I have been drawing from a passage in Testimonies that provides various lines of truth in connection with the experience of Ezekiel, Isaiah and John within the sanctuary. John turned to see a voice behind him in Revelation chapter one.
Ես օգտվել եմ «Վկայություններ» գրքից մի հատվածից, որը ներկայացնում է ճշմարտության տարբեր գծեր՝ կապված Եզեկիելի, Եսայիայի և Հովհաննեսի փորձառության հետ սրբարանում։ Հայտնություն գրքի առաջին գլխում Հովհաննեսը շրջվեց՝ տեսնելու իր հետևից հնչող ձայնը։
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:10–12.
Ես Հոգու մեջ էի Տիրոջ օրը, և իմ հետևից լսեցի մի մեծ ձայն՝ փողի պես, որ ասում էր. «Ես եմ Ալֆան և Օմեգան, առաջինը և վերջինը. և ինչ որ տեսնում ես, գրի՛ր գրքում և ուղարկի՛ր Ասիայում եղող յոթ եկեղեցիներին՝ Եփեսոս, և Զմյուռնիա, և Պերգամոն, և Թյատիրա, և Սարդիս, և Փիլադելփիա, և Լաոդիկեա»։ Եվ ես դարձա, որպեսզի տեսնեմ այն ձայնը, որ խոսում էր ինձ հետ։ Եվ երբ դարձա, տեսա յոթ ոսկե աշտանակներ։ Հայտնություն 1:10–12.
From the isle of Patmos and then into the heavenly sanctuary, where John sees the vision of Christ that Sister White informs us of, is the same vision that Daniel saw in chapter ten of his book.
Պատմոս կղզուց և ապա երկնային սրբարանից, որտեղ Հովհաննեսը տեսնում է Քրիստոսի այն տեսիլքը, որի մասին մեզ տեղեկացնում է Քույր Ուայթը, նույն այն տեսիլքն է, որ Դանիելը տեսավ իր գրքի տասներորդ գլխում։
“‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all.... Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).
«Այդ օրերին ես՝ Դանիէլս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Ցանկալի հաց չէի ուտում, միս ու գինի բերանս չէր մտնում, և ամենևին չօծվեցի.... Ապա աչքերս վեր բարձրացրի ու նայեցի, և ահա՝ մի մարդ՝ բեհեզ հագած, որի մեջքը գոտևորված էր Ուփազի ընտիր ոսկով։ Նրա մարմինը ոսկեքարի նման էր, և նրա դեմքը՝ կայծակի երևույթի պես, նրա աչքերը՝ կրակի ճրագների պես, նրա բազուկներն ու ոտքերը՝ փայլեցված պղնձի գույնի նման, և նրա խոսքերի ձայնը՝ բազմության ձայնի պես» (Դանիէլ 10:2–6)։
“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.” Sanctified Life, 49.
«Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ Հովհաննեսը տվեց, երբ Քրիստոսը իրեն հայտնվեց Պատմոս կղզու վրա։ Դանիելին հայտնվեց ոչ պակաս անձ, քան Աստծո Որդին։ Մեր Տերը գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին ուսուցանելու, թե ինչ պիտի տեղի ունենար վերջին օրերում»։ Sanctified Life, 49.
The first nine verses identify how the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of human probation. The revelation was given by God to Jesus, who gave it to Gabriel, who gave it to John with a commission for John to send the message to the seven churches. Isaiah received his commission to do the same in chapter six, and Ezekiel received the same mandate in chapters two and three. John is a prisoner when he receives his commission, Ezekiel and Daniel are captives in Babylon and Isaiah is living in the history of the wicked king Ahaz of Judah.
Առաջին ինը համարները ցույց են տալիս, թե ինչպես է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը բացվում մարդկային փորձության ժամանակահատվածի փակվելուց անմիջապես առաջ։ Հայտնությունը տրվեց Աստծուց՝ Հիսուսին, որը այն տվեց Գաբրիելին, որը այն տվեց Հովհաննեսին՝ հանձնարարելով Հովհաննեսին ուղարկել պատգամը յոթ եկեղեցիներին։ Եսայիան իր հանձնարարությունը՝ նույնը կատարելու համար, ստացավ վեցերորդ գլխում, իսկ Եզեկիելը նույն պատվերը ստացավ երկրորդ և երրորդ գլուխներում։ Հովհաննեսը բանտարկյալ է, երբ ստանում է իր հանձնարարությունը, Եզեկիելն ու Դանիելը գերության մեջ են Բաբելոնում, իսկ Եսայիան ապրում է Հուդայի ամբարիշտ Աքազ թագավորի ժամանակների պատմության մեջ։
“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.
«Անիվների մեջ անիվներ կային՝ այնպիսի բարդ դասավորությամբ, որ առաջին հայացքից Եզեկիելին դրանք ամբողջովին խառնաշփոթ թվացին։ Բայց երբ դրանք շարժվում էին, դա կատարվում էր գեղեցիկ ճշտությամբ և կատարյալ ներդաշնակությամբ։ Երկնային էակներն էին շարժման մեջ դնում այդ անիվները, և ամենից վեր՝ փառավոր շափյուղյա գահի վրա, գտնվում էր Հավիտենականը, մինչդեռ գահի շուրջը բոլորակվում էր ծիածանը՝ շնորհի և սիրո խորհրդանիշը։ Տեսարանի ահեղ փառքով համակված՝ Եզեկիելը երեսնիվայր ընկավ, երբ մի ձայն պատվիրեց նրան վեր կենալ և լսել Տիրոջ խոսքը։ Այնժամ նրան տրվեց Իսրայելի համար մի նախազգուշացման պատգամ»։ Testimonies, 751.
Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:8.
Եվ ես լսեցի Տիրոջ ձայնը, որ ասում էր. «Ո՞ւմ ուղարկեմ, և ո՞վ պիտի գնա մեզ համար»։ Այն ժամանակ ես ասացի. «Ահա ես եմ, ինձ ուղարկի՛ր»։ Եսայիա 6:8.
“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate...
«Այս տեսիլքը Եզեկիելին տրվեց այն ժամանակ, երբ նրա միտքը լցված էր մռայլ կանխազգացումներով։ Նա տեսնում էր, որ իր հայրերի երկիրը ամայացած էր ընկած...»
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. …
«Նույն կերպ, երբ Աստված պատրաստվում էր սիրելի Հովհաննեսին բացել եկեղեցու պատմությունը գալիք դարերի համար, Նա նրան Փրկչի՝ Իր ժողովրդի հանդեպ ունեցած հետաքրքրության և հոգածության հավաստիքը տվեց՝ նրան հայտնելով «մարդու Որդուն նման Մեկին», որ շրջում էր աշտանակների միջով, որոնք խորհրդանշում էին յոթ եկեղեցիները։ …»
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. …
«Այս դասերը մեր օգտի համար են։ Մենք պետք է մեր հավատը հաստատուն պահենք Աստծու վրա, որովհետև հենց մեր առջև է այն ժամանակը, որ պիտի փորձի մարդկանց հոգիները։ …»
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
«Մենք կանգնած ենք մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունների շեմին։ Մարգարեությունը արագորեն կատարվում է։ Տերը դռան մոտ է։ Շուտով մեր առաջ պիտի բացվի մի ժամանակաշրջան, որը ճնշող հետաքրքրություն պիտի ունենա բոլոր կենդանի մարդկանց համար։ Անցյալի հակամարտությունները պիտի վերակենդանանան, նոր հակամարտություններ պիտի ծագեն։ Այն տեսարանները, որոնք պիտի իրականացվեն մեր աշխարհում, դեռևս անգամ չեն էլ պատկերացվել։ Սատանան գործում է մարդկային գործակալությունների միջոցով։ Նրանք, ովքեր ջանք են գործադրում Սահմանադրությունը փոխելու և կիրակիի պահպանումը պարտադրող օրենք ապահովելու համար, գրեթե չեն գիտակցում, թե ինչ պիտի լինի դրա հետևանքը։ Մի ճգնաժամ հենց մեր վրա է հասնում»։
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge. …
«Բայց այս մեծ ճգնաժամի մեջ Աստծո ծառաները չպետք է իրենց վրա ապավինեն։ Եսայիային, Եզեկիելին և Հովհաննեսին տրված տեսիլքներում մենք տեսնում ենք, թե որքան սերտորեն է երկինքը կապված երկրի վրա կատարվող իրադարձությունների հետ, և թե որքան մեծ է Աստծո հոգածությունը նրանց հանդեպ, ովքեր հավատարիմ են Նրան։ Աշխարհը առանց իշխանի չէ։ Գալիք իրադարձությունների ընթացքը Տիրոջ ձեռքում է։ Երկնքի Վեհափառությունը ազգերի ճակատագիրը, ինչպես նաև Իր եկեղեցու հոգսերը, Իր իսկ հոգածության ներքո է պահում։ …»
“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.
«Եզեկիելի տեսիլքում Աստված Իր ձեռքն ուներ քերովբեների թևերի ներքո։ Սա նրա համար է, որ սովորեցնի Իր ծառաներին, թե աստվածային զորությունն է նրանց հաջողություն տալիս։ Նա կգործի նրանց հետ, եթե նրանք հեռացնեն անօրենությունը և դառնան սուրբ սրտով ու կյանքով։»
“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. …
«Կենդանի արարածների միջով անցնող պայծառ լույսը, կայծակի արագությամբ շարժվելով, ներկայացնում է այն արագությունը, որով այս գործը վերջապես պիտի առաջ ընթանա դեպի իր ավարտը։ …»
“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.
«Եղբայրնե՛ր, այժմ վշտանալու և հուսահատվելու ժամանակ չէ, կասկածին և անհավատությանը տեղի տալու ժամանակ չէ։ Քրիստոսը հիմա այլևս Փրկիչ չէ Հովսեփի նոր գերեզմանի մեջ՝ մեծ քարով փակված և հռոմեական կնիքով կնքված. մենք հարություն առած Փրկիչ ունենք։ Նա Թագավորն է, Զորաց Տերն է. Նա նստում է քերովբեների միջև, և ազգերի կռվի ու խռովության մեջ էլ Նա դեռ պահպանում է Իր ժողովրդին։ Նա, Ով իշխում է երկինքներում, մեր Փրկիչն է։ Նա չափում է ամեն փորձությունը։ Նա հսկում է բոցի կրակը, որ պիտի փորձի ամեն մի հոգի։ Երբ թագավորների ամրոցները կործանվեն, երբ Աստծու բարկության նետերը խոցեն Իր թշնամիների սրտերը, Նրա ժողովուրդը ապահով կլինի Իր ձեռքերում»։ Վկայություններ, հատոր 5, 752–754։
Four biblical witnesses attest to the fact that the message of the Revelation of Jesus Christ is given to those persons who are typified by these prophet’s experiences in the sanctuary. It is when we enter into the heavenly sanctuary that we are given the message which we have been ordained to proclaim. The “furnace fire” which tests “every soul” is the furnace of Malachi three.
Չորս աստվածաշնչյան վկաներ վկայում են այն փաստի մասին, որ Հիսուս Քրիստոսի Հայտնության պատգամը տրվում է այն անձանց, որոնց նախատիպը ներկայացված է այս մարգարեի սրբարանում ունեցած փորձառություններով։ Երբ մենք մտնում ենք երկնային Սրբարանը, այն ժամանակ մեզ տրվում է այն պատգամը, որը մեզ վիճակված է հռչակել։ «Ամեն մի հոգի» փորձող «հնոցի կրակը» Մաղաքիա երրորդի հնոցն է։
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.
Բայց ո՞վ կարող է դիմանալ նրա գալստյան օրը, և ո՞վ պիտի կանգնի, երբ նա հայտնվի. որովհետև նա նման է հալեցնողի կրակին և լվացարարների օճառին։ Եվ նա պիտի նստի որպես արծաթը հալեցնող և մաքրող. և պիտի մաքրի Ղևիի որդիներին ու պիտի զտի նրանց, ինչպես ոսկին և արծաթը, որպեսզի նրանք Տիրոջը արդարությամբ ընծա մատուցեն։ Այն ժամանակ Հուդայի և Երուսաղեմի ընծան հաճելի պիտի լինի Տիրոջը, ինչպես հին օրերում և ինչպես նախկին տարիներին։ Մաղաքիա 3:2–4.
The refiner knows that the silver has been in the furnace for the correct amount of time when the silver is so pure that it reflects the refiner’s face. This fact about how silver was anciently refined, aligns with the causative verb “marah” that Daniel saw in chapter ten. In these final days the Lord is leading His people into the sanctuary to test, purify and purge the candidates to be a part of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. In this period of time, “He will work with” us, “if” we “will put away iniquity and become pure in heart and life.” Some as in Daniel ten flee from that experience, but those, symbolized by Daniel do see the great looking glass vision of the revelation of Jesus Christ will, as Isaiah illustrates have their lips touched with a coal from the altar and will be purified and prepared to give a message to both an apostate church, and then the world.
Մաքրագործողը գիտի, որ արծաթը հնոցում եղել է ճիշտ ժամանակի չափով, երբ այն այնքան մաքուր է դառնում, որ արտացոլում է մաքրագործողի դեմքը։ Արծաթի հնադարյան մաքրագործման այս փաստը համահունչ է «marah» պատճառական բային, որ Դանիելը տեսավ տասներորդ գլխում։ Այս վերջին օրերում Տերը Իր ժողովրդին առաջնորդում է դեպի սրբարան՝ փորձելու, մաքրագործելու և զտելու այն թեկնածուներին, որոնք պետք է մաս կազմեն հարյուր քառասունչորս հազարի դրոշի։ Ժամանակի այս շրջանում «Նա կգործի մեզ հետ», «եթե» մենք «հեռացնենք անօրենությունը և դառնանք մաքուր սրտով և կյանքով»։ Ոմանք, ինչպես Դանիել տասում, փախչում են այդ փորձառությունից, բայց նրանք, որ Դանիելով խորհրդանշված են, տեսնում են Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մեծ հայելու տեսիլքը և, ինչպես Եսայիան է պատկերում, նրանց շուրթերը կդիպչեն զոհասեղանի ածխին, և նրանք կմաքրագործվեն ու կպատրաստվեն պատգամ հռչակելու թե՛ հավատուրաց եկեղեցուն, և ապա՝ աշխարհին։
The message is presented to those faithful souls in the sanctuary. Leviticus twenty-three when aligned with the Pentecostal season is designed to reflect the Ark of the covenant in the Most Holy Place. By faith the structure of the chapter’s messages identifies three waymarks within the sacred history that the furnace test is accomplished. Divinely profound—the prophetic structure of chapter twenty-three allows the student of prophecy to locate Ezekiel in verse one of chapter one.
Ուղերձը ներկայացված է սրբարանում գտնվող այն հավատարիմ հոգիներին։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլուխը, երբ համադրվում է Պենտեկոստեական ժամանակաշրջանի հետ, նախատեսված է արտացոլելու ուխտի տապանակը Սրբություն Սրբոցում։ Հավատքով՝ գլխի պատգամների կառուցվածքը սուրբ պատմության մեջ ճանաչում է երեք սահմանաքար, որոնց շրջանակում կատարվում է հնոցի փորձությունը։ Աստվածային խորությամբ՝ քսաներեքերորդ գլխի մարգարեական կառուցվածքը մարգարեության ուսանողին հնարավորություն է տալիս տեղորոշել Եզեկիելին առաջին գլխի առաջին համարում։
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity. Ezekiel 1:1, 2.
Եվ եղավ երեսուներորդ տարում, չորրորդ ամսում, ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես Քեբար գետի մոտ էի՝ գերիների մեջ, երկինքները բացվեցին, և ես տեսա Աստծո տեսիլքներ։ Ամսվա հինգերորդ օրը, որը Հովակին թագավորի գերության հինգերորդ տարին էր։ Եզեկիել 1:1, 2.
As a priest during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle, five years before the third of three sieges of Jerusalem by Nebuchadnezzar in 587 BC. The thirtieth year in the verse is thirty years after the greatest revival of Old Testament history, and it is in the fifth day of the fifth year, thus placing the number five upon Ezekiel's testimony. In the two opening verses we find thirty identified once and the number five mentioned three times. In the structure of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season the second test represented by thirty reaches to the feast of trumpets, the five days to the ascension of Christ, then five days to the day of atonement, then five days to the waymark representing both the former (Pentecost) and latter (Tabernacles) rain. The structure presents thirty, followed by three steps of five. Ezekiel is in the temple and the structure of Leviticus twenty-three is the Ark.
Որպես քահանա՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակ, Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում՝ Ք.ա. 587 թվականին Նաբուգոդոնոսորի կողմից Երուսաղեմի երեք պաշարումներից երրորդից հինգ տարի առաջ։ Համարի մեջ նշված երեսուներորդ տարին Հին Կտակարանի պատմության ամենամեծ արթնությունից երեսուն տարի անց է, և դա հինգերորդ տարվա հինգերորդ օրն է, այսպիսով հինգ թիվը դրվելով Եզեկիելի վկայության վրա։ Բացման առաջին երկու համարներում մենք տեսնում ենք, որ երեսունը մեկ անգամ է նշված, իսկ հինգ թիվը՝ երեք անգամ։ Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքում, որը համադրված է Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, երեսունով ներկայացված երկրորդ փորձությունը հասնում է Փողերի տոնին, հինգ օրերը՝ դեպի Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր՝ դեպի Քավության օրը, ապա հինգ օր՝ դեպի ճանապարհային նշանը, որը ներկայացնում է թե՛ առաջին (Հոգեգալուստ), թե՛ վերջին (Տաղավարաց) անձրևը։ Կառուցվածքը ներկայացնում է երեսուն, որին հաջորդում են հինգի երեք աստիճաններ։ Եզեկիելը տաճարում է, և Ղևտացոց քսաներեքի կառուցվածքը Տապանակն է։
The history attests to the fact that Ezekiel at the point is five years before a symbolic siege that concludes typifying the soon-coming Sunday law as represented by the destruction of Jerusalem. The number ‘five’ is a primary element of the design of Leviticus twenty-three, as is the number thirty.
Պատմությունը վկայում է այն փաստը, որ Եզեկիելն այդ կետում հինգ տարի առաջ է մի խորհրդանշական պաշարումից, որն իր ավարտին բնորոշում է շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանմամբ։ «Հինգ» թիվը Ղևտական քսաներեքի կառուցվածքի հիմնական տարրերից է, ինչպես նաև «երեսուն» թիվը։
It has been shown in these articles that when the first twenty-two verses of the chapter are aligned with the final twenty-two verses, and then together those two lines of twenty-two verses are aligned with the Pentecostal season that the three-step testing process, which is the furnace fire of Malachi are clearly illustrated. The three steps possess an alpha and omega in the first and third steps that consists of a series of four waymarks that represent one step.
Այս հոդվածներում ցույց է տրվել, որ երբ գլխի առաջին քսաներկու համարները համադրվում են վերջին քսաներկու համարների հետ, և ապա այդ քսաներկու համարներից բաղկացած երկու տողերը միասին համադրվում են Հոգեգալստյան ժամանակաշրջանի հետ, ապա հստակորեն պատկերավորվում է, որ եռաքայլ փորձության ընթացքը Մաղաքիայի հնոցի կրակն է։ Երեք քայլերը առաջին և երրորդ քայլերում ունեն ալֆա և օմեգա, որը բաղկացած է չորս հանգուցային կետերի մի շարքից, որոնք ներկայացնում են մեկ քայլ։
Passover, followed by the feast of unleavened bread, followed by the first fruit offering of barley, then ‘five’ days to the end of the feast of unleavened bread. Those four waymarks make up the first test, and Jesus always illustrates the end by the beginning, and the third test is also made up of four waymarks. The feast of trumpets, then the ascension of Christ followed by the day of atonement, and then five days later the arrival of both Pentecost and Tabernacles. Pentecost is the symbol of the former rain and Tabernacles is a symbol of the latter rain. In the Leviticus twenty-three model both Pentecost and Tabernacles align.
Զատիկը, որին հաջորդում է Անխմոր Հացերի տոնը, ապա գարու առաջին պտուղների ընծայումը, ապա «հինգ» օր մինչև Անխմոր Հացերի տոնի ավարտը։ Այդ չորս սահմանաքարերը կազմում են առաջին փորձությունը, և Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբով, իսկ երրորդ փորձությունը նույնպես կազմված է չորս սահմանաքարերից։ Շեփորների տոնը, ապա Քրիստոսի համբարձումը, որին հաջորդում է Քավության օրը, և ապա հինգ օր անց թե՛ Հոգեգալստյան, թե՛ Տաղավարահարաց տոների գալուստը։ Հոգեգալուստը վաղ անձրևի խորհրդանիշն է, իսկ Տաղավարահարացը՝ վերջին անձրևի խորհրդանիշը։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի մոդելում թե՛ Հոգեգալուստը, թե՛ Տաղավարահարացը համընկնում են։
Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.
Ուրեմն, ուրախացե՛ք, Սիոնի որդինե՛ր, և ցնծացե՛ք Տեր ձեր Աստծով, որովհետև Նա ձեզ տվել է վաղ անձրևը չափավոր, և ձեզ համար իջեցնելու է անձրևը՝ վաղ անձրևը և ուշ անձրևը՝ առաջին ամսում։ Հովել 2:23.
The final testing and purification process began on December 31, 2023. The first test was the foundational test symbolized by the controversy of the “robbers of thy people” that divided the group who had been previously tried by the disappointment of July 18, 2020.
Վերջնական փորձության և մաքրման գործընթացը սկսվեց 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Առաջին փորձությունը հիմնարար փորձությունն էր, որը խորհրդանշվում էր «քո ժողովրդի ավազակների» հակամարտությամբ, որ բաժանեց այն խումբը, որը նախապես փորձության էր ենթարկվել 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությամբ։
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Manuscript Releases, volume 1, 47.
«Պատմության և մարգարեության մեջ Աստծո Խոսքը ներկայացնում է ճշմարտության և մոլորության միջև երկարատև հակամարտությունը։ Այդ հակամարտությունը դեռևս շարունակվում է։ Այն բաները, որոնք եղել են, պիտի կրկնվեն։ Հին վեճերը պիտի վերակենդանանան, և նոր տեսություններ շարունակ պիտի ծագեն։ Բայց Աստծո ժողովուրդը, որ իր հավատով և մարգարեության կատարմամբ մասնակցություն է ունեցել առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամների հռչակման մեջ, գիտի, թե որտեղ է կանգնած։ Նրանք ունեն մի փորձառություն, որ ավելի թանկարժեք է, քան ընտիր ոսկին։ Նրանք պետք է կանգնեն ժայռի պես հաստատ՝ իրենց վստահության սկզբնավորությունը մինչև վերջ անսասան պահելով»։ Manuscript Releases, հ. 1, 47։
In Leviticus twenty-three the first test is represented by a prophetic combination of three followed five days later by the end of unleavened bread. Passover was day one, the feast of unleavened bread was the second day and the first fruits offering was the third day. Five days later the feast of unleavened bread ended. The prophetic structure of the first of three tests is also represented in the third and final test. In that third waymark, made up of three waymarks followed by one, the feast of trumpets is day one, and Christ’s ascension is five days later, then the day of atonement follows five days later, then five days later both Pentecost and the feast of Tabernacles mark the soon-coming Sunday law, which is represented in the book of Ezekiel as the destruction of Jerusalem.
Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում առաջին փորձությունը ներկայացված է երեքի մարգարեական համադրությամբ, որին հինգ օր անց հաջորդում է անթթխմոր հացի տոնի ավարտը։ Զատիկը առաջին օրն էր, անթթխմոր հացի տոնը՝ երկրորդ օրը, իսկ առաջին պտուղների ընծայաբերությունը՝ երրորդ օրը։ Հինգ օր անց անթթխմոր հացի տոնն ավարտվում էր։ Երեք փորձություններից առաջինի մարգարեական կառուցվածքը ներկայացված է նաև երրորդ և վերջին փորձության մեջ։ Այդ երրորդ ճանապարհանիշում, որը կազմված է երեք ճանապարհանիշից, որոնց հաջորդում է մեկը, փողերի տոնը առաջին օրն է, և հինգ օր անց տեղի է ունենում Քրիստոսի համբարձումը, ապա հինգ օր անց հաջորդում է Քավության օրը, ապա հինգ օր անց և՛ Հոգեգալուստը, և՛ Տաղավարահարաց տոնը նշանավորում են շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը, որը Եզեկիելի գրքում ներկայացված է որպես Երուսաղեմի կործանում։
Between the end of the feast of unleavened bread and the feast of trumpets there are thirty days, that not only represent a symbol of a priest, but also the second test of the three tests represented within the Divine illustration.
Անխմոր հացերի տոնի ավարտի և փողերի տոնի միջև կա երեսուն օր, որոնք ոչ միայն ներկայացնում են քահանայի խորհրդանիշ, այլև Աստվածային պատկերավորման մեջ ներկայացված երեք փորձություններից երկրորդը։
The baptism of Christ illustrates the three waymarks of Passover, unleavened bread and first fruits, for those three waymarks represent Christ’s death, burial and resurrection. Those three steps which are followed by five days to the fourth step, represented by the end of the feast of unleavened bread. The baptism presents the three steps in one brief moment when John baptized his Messiah. The spring feasts separates those three steps by one day each, and the fall feasts separates those three steps by five days.
Քրիստոսի մկրտությունը պատկերում է Զատկի, Անթթխմոր հացի և Առաջին պտուղների երեք նշանաքարերը, որովհետև այդ երեք նշանաքարերը ներկայացնում են Քրիստոսի մահը, թաղումը և հարությունը։ Այդ երեք քայլերին հաջորդում են հինգ օր մինչև չորրորդ քայլը, որը ներկայացված է Անթթխմոր հացի տոնի ավարտով։ Մկրտությունը ներկայացնում է այդ երեք քայլերը մեկ կարճ պահին, երբ Հովհաննեսը մկրտեց իր Մեսիային։ Գարնանային տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը՝ յուրաքանչյուրը մեկական օրով, իսկ աշնանային տոները բաժանում են այդ երեք քայլերը հինգ օրով։
When we apply the first test of the spring feasts as a combination of three waymarks that are followed by one waymark five days later; and then apply the fall feasts as three waymarks that are followed five days later by one waymark, there is a prophetic structure established which consists of an alpha waymark of three followed by five days, which is then followed by thirty days, and the third test of the fall feasts as a waymark of three followed by five days—the structure illustrates the first test as covering a total of five days, followed by a second test of thirty days that reach to the third waymark of five days. Five plus thirty, plus five is forty (5 + 30 + 5 = 40).
Երբ մենք գարնան տոների առաջին փորձությունը գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշների համադրություն, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, և ապա աշնան տոները գործադրում ենք որպես երեք սահմանանիշ, որոնց հինգ օր անց հետևում է մեկ սահմանանիշ, հաստատվում է մարգարեական մի կառուցվածք, որը բաղկացած է երեքից կազմված ալֆա սահմանանիշից, որին հաջորդում են հինգ օր, ապա դրան հաջորդում են երեսուն օր, և աշնան տոների երրորդ փորձությունը՝ որպես երեքից կազմված սահմանանիշ, որին հաջորդում են հինգ օր. կառուցվածքը ցույց է տալիս, որ առաջին փորձությունն ընդգրկում է ընդհանուր առմամբ հինգ օր, որին հաջորդում է երեսուն օր տևող երկրորդ փորձությունը, որը հասնում է հինգ օրից կազմված երրորդ սահմանանիշին։ Հինգ գումարած երեսուն, գումարած հինգ՝ քառասուն է (5 + 30 + 5 = 40)։
Christ’s baptism was immediately followed by forty days, that concluded with three tests. Much more can be recognized in the structure of Leviticus twenty-three in combination with the Pentecostal season, but at another level the chapter represents the Ark in the Most Holy Place.
Քրիստոսի մկրտությանը անմիջապես հաջորդեցին քառասուն օր, որոնք ավարտվեցին երեք փորձություններով։ Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի կառուցվածքում, Պենտեկոստեի շրջանի հետ համադրությամբ, կարելի է ճանաչել շատ ավելիին, սակայն մեկ այլ մակարդակում այդ գլուխը ներկայացնում է Ամենասուրբ վայրում գտնվող Տապանակը։
The spring and fall feasts in Leviticus twenty-three are placed in the middle of two Sabbaths. Those two Sabbaths represent the two covering cherubs and the waymarks of the Pentecostal season aligned with Leviticus twenty-three represent the Ark and the two covering cherubs. Ezekiel is taken into the sanctuary in chapter one, and when he is taken there, he is located five days before the siege which leads to the destruction of Jerusalem typifying the soon-coming Sunday law. The Sunday law is represented by Pentecost and Tabernacles in Leviticus twenty-three. Ezekiel is in the thirtieth year, and thirty is the period of the second of the three tests that make up the furnace fire of Malachi three. The second test is represented by thirty days, just as Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Great Passover, as the historians refer to it. Ezekiel is five years before the siege that lasted eighteen months, and he is in the temple, which is the middle of the three final tests that purify and purge the remnant. Peter was at Caesarea-Philippi (Panium), also in the middle of three tests, as represented by Panium (Caesarea-Philippi), the mount of Transfiguration and the cross.
Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում գարնանային և աշնանային տոները տեղադրված են երկու շաբաթների միջև։ Այդ երկու շաբաթները ներկայացնում են երկու ծածկող քերովբեներին, և Պենտեկոստեի ժամանակաշրջանի նշանները, որ համընկնում են Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխի հետ, ներկայացնում են Տապանակը և երկու ծածկող քերովբեներին։ Եզեկիելը առաջին գլխում տարվում է սրբարան, և երբ նա տարվում է այնտեղ, նա գտնվում է պաշարումից հինգ օր առաջ, այն պաշարումից, որը տանում է դեպի Երուսաղեմի կործանումը՝ նախապատկերելով շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքը։ Կիրակնօրյա օրենքը Ղևտացոց քսաներորդ երրորդ գլխում ներկայացված է Պենտեկոստեով և Տաղավարահարաց տոնով։ Եզեկիելը գտնվում է երեսուներորդ տարում, և երեսունը Մաղաքիա երրորդ գլխի հնոցի կրակը կազմող երեք փորձություններից երկրորդի ժամանակահատվածն է։ Երկրորդ փորձությունը ներկայացված է երեսուն օրով, ինչպես Եզեկիելը գտնվում է տասնյոթերորդ Հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարում, որը սկսվել էր Հովսիայի Մեծ Զատկից, ինչպես պատմիչներն են այն անվանում։ Եզեկիելը պաշարումից հինգ տարի առաջ է, այն պաշարումից, որ տևեց տասնութ ամիս, և նա տաճարում է, որը մնացորդին մաքրող և զտող երեք վերջնական փորձությունների միջնակետն է։ Պետրոսը Կեսարիա-Փիլիպպեում (Պանիում) էր, նույնպես երեք փորձությունների միջնամասում, ինչպես ներկայացված է Պանիումով (Կեսարիա-Փիլիպպե), Պայծառակերպության լեռով և խաչով։
In 592 BC Ezekiel is supernaturally made “dumb” and only speaks when God opens his mouth. That condition continues until the fall of Jerusalem in 585/6 BC. God had caused him to speak when the siege began, the day “the desire of” his “eyes” died, but he was not allowed to speak freely until Jerusalem “the desire of” Israel’s “eyes” had fallen. Jerusalem’s fall represents the soon-coming Sunday law, and it is there that John the Baptist’s father, a priest of the eighth course, who was made dumb while serving in the temple, which is where Ezekiel was (in vision) was also made dumb for about nine months. It was on the eighth day after John’s birth, when John was being circumcised that he was allowed to speak. Two prophets made dumb while in the sanctuary. The third prophet to be made dumb while viewing Christ in the sanctuary was Daniel. In chapter ten, Daniel is in the sanctuary, and just as he is being touched a second of three times he is made dumb. At the middle point Daniel is made dumb.
Ք.ա. 592 թվականին Եզեկիելը գերբնական կերպով «համր» է դառնում և խոսում է միայն այն ժամանակ, երբ Աստված բացում է նրա բերանը։ Այդ վիճակը շարունակվում է մինչև Երուսաղեմի անկումը՝ Ք.ա. 585/6 թվականին։ Աստված նրան խոսեցրել էր, երբ պաշարումը սկսվել էր՝ այն օրը, երբ նրա «աչքերի ցանկությունը» մահացավ, սակայն նրան թույլ չէր տրվում ազատորեն խոսել, մինչև որ ընկել էր Երուսաղեմը՝ Իսրայելի «աչքերի ցանկությունը»։ Երուսաղեմի անկումը ներկայացնում է շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքը, և հենց այնտեղ է, որ Հովհաննես Մկրտչի հայրը՝ ութերորդ հերթի քահանան, որ համրացվել էր տաճարում ծառայելիս, որտեղ Եզեկիելն էլ գտնվում էր (տեսիլքում), նույնպես համրացվել էր մոտ ինը ամիս։ Հովհաննեսի ծնունդից հետո ութերորդ օրը, երբ Հովհաննեսին թլփատում էին, նրան թույլ տրվեց խոսել։ Երկու մարգարեներ, որ համրացվեցին սրբարանում եղած ժամանակ։ Երրորդ մարգարեն, որ համրացվեց սրբարանում Քրիստոսին տեսնելիս, Դանիելն էր։ Տասներորդ գլխում Դանիելը սրբարանում է, և ճիշտ այն պահին, երբ երեք անգամներից երկրորդ անգամն են դիպչում նրան, նա համրացվում է։ Միջնակետում Դանիելը համրացվում է։
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:15, 16.
Եվ երբ նա ինձ այսպիսի խոսքեր ասաց, ես երեսս դեպի գետին դարձրի և համրացա։ Եվ ահա մարդկանց որդիների նմանության պես մեկը դիպավ իմ շուրթերին. այն ժամանակ ես բացեցի իմ բերանը և խոսեցի ու ասացի իմ առաջ կանգնածին. «Ո՛վ իմ տեր, տեսիլքի պատճառով ցավերս ինձ վրա շրջվեցին, և ես ոչ մի զորություն չպահեցի»։ Դանիել 10:15, 16.
Speaking
Խոսելը
The symbolism of “speaking” is marked at the soon-coming Sunday law when the United States speaks as a dragon, Balaam’s ass speaks, Habakkuk’s vision speaks and does not lie. The three dumb prophets who are made dumb while in the sanctuary, speak at the destruction of Jerusalem. With Zachariah, he speaks to identify that his son’s new name is correct, thus typifying tho Philadelphian's who are given a new name.
«Խոսելու» խորհրդանիշը նշանավորվում է մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է վիշապի պես, Բաղաամի էշը խոսում է, Ամբակումի տեսիլքը խոսում է և չի ստում։ Այն երեք համր մարգարեները, որոնք սրբարանում գտնվելիս համրացվում են, խոսում են Երուսաղեմի կործանման ժամանակ։ Զաքարիայի պարագայում նա խոսում է՝ հաստատելու համար, որ իր որդու նոր անունը ճիշտ է, այդպիսով նախատիպելով ֆիլադելփիացիներին, որոնց տրվում է նոր անուն։
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.
Հաղթողին պիտի կանգնեցնեմ որպես սյուն իմ Աստծու տաճարում, և նա այլևս դուրս չի գա այնտեղից. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ Աստծու անունը, և իմ Աստծու քաղաքի անունը, այսինքն՝ նոր Երուսաղեմի, որ իջնում է երկնքից՝ իմ Աստծուց. և նրա վրա պիտի գրեմ իմ նոր անունը։ Հայտնություն 3:12։
Zachariah was given a tablet to write the new family name of John.
Զաքարիային տրվեց մի տախտակ, որպեսզի գրի Հովհաննեսի նոր ընտանեկան անունը։
And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.
Եվ եղավ, որ ութերորդ օրը եկան մանուկին թլփատելու, և նրան Զաքարիա էին կոչում՝ իր հոր անունով։ Բայց նրա մայրը պատասխանեց ու ասաց. «Ո՛չ, այլ Հովհաննես պիտի կոչվի»։ Եվ նրան ասացին. «Քո ազգականներից ոչ ոք այս անունով չի կոչվում»։ Եվ նշաններով հարցրին նրա հորը, թե ինչպե՛ս էր ուզում, որ նա կոչվեր։ Եվ նա գրատախտակ խնդրեց ու գրեց՝ ասելով. «Նրա անունը Հովհաննես է»։ Եվ բոլորը զարմացան։ Եվ իսկույն նրա բերանը բացվեց, և նրա լեզուն արձակվեց, և նա խոսեց ու օրհնեց Աստծուն։ Ղուկաս 1:59–64.
John’s new name aligns with the church of Philadelphia, and the name Zachariah aligns with Laodicea as represented by Zachariah’s unbelief in the message of the third angel. All the prophets address the latter days, and latter days are the history of the third angel. So the angel that brought the message must be the third angel. Zachariah refused to understand that the Lord would pass by the Laodicean Seventh-day Adventist church. There is more to say about the restoration of the voice in these prophets, but we will continue to move towards and understanding of Josiah’s prophetic line.
Հովհաննեսի նոր անունը համապատասխանում է Փիլադելֆիայի եկեղեցուն, իսկ Զաքարիայի անունը համապատասխանում է Լաոդիկիային, ինչպես ներկայացված է երրորդ հրեշտակի պատգամի նկատմամբ Զաքարիայի անհավատությամբ։ Բոլոր մարգարեները վերաբերում են վերջին օրերին, իսկ վերջին օրերը երրորդ հրեշտակի պատմությունն են։ Ուստի պատգամը բերող հրեշտակը պետք է լինի երրորդ հրեշտակը։ Զաքարիան հրաժարվեց հասկանալ, որ Տերը պիտի անցներ Լաոդիկյան Յոթներորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու կողքով։ Այս մարգարեների մեջ ձայնի վերականգնության մասին դեռ ավելին կա ասելու, սակայն մենք պիտի շարունակենք շարժվել դեպի Հոսիայի մարգարեական գծի ըմբռնումը։
Josiah’s Wheel
Հովսիայի անիվը
We have addressed the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Passover in 622 BC, but the line of Josiah begins well before 622 BC. The rebellion of Israel that brought Saul to the throne as Israel’s first king marked forty years that king Saul would rule, followed by forty years that king David would rule, followed by forty years that Solomon would rule. The rejection of God that so offended the prophet Samuel occurred in 1097 BC, and begins a prophetic line of rebellion that ended at the cross when the Jews pronounced, they had no king, but Caesar.
Մենք անդրադարձել ենք յոթանասուներորդ Յոբելյանական շրջանին, որը սկսվեց Հովսիայի Զատիկով՝ մ.թ.ա. 622 թվականին, սակայն Հովսիայի գիծը սկսվում է մ.թ.ա. 622 թվականից շատ ավելի առաջ։ Իսրայելի ապստամբությունը, որը Սավուղին բարձրացրեց գահին որպես Իսրայելի առաջին թագավոր, նշանավորեց այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սավուղ թագավորը պիտի իշխեր, որին հաջորդեցին այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Դավիթ թագավորը պիտի իշխեր, և ապա այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Սողոմոնը պիտի իշխեր։ Աստծո մերժումը, որ այդպես վիրավորեց Սամուել մարգարեին, տեղի ունեցավ մ.թ.ա. 1097 թվականին և սկիզբ դրեց ապստամբության մի մարգարեական գծի, որն ավարտվեց խաչի վրա, երբ հրեաները հռչակեցին, թե իրենք թագավոր չունեն, այլ միայն Կեսարը։
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Բայց նրանք աղաղակում էին. «Վերցրո՛ւ նրան, վերցրո՛ւ, խաչի՛ր նրան»։ Պիղատոսը նրանց ասաց. «Ձեր Թագավորի՞ն խաչեմ»։ Քահանայապետերը պատասխանեցին. «Մենք թագավոր չունենք, բացի Կեսարից»։ Հովհաննես 19:15.
In 1097, three kings would reign for forty years each until the death of Solomon in 977 BC, when the kingdom then divided into north and south.
1097 թվականին երեք թագավորներ պետք է թագավորեին՝ յուրաքանչյուրը քառասուն տարի, մինչև Սողոմոնի մահը՝ մ.թ.ա. 977 թվականին, երբ այնուհետև թագավորությունը բաժանվեց հյուսիսի և հարավի։
And afterward they desired a king: and God gave unto them Saul the son of Cis, a man of the tribe of Benjamin, by the space of forty years. Acts 13:21.
Եվ դրանից հետո նրանք թագավոր ցանկացան. և Աստված նրանց տվեց Սավուղին՝ Կիսի որդուն, Բենիամինի ցեղից մի մարդու, քառասուն տարի ժամանակով։ Գործք 13:21։
David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 2:4, 5.
Դավիթը երեսուն տարեկան էր, երբ սկսեց թագավորել, և թագավորեց քառասուն տարի։ Քեբրոնում նա յոթ տարի և վեց ամիս թագավորեց Հուդայի վրա, իսկ Երուսաղեմում՝ երեսուներեք տարի՝ ամբողջ Իսրայելի և Հուդայի վրա։ Բ Թագավորաց 2։4, 5։
Solomon’s reign began in 1017 BC; the foundation of the Temple was laid in Solomon’s fourth year (1013 BC). Construction lasted seven years (1 Kings 6:37–38), and the Temple was completed in the eighth month of Solomon’s eleventh year. The formal dedication took place in the seventh month (the month of Ethanim), during the Feast of Tabernacles (1 Kings 8; 2 Chronicles 5–7), 1006 BC. The kings, the Temple and the nation each are represented in the history with a four-hundred-and-ninety-year period that distinctly marks a prophetic period in relation to either the kings, the Temple or the nation.
Սողոմոնի թագավորությունը սկսվեց մ.թ.ա. 1017 թվականին. Տաճարի հիմքը դրվեց Սողոմոնի չորրորդ տարում (մ.թ.ա. 1013 թվականին)։ Շինարարությունը տևեց յոթ տարի (Գ Թագավորաց 6:37–38), և Տաճարը ավարտվեց Սողոմոնի տասնմեկերորդ տարվա ութերորդ ամսին։ Պաշտոնական օծումը տեղի ունեցավ յոթերորդ ամսին (Էթանիմ ամսին), Տաղավարահարաց տոնի ժամանակ (Գ Թագավորաց 8, Բ Մնացորդաց 5–7), մ.թ.ա. 1006 թվականին։ Թագավորները, Տաճարը և ազգը պատմության մեջ յուրաքանչյուրը ներկայացված են չորս հարյուր իննսուն տարվա մի ժամանակաշրջանով, որը հստակորեն նշանավորում է մարգարեական մի շրջան՝ թագավորների, Տաճարի կամ ազգի նկատմամբ ունեցած առնչությամբ։
Daniel was taken captive in 607 BC, though the majority of biblical chronologists identify 605 BC. The historical record must align with the prophetic testimony, and the symbolism of the events that are historically marked on the line of history that begins with the desire for a king in 1097 BC demands upon several prophetic witnesses that 607 BC is the accurate application, and not 605 BC. 607 BC marks the end of four-hundred and ninety years in the line of kings, but it also begins one of the three primary representations of seventy years that occur in the line. 607 BC marks the end of seventy years that began with the captivity of Manasseh in 677 BC. The first representation of the symbol of four hundred and ninety years (that possesses three witnesses in the line), concludes where one of the three witnesses of seventy years ends and another witness of seventy years begins the mathematical structure testifies to 607 BC, in spite of the idea that Daniel was taken captive in 605 BC.
Դանիելը գերեվարվեց մ.թ.ա. 607 թվականին, թեև աստվածաշնչյան ժամանակագրողների մեծամասնությունը մատնանշում է մ.թ.ա. 605 թվականը։ Պատմական արձանագրությունը պետք է համահունչ լինի մարգարեական վկայությանը, և այն իրադարձությունների խորհրդանշական նշանակությունը, որոնք պատմականորեն նշված են այն ժամանակագրական գծի վրա, որ սկսվում է մ.թ.ա. 1097 թվականին թագավոր ունենալու ցանկությամբ, մի քանի մարգարեական վկաների հիման վրա պահանջում է, որ մ.թ.ա. 607 թվականը լինի ճշգրիտ կիրառությունը, և ոչ թե մ.թ.ա. 605 թվականը։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է թագավորների շարքում չորս հարյուր իննսուն տարիների ավարտը, սակայն այն նաև սկսում է յոթանասուն տարիների երեք հիմնական ներկայացումներից մեկը, որոնք հանդիպում են այդ շարքում։ Մ.թ.ա. 607 թվականը նշանավորում է այն յոթանասուն տարիների ավարտը, որոնք սկսվել էին Մանասեի գերեվարմամբ մ.թ.ա. 677 թվականին։ Չորս հարյուր իննսուն տարիների խորհրդանիշի առաջին ներկայացումը (որը այդ շարքում ունի երեք վկա) եզրափակվում է այնտեղ, որտեղ յոթանասուն տարիների երեք վկաներից մեկն ավարտվում է, և յոթանասուն տարիների մեկ այլ վկա սկսվում է. մաթեմատիկական կառուցվածքը վկայում է մ.թ.ա. 607 թվականի օգտին՝ հակառակ այն կարծիքի, թե Դանիելը գերեվարվել է մ.թ.ա. 605 թվականին։
Within the line that contains a period of 490 years associated with the kings from 1097 BC unto 607 BC, there is also 490 years from the dedication of Solomon’s Temple unto the dedication of the post-exile Temple by Zerubbabel in 516 BC. That 490 years consists of 420 years from Solomon’s dedication in his eleventh year, added to the 70 years the Temple was desolate during the captivity equaling 490 years. The third decree of Artaxerxes came 59 years later in 457 BC, and marks the beginning of 490 years that were “determined” (cut off, Daniel 9:24) for God’s people which concluded in the year 34 at the stoning of Stephen. There is of course, many other profound chronological witnesses in the prophetic line that begins with the foundational apostasy of rejecting God and the Spirit of Prophecy in 1097 BC and ends when Stephen saw Christ standing at the right hand of God. Within this testimony we find the prophetic wheel of Josiah.
1097 թ.ա.-ից մինչև 607 թ.ա. թագավորների հետ առնչվող 490-ամյա ժամանակահատվածը պարունակող գծի ներսում առկա է նաև 490 տարի՝ Սողոմոնի Տաճարի նվիրումից մինչև գերությունից հետո Զորաբաբելի կողմից Տաճարի նվիրումը 516 թ.ա.-ին։ Այդ 490 տարին կազմված է Սողոմոնի նվիրումից՝ նրա տասնմեկերորդ տարում, եղած 420 տարիներից, որոնց գումարված են գերության ընթացքում Տաճարի ամայացած լինելու 70 տարիները՝ կազմելով 490 տարի։ Արտաշէսի երրորդ հրովարտակը եկավ 59 տարի անց՝ 457 թ.ա.-ին, և նշում է 490 տարիների սկիզբը, որոնք «որոշված» էին (կտրված էին, Դանիել 9:24) Աստծո ժողովրդի համար և ավարտվեցին 34 թվականին՝ Ստեփանոսի քարկոծությամբ։ Անշուշտ, կան նաև շատ այլ խորքային ժամանակագրական վկայություններ այն մարգարեական գծում, որը սկսվում է 1097 թ.ա.-ին Աստծուն և Մարգարեության Հոգուն մերժելու հիմնարար ուրացությամբ և ավարտվում է այն ժամանակ, երբ Ստեփանոսը տեսավ Քրիստոսին՝ կանգնած Աստծո աջ կողմում։ Այս վկայության մեջ մենք գտնում ենք Հովսիայի մարգարեական անիվը։
I say “foundational apostasy,” for the beginning of the line identifies when Israel rejected God as King, in their desire to have a worldly king thus marking the foundation of Israel’s human monarchy. I also write this for the wheel of Josiah, which means “foundation of God,” is a symbol of both the foundation and the foundational apostasy of God’s people.
Ես ասում եմ «հիմնարար ուրացություն», որովհետև գծի սկիզբը ցույց է տալիս, թե երբ Իսրայելը, աշխարհիկ թագավոր ունենալու իր ցանկությամբ, մերժեց Աստծուն որպես Թագավոր, և այդպիսով նշանավորեց Իսրայելի մարդկային միապետության հիմքը։ Ես այսպես եմ գրում նաև Հովսիայի անիվի համար, որի անունը նշանակում է «Աստծո հիմք», որովհետև այն խորհրդանիշ է թե՛ հիմքի, թե՛ Աստծո ժողովրդի հիմնարար ուրացության։
When Solomon died and the twelve tribes divided into north and south Jeroboam’s dedication of the counterfeit system of worship was rebuked by the disobedient prophet, and his rebuke contained the prophecy of a coming king named Josiah. At the foundational apostasy of Jeroboam and the ten northern tribes the prophecy of Josiah and his revival that is marked by the Great Passover of 622 BC was predicted. That revival was brought about by the discovery of the writings of Moses’ and the pronouncement of judgment upon God’s people for their continual apostasy. When the words from the writings of Moses were read to king Josiah, it produced the greatest revival of Old Testament history. The prophecy of a future child being born named Josiah also contained of the prophetic condemnation of the foundational apostasy levelled against king Jeroboam by the disobedient prophet.
Երբ Սողոմոնը մահացավ, և տասներկու ցեղերը բաժանվեցին հյուսիսի ու հարավի, Երոբովամի կողմից կեղծ երկրպագության համակարգի հաստատումը հանդիմանվեց անհնազանդ մարգարեի կողմից, և նրա հանդիմանությունը պարունակում էր մարգարեություն գալիք մի թագավորի մասին, որի անունը Հովսիա էր։ Երոբովամի և հյուսիսային տասը ցեղերի հիմնարար ուրացության պահին կանխասացվեց Հովսիայի և նրա վերածննդի մարգարեությունը, որը նշանավորվում է Ք.ա. 622 թվականի Մեծ Զատիկով։ Այդ վերածնունդը տեղի ունեցավ Մովսեսի գրվածքների հայտնաբերման և Աստծո ժողովրդի վրա նրանց մշտական ուրացության համար դատաստանի հռչակման շնորհիվ։ Երբ Մովսեսի գրվածքներից խոսքերը կարդացվեցին Հովսիա թագավորին, դա ծնեց Հին Կտակարանի պատմության մեծագույն վերածնունդը։ Ապագայում ծնվելիք մի մանկան՝ Հովսիա անունով, վերաբերյալ մարգարեությունը նաև պարունակում էր այն մարգարեական դատապարտությունը, որով անհնազանդ մարգարեն հանդիմանել էր Երոբովամ թագավորին՝ նրա հիմնարար ուրացության համար։
The curse of Moses as Daniel calls it, is the “seven times” of Leviticus twenty-six, and it became the foundational discovery of William Miller who is the symbol of the foundational truths of Adventism. The empowerment of Miller’s message on August 11, 1840 was brought about through the work of “Josiah” Litch in 1838 and 1840. In 1863 those foundations were set aside and the “seven times” became a symbol of not only the foundational truths of the Philadelphian Millerites, but also the symbol of the rebellion of Laodicean Millerism against the foundations. The history of the Millerites of the first and second angels possesses the symbolism of “Josiah,” that will be repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. The wheel of Josiah reaches back to the witchcraft of king Saul and then all the way to the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church at the Sunday law. Josiah’s wheel in Ezekiel is now in the process of being unsealed as the climax of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Դանիելի կողմից այդպես կոչված Մովսեսի անեծքը Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակներն» է, և այն դարձավ Ուիլյամ Միլլերի հիմնարար հայտնագործությունը, որն Ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշն է։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին Միլլերի լուրի զորացումն իրականացավ «Հովսիա» Լիչի աշխատանքի միջոցով՝ 1838 և 1840 թվականներին։ 1863 թվականին այդ հիմքերը մի կողմ դրվեցին, և «յոթ ժամանակները» դարձան ոչ միայն Ֆիլադելֆիական միլլերիտների հիմնարար ճշմարտությունների խորհրդանիշ, այլև Լաոդիկեական միլլերականության՝ այդ հիմքերի դեմ ապստամբության խորհրդանիշը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների միլլերիտների պատմությունը կրում է «Հովսիայի» խորհրդաբանությունը, որը կրկնվելու է մինչև իսկ տառացիորեն՝ հարյուր քառասունչորս հազարների պատմության մեջ։ Հովսիայի անիվը հասնում է հետ՝ մինչև Սավուղ թագավորի կախարդությունը, ապա՝ մինչև իսկ մինչև Լաոդիկեական Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու դուրս թքվելը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Եզեկիելում Հովսիայի անիվը հիմա բացազատման ընթացքի մեջ է՝ որպես հարյուր քառասունչորս հազարների կնիքման գագաթնակետ։
We will continue these things in the next article.
Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։