Քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը — թիվ քսանհինգ

Ես Հոգու մեջ էի Տիրոջ օրը, և իմ հետևից լսեցի մի մեծ ձայն՝ փողի պես, որ ասում էր. «Ես եմ Ալֆան և Օմեգան, առաջինը և վերջինը. և ինչ որ տեսնում ես, գրի՛ր գրքում և ուղարկի՛ր Ասիայում եղող յոթ եկեղեցիներին՝ Եփեսոս, և Զմյուռնիա, և Պերգամոն, և Թյատիրա, և Սարդիս, և Փիլադելփիա, և Լաոդիկեա»։ Եվ ես դարձա, որպեսզի տեսնեմ այն ձայնը, որ խոսում էր ինձ հետ։ Եվ երբ դարձա, տեսա յոթ ոսկե աշտանակներ։ Հայտնություն 1:10–12.

«Այդ օրերին ես՝ Դանիէլս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Ցանկալի հաց չէի ուտում, միս ու գինի բերանս չէր մտնում, և ամենևին չօծվեցի.... Ապա աչքերս վեր բարձրացրի ու նայեցի, և ահա՝ մի մարդ՝ բեհեզ հագած, որի մեջքը գոտևորված էր Ուփազի ընտիր ոսկով։ Նրա մարմինը ոսկեքարի նման էր, և նրա դեմքը՝ կայծակի երևույթի պես, նրա աչքերը՝ կրակի ճրագների պես, նրա բազուկներն ու ոտքերը՝ փայլեցված պղնձի գույնի նման, և նրա խոսքերի ձայնը՝ բազմության ձայնի պես» (Դանիէլ 10:2–6)։

«Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ Հովհաննեսը տվեց, երբ Քրիստոսը իրեն հայտնվեց Պատմոս կղզու վրա։ Դանիելին հայտնվեց ոչ պակաս անձ, քան Աստծո Որդին։ Մեր Տերը գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին ուսուցանելու, թե ինչ պիտի տեղի ունենար վերջին օրերում»։ Sanctified Life, 49.

«Անիվների մեջ անիվներ կային՝ այնպիսի բարդ դասավորությամբ, որ առաջին հայացքից Եզեկիելին դրանք ամբողջովին խառնաշփոթ թվացին։ Բայց երբ դրանք շարժվում էին, դա կատարվում էր գեղեցիկ ճշտությամբ և կատարյալ ներդաշնակությամբ։ Երկնային էակներն էին շարժման մեջ դնում այդ անիվները, և ամենից վեր՝ փառավոր շափյուղյա գահի վրա, գտնվում էր Հավիտենականը, մինչդեռ գահի շուրջը բոլորակվում էր ծիածանը՝ շնորհի և սիրո խորհրդանիշը։ Տեսարանի ահեղ փառքով համակված՝ Եզեկիելը երեսնիվայր ընկավ, երբ մի ձայն պատվիրեց նրան վեր կենալ և լսել Տիրոջ խոսքը։ Այնժամ նրան տրվեց Իսրայելի համար մի նախազգուշացման պատգամ»։ Testimonies, 751.

Եվ ես լսեցի Տիրոջ ձայնը, որ ասում էր. «Ո՞ւմ ուղարկեմ, և ո՞վ պիտի գնա մեզ համար»։ Այն ժամանակ ես ասացի. «Ահա ես եմ, ինձ ուղարկի՛ր»։ Եսայիա 6:8.

«Այս տեսիլքը Եզեկիելին տրվեց այն ժամանակ, երբ նրա միտքը լցված էր մռայլ կանխազգացումներով։ Նա տեսնում էր, որ իր հայրերի երկիրը ամայացած էր ընկած...»

«Նույն կերպ, երբ Աստված պատրաստվում էր սիրելի Հովհաննեսին բացել եկեղեցու պատմությունը գալիք դարերի համար, Նա նրան Փրկչի՝ Իր ժողովրդի հանդեպ ունեցած հետաքրքրության և հոգածության հավաստիքը տվեց՝ նրան հայտնելով «մարդու Որդուն նման Մեկին», որ շրջում էր աշտանակների միջով, որոնք խորհրդանշում էին յոթ եկեղեցիները։ …»

«Այս դասերը մեր օգտի համար են։ Մենք պետք է մեր հավատը հաստատուն պահենք Աստծու վրա, որովհետև հենց մեր առջև է այն ժամանակը, որ պիտի փորձի մարդկանց հոգիները։ …»

«Մենք կանգնած ենք մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունների շեմին։ Մարգարեությունը արագորեն կատարվում է։ Տերը դռան մոտ է։ Շուտով մեր առաջ պիտի բացվի մի ժամանակաշրջան, որը ճնշող հետաքրքրություն պիտի ունենա բոլոր կենդանի մարդկանց համար։ Անցյալի հակամարտությունները պիտի վերակենդանանան, նոր հակամարտություններ պիտի ծագեն։ Այն տեսարանները, որոնք պիտի իրականացվեն մեր աշխարհում, դեռևս անգամ չեն էլ պատկերացվել։ Սատանան գործում է մարդկային գործակալությունների միջոցով։ Նրանք, ովքեր ջանք են գործադրում Սահմանադրությունը փոխելու և կիրակիի պահպանումը պարտադրող օրենք ապահովելու համար, գրեթե չեն գիտակցում, թե ինչ պիտի լինի դրա հետևանքը։ Մի ճգնաժամ հենց մեր վրա է հասնում»։

«Բայց այս մեծ ճգնաժամի մեջ Աստծո ծառաները չպետք է իրենց վրա ապավինեն։ Եսայիային, Եզեկիելին և Հովհաննեսին տրված տեսիլքներում մենք տեսնում ենք, թե որքան սերտորեն է երկինքը կապված երկրի վրա կատարվող իրադարձությունների հետ, և թե որքան մեծ է Աստծո հոգածությունը նրանց հանդեպ, ովքեր հավատարիմ են Նրան։ Աշխարհը առանց իշխանի չէ։ Գալիք իրադարձությունների ընթացքը Տիրոջ ձեռքում է։ Երկնքի Վեհափառությունը ազգերի ճակատագիրը, ինչպես նաև Իր եկեղեցու հոգսերը, Իր իսկ հոգածության ներքո է պահում։ …»

«Եզեկիելի տեսիլքում Աստված Իր ձեռքն ուներ քերովբեների թևերի ներքո։ Սա նրա համար է, որ սովորեցնի Իր ծառաներին, թե աստվածային զորությունն է նրանց հաջողություն տալիս։ Նա կգործի նրանց հետ, եթե նրանք հեռացնեն անօրենությունը և դառնան սուրբ սրտով ու կյանքով։»

«Կենդանի արարածների միջով անցնող պայծառ լույսը, կայծակի արագությամբ շարժվելով, ներկայացնում է այն արագությունը, որով այս գործը վերջապես պիտի առաջ ընթանա դեպի իր ավարտը։ …»

«Եղբայրնե՛ր, այժմ վշտանալու և հուսահատվելու ժամանակ չէ, կասկածին և անհավատությանը տեղի տալու ժամանակ չէ։ Քրիստոսը հիմա այլևս Փրկիչ չէ Հովսեփի նոր գերեզմանի մեջ՝ մեծ քարով փակված և հռոմեական կնիքով կնքված. մենք հարություն առած Փրկիչ ունենք։ Նա Թագավորն է, Զորաց Տերն է. Նա նստում է քերովբեների միջև, և ազգերի կռվի ու խռովության մեջ էլ Նա դեռ պահպանում է Իր ժողովրդին։ Նա, Ով իշխում է երկինքներում, մեր Փրկիչն է։ Նա չափում է ամեն փորձությունը։ Նա հսկում է բոցի կրակը, որ պիտի փորձի ամեն մի հոգի։ Երբ թագավորների ամրոցները կործանվեն, երբ Աստծու բարկության նետերը խոցեն Իր թշնամիների սրտերը, Նրա ժողովուրդը ապահով կլինի Իր ձեռքերում»։ Վկայություններ, հատոր 5, 752–754։

Բայց ո՞վ կարող է դիմանալ նրա գալստյան օրը, և ո՞վ պիտի կանգնի, երբ նա հայտնվի. որովհետև նա նման է հալեցնողի կրակին և լվացարարների օճառին։ Եվ նա պիտի նստի որպես արծաթը հալեցնող և մաքրող. և պիտի մաքրի Ղևիի որդիներին ու պիտի զտի նրանց, ինչպես ոսկին և արծաթը, որպեսզի նրանք Տիրոջը արդարությամբ ընծա մատուցեն։ Այն ժամանակ Հուդայի և Երուսաղեմի ընծան հաճելի պիտի լինի Տիրոջը, ինչպես հին օրերում և ինչպես նախկին տարիներին։ Մաղաքիա 3:2–4.

Եվ եղավ երեսուներորդ տարում, չորրորդ ամսում, ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես Քեբար գետի մոտ էի՝ գերիների մեջ, երկինքները բացվեցին, և ես տեսա Աստծո տեսիլքներ։ Ամսվա հինգերորդ օրը, որը Հովակին թագավորի գերության հինգերորդ տարին էր։ Եզեկիել 1:1, 2.

Ուրեմն, ուրախացե՛ք, Սիոնի որդինե՛ր, և ցնծացե՛ք Տեր ձեր Աստծով, որովհետև Նա ձեզ տվել է վաղ անձրևը չափավոր, և ձեզ համար իջեցնելու է անձրևը՝ վաղ անձրևը և ուշ անձրևը՝ առաջին ամսում։ Հովել 2:23.

«Պատմության և մարգարեության մեջ Աստծո Խոսքը ներկայացնում է ճշմարտության և մոլորության միջև երկարատև հակամարտությունը։ Այդ հակամարտությունը դեռևս շարունակվում է։ Այն բաները, որոնք եղել են, պիտի կրկնվեն։ Հին վեճերը պիտի վերակենդանանան, և նոր տեսություններ շարունակ պիտի ծագեն։ Բայց Աստծո ժողովուրդը, որ իր հավատով և մարգարեության կատարմամբ մասնակցություն է ունեցել առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամների հռչակման մեջ, գիտի, թե որտեղ է կանգնած։ Նրանք ունեն մի փորձառություն, որ ավելի թանկարժեք է, քան ընտիր ոսկին։ Նրանք պետք է կանգնեն ժայռի պես հաստատ՝ իրենց վստահության սկզբնավորությունը մինչև վերջ անսասան պահելով»։ Manuscript Releases, հ. 1, 47։

Եվ երբ նա ինձ այսպիսի խոսքեր ասաց, ես երեսս դեպի գետին դարձրի և համրացա։ Եվ ահա մարդկանց որդիների նմանության պես մեկը դիպավ իմ շուրթերին. այն ժամանակ ես բացեցի իմ բերանը և խոսեցի ու ասացի իմ առաջ կանգնածին. «Ո՛վ իմ տեր, տեսիլքի պատճառով ցավերս ինձ վրա շրջվեցին, և ես ոչ մի զորություն չպահեցի»։ Դանիել 10:15, 16.

Հաղթողին պիտի կանգնեցնեմ որպես սյուն իմ Աստծու տաճարում, և նա այլևս դուրս չի գա այնտեղից. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ Աստծու անունը, և իմ Աստծու քաղաքի անունը, այսինքն՝ նոր Երուսաղեմի, որ իջնում է երկնքից՝ իմ Աստծուց. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ նոր անունը։ Հայտնություն 3:12։

Եվ եղավ, որ ութերորդ օրը եկան մանուկին թլփատելու, և նրան Զաքարիա էին կոչում՝ իր հոր անունով։ Բայց նրա մայրը պատասխանեց ու ասաց. «Ո՛չ, այլ Հովհաննես պիտի կոչվի»։ Եվ նրան ասացին. «Քո ազգականներից ոչ ոք այս անունով չի կոչվում»։ Եվ նշաններով հարցրին նրա հորը, թե ինչպե՛ս էր ուզում, որ նա կոչվեր։ Եվ նա գրատախտակ խնդրեց ու գրեց՝ ասելով. «Նրա անունը Հովհաննես է»։ Եվ բոլորը զարմացան։ Եվ իսկույն նրա բերանը բացվեց, և նրա լեզուն արձակվեց, և նա խոսեց ու օրհնեց Աստծուն։ Ղուկաս 1:59–64.

Բայց նրանք աղաղակում էին. «Վերցրո՛ւ նրան, վերցրո՛ւ, խաչի՛ր նրան»։ Պիղատոսը նրանց ասաց. «Ձեր Թագավորի՞ն խաչեմ»։ Քահանայապետերը պատասխանեցին. «Մենք թագավոր չունենք, բացի Կեսարից»։ Հովհաննես 19:15.

Եվ դրանից հետո նրանք թագավոր ցանկացան. և Աստված նրանց տվեց Սավուղին՝ Կիսի որդուն, Բենիամինի ցեղից մի մարդու, քառասուն տարի ժամանակով։ Գործք 13:21։

Դավիթը երեսուն տարեկան էր, երբ սկսեց թագավորել, և թագավորեց քառասուն տարի։ Քեբրոնում նա յոթ տարի և վեց ամիս թագավորեց Հուդայի վրա, իսկ Երուսաղեմում՝ երեսուներեք տարի՝ ամբողջ Իսրայելի և Հուդայի վրա։ Բ Թագավորաց 2։4, 5։