Քառասուներորդ համարի ծածուկ պատմությունը - Թիվ երեսունմեկ

«Հեթանոսության և քրիստոնեության միջև այս փոխզիջումը հանգեցրեց մարգարեության մեջ կանխասված «մեղքի մարդու» ձևավորմանը, որը հակադրվում է Աստծուն և իրեն բարձրացնում Աստծուց վեր։ Կեղծ կրոնի այդ հսկայական համակարգը Սատանայի զորության գլուխգործոցն է՝ նրա ջանքերի մի հուշարձանը՝ գահի վրա նստելու և երկիրը իր կամքի համաձայն իշխելու համար»։ Մեծ պայքարը, 50։

«Նրանք, ովքեր խճճվում են Խոսքի իրենց ըմբռնման մեջ, ովքեր չեն տեսնում նեռի իմաստը, անկասկած իրենց կդնեն նեռի կողմը։ Այժմ մեզ համար ժամանակ չկա աշխարհին ձուլվելու»։ Kress Collection, 105.

Մի՞թե երկուսը միասին կքայլեն, եթե համաձայնված չլինեն։ Ամոս 3:3։

«Ներկայումս Միացյալ Նահանգներում ընթացող այն շարժումներում, որոնք նպատակ ունեն եկեղեցու հաստատություններին և սովորույթներին ապահովել պետության աջակցությունը, բողոքականները հետևում են պապականների հետքերին։ Ավելին, նրանք դուռ են բացում, որպեսզի Պապականությունը բողոքական Ամերիկայում վերականգնի այն գերիշխանությունը, որ կորցրել է Հին աշխարհում»։ «Մեծ պայքարը», էջ 573։

Եվ դու, Եզրա՛, քո Աստծու իմաստության համաձայն, որ քո ձեռքում է, նշանակիր իշխանավորներ և դատավորներ, որպեսզի նրանք դատեն Գետի այն կողմում գտնվող ամբողջ ժողովրդին, բոլոր նրանց, ովքեր գիտեն քո Աստծու օրենքները. և սովորեցրե՛ք նրանց, որ չեն ճանաչում դրանք։ Եվ ով որ չի կատարի քո Աստծու օրենքը և թագավորի օրենքը, թող դատաստանը շտապ կերպով իրականացվի նրա վրա՝ լինի դա մահվան, կամ աքսորի, կամ ունեցվածքի բռնագրավման, կամ բանտարկության։ Եզրա 7:25, 26.

Եվ Նա ասաց Աբրամին. «Ստույգ իմացիր, որ քո սերունդը պանդուխտ պիտի լինի մի երկրում, որ իրենցը չէ, և պիտի ծառայեն նրանց, և նրանք պիտի նեղեն նրանց չորս հարյուր տարի։ Եվ այն ազգին էլ, որին պիտի ծառայեն, Ես պիտի դատեմ, և դրանից հետո պիտի դուրս գան մեծ ունեցվածքով»։ Ծննդոց 15:13, 14։

Իսկ եթե նա այս տարիների ընթացքում չփրկագնվի, ապա հոբելյանի տարում թող դուրս գա, ինքը և իր երեխաները՝ իր հետ։ Որովհետև Իսրայելի որդիներն Ինձ համար ծառաներ են. նրանք Իմ ծառաներն են, որոնց Ես դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից. Ես եմ Տերը՝ ձեր Աստվածը։ Ղևտական 25:54, 55.

«Եգիպտոսի երիտասարդ թագավորի դաստիարակությունը Հռոմի Սենատը վստահեց Մ. Էմիլիոս Լեպիդոսին, որը նրա խնամակալ նշանակեց այդ արքունիքի հին ու փորձառու մի նախարարի՝ Արիստոմենեսին։ Նրա առաջին գործը եղավ միջոցներ ձեռք առնել երկու դաշնակից թագավորների՝ Փիլիպպոսի և Անտիոքոսի սպառնացող ներխուժման դեմ։»

«Այդ նպատակով նա ուղարկեց Ետոլիայի նշանավոր զորավար Սկոպասին, որն այն ժամանակ ծառայում էր եգիպտացիներին, իր հայրենի երկիրը՝ բանակի համար նոր ուժեր հավաքագրելու։ Զորք կազմավորելով՝ նա արշավեց դեպի Պաղեստին և Կոյլե-Սիրիա (քանի որ Անտիոքոսը Փոքր Ասիայում պատերազմի մեջ էր Ատտաղոսի դեմ) և ամբողջ Հրեաստանը հպատակեցրեց Եգիպտոսի իշխանությանը։»

«Այսպիսով գործերի ընթացքը բերվեց այնպիսի վիճակի, որ կատարվեր մեր առջև եղող համարը։ Քանզի Անտիոքոսը, Հռոմեացիների թելադրանքով դադարեցնելով իր պատերազմը Ատտալոսի դեմ, շտապ միջոցներ ձեռք առավ՝ Եգիպտացիների ձեռքից Պաղեստինը և Կոելե-Սիրիան վերադարձնելու համար։ Նրան ընդդիմանալու ուղարկվեց Սկոպասը։ Հորդանանի ակունքների մոտ երկու բանակները հանդիպեցին։ [Panium] Սկոպասը պարտվեց, հետապնդվեց մինչև Սիդոն և այնտեղ սաստիկ պաշարվեց։ Եգիպտոսի երեք ամենահմուտ զորավարները՝ իրենց լավագույն զորքերով, ուղարկվեցին՝ պաշարումը վերացնելու, բայց առանց հաջողության։ Վերջապես Սկոպասը, սովի խիստ ու անորսալի ուրվականի մեջ հանդիպելով մի թշնամու, որի դեմ ի վիճակի չէր պայքարելու, հարկադրվեց հանձնվել միայն կյանքը պահպանելու անպատվաբեր պայմաններով, որից հետո նրան և իր տասը հազար մարդկանց թույլ տրվեց հեռանալ՝ մերկացված և մերկ։ Ահա այստեղ հյուսիսի թագավորի կողմից ամենաամուր պարսպապատ քաղաքների գրավումն էր, որովհետև Սիդոնը թե՛ իր դիրքով և թե՛ իր պաշտպանական ամրություններով այն ժամանակների ամենաուժեղ քաղաքներից մեկն էր։ Ահա այստեղ հարավի զենքերի անկարողությունն էր դիմակայելու, և նաև այն ժողովրդի ձախողումը, որին ընտրել էր հարավի թագավորը, այսինքն՝ Սկոպասը և նրա աետոլական զորքերը»։ Դանիել և Հայտնությունը, 257, 258։

«Ազգի «խոսելը» նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործողությունն է»։ Մեծ պայքար, 442։

«Շատերը, նույնիսկ նրանցից, ովքեր ներգրավված են կիրակիի պարտադիր պահպանումը հաստատելու այս շարժման մեջ, կուրացած են այն հետևանքների հանդեպ, որոնք կհետևեն այս քայլին։ Նրանք չեն տեսնում, որ ուղղակի հարվածում են կրոնական ազատությանը։ Շատերն էլ երբեք չեն հասկացել Աստվածաշնչյան շաբաթ օրվա պահանջները և այն կեղծ հիմքը, որի վրա հենված է կիրակնօրյա հաստատությունը։ Կրոնական օրենսդրության օգտին ուղղված ցանկացած շարժում իրականում զիջում է պապականությանը, որը այսքան դարեր անշեղորեն պատերազմել է խղճի ազատության դեմ։ Կիրակնօրյա պահպանումը, որպես այսպես կոչված քրիստոնեական հաստատություն, իր գոյությունը պարտական է «անօրենության խորհրդին», և դրա պարտադիր կիրառումը կլինի փաստական ճանաչում այն սկզբունքների, որոնք հռոմեականության անկյունաքարն իսկ են։ Երբ մեր ազգը այսպես կուրանա իր կառավարման սկզբունքներից, որ կիրակնօրյա օրենք հաստատի, բողոքականությունն այս արարքով ձեռք կսեղմի պապականությանը. դա այլ բան չի լինի, քան կյանք տալ այն բռնությանը, որը վաղուց անհամբերությամբ սպասում էր իր հնարավորությանը՝ նորից անցնելու գործուն բռնապետության»։ Վկայություններ, հատոր 5, 711։

«Այս օրվա պաշտամունքը պարտադրող հրամանը պետք է տարածվի ամբողջ աշխարհով մեկ։ Սահմանափակ չափով այն արդեն իսկ տարածվել է։ Մի շարք վայրերում քաղաքացիական իշխանությունը խոսում է վիշապի ձայնով, ճիշտ ինչպես հեթանոս թագավորը խոսեց եբրայեցի գերիների հետ»։ Signs of the Times, May 6, 1897.