Քառասուներորդ համարի ծածուկ պատմությունը - Թիվ երեսունմեկ

Նախորդ հոդվածն ավարտվում էր հետևյալ պարբերությամբ. «313 թվականի ուխտային ամուսնությունը ներկայացնում է պապական իշխանության վերջին ուխտային ամուսնությունը Միացյալ Նահանգների հետ՝ Հայտնություն տասնյոթի տասը թագավորներից գլխավոր թագավորի, երկեղջյուր իշխանության, որ նախապատկերված է Ֆրանսիայի երկեղջյուր իշխանությամբ։ Այն պատմությունը, որ սկսվեց Կլովիսի հետ 496 թվականին և ի վերջո հանգեցրեց Հուստինիանոսի հրովարտակին 533 թվականին և պապականության գահակալեցմանը 538 թվականին, ներկայացնում է 1989 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքն ընկած պատմությունը»։

Ռոնալդ Ռեյգանը նախապատկերվել էր Քլովիսի միջոցով 496 թվականին, իսկ Դոնալդ Թրամփը՝ Հուստինիանոսի միջոցով 533 թվականին։ Հուստինիանոսի հրամանագիրը եղավ հինգ տարի առաջ, քան պապականությունը գահ բարձրացավ 538 թվականին, իսկ Միլանի հրովարտակը եղավ ութ տարի առաջ, քան 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքը։ Թե՛ հրամանագիրը, թե՛ հրովարտակը համընկնում են որպես այն սահմանանշան, որը նախորդում է կիրակնօրյա օրենքին։

1870 թվականին իտալական զորքերը գրավեցին Հռոմը (20 սեպտեմբերի 1870 թ.)։ Պապական պետությունները դադարեցին գոյություն ունենալ որպես տարածքային պետություն, և Պապ Պիոս IX-ը դարձավ «Վատիկանի գերին»։ Քանի որ այլևս չէր մնացել պապական որևէ տարածք, որը ճանաչված լիներ որպես ինքնիշխան պետություն, Միացյալ Նահանգները (ինչպես և շատ այլ երկրներ) այլևս չէին պահպանում պաշտոնական դիվանագիտական հարաբերություններ Պապի հետ՝ որպես աշխարհիկ իշխանի։ 1951 թվականի հոկտեմբերին նախագահ Հարրի Ս. Թրումանը գեներալ Մարկ Վ. Քլարկին առաջադրեց որպես ԱՄՆ դեսպան Վատիկանում։ Շուտով ուժեղ ընդդիմություն ծագեց բազմաթիվ բողոքական եկեղեցիների և կազմակերպությունների կողմից, որոնք պնդում էին, թե այդ նշանակումը խախտում է եկեղեցու և պետության տարանջատումը։ 1952 թվականի հունվարին գեներալ Քլարկը հետ վերցրեց իր թեկնածությունը։

1984 թվականի հունվարի 10-ին նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանը և Հովհաննես Պողոս II պապը պաշտոնապես համաձայնեցին Միացյալ Նահանգների և Սուրբ Աթոռի միջև լիարժեք դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու շուրջ։ 1984 թվականի ապրիլի 9-ին Ուիլյամ Ա. Վիլսոնը (որը մինչ այդ արդեն ծառայում էր որպես Ռեյգանի անձնական ներկայացուցիչ) ներկայացրեց իր հավատարմագրերը և դարձավ Սուրբ Աթոռում ԱՄՆ-ի առաջին դեսպանը։

1951-ից մինչև 1984 թվականների երեսուներեք տարիների ընթացքում բողոքականության դիմադրությունը կաթոլիկության դեմ ցրվեց։ Այն «բազուկները», որոնք 496 թվականին Կլովիսի միջոցով կանգնեցին հօգուտ պապականության, 1984-ին Ռեյգանի մեջ նախատիպորեն ներկայացվում են և շարունակվում մինչև 1989 թվականը։ Կլովիսը ներկայացնում էր այն կրոնի (հեթանոսության) հեռացումը, որը զսպում էր պապականության վերելքը դեպի իշխանություն վերադառնալը, իսկ 1984 թվականին բողոքականության դիմադրությունը պապականության վերելքի հանդեպ վերացված էր։ «Ամենօրյա»-ն (հեթանոսությունը) հեռացված էր, և Պողոսը հեթանոսության՝ պապականության հանդեպ դիմադրության այդ հեռացումը նկարագրում է որպես «ուրացություն»։

Մեծն Կոստանդինով խորհրդանշված փոխզիջման եկեղեցին և 313-ից մինչև 538 թվականների պատմությունը ներկայացնում էին մի ժամանակաշրջան, երբ եկեղեցին ինքն իրեն փոխզիջման մատնեց և ապոստասացավ։ «508»-ով ներկայացված կրոնը, որը նախկինում զսպել էր պապական իշխանության ներթափանցումները, նախատիպում էր Միացյալ Նահանգներում բողոքականների ապոստասությունը։ Ռեյգանը ներկայացված էր Քլովիսով։ 496 թվականին Քլովիսը իր «իշխանությունը» տվեց պապականությանը՝ այսպիսով նախատիպելով «անսուրբ դաշինքը», որ իրականացավ Ռեյգանի տարիներին։ Քլովիսը նաև ներկայացնում էր «ամենօրյաի» վերացումը 508 թվականին։ 508-ը նախատիպում էր 1984 թվականը։

Ռեյգանը 1983 թվականի մի հայտնի ելույթում Խորհրդային Միությունը անվանեց «չար կայսրություն» և աթեիստական կոմունիզմը համարում էր խորապես բարոյական և հոգևոր սպառնալիք։ Նա և Հովհաննես Պողոս II-ը ձևավորեցին սերտ անձնական և քաղաքական գործընկերություն՝ ընդդեմ խորհրդային կոմունիզմի։ Երկուսն էլ այդ պայքարը դիտում էին բարոյական և անգամ նախախնամական տեսանկյունից․ Ռեյգանը մասնավորաբար խոսում էր կոմունիզմը տապալելու «Աստվածային Ծրագրի» մասին։ Ռեյգանը հետաքրքրված էր Ֆաթիմայի հայտնություններով (այն նախազգուշացմամբ, թե «Ռուսաստանը պիտի տարածի իր մոլորությունները»), և այդ երկու առաջնորդները քննարկում էին իրենց ընդհանուր համոզումը, որ Աստված պահպանել էր նրանց կյանքերը (երկուսն էլ վերապրել էին մահափորձեր 1981 թվականին) մի նպատակի համար, որը կապված էր կոմունիզմի պարտության հետ։

Ռեյգանը դաստիարակվել է Քրիստոսի Աշակերտներ դավանանքի շրջանակում, որի հիմնադիր հայրերը բացահայտ ուսուցանում էին, որ կաթոլիկության պապը նեռնն է։ Ալեքսանդր Քեմփբելը, Քրիստոսի Աշակերտներ եկեղեցու ամենանշանավոր վաղ առաջնորդը, բազմիցս նույնացրել է պապականությունը նեռնի հետ։ Բանավեճերում և գրություններում նա պնդում էր, որ Դանիել 7-ի փոքր եղջյուրը, Հայտնություն 13-ի գազանը և 2 Թեսաղոնիկեցիներ 2-ի մեղքի մարդը—allը մատնանշում են Հռոմի պապերին։ Նա այս նույնացումները գործածում էր հրապարակային բանավեճերում (այդ թվում՝ 1837 թվականին կաթոլիկ եպիսկոպոս Ջոն Բ. Փըրսելի հետ)։ Բարտոն Վ. Սթոունը պապի կառավարությունը կոչում էր ճշմարիտ նեռնն ու «մեղքի մարդը»։ Ուոլթեր Սքոթը (շարժման մեկ այլ վաղ ավետարանիչ) գրել է, որ մեղքի մարդը՝ Հռոմի պապը, պիտի վեր խոյանար քրիստոնեական եկեղեցում և իրեն բարձրացներ Աստծուց վեր։

Ռեյգանի մայրը՝ Նելլը, Քրիստոսի Աշակերտներ հարանվանության բարեպաշտ անդամ էր և նրա մանկության ընթացքում գլխավոր կրոնական ազդեցությունն էր։ Ռեյգանը մկրտվեց Իլինոյս նահանգի Դիքսոն քաղաքի Քրիստոսի Աշակերտներ եկեղեցում՝ 11 տարեկան հասակում, և դեռահասության տարիներին այնտեղ ակտիվ մասնակցություն ուներ (ներառյալ կիրակնօրյա դպրոցում դասավանդելը)։ Նա հաճախել է Eureka College, որը կապված էր Քրիստոսի Աշակերտներ հարանվանության հետ։

Ռեյգանը նախապատկերված էր Կլովիսի կողմից, ինչպես նաև Կոստանդին Մեծի փոխզիջմամբ։ Ռեյգանը նաև վերջի ժամանակից՝ 1989 թվականից ի վեր վերջին ութ նախագահներից առաջինն էր։ Որպես վերջին ութ նախագահներից առաջինը՝ նա նախատիպավորում է Դոնալդ Թրամփին, որը, Ռեյգանի նման, խորապես շփոթված է պապության ճշմարիտ նպատակների և այն հարցի վերաբերյալ, թե ով է պապությունը։

Դանիելի տասնմեկերորդ գլխում հիշատակված վեցերորդ և վերջին դաշնագրային ամուսնությունը տեղի է ունենում այն պատմական ընթացքի մեջ, որը սկսվում է 1989 թվականին՝ վախճանի ժամանակում, և ավարտվում է Դոնալդ Թրամփի պատմության մեջ։

313 թվականի ամուսնական դաշինքն ու Միլանի հրովարտակը համընկնում են 533 թվականի պատմության հետ, և 533 թվականին Հուստինիանոսի հրամանագիրը կրկին կիրարկվելու է մի անունով քրիստոնեական վարչակարգի կողմից, որն այլևս չի ըմբռնում, որ պապական իշխանությունը որպես քրիստոնեական հաստատություն նույնացնելը, լավագույն դեպքում, ինքնահակասություն է, իսկ վատագույն դեպքում՝ մահաբեր մոլորություն։

Ք.ա. 457 թվականին Արտաքսերքսեսի երրորդ հրովարտակը վերականգնեց ազգային ինքնիշխանությունը թե՛ քաղաքական, թե՛ կրոնական իշխանության համար։

Երրորդ հրամանագիրը իշխանություն տվեց դատաստան և պատիժ գործադրելու թե՛ Աստծու օրենքների, թե՛ թագավորի օրենքների համար։ Այդ հրամանագիրը նշանավորեց երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության սկիզբը, որը ավարտվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ Քրիստոս հանկարծ եկավ Իր տաճարը։ Այն նաև նշանավորեց երկու հարյուր հիսուն տարվա մի մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց մ.թ.ա. 207 թվականին՝ մ.թ.ա. 217 թվականի Ռաֆիայի և մ.թ.ա. 200 թվականի Պանիումի ճակատամարտերի միջև ընկած պատմության ընթացքում։ Մ.թ.ա. 457 թվականին թե՛ քաղաքացիական, թե՛ կրոնական գերիշխանության վերականգնումը մատնանշում է երկակի ալֆա, որը գտնում է օմեգայական երկու կատարումներ։ Այդ օմեգայական երկու կատարումներն էլ ներկայացնում են փակ դուռ՝ մեկը բողոքական եղջյուրի համար, իսկ մյուսը՝ հանրապետական եղջյուրի համար։

Առաջին՝ երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեությունը ներկայացնում էր Աստծո օրենքները, իսկ երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը ներկայացնում էր թագավորի օրենքները։ Այդ երկու մարգարեությունները նույնացնում են Բողոքականության եղջյուրը և Հանրապետականության եղջյուրը Հայտնություն տասներեքի երկրի գազանի վրա։ Երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրը տեղադրված է Դանիել տասնմեկի տասնմեկից մինչև տասնվեց համարների միջնամասում։ Ռափիայի և Պանիումի միջև եղած տասնյոթ տարվա ժամանակահատվածը հատվում է մ.թ.ա. 457 թվականի երրորդ հրովարտակի երկակի մարգարեությունից եկող մեկ եղջյուրով։ Երկկողմ մարգարեությունը նույնացնում է թե՛ վերջնական ուխտի ժողովրդի դատաստանը, և թե՛ այն ազգի դատաստանը, որտեղ այդ ուխտի ժողովուրդը գտնում է իր արմատները։

Եզեկիելի գրքում 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը նախապատկերացվում է մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ով։ Մի ամսաթիվը ցույց է տալիս քննական դատաստանի սկիզբը, իսկ մյուսը՝ հոբելյանի փողի հնչեցումը թե՛ դատաստանի ընթացքի սկզբում, թե՛ ավարտին։ Երկու ամսաթվերն էլ համընկնում են, և երկուսն էլ մատնանշում են փակ դուռ։ 1844 թվականը ներկայացնում է Սուրբ տեղի դռան փակվելը, երբ Քրիստոսը մտավ Ամենասուրբ Տեղը։ Մ.թ.ա. 573 թվականը մատնանշում է մարդկային փորձության ժամանակի ավարտը, երբ մեղքի ստրուկները, որոնք փրկագնվել են, ստանում են իրենց ազատությունը և նոր երկիր՝ բնակվելու համար։

Հոկտեմբերի 22-ի երկու դեպքերն էլ ներկայացնում են շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքի փակված դուռը։ Ադվենտիզմին տրված փորձաշրջանի ժամանակահատվածը սկսվեց 1844 թվականին և ավարտվում է շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքով, և Միացյալ Նահանգներին տրված փորձաշրջանի ժամանակահատվածը նույնպես ավարտվում է շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքով։ Երկու ավարտներն էլ համընկնում են Հոկտեմբերի 22-ի՝ 2,300 տարիների և երկու հարյուր հիսուն տարիների երկու վկաների հետ։

Ռաֆիայի և Պանիումի միջև եղած պատմության մեջ ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարիները երկու ճակատամարտերի ժամանակաշրջանը բաժանում են երկու խորհրդանշական թվերի, որոնք միասին ունեն իրենց առանձնահատուկ նշանակությունը։ Ռաֆիայից տասը տարի հետո, որի իմաստն է սահմանամերձ երկիր, և Պանիումից յոթ տարի առաջ, որը մի ճակատամարտ էր, մղված դաշտավայրում և ավարտված պաշարմամբ։ Տասը և յոթը, որպես խորհրդանիշ, մի քանի վկաների վրա նույնացնում են վիշապի իշխանությունը։ Մ.թ.ա. 207 թվականը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ և տասնհինգերորդ համարների միջև մարգարեապես տեղադրում է Թրամփին՝ որպես երկրի գազանի խորհրդանիշ, նախապատրաստվելով խոսելու որպես վիշապ, ինչպես ներկայացված է տասը և յոթ թվերի համադրությամբ։

Տասնյոթը նույնպես խորհրդանշական է, և այն Ռափիայի մինչև Պանիումի պատմությունն ընդարձակում է թե՛ Պանիումից անդին, թե՛ նաև Ռափիայից առաջ։ Պտղոմեոս IV Ֆիլոպատորը իշխեց որպես Պտղոմեական Եգիպտոսի թագավոր մ.թ.ա. 221 թվականից մինչև մ.թ.ա. 204 թվականը, և նա մ.թ.ա. 217 թվականին Ռափիայի մոտ պարտության մատնեց Անտիոքոս Մեծին։ Պտղոմեոսը սկսեց թագավորել Ռափիայից առաջ, և նա թագավորեց «տասնյոթ» տարի։ Տասնյոթ թիվը ներկայացնում է մի պատմական ժամանակաշրջան, որը սկսվում է Ռափիայից առաջ և, տարածվելով Պանիումի ճակատամարտից ու Սիդոնի պաշարումից անդին, հասնում է մինչև մարդկային փորձության ժամկետի ավարտը, որը ներկայացված է 330 թվականով։ Զմյուռնիայի եկեղեցու ժամանակաշրջանի համար երկուհարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը սկսվեց 64 թվականին և ավարտվեց 313 թվականի Միլանի հրովարտակով և ամուսնության դաշնագրով։

Մեծն Կոստանդինը ներկայացնում է Պերգամոսի եկեղեցու պատմությունը, և այդ պատմությունը սկսվեց 313-ին ու ավարտվեց 538-ին։ 313 թվականին երկուհարյուր հիսուն տարվա մարգարեության ավարտից հետո հաջորդած առաջին «տասնյոթ» տարիները պարունակում են երեք նշանակետեր։ 313-ը Միլանի հրովարտակն էր, 321-ը՝ առաջին կիրակնօրյա օրենքը, իսկ կայսրության բաժանումը նշանավորվում է 330 թվականին։ 330-ը ներկայացնում է վերջին կիրակնօրյա օրենքը, որը նշանավորում է մարդկային փորձաշրջանի ավարտը։ Ուստի տասնյոթ թիվը սկսվում է Ռաֆիայից առաջ և ավարտվում է Պանիումի ու Սիդոնի ռազմական արշավից շատ հետո։ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնվեցերորդ համարը ներկայացնում է կիրակնօրյա օրենքը Միացյալ Նահանգներում։

Զմյուռնիայի մարգարեությունը նույնականացնում է պաշարման նշանը, որը Եզեկիելի նախազգուշացնող պատգամի իսկական սիրտն է։ Կողմնացույցը, որը նախորդում է Կիրակնօրյա օրենքին, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանման երկու պատկերումներով, պաշարումն է, սակայն դա նաև Միլանի հրովարտակն է, որով սկսվում է գազանի պատկերի կազմավորումը։

Պաշարման ժամանակ տեղի կունենա դաշնագրային ամուսնության թափոր։ Այն այն ամուսնության թափորի ֆրակտալն է, որ սկսվեց Ռեյգանով՝ ինչպես 496 թվականին Կլովիսով նախատիպված է, սակայն դեպի ամուսնություն տանող վերջնական թափորը սկսվում է պաշարման ժամանակ՝ համընկնելով Հուստինիանոսի 533 թվականի հրովարտակին և 313 թվականի Միլանի հրովարտակին։ Երկու նշաձողերն էլ նախորդում են կիրակնօրյա օրենքին։ 313 թվականը նախորդեց 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքին, իսկ 533 թվականի հրովարտակը նախորդեց 538 թվականին Օռլեանի երրորդ ժողովում ընդունված կիրակնօրյա օրենքին։ Օրենսդրության ինչ-որ տեսակ պիտի իրականացնի թե՛ Հուստինիանոսի հրովարտակի, թե՛ Միլանի հրովարտակի մարգարեական բնութագրերը, մինչդեռ կսահմանվի խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնության ինչ-որ ձև։

Երբ այդ հրովարտակը տրվի, պատրաստվելու համար արդեն ուշ կլինի, որովհետև փորձության դուռը փակված կլինի Բողոքական եղջյուրի վրա նույնքան անշուշտ, որքան որ այն փակվեց Եգիպտոսում առաջին Զատկի ժամանակ։ Դրանից հետո կիրակնօրյա օրենքը՝ հաջորդ նշանաքարը, վկայորոշում է ոչ միայն, որ գազանի պատկերը լիովին կազմավորված է եղել, այլև՝ գազանի նշանի պարտադրումը։ Կիրակնօրյա օրենքը նշանավորում է փորձության ավարտը Հանրապետական եղջյուրի՝ Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրային գազանի համար նույնքան անկասկած, որքան որ փարավոնն ու նրա զորքը Զատկից հետո մեռան Կարմիր ծովում։

Մ. թ. ա. 207 թվականին ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարին նույնականացնում է Դոնալդ Թրամփին՝ ինչպես ներկայացված է Անտիոքոս Մագնոսի միջոցով, որը պատրաստվում է գալիք արշավանքին, որն սկսվում է Պանիումի դաշտում և ավարտվում Սիդոնի պաշարմամբ։ Պանիումի ճակատամարտից հետո Պտղոմեոսյան հրամանատար Աետոլացի Սկոպասը շուրջ 10,000 կենդանի մնացած զինվորներով փախավ Սիդոն քաղաքը։ Անտիոքոսը հետապնդեց նրան և Սիդոնը «պաշարեց»։ Ալեքսանդրիայում գտնվող Պտղոմեոսյան կառավարությունը օգնության զորք ուղարկեց, սակայն այն ձախողվեց։ Սովի առաջ կանգնած՝ Սկոպասը հանձնեց քաղաքը։ Անտիոքոսը թույլ տվեց Սկոպասին հեռանալ. Սկոպասը հետագայում վերադարձավ Եգիպտոս, որտեղ ի վերջո մահապատժի ենթարկվեց՝ դավաճանության և յուրացման մեղադրանքներով։ Սիդոնի պաշարումն ավարտին հասցրեց Անտիոքոսի՝ Պանիումից հետո Կելե-Սիրիայի նվաճումը։

Քույր Ուայթը Ուրիա Սմիթի «Դանիելը և Հայտնությունը» գիրքը բնորոշում է որպես «Աստծո օգնող ձեռք»։ Սմիթը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնչորսերորդ և տասնհինգերորդ համարների իր մեկնաբանության մեջ նույնականացնում է Անտիոքոսի երկփուլ արշավանքը։

Մ.թ.ա. 207 թվականին ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարիները նույնացնում են Դոնալդ Թրամփին։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը, որ ավարտվում է 313 թվականին՝ արևելքի և արևմուտքի դաշնագրային ամուսնությամբ և Միլանի հրովարտակով, նույնացնում է գազանի պատկերի կազմավորումը Միացյալ Նահանգներում։ Պերգամոսի եկեղեցին, որ սկսվեց 313 թվականին, ներկայացնում է այն պատմությունը, երբ քրիստոնեությունը շեղվեց՝ հեթանոսության կրոնի հետ փոխզիջման միջոցով, նախքան պապական իշխանությունը գահը կզբաղեցներ։ Պերգամոսը և 313 թվականը նախատիպավորում են այն փոխզիջումը, որը ներկայացված է Միացյալ Նահանգներում գազանի պատկերի կազմավորմամբ։ Դա ներկայացնում է քրիստոնեության և պապական Հռոմի փոխզիջումը, որովհետև կաթոլիկության կրոնը ոչ ավելին և ոչ պակաս է, քան քրիստոնեական հաստատության կերպարանքով ծածկված հեթանոսություն։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը, որ սկսվեց 1776 թվականին և ավարտվում է այս տարում, նույնպես վերաբերում է Միացյալ Նահանգներին։ Այսպիսով, բոլոր երեք երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունները վերաբերում են Հայտնություն տասներեքի երկրի գազանի որևէ մարգարեական կողմին, և բոլոր երեքն էլ ավարտվում են տասնյոթ թվով ներկայացված մարգարեական գծերի սահմաններում։

Կիրակնօրյա օրենքը այն ժամանակն է, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է որպես վիշապ, իսկ ազգի խոսելը նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործելակերպն է։

Թրամփը ո՛չ դատական, ո՛չ օրենսդիր իշխանություն է, հետևաբար շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը իրականացվում է Կոնգրեսի կողմից։ Սակայն յուրաքանչյուր գործողություն, որ աջակցություն է ցուցաբերում պապական իշխանությանը, նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքը։ 533 թվականի դեկրետը և 313 թվականի հրովարտակը մատնանշում են այն ժամանակաշրջանի սկիզբը, երբ կազմավորվում է գազանի պատկերը։ Վախճանը շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքն է, և Հիսուսը միշտ վախճանը պատկերում է սկզբով, ուստի Թրամփի կողմից գործադիր հրամանագրի միջոցով կատարվող այնպիսի գործողությունը, որը որևէ «զիջում» կտրամադրեր աստվածաշնչյան մարգարեության հակաքրիստոսին, կներկայացներ այն շարժման ալֆան, որն ավարտվում է միայն օմեգայով, երբ Միացյալ Նահանգները «այնքան կհրաժարվի իր կառավարության սկզբունքներից, որ կընդունի կիրակնօրյա օրենք»։

«Կրոնական օրենսդրության օգտին կատարվող» յուրաքանչյուր «շարժում, ըստ էության, զիջում է պապականությանը», և այդ շարժումները տեղի են ունենում շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքից առաջ։

Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։