Ես օգտվել եմ «Վկայություններ» գրքից մի հատվածից, որը ներկայացնում է ճշմարտության տարբեր գծեր՝ կապված Եզեկիելի, Եսայիայի և Հովհաննեսի փորձառության հետ սրբարանում։ Հայտնություն գրքի առաջին գլխում Հովհաննեսը շրջվեց՝ տեսնելու իր հետևից հնչող ձայնը։

Ես Հոգու մեջ էի Տիրոջ օրը, և իմ հետևից լսեցի մի մեծ ձայն՝ փողի պես, որ ասում էր. «Ես եմ Ալֆան և Օմեգան, առաջինը և վերջինը. և ինչ որ տեսնում ես, գրի՛ր գրքում և ուղարկի՛ր Ասիայում եղող յոթ եկեղեցիներին՝ Եփեսոս, և Զմյուռնիա, և Պերգամոն, և Թյատիրա, և Սարդիս, և Փիլադելփիա, և Լաոդիկեա»։ Եվ ես դարձա, որպեսզի տեսնեմ այն ձայնը, որ խոսում էր ինձ հետ։ Եվ երբ դարձա, տեսա յոթ ոսկե աշտանակներ։ Հայտնություն 1:10–12.

Պատմոս կղզուց և ապա երկնային սրբարանից, որտեղ Հովհաննեսը տեսնում է Քրիստոսի այն տեսիլքը, որի մասին մեզ տեղեկացնում է Քույր Ուայթը, նույն այն տեսիլքն է, որ Դանիելը տեսավ իր գրքի տասներորդ գլխում։

«Այդ օրերին ես՝ Դանիէլս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Ցանկալի հաց չէի ուտում, միս ու գինի բերանս չէր մտնում, և ամենևին չօծվեցի.... Ապա աչքերս վեր բարձրացրի ու նայեցի, և ահա՝ մի մարդ՝ բեհեզ հագած, որի մեջքը գոտևորված էր Ուփազի ընտիր ոսկով։ Նրա մարմինը ոսկեքարի նման էր, և նրա դեմքը՝ կայծակի երևույթի պես, նրա աչքերը՝ կրակի ճրագների պես, նրա բազուկներն ու ոտքերը՝ փայլեցված պղնձի գույնի նման, և նրա խոսքերի ձայնը՝ բազմության ձայնի պես» (Դանիէլ 10:2–6)։

«Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ Հովհաննեսը տվեց, երբ Քրիստոսը իրեն հայտնվեց Պատմոս կղզու վրա։ Դանիելին հայտնվեց ոչ պակաս անձ, քան Աստծո Որդին։ Մեր Տերը գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին ուսուցանելու, թե ինչ պիտի տեղի ունենար վերջին օրերում»։ Sanctified Life, 49.

Առաջին ինը համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես է Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը կնիքազերծվում մարդկության փորձաշրջանի ավարտից անմիջապես առաջ։ Հայտնությունն Աստված տվեց Հիսուսին, որն այն փոխանցեց Գաբրիելին, իսկ Գաբրիելը՝ Հովհաննեսին՝ նրան հանձնարարելով այդ պատգամն ուղարկել յոթ եկեղեցիներին։ Եսայիան նույնն անելու իր հանձնարարությունը ստացավ վեցերորդ գլխում, իսկ Եզեկիելը նույն հանձնարարությունը ստացավ երկրորդ և երրորդ գլուխներում։ Հովհաննեսը բանտարկության մեջ է, երբ ստանում է իր հանձնարարությունը․ Եզեկիելն ու Դանիելը գերի են Բաբելոնում, իսկ Եսայիան ապրում է Հուդայի չար թագավոր Աքազի օրոք։

«Անիվների մեջ անիվներ կային՝ այնպիսի բարդ դասավորությամբ, որ առաջին հայացքից Եզեկիելին դրանք ամբողջովին խառնաշփոթ թվացին։ Բայց երբ դրանք շարժվում էին, դա կատարվում էր գեղեցիկ ճշտությամբ և կատարյալ ներդաշնակությամբ։ Երկնային էակներն էին շարժման մեջ դնում այդ անիվները, և ամենից վեր՝ փառավոր շափյուղյա գահի վրա, գտնվում էր Հավիտենականը, մինչդեռ գահի շուրջը բոլորակվում էր ծիածանը՝ շնորհի և սիրո խորհրդանիշը։ Տեսարանի ահեղ փառքով համակված՝ Եզեկիելը երեսնիվայր ընկավ, երբ մի ձայն պատվիրեց նրան վեր կենալ և լսել Տիրոջ խոսքը։ Այնժամ նրան տրվեց Իսրայելի համար մի նախազգուշացման պատգամ»։ Testimonies, 751.

Եվ ես լսեցի Տիրոջ ձայնը, որ ասում էր. «Ո՞ւմ ուղարկեմ, և ո՞վ պիտի գնա մեզ համար»։ Այն ժամանակ ես ասացի. «Ահա ես եմ, ինձ ուղարկի՛ր»։ Եսայիա 6:8.

«Այս տեսիլքը Եզեկիելին տրվեց այն ժամանակ, երբ նրա միտքը լցված էր մռայլ կանխազգացումներով։ Նա տեսնում էր, որ իր հայրերի երկիրը ամայացած էր ընկած...»

«Նույն կերպ, երբ Աստված պատրաստվում էր սիրելի Հովհաննեսին բացել եկեղեցու պատմությունը գալիք դարերի համար, Նա նրան Փրկչի՝ Իր ժողովրդի հանդեպ ունեցած հետաքրքրության և հոգածության հավաստիքը տվեց՝ նրան հայտնելով «մարդու Որդուն նման Մեկին», որ շրջում էր աշտանակների միջով, որոնք խորհրդանշում էին յոթ եկեղեցիները։ …»

«Այս դասերը մեր օգտի համար են։ Մենք պետք է մեր հավատը հաստատուն պահենք Աստծու վրա, որովհետև հենց մեր առջև է այն ժամանակը, որ պիտի փորձի մարդկանց հոգիները։ …»

«Մենք կանգնած ենք մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունների շեմին։ Մարգարեությունը արագորեն կատարվում է։ Տերը դռան մոտ է։ Շուտով մեր առաջ պիտի բացվի մի ժամանակաշրջան, որը ճնշող հետաքրքրություն պիտի ունենա բոլոր կենդանի մարդկանց համար։ Անցյալի հակամարտությունները պիտի վերակենդանանան, նոր հակամարտություններ պիտի ծագեն։ Այն տեսարանները, որոնք պիտի իրականացվեն մեր աշխարհում, դեռևս անգամ չեն էլ պատկերացվել։ Սատանան գործում է մարդկային գործակալությունների միջոցով։ Նրանք, ովքեր ջանք են գործադրում Սահմանադրությունը փոխելու և կիրակիի պահպանումը պարտադրող օրենք ապահովելու համար, գրեթե չեն գիտակցում, թե ինչ պիտի լինի դրա հետևանքը։ Մի ճգնաժամ հենց մեր վրա է հասնում»։

«Բայց այս մեծ ճգնաժամի մեջ Աստծո ծառաները չպետք է իրենց վրա ապավինեն։ Եսայիային, Եզեկիելին և Հովհաննեսին տրված տեսիլքներում մենք տեսնում ենք, թե որքան սերտորեն է երկինքը կապված երկրի վրա կատարվող իրադարձությունների հետ, և թե որքան մեծ է Աստծո հոգածությունը նրանց հանդեպ, ովքեր հավատարիմ են Նրան։ Աշխարհը առանց իշխանի չէ։ Գալիք իրադարձությունների ընթացքը Տիրոջ ձեռքում է։ Երկնքի Վեհափառությունը ազգերի ճակատագիրը, ինչպես նաև Իր եկեղեցու հոգսերը, Իր իսկ հոգածության ներքո է պահում։ …»

«Եզեկիելի տեսիլքում Աստված Իր ձեռքն ուներ քերովբեների թևերի ներքո։ Սա նրա համար է, որ սովորեցնի Իր ծառաներին, թե աստվածային զորությունն է նրանց հաջողություն տալիս։ Նա կգործի նրանց հետ, եթե նրանք հեռացնեն անօրենությունը և դառնան սուրբ սրտով ու կյանքով։»

«Կենդանի արարածների միջով անցնող պայծառ լույսը, կայծակի արագությամբ շարժվելով, ներկայացնում է այն արագությունը, որով այս գործը վերջապես պիտի առաջ ընթանա դեպի իր ավարտը։ …»

«Եղբայրնե՛ր, այժմ վշտանալու և հուսահատվելու ժամանակ չէ, կասկածին և անհավատությանը տեղի տալու ժամանակ չէ։ Քրիստոսը հիմա այլևս Փրկիչ չէ Հովսեփի նոր գերեզմանի մեջ՝ մեծ քարով փակված և հռոմեական կնիքով կնքված. մենք հարություն առած Փրկիչ ունենք։ Նա Թագավորն է, Զորաց Տերն է. Նա նստում է քերովբեների միջև, և ազգերի կռվի ու խռովության մեջ էլ Նա դեռ պահպանում է Իր ժողովրդին։ Նա, Ով իշխում է երկինքներում, մեր Փրկիչն է։ Նա չափում է ամեն փորձությունը։ Նա հսկում է բոցի կրակը, որ պիտի փորձի ամեն մի հոգի։ Երբ թագավորների ամրոցները կործանվեն, երբ Աստծու բարկության նետերը խոցեն Իր թշնամիների սրտերը, Նրա ժողովուրդը ապահով կլինի Իր ձեռքերում»։ Վկայություններ, հատոր 5, 752–754։

Աստվածաշնչյան չորս վկաներ հավաստում են այն փաստը, որ Հիսուս Քրիստոսի Հայտնության պատգամը տրվում է այն անձանց, որոնք նախապատկերված են սրբարանում այս մարգարեների ունեցած փորձառություններով։ Հենց այն ժամանակ, երբ մտնում ենք երկնային սրբարանը, մեզ տրվում է այն պատգամը, որը հռչակելու համար կարգված ենք։ «Հնոցի կրակը», որը փորձում է «յուրաքանչյուր հոգու», Մաղաքիայի երրորդ գլխի հնոցն է։

Բայց ո՞վ կարող է դիմանալ նրա գալստյան օրը, և ո՞վ պիտի կանգնի, երբ նա հայտնվի. որովհետև նա նման է հալեցնողի կրակին և լվացարարների օճառին։ Եվ նա պիտի նստի որպես արծաթը հալեցնող և մաքրող. և պիտի մաքրի Ղևիի որդիներին ու պիտի զտի նրանց, ինչպես ոսկին և արծաթը, որպեսզի նրանք Տիրոջը արդարությամբ ընծա մատուցեն։ Այն ժամանակ Հուդայի և Երուսաղեմի ընծան հաճելի պիտի լինի Տիրոջը, ինչպես հին օրերում և ինչպես նախկին տարիներին։ Մաղաքիա 3:2–4.

Զտողը գիտի, որ արծաթը հնոցում մնացել է ճիշտ այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ է, երբ արծաթն այնքան մաքուր է, որ արտացոլում է զտողի դեմքը։ Արծաթը հնում զտելու եղանակին վերաբերող այս փաստը համահունչ է «marah» պատճառական բային, որը Դանիելը տեսավ տասներորդ գլխում։ Այս վերջին օրերում Տերն Իր ժողովրդին առաջնորդում է սրբարան՝ փորձելու, մաքրելու և զտելու հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշի մաս կազմելու թեկնածուներին։ Այս ժամանակահատվածում «Նա կգործի» մեզ հետ, «եթե» մենք «մի կողմ դնենք անօրենությունը և մաքուր դառնանք սրտով ու կյանքով»։ Ոմանք, ինչպես Դանիելի գրքի տասներորդ գլխում, փախչում են այդ փորձառությունից, բայց Դանիելով խորհրդանշված այն մարդկանց շուրթերին, ովքեր իսկապես տեսնում են Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մեծ հայելու տեսիլքը, ինչպես ցույց է տալիս Եսայիան, կդիպչի զոհասեղանից վերցված մի ածուխ, և նրանք կմաքրվեն ու կպատրաստվեն՝ պատգամ հաղորդելու թե՛ հավատուրաց եկեղեցուն, թե՛ այնուհետև աշխարհին։

Պատգամը ներկայացվում է սրբարանում գտնվող այն հավատարիմ հոգիներին։ Ղևտական գրքի քսաներեքերորդ գլուխը, երբ համադրվում է Հոգեգալստյան շրջանի հետ, կոչված է արտացոլելու Սրբություն Սրբոցում գտնվող Ուխտի տապանակը։ Հավատքով՝ գլխի պատգամների կառուցվածքը մատնանշում է երեք ուղենիշ այն սրբազան պատմության մեջ, որի ընթացքում իրականացվում է հնոցի փորձությունը։ Աստվածային խորիմաստությամբ օժտված՝ քսաներեքերորդ գլխի մարգարեական կառուցվածքը մարգարեությունն ուսումնասիրողին հնարավորություն է տալիս Եզեկիելին տեղորոշել առաջին գլխի առաջին համարում։

Եվ եղավ երեսուներորդ տարում, չորրորդ ամսում, ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես Քեբար գետի մոտ էի՝ գերիների մեջ, երկինքները բացվեցին, և ես տեսա Աստծո տեսիլքներ։ Ամսվա հինգերորդ օրը, որը Հովակին թագավորի գերության հինգերորդ տարին էր։ Եզեկիել 1:1, 2.

Որպես քահանա՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակ, Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում՝ Նաբուգոդոնոսորի կողմից Երուսաղեմի երեք պաշարումներից երրորդից հինգ տարի առաջ, մ.թ.ա. 587 թվականին։ Համարում հիշատակված երեսուներորդ տարին Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն վերածննդից երեսուն տարի հետո է, և դա հինգերորդ տարվա հինգերորդ օրն է, այսպիսով հինգ թիվը դրվելով Եզեկիելի վկայության վրա։ Բացման առաջին երկու համարներում երեսունը նույնացվում է մեկ անգամ, իսկ հինգ թիվը հիշատակվում է երեք անգամ։ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքում, որը համադրված է Պենտեկոստեի շրջանի հետ, երեսունով ներկայացված երկրորդ փորձությունը հասնում է փողերի տոնին, ապա հինգ օր՝ մինչև Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր՝ մինչև Քավության օրը, ապա հինգ օր՝ մինչև այն ուղենիշը, որը ներկայացնում է և՛ առաջին (Պենտեկոստե), և՛ վերջին (Վրաններ) անձրևը։ Կառուցվածքը ներկայացնում է երեսունը, որին հաջորդում են հինգի երեք աստիճաններ։ Եզեկիելը տաճարում է, իսկ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքը Տապանակն է։

Պատմությունը վկայում է այն փաստը, որ Եզեկիելն այդ պահին գտնվում է խորհրդանշական պաշարումից հինգ տարի առաջ, որն իր ավարտով նախապատկերում է շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքը, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանմամբ։ «Հինգ» թիվը Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքի առաջնային տարրերից է, ինչպես նաև «երեսուն» թիվը։

Այս հոդվածներում ցույց է տրվել, որ երբ գլխի առաջին քսաներկու համարները համադրվում են վերջին քսաներկու համարների հետ, և այնուհետև քսաներկու համարից բաղկացած այդ երկու շարքերը միասին համադրվում են Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, հստակորեն պատկերվում է փորձության եռափուլ գործընթացը, որը Մաղաքիայի հնոցի կրակն է։ Երեք փուլերն առաջին և երրորդ փուլերում ունեն ալֆա և օմեգա՝ կազմված չորս ուղենիշների շարքից, որոնք ներկայացնում են մեկ փուլ։

Զատիկը, որին հաջորդում է Անխմոր Հացերի տոնը, ապա գարու առաջին պտուղների ընծայումը, ապա «հինգ» օր մինչև Անխմոր Հացերի տոնի ավարտը։ Այդ չորս սահմանաքարերը կազմում են առաջին փորձությունը, և Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով, իսկ երրորդ փորձությունը նույնպես կազմված է չորս սահմանաքարերից։ Շեփորների տոնը, ապա Քրիստոսի համբարձումը, որին հաջորդում է Քավության օրը, և ապա հինգ օր անց թե՛ Հոգեգալստյան, թե՛ Տաղավարահարաց տոների գալուստը։ Հոգեգալուստը վաղ անձրևի խորհրդանիշն է, իսկ Տաղավարահարացը՝ վերջին անձրևի խորհրդանիշը։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի մոդելում թե՛ Հոգեգալուստը, թե՛ Տաղավարահարացը համընկնում են։

Ուրեմն, ուրախացե՛ք, Սիոնի որդինե՛ր, և ցնծացե՛ք Տեր ձեր Աստծով, որովհետև Նա ձեզ տվել է վաղ անձրևը չափավոր, և ձեզ համար իջեցնելու է անձրևը՝ վաղ անձրևը և ուշ անձրևը՝ առաջին ամսում։ Հովել 2:23.

Վերջնական փորձության և մաքրման գործընթացը սկսվեց 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Առաջին փորձությունը հիմնարար փորձությունն էր, որը խորհրդանշվում էր «քո ժողովրդի ավազակների» հակամարտությամբ, որ բաժանեց այն խումբը, որը նախապես փորձության էր ենթարկվել 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությամբ։

«Պատմության և մարգարեության մեջ Աստծո Խոսքը ներկայացնում է ճշմարտության և մոլորության միջև երկարատև հակամարտությունը։ Այդ հակամարտությունը դեռևս շարունակվում է։ Այն բաները, որոնք եղել են, պիտի կրկնվեն։ Հին վեճերը պիտի վերակենդանանան, և նոր տեսություններ շարունակ պիտի ծագեն։ Բայց Աստծո ժողովուրդը, որ իր հավատով և մարգարեության կատարմամբ մասնակցություն է ունեցել առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամների հռչակման մեջ, գիտի, թե որտեղ է կանգնած։ Նրանք ունեն մի փորձառություն, որ ավելի թանկարժեք է, քան ընտիր ոսկին։ Նրանք պետք է կանգնեն ժայռի պես հաստատ՝ իրենց վստահության սկզբնավորությունը մինչև վերջ անսասան պահելով»։ Manuscript Releases, հ. 1, 47։

Ղևտական քսաներեքերորդ գլխում առաջին փորձությունը ներկայացված է երեքի մարգարեական համադրությամբ, որին հինգ օր անց հաջորդում է բաղարջահացի տոնի ավարտը։ Զատիկը առաջին օրն էր, բաղարջահացի տոնը՝ երկրորդ օրը, իսկ առաջին պտուղների ընծայաբերությունը՝ երրորդ օրը։ Հինգ օր անց բաղարջահացի տոնն ավարտվում էր։ Երեք փորձություններից առաջինի մարգարեական կառուցվածքը ներկայացված է նաև երրորդ և վերջին փորձության մեջ։ Այդ երրորդ սահմանաքարում, որը կազմված է երեք սահմանաքարերից, որոնց հաջորդում է մեկը, փողերի տոնը առաջին օրն է, և հինգ օր անց Քրիստոսի համբարձումն է, ապա հինգ օր անց հաջորդում է Քավության օրը, իսկ դրանից հինգ օր անց և՛ Պենտեկոստեն, և՛ Տաղավարահարաց տոնը նշանավորում են շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, որը Եզեկիելի գրքում ներկայացված է որպես Երուսաղեմի կործանում։

Բաղարջակերաց տոնի ավարտի և Փողահարության տոնի միջև երեսուն օր կա, որոնք ոչ միայն քահանայի խորհրդանիշ են, այլև Աստվածային պատկերում ներկայացված երեք փորձություններից երկրորդը։

Քրիստոսի մկրտությունը պատկերում է Պասեքի, Բաղարջակերաց և Երախայրիքի տոների երեք ուղենիշները, քանի որ այդ երեք ուղենիշները խորհրդանշում են Քրիստոսի մահը, թաղումն ու հարությունը։ Այդ երեք քայլերից հետո հինգ օր է անցնում մինչև չորրորդ քայլը, որը խորհրդանշվում է Բաղարջակերաց տոնի ավարտով։ Մկրտությունը ներկայացնում է այդ երեք քայլերը մեկ կարճ ակնթարթում, երբ Հովհաննեսը մկրտեց իր Մեսիային։ Գարնանային տոներում այդ երեք քայլերը միմյանցից բաժանված են մեկական օրով, իսկ աշնանային տոներում՝ հինգ օրով։

Երբ գարնանային տոների առաջին փորձությունը կիրառում ենք որպես երեք ուղենիշների համակցություն, որոնց հինգ օր անց հաջորդում է մեկ ուղենիշ, իսկ այնուհետև աշնանային տոները կիրառում ենք որպես երեք ուղենիշներ, որոնց հինգ օր անց հաջորդում է մեկ ուղենիշ, ձևավորվում է մարգարեական մի կառուցվածք, որը բաղկացած է երեքից կազմված ալֆա ուղենիշից, որին հաջորդում է հինգ օր, ապա՝ երեսուն օր, և աշնանային տոների երրորդ փորձությունից՝ որպես երեքից կազմված ուղենիշ, որին հաջորդում է հինգ օր. այս կառուցվածքը ցույց է տալիս, որ առաջին փորձությունն ընդհանուր առմամբ ընդգրկում է հինգ օր, դրան հաջորդում է երեսունօրյա երկրորդ փորձությունը, որը հասնում է հնգօրյա երրորդ ուղենիշին։ Հինգ գումարած երեսուն գումարած հինգ հավասար է քառասունի (5 + 30 + 5 = 40)։

Քրիստոսի մկրտությանն անմիջապես հաջորդեց քառասունօրյա մի շրջան, որն ավարտվեց երեք փորձություններով։ Ղևտացոց գրքի քսաներեքերորդ գլխի կառուցվածքը Հոգեգալստյան շրջանի հետ համադրելով՝ կարելի է շատ ավելին տեսնել, սակայն մեկ այլ մակարդակում այդ գլուխը խորհրդանշում է Սրբություն Սրբոցում գտնվող Տապանակը։

Ղևտացոց քսաներրորդ գլխում գարնանային և աշնանային տոները տեղադրված են երկու շաբաթների միջավայրում։ Այդ երկու շաբաթները ներկայացնում են երկու ծածկող քերովբեներին, իսկ Պենտեկոստեի շրջանի ուղենիշները, համադրված լինելով Ղևտացոց քսաներրորդ գլխի հետ, ներկայացնում են Տապանակը և երկու ծածկող քերովբեներին։ Եզեկիելն առաջին գլխում տարվեց սրբարան, և երբ նա տարվեց այնտեղ, գտնվում էր պաշարումից հինգ օր առաջ, այն պաշարումից, որը տանում է Երուսաղեմի կործանմանը՝ նախապատկերելով շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքը ներկայացված է Պենտեկոստեով և Տաղավարահարաց տոնով Ղևտացոց քսաներրորդ գլխում։ Եզեկիելը գտնվում է երեսուներորդ տարում, և երեսունը Մաղաքիա երրորդ գլխի հնոցի կրակը կազմող երեք փորձություններից երկրորդի ժամանակաշրջանն է։ Երկրորդ փորձությունը ներկայացված է երեսուն օրով, ինչպես Եզեկիելն է գտնվում տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջափուլի երեսուներորդ տարում, որը, ինչպես պատմագիրներն են այն անվանում, սկսվել էր Հովսիայի Մեծ Զատիկից։ Եզեկիելը պաշարումից հինգ տարի առաջ է, այն պաշարումից, որ տևեց տասնութ ամիս, և նա տաճարում է, որը մնացորդին մաքրող և զտող երեք վերջին փորձություններից միջինն է։

Ք. ա. 592 թվականին Եզեկիելը գերբնական կերպով «համր» է դարձվում և խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ Աստված բացում է նրա բերանը։ Այդ վիճակը շարունակվում է մինչև Ք. ա. 586 թվականին Երուսաղեմի անկումը։ Աստված նրան խոսել էր տվել, երբ սկսվել էր պաշարումը՝ այն օրը, երբ մահացել էր նրա «աչքերի» «ցանկալին», սակայն նրան թույլ չէր տրվել ազատորեն խոսել, մինչև որ Երուսաղեմը՝ Իսրայելի «աչքերի» «ցանկալին», չընկավ։ Երուսաղեմի անկումը խորհրդանշում է մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքը, և հենց այդտեղ է, որ Հովհաննես Մկրտչի հայրը՝ ութերորդ դասի մի քահանա, համր էր դարձվել տաճարում ծառայելիս, որտեղ Եզեկիելը նույնպես շուրջ ինը ամսով համր էր դարձվել։ Հովհաննեսի ծննդից հետո հենց ութերորդ օրը, երբ Հովհաննեսին թլփատում էին, նրան թույլ տրվեց խոսել։ Երկու մարգարե, որոնք համր դարձվեցին սրբարանում գտնվելիս։ Երրորդ մարգարեն, որը համր դարձվեց սրբարանում Քրիստոսին տեսնելիս, Դանիելն էր։ Տասներորդ գլխում Դանիելը սրբարանում է, և երեք հպումներից հենց երկրորդի պահին նա համր է դարձվում։ Միջնակետում Դանիելը համր է դարձվում։

Եվ երբ նա ինձ այսպիսի խոսքեր ասաց, ես երեսս դեպի գետին դարձրի և համրացա։ Եվ ահա մարդկանց որդիների նմանության պես մեկը դիպավ իմ շուրթերին. այն ժամանակ ես բացեցի իմ բերանը և խոսեցի ու ասացի իմ առաջ կանգնածին. «Ո՛վ իմ տեր, տեսիլքի պատճառով ցավերս ինձ վրա շրջվեցին, և ես ոչ մի զորություն չպահեցի»։ Դանիել 10:15, 16.

Խոսելը

«Խոսելու» խորհրդանշական իմաստը դրսևորվում է շուտով ընդունվելիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է վիշապի պես, Բաղաամի ավանակը խոսում է, Ամբակումի տեսիլքը խոսում է և չի ստում։ Այն երեք համր մարգարեները, որոնք սրբարանում գտնվելիս համր են դարձվում, խոսում են Երուսաղեմի կործանման ժամանակ։ Զաքարիան էլ խոսում է՝ հաստատելու, որ իր որդու նոր անունը ճիշտ է՝ այդպիսով նախապատկերելով փիլադելփիացիներին, որոնց նոր անուն է տրվում։

Հաղթողին պիտի կանգնեցնեմ որպես սյուն իմ Աստծու տաճարում, և նա այլևս դուրս չի գա այնտեղից. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ Աստծու անունը, և իմ Աստծու քաղաքի անունը, այսինքն՝ նոր Երուսաղեմի, որ իջնում է երկնքից՝ իմ Աստծուց. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ նոր անունը։ Հայտնություն 3:12։

Զաքարիային մի գրատախտակ տրվեց՝ Հովհաննեսի նոր անունը գրելու համար։

Եվ եղավ, որ ութերորդ օրը եկան մանուկին թլփատելու, և նրան Զաքարիա էին կոչում՝ իր հոր անունով։ Բայց նրա մայրը պատասխանեց ու ասաց. «Ո՛չ, այլ Հովհաննես պիտի կոչվի»։ Եվ նրան ասացին. «Քո ազգականներից ոչ ոք այս անունով չի կոչվում»։ Եվ նշաններով հարցրին նրա հորը, թե ինչպե՛ս էր ուզում, որ նա կոչվեր։ Եվ նա գրատախտակ խնդրեց ու գրեց՝ ասելով. «Նրա անունը Հովհաննես է»։ Եվ բոլորը զարմացան։ Եվ իսկույն նրա բերանը բացվեց, և նրա լեզուն արձակվեց, և նա խոսեց ու օրհնեց Աստծուն։ Ղուկաս 1:59–64.

Հովհաննեսի նոր անունը համընկնում է Ֆիլադելֆիայի եկեղեցու հետ, իսկ Զաքարիա անունը համընկնում է Լաոդիկեայի հետ, ինչպես ներկայացված է Զաքարիայի անհավատությամբ երրորդ հրեշտակի լուրի նկատմամբ։ Բոլոր մարգարեները վերաբերում են վերջին օրերին, իսկ վերջին օրերը երրորդ հրեշտակի պատմությունն են։ Ուստի այն հրեշտակը, որ բերեց լուրը, պետք է լինի երրորդ հրեշտակը։ Զաքարիան հրաժարվեց հասկանալ, որ Տերը պիտի անցնի լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցու կողքով։ Այս մարգարեների մեջ ձայնի վերականգնության մասին դեռ ավելին կա ասելու, սակայն մենք կշարունակենք շարժվել դեպի Հովսիայի մարգարեական գծի ըմբռնումը։

Հովսիայի անիվը

Մենք անդրադարձել ենք տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջափուլին, որը սկսվեց մ.թ.ա. 622 թվականին՝ Հովսիայի Պասեքի ժամանակ, սակայն Հովսիայի գիծը սկսվում է մ.թ.ա. 622 թվականից շատ ավելի վաղ։ Իսրայելի ապստամբությունը, որը Սավուղին գահ բարձրացրեց որպես Իսրայելի առաջին թագավոր, սկիզբ դրեց Սավուղ թագավորի քառասնամյա գահակալությանը, որին հաջորդեց Դավիթ թագավորի քառասնամյա գահակալությունը, ապա՝ Սողոմոնի քառասնամյա գահակալությունը։ Աստծուն մերժելը, որն այդքան վիրավորեց Սամուել մարգարեին, տեղի ունեցավ մ.թ.ա. 1097 թվականին և սկիզբ է դնում ապստամբության մի մարգարեական գծի, որն ավարտվեց խաչի վրա, երբ հրեաները հայտարարեցին, որ իրենք Կեսարից բացի այլ թագավոր չունեն։

Բայց նրանք աղաղակում էին. «Վերցրո՛ւ նրան, վերցրո՛ւ, խաչի՛ր նրան»։ Պիղատոսը նրանց ասաց. «Ձեր Թագավորի՞ն խաչեմ»։ Քահանայապետերը պատասխանեցին. «Մենք թագավոր չունենք, բացի Կեսարից»։ Հովհաննես 19:15.

1097 թվականին երեք թագավորներ պետք է թագավորեին՝ յուրաքանչյուրը քառասուն տարի, մինչև Սողոմոնի մահը՝ մ.թ.ա. 977 թվականին, երբ այնուհետև թագավորությունը բաժանվեց հյուսիսի և հարավի։

Եվ դրանից հետո նրանք թագավոր ցանկացան. և Աստված նրանց տվեց Սավուղին՝ Կիսի որդուն, Բենիամինի ցեղից մի մարդու, քառասուն տարի ժամանակով։ Գործք 13:21։

Դավիթը երեսուն տարեկան էր, երբ սկսեց թագավորել, և թագավորեց քառասուն տարի։ Քեբրոնում նա յոթ տարի և վեց ամիս թագավորեց Հուդայի վրա, իսկ Երուսաղեմում՝ երեսուներեք տարի՝ ամբողջ Իսրայելի և Հուդայի վրա։ Բ Թագավորաց 2։4, 5։

Սողոմոնի թագավորությունը սկսվեց մ.թ.ա. 1017 թվականին. Տաճարի հիմքը դրվեց Սողոմոնի չորրորդ տարում (մ.թ.ա. 1013 թվականին)։ Շինարարությունը տևեց յոթ տարի (Գ Թագավորաց 6:37–38), և Տաճարը ավարտվեց Սողոմոնի տասնմեկերորդ տարվա ութերորդ ամսին։ Պաշտոնական օծումը տեղի ունեցավ յոթերորդ ամսին (Էթանիմ ամսին), Տաղավարահարաց տոնի ժամանակ (Գ Թագավորաց 8, Բ Մնացորդաց 5–7), մ.թ.ա. 1006 թվականին։ Թագավորները, Տաճարը և ազգը պատմության մեջ յուրաքանչյուրը ներկայացված են չորս հարյուր իննսուն տարվա մի ժամանակաշրջանով, որը հստակորեն նշանավորում է մարգարեական մի շրջան՝ թագավորների, Տաճարի կամ ազգի նկատմամբ ունեցած առնչությամբ։

Դանիելը գերեվարվել է Ք. ա. 607 թվականին, թեև աստվածաշնչյան ժամանակագրության մասնագետների մեծամասնությունը նշում է Ք. ա. 605 թվականը։ Պատմական տվյալները պետք է համապատասխանեն մարգարեական վկայությանը, իսկ Ք. ա. 1097 թվականին թագավոր ունենալու ցանկությամբ սկիզբ առնող պատմական ժամանակագծի վրա նշված պատմական իրադարձությունների խորհրդանշական իմաստը, մի քանի մարգարեական վկաների հիման վրա, պահանջում է, որ որպես ճիշտ կիրառություն ընդունվի Ք. ա. 607 թվականը, այլ ոչ թե Ք. ա. 605 թվականը։ Ք. ա. 607 թվականը թագավորների ժամանակագծում նշանավորում է չորս հարյուր իննսուն տարվա ավարտը, բայց միաժամանակ նաև սկիզբ է դնում այդ ժամանակագծում առկա յոթանասուն տարվա երեք հիմնական դրսևորումներից մեկին։ Ք. ա. 607 թվականը նշանավորում է այն յոթանասուն տարիների ավարտը, որոնք սկսվել էին Ք. ա. 677 թվականին՝ Մանասեի գերեվարությամբ։ Չորս հարյուր իննսուն տարվա խորհրդանիշի առաջին դրսևորումը (ժամանակագծում ունի երեք վկա) ավարտվում է այնտեղ, որտեղ ավարտվում է յոթանասուն տարվա երեք վկաներից մեկը և սկսվում է յոթանասուն տարվա մեկ այլ վկա։ Մաթեմատիկական կառուցվածքը վկայում է Ք. ա. 607 թվականի օգտին՝ հակառակ այն տեսակետի, թե Դանիելը գերեվարվել է Ք. ա. 605 թվականին։

Այն գծում, որն ընդգրկում է թագավորների հետ կապված՝ մ.թ.ա. 1097 թվականից մինչև մ.թ.ա. 607 թվականը ձգվող 490-ամյա ժամանակաշրջանը, կա նաև 490-ամյա մի ժամանակաշրջան՝ Սողոմոնի Տաճարի նվիրագործումից մինչև մ.թ.ա. 515 թվականին Զորաբաբելի կողմից հետգերության շրջանի Տաճարի նվիրագործումը։ Այդ 490-ամյա ժամանակաշրջանը բաղկացած է Սողոմոնի՝ իր թագավորության տասնմեկերորդ տարում կատարած նվիրագործումից հաշված 420 տարիներից և դրանց գումարվող՝ գերության ընթացքում Տաճարի ամայության 70 տարիներից, որոնք միասին կազմում են 490 տարի։ Արտաշեսի երրորդ հրամանագիրը տրվեց 59 տարի անց՝ մ.թ.ա. 457 թվականին, և նշանավորում է այն 490 տարիների սկիզբը, որոնք «սահմանված» էին (կտրված, Դանիել 9:24) Աստծո ժողովրդի համար և ավարտվեցին մ.թ. 34 թվականին՝ Ստեփանոսի քարկոծմամբ։ Անշուշտ, կան նաև բազմաթիվ այլ խորիմաստ ժամանակագրական վկայություններ այն մարգարեական գծում, որը սկսվում է մ.թ.ա. 1097 թվականին Աստծուն և Մարգարեության Հոգուն մերժելու հիմնարար հավատուրացությամբ և ավարտվում է այն պահին, երբ Ստեփանոսը տեսավ Քրիստոսին՝ կանգնած Աստծո աջ կողմում։ Այս վկայության մեջ գտնում ենք Հովսիայի մարգարեական անիվը։

Ես ասում եմ «հիմնարար ուրացություն», քանի որ գծի սկիզբը մատնանշում է այն ժամանակը, երբ Իսրայելը մերժեց Աստծուն՝ որպես Թագավոր, աշխարհիկ թագավոր ունենալու իր ցանկությամբ՝ այդպիսով նշանավորելով Իսրայելի մարդկային միապետության հիմնադրումը։ Սա գրում եմ նաև այն պատճառով, որ Հովսիայի անիվը (այս անունը նշանակում է «Աստծու հիմք») Աստծու ժողովրդի թե՛ հիմքի, թե՛ հիմնարար ուրացության խորհրդանիշն է։

Երբ Սողոմոնը մահացավ, և տասներկու ցեղերը բաժանվեցին հյուսիսային ու հարավային հատվածների, անհնազանդ մարգարեն հանդիմանեց Հերոբովամին՝ պաշտամունքի կեղծ համակարգը նվիրագործելու համար, և նրա հանդիմանությունը բովանդակում էր Հովսիա անունով գալիք թագավորի մասին մարգարեությունը։ Հերոբովամի և հյուսիսային տասը ցեղերի հիմնարար հավատուրացության ժամանակ մարգարեացվեց Հովսիայի և նրա օրոք տեղի ունենալիք հոգևոր զարթոնքի մասին, որը նշանավորվեց Ք. ա. 622 թվականի Մեծ Պասեքով։ Այդ հոգևոր զարթոնքն առաջ բերեցին Մովսեսի գրությունների հայտնաբերումը և Աստծու ժողովրդի նկատմամբ դատաստանի ազդարարումը՝ նրա շարունակական հավատուրացության համար։ Երբ Հովսիա թագավորին կարդացին Մովսեսի գրությունների խոսքերը, դա առաջ բերեց Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն հոգևոր զարթոնքը։ Ապագայում Հովսիա անունով մի մանկան ծննդյան մասին մարգարեությունը բովանդակում էր նաև հիմնարար հավատուրացության համար Հերոբովամ թագավորի դեմ անհնազանդ մարգարեի հնչեցրած մարգարեական դատապարտումը։

Մովսեսի անեծքը, ինչպես այն անվանում է Դանիելը, Ղևտական գրքի քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» են, և դա դարձավ Ուիլյամ Միլլերի հիմնարար հայտնագործությունը. Միլլերն ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշն է։ Միլլերի պատգամի զորացումը 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին տեղի ունեցավ 1838 և 1840 թվականներին «Հովսիա» Լիչի կատարած աշխատանքի շնորհիվ։ 1863 թվականին այդ հիմքերը մի կողմ դրվեցին, և «յոթ ժամանակները» դարձան ոչ միայն փիլադելփիական միլլերականների հիմնարար ճշմարտությունների, այլև այդ հիմքերի դեմ լավոդիկեական միլլերականության ապստամբության խորհրդանիշը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների միլլերականների պատմությունն իր մեջ կրում է «Հովսիայի» խորհրդանշականությունը, որը տառացի ճշգրտությամբ կրկնվելու է հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության մեջ։ Հովսիայի անիվը հետ է գնում մինչև Սավուղ թագավորի կախարդությունը, ապա հասնում մինչև կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լավոդիկեական եկեղեցու դուրս փսխվելը։ Եզեկիելի գրքում Հովսիայի անիվն այժմ կնիքազերծվում է՝ որպես հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման գագաթնակետ։

Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։