրումից մինչև գերությունից հետո Զորաբաբելի կողմից Տաճարի նվիրումը մ.թ.ա. 515 թվականին։ Այդ 490 տարին կազմված է 420 տարուց՝ սկսած Սողոմոնի նվիրումից նրա տասնմեկերորդ տարում, որին գումարվում են 70 տարիները, որոնց ընթացքում Տաճարը ամայի էր գերության ժամանակ, և այդպես ստացվում է 490 տարի։ Արտաշեսի երրորդ հրովարտակը տրվեց 59 տարի անց՝ մ.թ.ա. 457 թվականին, և նշանավորում է 490 տարիների սկիզբը, որոնք «որոշված» էին (կտրված, Դանիել 9։24) Աստծո ժողովրդի համար և ավարտվեցին 34 թվականին՝ Ստեփանոսի քարկոծությամբ։ Իհարկե, մարգարեական գծում կան ժամանակագրական շատ այլ խորիմաստ վկայություններ, որը սկսվում է Աստծուն և Մարգարեության Հոգուն մերժելու հիմնարար հավատուրացությամբ մ.թ.ա. 1097 թվականին և ավարտվում է այն ժամանակ, երբ Ստեփանոսը տեսավ Քրիստոսին՝ կանգնած Աստծո աջ կողմում։ Այս վկայության մեջ մենք գտնում ենք Հովսիայի մարգարեական անիվը։

Ես ասում եմ «հիմնարար ուրացություն», որովհետև գծի սկիզբը ցույց է տալիս, թե երբ Իսրայելը, աշխարհիկ թագավոր ունենալու իր ցանկությամբ, մերժեց Աստծուն որպես Թագավոր, և այդպիսով նշանավորեց Իսրայելի մարդկային միապետության հիմքը։ Ես այսպես եմ գրում նաև Հովսիայի անիվի համար, որի անունը նշանակում է «Աստծո հիմք», որովհետև այն խորհրդանիշ է թե՛ հիմքի, թե՛ Աստծո ժողովրդի հիմնարար ուրացության։

Երբ Սողոմոնը մեռավ, և տասներկու ցեղերը բաժանվեցին հյուսիսի և հարավի, Հերոբովամի՝ կեղծ երկրպագության համակարգի հաստատումը հանդիմանվեց անհնազանդ մարգարեի կողմից, և նրա հանդիմանությունը պարունակում էր մարգարեությունը գալիք մի թագավորի մասին, որի անունը Յոսիա էր։ Հերոբովամի և հյուսիսային տասը ցեղերի հիմնարար հավատուրացության պահին կանխասացվեց Յոսիայի և նրա վերածննդի մարգարեությունը, որը նշանավորվում է մ.թ.ա. 622 թվականի Մեծ Զատիկով։ Այդ վերածնունդը առաջ եկավ Մովսեսի գրվածքների հայտնաբերմամբ և Աստծո ժողովրդի վրա դատաստանի հռչակումով՝ նրանց շարունակական հավատուրացության համար։ Երբ Մովսեսի գրվածքների խոսքերը կարդացվեցին Յոսիա թագավորին, դա առաջ բերեց Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն վերածնունդը։ Ապագայում ծնվելիք մի մանկան՝ Յոսիա անունով, վերաբերող մարգարեությունը նաև պարունակում էր հիմնարար հավատուրացության մարգարեական դատապարտումը, որ անհնազանդ մարգարեի կողմից ուղղվել էր Հերոբովամ թագավորի դեմ։

Դանիելի կողմից այդպես կոչված Մովսեսի անեծքը Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» է, և այն դարձավ Ուիլյամ Միլլերի հիմնարար հայտնագործությունը, որն Ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշն է։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին Միլլերի լուրի զորացումն իրականացավ «Հովսիա» Լիչի աշխատանքի միջոցով՝ 1838 և 1840 թվականներին։ 1863 թվականին այդ հիմքերը մի կողմ դրվեցին, և «յոթ ժամանակները» դարձան ոչ միայն Ֆիլադելֆիական միլլերիտների հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշ, այլև Լաոդիկեական միլլերականության՝ այդ հիմքերի դեմ ապստամբության խորհրդանիշը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների միլլերիտների պատմությունը կրում է «Հովսիայի» խորհրդաբանությունը, որը կրկնվելու է մինչև իսկ տառացիորեն՝ հարյուր քառասունչորս հազարների պատմության մեջ։ Հովսիայի անիվը հասնում է հետ՝ մինչև Սավուղ թագավորի կախարդությունը, ապա՝ մինչև իսկ մինչև Լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու դուրս թքվելը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Եզեկիելում Հովսիայի անիվը հիմա բացազատման ընթացքի մեջ է՝ որպես հարյուր քառասունչորս հազարների կնիքման գագաթնակետ։

Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։