In the book of Ezekiel, the ‘siege’ of Jerusalem is the ‘sign’ that is the test by which our eternal destiny will be decided, for it marks the formation of the image of the beast.
Եզեկիելի գրքում Երուսաղեմի «պաշարումը» այն «նշանն» է, որը փորձությունն է, որով պիտի վճռվի մեր հավիտենական ճակատագիրը, որովհետև այն նշանավորում է գազանի պատկերի կազմավորումը։
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. …
«Տերը հստակ ցույց է տվել ինձ, որ գազանի պատկերը պիտի կազմավորվի նախքան փորձության ժամանակահատվածի փակվելը, որովհետև այն պիտի լինի Աստծո ժողովրդի համար մեծ փորձությունը, որով պիտի վճռվի նրանց հավիտենական ճակատագիրը։ …»
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
«Սա այն փորձությունն է, որ Աստծո ժողովուրդը պիտի ունենա նախքան կնքվելը։ Բոլոր նրանք, ովքեր Աստծուն իրենց հավատարմությունը կցուցաբերեն՝ պահելով Նրա օրենքը և հրաժարվելով ընդունել կեղծ շաբաթը, կկանգնեն Տեր Աստված Եհովայի դրոշի ներքո և կընդունեն կենդանի Աստծո կնիքը։ Իսկ նրանք, ովքեր կզիջեն երկնային ծագում ունեցող ճշմարտությունը և կընդունեն կիրակնօրյա շաբաթը, կընդունեն գազանի նշանը»։ Manuscript Releases, հատոր 15, էջ 15։
The Christians that fled Jerusalem at the ‘sign’ of Cestius, did so because they had been forewarned and recognized the ‘sign’ when it arrived. Recognizing the formation of the image of the beast is to recognize the “events,” “preparations” and “movements” that lead to the Sunday law. The prophetic elements that make up the ‘sign’ must be understood in advance of the sign. When Cestius began the siege it was too late to learn what the sign was.
Այն քրիստոնյաները, որ Կեստիոսի «նշանի» ժամանակ փախան Երուսաղեմից, այդպես արեցին, որովհետև նախապես նախազգուշացված էին և, երբ «նշանը» հասավ, ճանաչեցին այն։ Գազանի պատկերի կազմավորման ճանաչելն է ճանաչել այն «դեպքերը», «նախապատրաստությունները» և «շարժումները», որոնք տանում են դեպի կիրակնօրյա օրենքը։ Մարգարեական այն տարրերը, որոնք կազմում են «նշանը», պետք է նախապես հասկացված լինեն՝ նախքան նշանի հայտնվելը։ Երբ Կեստիոսը սկսեց պաշարումը, արդեն ուշ էր՝ սովորելու, թե ինչ էր նշանը։
“Already preparations are advancing, and movements are in progress, which will result in making an image to the beast. Events will be brought about in the earth’s history that will fulfill the predictions of prophecy for these last days.” Review and Herald, April 23, 1889.
«Նախապատրաստություններն արդեն առաջ են ընթանում, և շարժումներ են ընթացքի մեջ, որոնք կհանգեցնեն գազանին մի պատկեր կազմելուն։ Երկրի պատմության մեջ տեղի կունենան իրադարձություններ, որոնք կկատարեն այս վերջին օրերի համար մարգարեության կանխասացությունները»։ Review and Herald, April 23, 1889.
Preparations, Movements and Events
Պատրաստություններ, շարժումներ և իրադարձություններ
The “preparations,” “movements” and “events” must be recognized in advance of the test.
«Պատրաստությունները», «շարժումները» և «իրադարձությունները» պետք է ճանաչվեն նախքան փորձությունը։
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
«Այն ամենը, ինչ Աստված մարգարեական պատմության մեջ նշել է, որ պետք է կատարվեր անցյալում, կատարվել է, և այն ամենը, ինչ դեռ պետք է գա իր կարգով, պիտի գա։ Դանիելը՝ Աստծո մարգարեն, կանգնած է իր տեղում։ Հովհաննեսը կանգնած է իր տեղում։ Հայտնության գրքում Հուդայի ցեղից առյուծը մարգարեության ուսումնասիրողների առջև բացել է Դանիելի գիրքը, և այսպիսով Դանիելը կանգնած է իր տեղում։ Նա կրում է իր վկայությունը՝ այն, ինչ Տերը տեսիլքի մեջ հայտնել էր նրան մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունների վերաբերյալ, որոնք մենք պետք է իմանանք, քանի որ կանգնած ենք հենց դրանց կատարման շեմին։»
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated.” Selected Messages, book 2, 109.
«Պատմության և մարգարեության մեջ Աստծո Խոսքը ներկայացնում է ճշմարտության և մոլորության միջև երկարատև պայքարը։ Այդ պայքարը դեռ շարունակվում է։ Այն բաները, որոնք եղել են, պիտի կրկնվեն»։ Selected Messages, գիրք 2, 109.
We “must know” “the great and solemn events as we stand on the very threshold of their fulfillment.” The threshold identifies our need to understand the events in advance of their fulfilment.
Մենք «պետք է գիտենանք» «մեծ և հանդիսավոր իրադարձությունները, մինչ կանգնած ենք դրանց կատարման իսկ շեմին»։ Շեմը ցույց է տալիս, որ մենք պետք է հասկանանք այդ իրադարձությունները նախքան դրանց կատարումը։
“But the stern tracings of the prophetic pencil reveal a change in this peaceful scene. The beast with lamb-like horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ The spirit of persecution manifested by paganism and the papacy is again to be revealed. Prophecy declares that this power will say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast.’ [Revelation 13:14.] The image is made to the first or leopard-like beast, which is the one brought to view in the third angel’s message. By this first beast is represented the Roman Church, an ecclesiastical body clothed with civil power, having authority to punish all dissenters. The image to the beast represents another religious body clothed with similar power. The formation of this image is the work of that beast whose peaceful rise and mild professions render it so striking a symbol of the United States. Here is to be found an image of the papacy. When the churches of our land, uniting upon such points of faith as are held by them in common, shall influence the State to enforce their decrees and sustain their institutions, then will Protestant America have formed an image of the Roman hierarchy. Then the true church will be assailed by persecution, as were God’s ancient people. Almost every century furnishes examples of what bigotry and malice can do under a plea of serving God by protecting the rights of Church and State. Protestant churches that have followed in the steps of Rome by forming alliance with worldly powers have manifested a similar desire to restrict liberty of conscience. In the seventeenth century thousands of non-conformist ministers suffered under the rule of the Church of England. Persecution always follows religious favoritism on the part of secular governments.” Spirit of Prophecy, volume 4, 277.
«Սակայն մարգարեական մատիտի խիստ գծանկարները փոփոխություն են հայտնում այս խաղաղ տեսարանում։ Գառնանման եղջյուրներ ունեցող գազանը խոսում է վիշապի ձայնով և «գործադրում է իր առաջ եղող առաջին գազանի ամբողջ իշխանությունը»։ Հեթանոսության և պապության կողմից դրսևորված հալածանքի ոգին կրկին պիտի հայտնվի։ Մարգարեությունն ասում է, որ այս իշխանությունը կասի «երկրի վրա բնակվողներին, որ գազանի համար պատկեր շինեն»։ [Հայտնություն 13:14։] Պատկերը շինվում է առաջին, այսինքն՝ ընձառյուծանման գազանի համար, որն է այն գազանը, որ ներկայացվում է երրորդ հրեշտակի պատգամում։ Այս առաջին գազանով ներկայացված է Հռոմեական եկեղեցին՝ քաղաքացիական իշխանությամբ օժտված եկեղեցական մի մարմին, որն իշխանություն ունի պատժելու բոլոր այլախոհներին։ Գազանի պատկերը ներկայացնում է մեկ այլ կրոնական մարմին՝ օժտված նմանատիպ իշխանությամբ։ Այս պատկերի կազմավորումը այն գազանի գործն է, որի խաղաղ վերելքն ու մեղմ հայտարարությունները նրան դարձնում են Միացյալ Նահանգների այնքան ակնառու խորհրդանիշ։ Այստեղ է, որ պետք է գտնվի պապության պատկերը։ Երբ մեր երկրի եկեղեցիները, միավորվելով հավատի այնպիսի կետերի շուրջ, որոնք իրենց կողմից ընդհանուր են ընդունվում, պետության վրա ազդեցություն գործադրեն, որպեսզի այն պարտադրի նրանց որոշումները և սատարի նրանց հաստատությունները, այն ժամանակ բողոքական Ամերիկան կլինի կազմավորած Հռոմեական հիերարխիայի պատկերը։ Այդ ժամանակ ճշմարիտ եկեղեցին կհարձակման ենթարկվի հալածանքով, ինչպես հարձակման էին ենթարկվում Աստծու հին ժողովուրդը։ Գրեթե յուրաքանչյուր դար օրինակներ է տալիս այն բանի, թե ինչ կարող են անել մոլեռանդությունն ու չարամտությունը՝ Աստծուն ծառայելու պատրվակով, եկեղեցու և պետության իրավունքները պաշտպանելու անվան տակ։ Բողոքական եկեղեցիները, որոնք աշխարհիկ իշխանությունների հետ դաշինք կազմելով ընթացել են Հռոմի հետքերով, դրսևորել են խղճի ազատությունը սահմանափակելու նմանատիպ ցանկություն։ Տասնյոթերորդ դարում հազարավոր ոչ-կոնֆորմիստ ծառայողներ տառապեցին Անգլիական եկեղեցու իշխանության ներքո։ Հալածանքը միշտ հետևում է աշխարհիկ կառավարությունների կողմից կրոնական կողմնակալությանը»։ Մարգարեության Հոգի, հատոր 4, 277։
The formation of the image of the beast is accomplished first in the United States, and thereafter in the world.
Գազանի պատկերի կազմավորումը նախ կատարվում է Միացյալ Նահանգներում, իսկ այնուհետև՝ աշխարհում։
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
«Օտար ազգերը կհետևեն Միացյալ Նահանգների օրինակին։ Թեև նա է առաջ գնացողը, սակայն նույն ճգնաժամը պիտի գա մեր ժողովրդի վրա աշխարհի բոլոր մասերում»։ Վկայություններ, հատոր 6, 395։
The Edict of Milan in 313 represents the starting of the formation, and also identifies the closed door for Seventh-day Adventists. Constantine of the west and Licinius of the east attached a treaty marriage to the Edict, when Constantine gave his half-sister Constantia to Licinius in the fourth treaty marriage represented in a prophetic line of the six treaty marriages within the prophetic history of Daniel eleven. The first two were associated with wars between the north and south, the next two were civil wars between east and west and the last two are symbolic marriages of the papal church power and state power.
313 թվականի Միլանի հրովարտակը ներկայացնում է կազմավորման սկիզբը, և միաժամանակ նույնացնում է փակ դուռը Յոթներորդ օրվա ադվենտիստների համար։ Արևմուտքի Կոստանդինը և Արևելքի Լիկինիոսը հրովարտակին կցեցին պայմանագրային ամուսնություն, երբ Կոստանդինը իր խորթ քույր Կոնստանցիային տվեց Լիկինիոսին՝ որպես չորրորդ պայմանագրային ամուսնությունը, որը ներկայացված է մարգարեական գծում՝ Դանիել տասնմեկի մարգարեական պատմության մեջ առկա վեց պայմանագրային ամուսնությունների շրջանակում։ Առաջին երկուսը կապված էին հյուսիսի և հարավի միջև պատերազմների հետ, հաջորդ երկուսը քաղաքացիական պատերազմներ էին արևելքի և արևմուտքի միջև, իսկ վերջին երկուսը պապական եկեղեցական իշխանության և պետական իշխանության խորհրդանշական ամուսնություններն են։
Antiochus II Theos set aside his wife Laodice I to marry the Ptolemaic princess Berenice (daughter of Ptolemy II) around 252 BC. The treaty marriages of the Seleucid Empire were accomplished between the king of the north and the king of the south, whereas; the treaty marriage of 313 was between the emperor of the east and the emperor of the west.
Մ.թ.ա. մոտ 252 թվականին Անտիոքոս Բ Թեոսը մի կողմ դրեց իր կնոջը՝ Լաոդիկե Ա-ին, որպեսզի ամուսնանա Պտղոմեոսյան արքայադուստր Բերենիկեի հետ (Պտղոմեոս Բ-ի դուստրը)։ Սելևկյան կայսրության պայմանագրային ամուսնությունները կնքվում էին հյուսիսի թագավորի և հարավի թագավորի միջև, մինչդեռ 313 թվականի պայմանագրային ամուսնությունը արևելքի կայսեր և արևմուտքի կայսեր միջև էր։
The treaty marriage of Antiochus II Theos in 252 BC, represented the beginning of the Seleucid Empire that reached its conclusion as an empire in the history represented in verses ten through sixteen of Daniel eleven. In the final history of the Seleucid empire another treaty marriage was accomplished by Antiochus III the Great, when he gave his daughter Cleopatra I Syra, (the very first Cleopatra of prophetic history) to Ptolemy V in 193 BC. At the time Ptolemy V was about 16 and Cleopatra I Syra about 10 years old. Their marriage was a diplomatic settlement after the fifth Syrian war. The alpha treaty marriage between the king of the north and south in Daniel eleven had marked the end of the second Syrian war.
Ք.ա. 252 թվականին Անտիոքոս II Թեոսի դաշինքային ամուսնությունը ներկայացնում էր Սելևկյան կայսրության սկիզբը, որը որպես կայսրություն իր ավարտին հասավ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի տասից մինչև տասնվեցերորդ համարներում ներկայացված պատմության մեջ։ Սելևկյան կայսրության վերջնական պատմության մեջ մեկ այլ դաշինքային ամուսնություն իրականացվեց Անտիոքոս III Մեծի կողմից, երբ նա իր դստերը՝ Կլեոպատրա I Սյուրային (մարգարեական պատմության հենց առաջին Կլեոպատրան), տվեց Պտղոմեոս V-ին Ք.ա. 193 թվականին։ Այդ ժամանակ Պտղոմեոս V-ը մոտ 16 տարեկան էր, իսկ Կլեոպատրա I Սյուրան՝ մոտ 10 տարեկան։ Նրանց ամուսնությունը դիվանագիտական հաշտություն էր հինգերորդ սիրիական պատերազմից հետո։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխում հյուսիսի և հարավի թագավորների միջև եղած ալֆա դաշինքային ամուսնությունը նշել էր երկրորդ սիրիական պատերազմի ավարտը։
The last Cleopatra of prophetic history interacted with both Julius Caesar and thereafter with Mark Antony. After the assassination of Julius Caesar in 44 BC the second Triumvirate was formed in 43 BC. Three men made up the triumvirate and after one of those three, Marcus Lepidus was forced out of the threefold union by Octavian, a power struggle between Mark Antony of the east and Octavian of the west ensued. At Brundisium, in 40 BC a treaty between the two eastern and western rivals was made. The treaty included the marriage between Octavian’s sister Octavia and Mark Antony. The treaty and accompanying marriage did not hold, and after Mark Antony became involved with Cleopatra, he divorced Octavia in 32 BC. At the battle of Actium in 31 BC, the empires of east and west were consolidated into one power, and Octavian thereafter became Augustus Caesar, the symbol of the height of Roman glory and power.
Մարգարեական պատմության վերջին Կլեոպատրան հաղորդակցվեց թե՛ Հուլիոս Կեսարի, և ապա Մարկոս Անտոնիոսի հետ։ Հուլիոս Կեսարի մ.թ.ա. 44 թվականին տեղի ունեցած սպանությունից հետո մ.թ.ա. 43 թվականին կազմավորվեց երկրորդ եռապետությունը։ Եռապետությունը բաղկացած էր երեք մարդկանցից, և այն բանից հետո, երբ այդ երեքից մեկը՝ Մարկոս Լեպիդոսը, Օկտավիանոսի կողմից հեռացվեց եռակի միությունից, ծագեց իշխանության համար պայքար արևելքի Մարկոս Անտոնիոսի և արևմուտքի Օկտավիանոսի միջև։ Մ.թ.ա. 40 թվականին Բրունդիսիումում կնքվեց պայմանագիր այդ արևելյան և արևմտյան երկու մրցակիցների միջև։ Պայմանագիրը ներառում էր Օկտավիանոսի քույր Օկտավիայի և Մարկոս Անտոնիոսի ամուսնությունը։ Պայմանագիրն ու նրան ուղեկցող ամուսնությունը չպահպանվեցին, և այն բանից հետո, երբ Մարկոս Անտոնիոսը կապվեց Կլեոպատրայի հետ, նա մ.թ.ա. 32 թվականին բաժանվեց Օկտավիայից։ Մ.թ.ա. 31 թվականին Ակտիումի ճակատամարտում արևելքի և արևմուտքի կայսրությունները միավորվեցին մեկ իշխանության ներքո, և դրանից հետո Օկտավիանոսը դարձավ Օգոստոս Կեսար՝ հռոմեական փառքի և զորության գագաթնակետի խորհրդանիշը։
Prophetically the first treaty marriage of Daniel eleven was between the kings of the north and south in an attempt to end hostilities between the two combatants who were struggling to re-establish the empire of Alexander the Great. That first treaty marriage between the Seleucids and the Ptolemy’s of Egypt was the alpha treaty marriage of the Seleucid and Ptolemaic kingdoms, which typified the omega treaty marriage between the same two powers. In the last or omega treaty marriage, the very first or alpha Cleopatra of Egyptian history became the prophetic link to the last, or omega Cleopatra; whose relationship with Mark Antony became the point of reference for the divorce of Octavia and Mark Antony. The divorce marked the renewed hostilities between Mark Antony of the east and Octavian of the west which ended at the battle of Actium in 31 BC.
Մարգարեական առումով Դանիել տասնմեկերորդ գլխի առաջին դաշնագրային ամուսնությունը հյուսիսի և հարավի թագավորների միջև էր՝ փորձելով վերջ դնել թշնամանքին այն երկու հակամարտող կողմերի միջև, որոնք պայքարում էին վերահաստատելու Ալեքսանդր Մեծի կայսրությունը։ Սելևկյանների և Եգիպտոսի Պտղոմեոսների միջև այդ առաջին դաշնագրային ամուսնությունը Սելևկյան և Պտղոմեոսյան թագավորությունների ալֆա դաշնագրային ամուսնությունն էր, որը նախապատկերում էր նույն երկու իշխանությունների միջև եղած օմեգա դաշնագրային ամուսնությունը։ Վերջին՝ կամ օմեգա դաշնագրային ամուսնության մեջ, Եգիպտոսի պատմության հենց առաջին՝ կամ ալֆա Կլեոպատրան դարձավ մարգարեական կապող օղակը վերջին՝ կամ օմեգա Կլեոպատրայի հետ, որի հարաբերությունը Մարկոս Անտոնիոսի հետ դարձավ Օկտավիայի և Մարկոս Անտոնիոսի ամուսնալուծության հղման կետը։ Այդ ամուսնալուծությունը նշանավորեց արևելքի Մարկոս Անտոնիոսի և արևմուտքի Օկտավիանոսի միջև նորոգված թշնամանքների սկիզբը, որոնք ավարտվեցին մ.թ.ա. 31 թվականին Ակտիումի ճակատամարտում։
The treaty marriage of Brundisium in 40 BC was the alpha treaty marriage of the struggle between east and west, just as the treaty marriage of Laodice and Antiochus II Theo was the alpha of the struggle between north and south. The treaty marriage of 313 was the omega to the alpha treaty marriage of Mark Antony and Octavia, just as the treaty marriage between Ptolemy V and Cleopatra I Syra was the omega treaty marriage of the northern and southern kingdoms. The three treaty marriages that led to the omega treaty marriage of 313 all align, and provide three witnesses to the prophetic characteristics associated with the Edict of Milan. Together the four literal treaty marriages of east, west, north and south align with the two symbolic treaty marriages of the papacy.
Ք.ա. 40 թ. Բրունդիսիումի դաշնագրային ամուսնությունը արևելքի և արևմուտքի միջև պայքարի ալֆա դաշնագրային ամուսնությունն էր, ինչպես որ Լաոդիկեի և Անտիոքոս Բ Թեոսի դաշնագրային ամուսնությունը հյուսիսի և հարավի միջև պայքարի ալֆան էր։ 313 թվականի դաշնագրային ամուսնությունը Մարկոս Անտոնիոսի և Օկտավիայի ալֆա դաշնագրային ամուսնության օմեգան էր, ինչպես որ Պտղոմեոս Ե-ի և Կղեոպատրա Ա Սիրայի միջև դաշնագրային ամուսնությունը հյուսիսային և հարավային թագավորությունների օմեգա դաշնագրային ամուսնությունն էր։ Երեք դաշնագրային ամուսնությունները, որոնք հանգեցրին 313 թվականի օմեգա դաշնագրային ամուսնությանը, բոլորը համընկնում են և երեք վկաներ են տալիս Միլանի հրովարտակի հետ առնչվող մարգարեական բնութագրերին։ Միասին արևելքի, արևմուտքի, հյուսիսի և հարավի չորս բառացի դաշնագրային ամուսնությունները համընկնում են պապության երկու խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնությունների հետ։
In 496, Clovis the king of the Franks was married to Clotilda. Clotilda was a Burgundian princess, the daughter of King Chilperic II of Burgundy. After her father and mother were murdered in a family power struggle, she lived under the protection of her uncle before being given in marriage to Clovis I, king of the Franks, in 493. She was a Catholic, that is, she held the Nicene/orthodox faith of the Roman Church. This set her apart from many other Germanic royal families of the time, who were Arian Christians. Her mother Caretena had been Catholic, and Clotilda was raised in that faith. She is remembered for persistently urging Clovis to abandon paganism and accept Catholic baptism, and thereafter his conversion in 496 is one of the most important events in the early history of France and of Western so-called Christianity.
496 թվականին ֆրանկների թագավոր Կլովիսը ամուսնացած էր Կլոտիլդայի հետ։ Կլոտիլդան բուրգունդական արքայադուստր էր՝ Բուրգունդիայի թագավոր Խիլպերիկ II-ի դուստրը։ Այն բանից հետո, երբ նրա հայրն ու մայրը սպանվեցին ընտանեկան իշխանական պայքարի ընթացքում, նա ապրեց իր հորեղբոր պաշտպանության ներքո, մինչև որ 493 թվականին նրան կնության տվեցին ֆրանկների թագավոր Կլովիս I-ին։ Նա կաթոլիկ էր, այսինքն՝ դավանում էր Հռոմեական եկեղեցու Նիկիական/ուղղափառ հավատը։ Սա նրան առանձնացնում էր այն ժամանակվա բազմաթիվ այլ գերմանական արքայական տոհմերից, որոնք արիոսական քրիստոնյաներ էին։ Նրա մայրը՝ Կարետենան, կաթոլիկ էր եղել, և Կլոտիլդան դաստիարակվել էր այդ հավատքի մեջ։ Նա հիշվում է նրանով, որ համառորեն հորդորում էր Կլովիսին թողնել հեթանոսությունը և ընդունել կաթոլիկ մկրտությունը, իսկ դրանից հետո նրա դարձը 496 թվականին Ֆրանսիայի վաղ պատմության և այսպես կոչված արևմտյան քրիստոնեության պատմության ամենակարևոր իրադարձություններից մեկն է։
Clovis vowed that if he won the battle of Tolbiac he would convert to Clotilda’s Catholic faith and be baptized. The Alemanni king was killed, their army broke, and the Franks won. After the victory Clotilda arranged for Bishop Remigius of Reims to instruct Clovis, and he was baptized (traditionally on Christmas Day 496), along with several thousand of his warriors.
Քլովիսը ուխտեց, որ եթե հաղթի Տոլբիակի ճակատամարտում, կընդունի Կլոտիլդայի կաթոլիկ հավատը և կմկրտվի։ Ալեմանների արքան սպանվեց, նրանց բանակը ցրվեց, և ֆրանկները հաղթեցին։ Հաղթանակից հետո Կլոտիլդան կազմակերպեց, որ Ռեյմսի եպիսկոպոս Ռեմիգիոսը խրատի Քլովիսին, և նա մկրտվեց (ըստ ավանդության՝ 496 թվականի Սուրբ Ծննդյան օրը)՝ իր մի քանի հազար ռազմիկների հետ միասին։
Clovis was the king of the Franks, which in modern terms is the king of France. He became the first of the kings of Europe who would ultimately surrender their pagan religion and turn to Catholicism. For this reason, Clovis is considered the “eldest son of the Catholic church,” and France is called, “the eldest daughter of the Catholic church.” In 1980, when pope John Paul II visited France he asked, “France, eldest daughter of the Church, are you faithful to your baptism?”
Կլովիսը ֆրանկների թագավորն էր, որը ժամանակակից հասկացությամբ Ֆրանսիայի թագավորն է։ Նա դարձավ Եվրոպայի այն թագավորներից առաջինը, որոնք ի վերջո պետք է հրաժարվեին իրենց հեթանոսական կրոնից և դառնային կաթոլիկության։ Այդ պատճառով Կլովիսը համարվում է «Կաթոլիկ եկեղեցու ավագ որդին», իսկ Ֆրանսիան կոչվում է «Կաթոլիկ եկեղեցու ավագ դուստրը»։ 1980 թվականին, երբ Հովհաննես Պողոս II պապը այցելեց Ֆրանսիա, նա հարցրեց. «Ֆրանսիա՛, Եկեղեցու ավագ դուստր, հավատարի՞մ ես քո մկրտությանը»։
Clovis' conversion to Nicene Catholicism identifies the start of a symbolic marriage procession that would lead to the symbolic treaty marriage of 538. The symbolic treaty marriage between Clovis and the whore who commits fornication with the kings of the earth was typified by the four previous treaty marriages in Daniel eleven. Clovis was the first European king to provide military and economic support for the Roman church and Clovis is therefore represented within the history in Daniel eleven.
Քլովիսի դարձը Նիկիական կաթոլիկության նույնացնում է մի խորհրդանշական ամուսնական երթի սկիզբը, որը պիտի առաջնորդեր դեպի 538 թվականի խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնությունը։ Քլովիսի և այն պոռնիկի միջև խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնությունը, որը պոռնկություն է գործում երկրի թագավորների հետ, նախատիպավորվել էր Դանիել տասնմեկում հիշատակված նախորդ չորս դաշնագրային ամուսնություններով։ Քլովիսը առաջին եվրոպական թագավորն էր, որ ռազմական և տնտեսական աջակցություն ցուցաբերեց Հռոմեական եկեղեցուն, և ուստի Քլովիսը ներկայացված է Դանիել տասնմեկի պատմության մեջ։
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Եվ զորքեր պիտի կանգնեն նրա կողմից, և պիտի պղծեն զորության սրբավայրը, և պիտի վերացնեն մշտական զոհաբերությունը, և պիտի հաստատեն ամայացնող պղծությունը։ Դանիել 11:31։
Clovis in 496 marks the beginning of the European political structures to “stand up” to aid the papacy as it rose to power. It marks the beginning of a symbolic marriage procession. The “arms” of the verse would also pollute the “sanctuary of strength,” which for both pagan and papal Rome is the city of Rome.
496 թվականին Կլովիսը նշանավորում է եվրոպական քաղաքական կառույցների «ոտքի կանգնելու» սկիզբը՝ պապականությանը աջակցելու համար, երբ այն բարձրանում էր իշխանության։ Սա նշանավորում է խորհրդանշական ամուսնական երթի սկիզբը։ Համարի «բազուկները» նաև պիտի պղծեին «ուժի սրբարանը», որը թե՛ հեթանոսական, թե՛ պապական Հռոմի համար Հռոմ քաղաքն է։
Two Sanctuary's
Երկու Սրբարանների
There are two different Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “sanctuary.” The Hebrew words ‘miqdash’ and ‘qodesh’ are both translated as “sanctuary,” but qodesh can only represent a holy entity, whereas miqdash can represent either a holy or unholy sanctuary—as determined by context.
Դանիելի գրքում կան երկու տարբեր եբրայերեն բառեր, որոնք թարգմանվում են որպես «սրբարան»։ «Miqdash» և «qodesh» եբրայերեն բառերը երկուսն էլ թարգմանվում են որպես «սրբարան», սակայն qodesh-ը կարող է ներկայացնել միայն սուրբ մի իրականություն, մինչդեռ miqdash-ը, ինչպես որոշվում է համատեքստով, կարող է ներկայացնել թե՛ սուրբ, թե՛ ոչ սուրբ սրբարան։
The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is ‘miqdash’ and represents the sanctuary of Rome’s strength, which for both pagan and papal Rome was the city of Rome. From the battle of Actium, when Octavian united the empire, pagan Rome was invincible for three hundred and sixty years (a time) in fulfilment of verse twenty-four of Daniel eleven.
Երեսունմեկերորդ համարում «ուժի սրբարանը» «միքդաշ» է և ներկայացնում է Հռոմի զորության սրբարանը, որը թե՛ հեթանոսական, թե՛ պապական Հռոմի համար Հռոմ քաղաքն էր։ Ակտիումի ճակատամարտից սկսած, երբ Օկտավիանոսը միավորեց կայսրությունը, հեթանոսական Հռոմը երեք հարյուր վաթսուն տարի (մի ժամանակ) անպարտելի էր՝ ի կատարումն Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քսանչորսերորդ համարի։
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Նա խաղաղությամբ պիտի մտնի նույնիսկ երկրի ամենաբերրի վայրերը, և պիտի անի այն, ինչ նրա հայրերը չեն արել, և ոչ էլ նրա հայրերի հայրերը. նա նրանց մեջ պիտի սփռի ավար, կողոպուտ և հարստություններ. այո՛, ժամանակի համար իր խորհուրդները պիտի ուղղի ամրոցների դեմ։ Դանիել 11:24.
When pagan Rome ruled from the city of Rome it was invincible, but when Constantine moved the capital to Constantinople in 330, the “time” of verse twenty-four was fulfilled. When the last of the three horns (the Goths) of Daniel seven were driven out of the city, papal Rome prophetically took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in 538. The Goths had besieged Rome, but ultimately retreated as Belsarius, general for Justinian secured the city. The Roman church then ruled supremely for twelve hundred and sixty years until Napoleon had the pope removed and put in exile in 1798.
Երբ հեթանոսական Հռոմը իշխում էր Հռոմ քաղաքից, այն անպարտելի էր, բայց երբ Կոստանդինը 330 թվականին մայրաքաղաքը տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս, կատարվեց քսանչորսերորդ համարի «ժամանակը»։ Երբ Դանիելի յոթերորդ գլխի երեք եղջյուրներից վերջինը (գոթերը) դուրս մղվեց քաղաքից, պապական Հռոմը մարգարեապես գահ բարձրացավ որպես Աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորություն՝ 538 թվականին։ Գոթերը պաշարել էին Հռոմը, բայց ի վերջո նահանջեցին, երբ Հուստինիանոսի զորավար Բելիսարիոսը ապահովեց քաղաքը։ Այնուհետև Հռոմեական եկեղեցին գերիշխանորեն իշխեց հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի, մինչև որ Նապոլեոնը 1798 թվականին պապին պաշտոնազրկեց և աքսորեց։
Rome, “the sanctuary of strength” was “polluted,” (polluted, meaning ‘wounded or dissolved’), through the “arms” from the ongoing warfare against the city, represented primarily by the first four trumpets of Revelation chapter eight.
Հռոմը՝ «ուժի սրբարանը», «պղծվեց» («պղծվեց»՝ նշանակելով «վիրավորվեց կամ քայքայվեց»), «բազուկների» միջոցով՝ քաղաքի դեմ շարունակվող պատերազմի հետևանքով, որը գլխավորապես ներկայացված է Հայտնության ութերորդ գլխի առաջին չորս փողերով։
The history that ensued from 496 onward would see the city of Rome polluted as it changed from the power and glory of the Roman empire unto the power and glory of the Roman Catholic empire. Those arms would take away the religion of paganism, represented by the word “daily” in the passage, as they accepted the religion of Nicene Catholicism.
496 թվականից հետո հաջորդած պատմությունը պիտի տեսներ, թե ինչպես Հռոմ քաղաքը ապականվեց՝ Հռոմեական կայսրության զորությունից ու փառքից փոխվելով դեպի Հռոմեական կաթոլիկ կայսրության զորությունն ու փառքը։ Այդ բազուկները պիտի վերացնեին հեթանոսության կրոնը, որը այդ հատվածում ներկայացված է «ամենօրյա» բառով, քանի որ նրանք ընդունեցին Նիկիական կաթոլիկության կրոնը։
At the battle of Vouillé, Clovis defeated the Arian Visigoths under Alaric II and took Aquitaine. In the aftermath of the victory, in 508, the Eastern emperor Anastasius I (in Constantinople) honored Clovis for his victory over the Visigoths. Gregory of Tours says that Anastasius sent Clovis' official papers making him consul. At Tours, in Saint Martin’s church, Clovis put on a purple tunic and cloak, set a diadem on his head, rode out, and scattered gold and silver to the crowd. Gregory says that from that day he was hailed as consul and recognized by the Roman emperor that Clovis was a legitimate Christian king in the west. He was rewarded for breaking the Arian Visigoths, whom Constantinople also opposed. 508 is the year the emperor in the East publicly honored the Catholic Frankish king—church, victory, and Roman legitimacy in one scene. 508 is the year the Frankish Catholic kingdom stood as the dominant Catholic power in Gaul after breaking Arian Visigoth’s rule. Clovis is the first major barbarian king to fight for Nicene Catholicism against Arian kingdoms, and thus the prototype of the French role as “eldest daughter of the Church.” Clovis represents the period of 496 unto 508 and is the alpha symbol of the symbolic marriage treaty. The thirty years from 508 unto 538 are represented by Justinian who is the omega symbol of the procession.
Վույեի ճակատամարտում Կլովիսը հաղթեց Ալարիկ Բ-ի գլխավորած արիոսական վեստգոթերին և տիրեց Ակվիտանիային։ Հաղթանակի հետևանքով, 508 թվականին, Արևելքի կայսր Անաստասիոս Ա-ն (Կոստանդնուպոլսում) մեծարեց Կլովիսին՝ վեստգոթերի նկատմամբ նրա հաղթանակի համար։ Գրիգոր Տուրացին ասում է, որ Անաստասիոսը Կլովիսին ուղարկեց նրա պաշտոնական գրությունները՝ նրան հյուպատոս նշանակելով։ Տուրում, Սուրբ Մարտինի եկեղեցում, Կլովիսը հագավ ծիրանագույն տունիկա և թիկնոց, գլխին դրեց խույր, դուրս եկավ ձիով և ամբոխին ոսկի ու արծաթ սփռեց։ Գրիգորն ասում է, որ այդ օրվանից նա ողջունվեց որպես հյուպատոս, և Հռոմեական կայսրի կողմից ճանաչվեց, որ Կլովիսը Արևմուտքում օրինական քրիստոնյա թագավոր էր։ Նա վարձատրվեց արիոսական վեստգոթերին կոտրելու համար, որոնց Կոստանդնուպոլիսը նույնպես հակադրվում էր։ 508 թվականն այն տարին է, երբ Արևելքի կայսրը հրապարակայնորեն պատվեց կաթոլիկ ֆրանկ թագավորին՝ եկեղեցին, հաղթանակը և հռոմեական օրինականությունը միևնույն տեսարանում միավորելով։ 508 թվականն այն տարին է, երբ ֆրանկական կաթոլիկ թագավորությունը, արիոսական վեստգոթերի իշխանությունը կոտրելուց հետո, հաստատվեց որպես Գաղիայում գերիշխող կաթոլիկ ուժ։ Կլովիսը առաջին խոշոր բարբարոս թագավորն է, որ պայքարեց Նիկիական կաթոլիկության համար՝ ընդդեմ արիոսական թագավորությունների, և այսպիսով նա ֆրանսիական դերի նախատիպն է՝ որպես «Եկեղեցու ավագ դուստր»։ Կլովիսը ներկայացնում է 496-ից մինչև 508 թվականների շրջանը և խորհրդանշական ամուսնության դաշնագրի ալֆա խորհրդանիշն է։ 508-ից մինչև 538 թվականների երեսուն տարիները ներկայացված են Հուստինիանոսի կողմից, որը երթի օմեգա խորհրդանիշն է։
In 538, the “arms” placed the papal power on the throne of the earth for 1260 years. It was then that the symbolic treaty marriage was consummated at the conclusion of the marriage procession that had begun in 496. In 1798, the treaty marriage that had begun between the pope of Rome and Clovis of France, was disannulled when Napoleon of France divorced the papal power by having his general take the pope captive.
538 թվականին «բազուկները» երկրագնդի գահին բազմեցրին պապական իշխանությունը 1260 տարվա համար։ Այդ ժամանակ էր, որ խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնությունը ավարտին հասցվեց այն ամուսնական թափորի ավարտին, որը սկսվել էր 496 թվականին։ 1798 թվականին Հռոմի պապի և Ֆրանսիայի Կլովիսի միջև սկսված դաշնագրային ամուսնությունը չեղարկվեց, երբ Ֆրանսիայի Նապոլեոնը, իր զորավարին կարգադրելով պապին գերել, ապահարզան տվեց պապական իշխանությանը։
The alpha symbolic papal treaty marriage, which had begun its marriage procession in 496, was consummated at the Sunday law in 538, and it was thereafter disannulled in 1798, just as was every other treaty marriage of Daniel eleven. Revelation adds to the papal marital relationship between the kings of Europe and popes of Catholicism, for the dragon of Revelation twelve is both Satan and pagan Rome’s kings.
Ալֆա խորհրդանշական պապական դաշնագրային ամուսնությունը, որը իր ամուսնական երթը սկսել էր 496 թվականին, իր ավարտական լիակատար իրականացումն ստացավ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ՝ 538 թվականին, և այնուհետև չեղարկվեց 1798 թվականին, ինչպես Դանիել տասնմեկի յուրաքանչյուր այլ դաշնագրային ամուսնություն։ Հայտնությունը հավելում է Եվրոպայի թագավորների և կաթոլիկության պապերի միջև եղած պապական ամուսնական հարաբերությանը, որովհետև Հայտնություն տասներկուսի վիշապը թե՛ սատանան է, թե՛ հեթանոսական Հռոմի թագավորները։
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Ուստի վիշապը, նախ և առաջ, ներկայացնում է Սատանային, մինչդեռ երկրորդական իմաստով այն հեթանոսական Հռոմի խորհրդանիշն է»։ The Great Controversy, 439.
In Revelation John informs us of three things the kings (the dragon) gave to the sea beast of Catholicism.
Հայտնության գրքում Հովհաննեսը մեզ հայտնում է այն երեք բաների մասին, որ թագավորները (վիշապը) տվեցին կաթոլիկության ծովային գազանին։
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Եվ այն գազանը, որ ես տեսա, նման էր ընձառյուծի, և նրա ոտքերը արջի ոտքերի պես էին, և նրա բերանը՝ առյուծի բերանի պես. և վիշապը նրան տվեց իր զորությունը, իր աթոռը և մեծ իշխանություն։ Հայտնություն 13:2։
In 496, the kings of Europe began providing the papal beast their “power” as represented by their military might and economic support. They had moved the capital of their empire to Constantinople in 330, leaving the city of Rome as the “seat” of the papal authority. The “arms” thereafter identified the papal church as the head of all churches in 533 with the decree of Justinian. The decree included the use of their military might to persecute those who the papacy identified as heretics, thus placing their civil “authority” into the hands of the popes.
496 թվականին Եվրոպայի թագավորները սկսեցին պապական գազանին տալ իրենց «զորությունը», ինչպես այն ներկայացված էր նրանց ռազմական հզորությամբ և տնտեսական աջակցությամբ։ Նրանք 330 թվականին իրենց կայսրության մայրաքաղաքը տեղափոխել էին Կոստանդնուպոլիս՝ Հռոմ քաղաքը թողնելով որպես պապական իշխանության «աթոռ»։ Այնուհետև «բազուկները» Հուստինիանոսի 533 թվականի հրովարտակով պապական եկեղեցին ճանաչեցին որպես բոլոր եկեղեցիների գլուխ։ Այդ հրովարտակը ներառում էր նաև նրանց ռազմական հզորության գործածումը՝ պապության կողմից հերետիկոս ճանաչվածներին հալածելու համար, այսպիսով նրանց քաղաքացիական «իշխանությունը» դնելով պապերի ձեռքը։
The alpha treaty marriage between the papacy and the kings of Europe began with Clovis in 496. By 508, paganism, the legal religion of the realm was set aside for the religion of Nicene Catholicism. In 533, Justinian identified the papacy as the head of all churches, and surrendered the legal authority of their respective thrones unto the papal power.
Եվրոպայի թագավորների և պապականության միջև ալֆա-դաշինքային ամուսնությունը սկսվեց Կլովիսի հետ 496 թվականին։ 508 թվականին հեթանոսությունը՝ թագավորության օրինական կրոնը, մի կողմ դրվեց հօգուտ Նիկիական կաթոլիկության կրոնի։ 533 թվականին Հուստինիանոսը պապականությունը ճանաչեց որպես բոլոր եկեղեցիների գլուխ և նրանց համապատասխան գահերի օրինական իշխանությունը հանձնեց պապական իշխանությանը։
The Alpha and Omega Seat
Ալֆայի և Օմեգայի աթոռը
In 330, the city of Rome was left in the hands of the Roman church where she would be seated until she is destroyed in the lake of fire at Christ’s second coming. In 538, she was officially seated again upon the papal throne, thus identifying the history of 330 unto 538 as a prophetic period that begins with an alpha seat and ends with an omega seat. The period represents the ending of the fourth kingdom of Bible prophecy (Pergamos) as a progressive demise beginning in 330 and ending in 538 with the arrival of Thyatira. Both western and eastern Rome continued the slow dissolution beyond 538, but the period began with giving the seat, representing the city of Rome to the papacy in 330, until the seat became not simply a throne over the city, but over the kingdom represented by the city in 538.
330 թվականին Հռոմ քաղաքը թողնվեց Հռոմեական եկեղեցու ձեռքում, որտեղ նա պիտի նստեր մինչև որ Քրիստոսի երկրորդ գալստյան ժամանակ կործանվեր կրակի լճում։ 538 թվականին նա պաշտոնապես վերստին նստեցվեց պապական գահի վրա՝ այսպիսով 330-ից մինչև 538 թվականների պատմությունը բնորոշելով որպես մարգարեական ժամանակաշրջան, որը սկսվում է ալֆա աթոռով և ավարտվում է օմեգա աթոռով։ Այդ ժամանակաշրջանը ներկայացնում է Աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորության (Պերգամոս) ավարտը՝ որպես աստիճանական կործանում, որ սկսվում է 330 թվականին և ավարտվում 538 թվականին՝ Թյատիրայի գալուստով։ Թե՛ արևմտյան, թե՛ արևելյան Հռոմը 538 թվականից հետո շարունակեցին դանդաղ լուծարումը, սակայն ժամանակաշրջանը սկսվեց աթոռը տալով՝ ներկայացնելով Հռոմ քաղաքը պապությանը 330 թվականին, մինչև որ 538 թվականին աթոռը դարձավ ոչ պարզապես քաղաքի վրա գահ, այլ այն թագավորության վրա, որ ներկայացվում էր քաղաքով։
330 to 538 is a specific prophetic period that defines the ‘eight’ waymarks of the papacy’s empowerment. Those eight steps are repeated in the healing of the papacy’s deadly wound at the soon-coming Sunday law.
330-ից մինչև 538-ը առանձնահատուկ մարգարեական ժամանակաշրջան է, որը սահմանում է պապականության զորացման «ութ» նշանաքարերը։ Այդ ութ քայլերը կրկնվում են պապականության մահացու վերքի բժշկության ժամանակ՝ շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքի պայմաններում։
The first of the eight steps was the giving of the city of Rome to the papal power, and the eighth step was the giving of the city as the throne of the fifth kingdom of Bible prophecy. This identifies 538 as the seat, and as ‘the eighth step, that is of the previous seven steps.’ The first step was the giving of the seat and the eighth step was the giving of the seat; thus, the first step in 330 is the alpha and 538 is the omega. Two seats, three horns removed, the daily taken away, Clovis’ conversion and Justinian’s decree equal eight total steps that identify the marriage procession, and ultimately the marriage.
Ութ քայլերից առաջինը Հռոմ քաղաքի հանձնումն էր պապական իշխանությանը, իսկ ութերորդ քայլը՝ քաղաքի հանձնումը՝ որպես աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորության գահ։ Սա 538 թվականը նույնացնում է որպես աթոռ, և որպես «ութերորդ քայլ, այսինքն՝ նախորդ յոթ քայլերից»։ Առաջին քայլը աթոռի հանձնումն էր, և ութերորդ քայլը՝ աթոռի հանձնումը. այսպիսով, 330 թվականի առաջին քայլը ալֆան է, իսկ 538 թվականը՝ օմեգան։ Երկու աթոռներ, երեք եղջյուրների հեռացումը, ամենօրյա զոհաբերության վերացումը, Կլովիսի դարձը և Հուստինիանոսի հրովարտակը կազմում են ընդհանուր ութ քայլ, որոնք նույնացնում են ամուսնական երթը և, ի վերջո, ամուսնությունը։
In 1798, France, the power who had represented the ten European kings, who placed the papacy on the throne in 538, removed the papacy from that very throne. The alpha treaty marriage represented in the history of 538 unto 1798 typifies the omega treaty marriage of the papal power with the ten kings of Revelation seventeen. The marriage procession from 496 unto 538 typifies eight steps that align with the last eight presidents of the United States. Clovis and France are symbols of the ten European kings. They represent the United States who will become the premier king of Revelation seventeen’s ten kings at the soon-coming Sunday law.
1798 թվականին Ֆրանսիան՝ այն իշխանությունը, որը ներկայացնում էր տաս եվրոպական թագավորներին, և որը 538 թվականին պապականությունը գահ բարձրացրեց, հենց այդ նույն գահից էլ հեռացրեց պապականությանը։ 538-ից մինչև 1798 թվականների պատմության մեջ ներկայացված ալֆա-դաշնագրային ամուսնությունը նախատիպն է Հայտնություն տասնյոթի պապական իշխանության և տաս թագավորների միջև օմեգա-դաշնագրային ամուսնության։ 496-ից մինչև 538 թվականների ամուսնական երթը նախատիպում է ութ քայլ, որոնք համընկնում են Միացյալ Նահանգների վերջին ութ նախագահների հետ։ Քլովիսն ու Ֆրանսիան տաս եվրոպական թագավորների խորհրդանիշներն են։ Նրանք ներկայացնում են Միացյալ Նահանգները, որոնք շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ դառնալու են Հայտնություն տասնյոթի տաս թագավորներից գերագույն թագավորը։
The five previous treaty marriages of Daniel eleven align with the sixth and final treaty marriage of the latter days. The alpha and omega treaty marriages of north and south identify the bride from the south as the alpha and the omega is a bride from the north. In the treaty marriages of pagan Rome, the alpha bride from the east was given to the west, and the omega of 313 was a bride from the west. Those four marriages are prophetically linked together by Cleopatra the first and Cleopatra the last. The symbolic treaty marriage of papal Rome represented the groom as the premier king of a prophetic confederacy of ten kings joining with their bride—the scarlet woman of Rome. The divorce was carried out by the premier king of the ten kings in 1798.
Դանիել տասնմեկի նախորդ հինգ դաշնագրային ամուսնությունները համընկնում են վերջին օրերի վեցերորդ և վերջնական դաշնագրային ամուսնության հետ։ Հյուսիսի և հարավի ալֆա և օմեգա դաշնագրային ամուսնությունները հարավից եկող հարսին բնորոշում են որպես ալֆա, իսկ օմեգան հյուսիսից եկող հարս է։ Հեթանոսական Հռոմի դաշնագրային ամուսնություններում արևելքից եկող ալֆա հարսը տրվեց արևմուտքին, իսկ 313 թվականի օմեգան արևմուտքից եկող հարս էր։ Այդ չորս ամուսնությունները մարգարեաբար միմյանց են կապված Կլեոպատրա Առաջինի և Կլեոպատրա Վերջինի միջոցով։ Պապական Հռոմի խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնությունը փեսային ներկայացնում էր որպես մարգարեական տասը թագավորների դաշնակցության գլխավոր թագավոր, որը միավորվում էր իր հարսի՝ Հռոմի կարմիրազգեստ կնոջ հետ։ Ամուսնալուծությունն իրականացվեց տասը թագավորների գլխավոր թագավորի կողմից 1798 թվականին։
The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.
313 թվականի դաշնագրային ամուսնությունը ներկայացնում է պապական իշխանության վերջին դաշնագրային ամուսնությունը Միացյալ Նահանգների հետ՝ Հայտնության գրքի տասնյոթերորդ գլխի տասը թագավորներից գլխավոր թագավորի հետ, երկեղջյուր իշխանության հետ, որը նախապատկերվում է Ֆրանսիայի երկեղջյուր իշխանությամբ։ Այն պատմությունը, որ սկսվեց Կլովիսից՝ 496 թվականին, և ի վերջո հանգեցրեց Հուստինիանոսի հրովարտակին՝ 533 թվականին, ու պապականության գահակալեցմանը՝ 538 թվականին, ներկայացնում է 1989 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքն ընկած պատմությունը։
We will continue these things in the next article.
Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։