The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Նախորդ հոդվածն ավարտվում էր հետևյալ պարբերությամբ. «313 թվականի ուխտային ամուսնությունը ներկայացնում է պապական իշխանության վերջին ուխտային ամուսնությունը Միացյալ Նահանգների հետ՝ Հայտնություն տասնյոթի տասը թագավորներից գլխավոր թագավորի, երկեղջյուր իշխանության, որ նախապատկերված է Ֆրանսիայի երկեղջյուր իշխանությամբ։ Այն պատմությունը, որ սկսվեց Կլովիսի հետ 496 թվականին և ի վերջո հանգեցրեց Հուստինիանոսի հրովարտակին 533 թվականին և պապականության գահակալեցմանը 538 թվականին, ներկայացնում է 1989 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքն ընկած պատմությունը»։
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Ռոնալդ Ռեյգանը նախապատկերվել էր Քլովիսի միջոցով 496 թվականին, իսկ Դոնալդ Թրամփը՝ Հուստինիանոսի միջոցով 533 թվականին։ Հուստինիանոսի հրամանագիրը եղավ հինգ տարի առաջ, քան պապականությունը գահ բարձրացավ 538 թվականին, իսկ Միլանի հրովարտակը եղավ ութ տարի առաջ, քան 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքը։ Թե՛ հրամանագիրը, թե՛ հրովարտակը համընկնում են որպես այն սահմանանշան, որը նախորդում է կիրակնօրյա օրենքին։
Reagan
Ռեյգան
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
1870 թվականին իտալական զորքերը գրավեցին Հռոմը (20 սեպտեմբերի 1870 թ.)։ Պապական պետությունները դադարեցին գոյություն ունենալ որպես տարածքային պետություն, և Պապ Պիոս IX-ը դարձավ «Վատիկանի գերին»։ Քանի որ այլևս չէր մնացել պապական որևէ տարածք, որը ճանաչված լիներ որպես ինքնիշխան պետություն, Միացյալ Նահանգները (ինչպես և շատ այլ երկրներ) այլևս չէին պահպանում պաշտոնական դիվանագիտական հարաբերություններ Պապի հետ՝ որպես աշխարհիկ իշխանի։ 1951 թվականի հոկտեմբերին նախագահ Հարրի Ս. Թրումանը գեներալ Մարկ Վ. Քլարկին առաջադրեց որպես ԱՄՆ դեսպան Վատիկանում։ Շուտով ուժեղ ընդդիմություն ծագեց բազմաթիվ բողոքական եկեղեցիների և կազմակերպությունների կողմից, որոնք պնդում էին, թե այդ նշանակումը խախտում է եկեղեցու և պետության տարանջատումը։ 1952 թվականի հունվարին գեներալ Քլարկը հետ վերցրեց իր թեկնածությունը։
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
1984 թվականի հունվարի 10-ին նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանը և Հովհաննես Պողոս II պապը պաշտոնապես համաձայնեցին Միացյալ Նահանգների և Սուրբ Աթոռի միջև լիարժեք դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու շուրջ։ 1984 թվականի ապրիլի 9-ին Ուիլյամ Ա. Վիլսոնը (որը մինչ այդ արդեն ծառայում էր որպես Ռեյգանի անձնական ներկայացուցիչ) ներկայացրեց իր հավատարմագրերը և դարձավ Սուրբ Աթոռում ԱՄՆ-ի առաջին դեսպանը։
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
1951-ից մինչև 1984 թվականների երեսուներեք տարիների ընթացքում բողոքականության դիմադրությունը կաթոլիկության դեմ ցրվեց։ Այն «բազուկները», որոնք 496 թվականին Կլովիսի միջոցով կանգնեցին հօգուտ պապականության, 1984-ին Ռեյգանի մեջ նախատիպորեն ներկայացվում են և շարունակվում մինչև 1989 թվականը։ Կլովիսը ներկայացնում էր այն կրոնի (հեթանոսության) հեռացումը, որը զսպում էր պապականության վերելքը դեպի իշխանություն վերադառնալը, իսկ 1984 թվականին բողոքականության դիմադրությունը պապականության վերելքի հանդեպ վերացված էր։ «Ամենօրյա»-ն (հեթանոսությունը) հեռացված էր, և Պողոսը հեթանոսության՝ պապականության հանդեպ դիմադրության այդ հեռացումը նկարագրում է որպես «ուրացություն»։
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Մեծն Կոստանդինով խորհրդանշված փոխզիջման եկեղեցին և 313-ից մինչև 538 թվականների պատմությունը ներկայացնում էին մի ժամանակաշրջան, երբ եկեղեցին ինքն իրեն փոխզիջման մատնեց և ապոստասացավ։ «508»-ով ներկայացված կրոնը, որը նախկինում զսպել էր պապական իշխանության ներթափանցումները, նախատիպում էր Միացյալ Նահանգներում բողոքականների ապոստասությունը։ Ռեյգանը ներկայացված էր Քլովիսով։ 496 թվականին Քլովիսը իր «իշխանությունը» տվեց պապականությանը՝ այսպիսով նախատիպելով «անսուրբ դաշինքը», որ իրականացավ Ռեյգանի տարիներին։ Քլովիսը նաև ներկայացնում էր «ամենօրյաի» վերացումը 508 թվականին։ 508-ը նախատիպում էր 1984 թվականը։
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
«Հեթանոսության և քրիստոնեության միջև այս փոխզիջումը հանգեցրեց մարգարեության մեջ կանխասված «մեղքի մարդու» ձևավորմանը, որը հակադրվում է Աստծուն և իրեն բարձրացնում Աստծուց վեր։ Կեղծ կրոնի այդ հսկայական համակարգը Սատանայի զորության գլուխգործոցն է՝ նրա ջանքերի մի հուշարձանը՝ գահի վրա նստելու և երկիրը իր կամքի համաձայն իշխելու համար»։ Մեծ պայքարը, 50։
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Ռեյգանը 1983 թվականի մի հայտնի ելույթում Խորհրդային Միությունը անվանեց «չար կայսրություն» և աթեիստական կոմունիզմը համարում էր խորապես բարոյական և հոգևոր սպառնալիք։ Նա և Հովհաննես Պողոս II-ը ձևավորեցին սերտ անձնական և քաղաքական գործընկերություն՝ ընդդեմ խորհրդային կոմունիզմի։ Երկուսն էլ այդ պայքարը դիտում էին բարոյական և անգամ նախախնամական տեսանկյունից․ Ռեյգանը մասնավորաբար խոսում էր կոմունիզմը տապալելու «Աստվածային Ծրագրի» մասին։ Ռեյգանը հետաքրքրված էր Ֆաթիմայի հայտնություններով (այն նախազգուշացմամբ, թե «Ռուսաստանը պիտի տարածի իր մոլորությունները»), և այդ երկու առաջնորդները քննարկում էին իրենց ընդհանուր համոզումը, որ Աստված պահպանել էր նրանց կյանքերը (երկուսն էլ վերապրել էին մահափորձեր 1981 թվականին) մի նպատակի համար, որը կապված էր կոմունիզմի պարտության հետ։
The Disciples of Christ
Քրիստոսի աշակերտները
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Ռեյգանը դաստիարակվել է Քրիստոսի Աշակերտներ դավանանքի շրջանակում, որի հիմնադիր հայրերը բացահայտ ուսուցանում էին, որ կաթոլիկության պապը նեռնն է։ Ալեքսանդր Քեմփբելը, Քրիստոսի Աշակերտներ եկեղեցու ամենանշանավոր վաղ առաջնորդը, բազմիցս նույնացրել է պապականությունը նեռնի հետ։ Բանավեճերում և գրություններում նա պնդում էր, որ Դանիել 7-ի փոքր եղջյուրը, Հայտնություն 13-ի գազանը և 2 Թեսաղոնիկեցիներ 2-ի մեղքի մարդը—allը մատնանշում են Հռոմի պապերին։ Նա այս նույնացումները գործածում էր հրապարակային բանավեճերում (այդ թվում՝ 1837 թվականին կաթոլիկ եպիսկոպոս Ջոն Բ. Փըրսելի հետ)։ Բարտոն Վ. Սթոունը պապի կառավարությունը կոչում էր ճշմարիտ նեռնն ու «մեղքի մարդը»։ Ուոլթեր Սքոթը (շարժման մեկ այլ վաղ ավետարանիչ) գրել է, որ մեղքի մարդը՝ Հռոմի պապը, պիտի վեր խոյանար քրիստոնեական եկեղեցում և իրեն բարձրացներ Աստծուց վեր։
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Ռեյգանի մայրը՝ Նելլը, Քրիստոսի Աշակերտներ հարանվանության բարեպաշտ անդամ էր և նրա մանկության ընթացքում գլխավոր կրոնական ազդեցությունն էր։ Ռեյգանը մկրտվեց Իլինոյս նահանգի Դիքսոն քաղաքի Քրիստոսի Աշակերտներ եկեղեցում՝ 11 տարեկան հասակում, և դեռահասության տարիներին այնտեղ ակտիվ մասնակցություն ուներ (ներառյալ կիրակնօրյա դպրոցում դասավանդելը)։ Նա հաճախել է Eureka College, որը կապված էր Քրիստոսի Աշակերտներ հարանվանության հետ։
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
«Նրանք, ովքեր խճճվում են Խոսքի իրենց ըմբռնման մեջ, ովքեր չեն տեսնում նեռի իմաստը, անկասկած իրենց կդնեն նեռի կողմը։ Այժմ մեզ համար ժամանակ չկա աշխարհին ձուլվելու»։ Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Ռեյգանը նախապատկերված էր Կլովիսի կողմից, ինչպես նաև Կոստանդին Մեծի փոխզիջմամբ։ Ռեյգանը նաև վերջի ժամանակից՝ 1989 թվականից ի վեր վերջին ութ նախագահներից առաջինն էր։ Որպես վերջին ութ նախագահներից առաջինը՝ նա նախատիպավորում է Դոնալդ Թրամփին, որը, Ռեյգանի նման, խորապես շփոթված է պապության ճշմարիտ նպատակների և այն հարցի վերաբերյալ, թե ով է պապությունը։
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Մի՞թե երկուսը միասին կքայլեն, եթե համաձայնված չլինեն։ Ամոս 3:3։
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Դանիելի տասնմեկերորդ գլխում հիշատակված վեցերորդ և վերջին դաշնագրային ամուսնությունը տեղի է ունենում այն պատմական ընթացքի մեջ, որը սկսվում է 1989 թվականին՝ վախճանի ժամանակում, և ավարտվում է Դոնալդ Թրամփի պատմության մեջ։
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Ներկայումս Միացյալ Նահանգներում ընթացող այն շարժումներում, որոնք նպատակ ունեն եկեղեցու հաստատություններին և սովորույթներին ապահովել պետության աջակցությունը, բողոքականները հետևում են պապականների հետքերին։ Ավելին, նրանք դուռ են բացում, որպեսզի Պապականությունը բողոքական Ամերիկայում վերականգնի այն գերիշխանությունը, որ կորցրել է Հին աշխարհում»։ «Մեծ պայքարը», էջ 573։
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
313 թվականի ամուսնական դաշինքն ու Միլանի հրովարտակը համընկնում են 533 թվականի պատմության հետ, և 533 թվականին Հուստինիանոսի հրամանագիրը կրկին կիրարկվելու է մի անունով քրիստոնեական վարչակարգի կողմից, որն այլևս չի ըմբռնում, որ պապական իշխանությունը որպես քրիստոնեական հաստատություն նույնացնելը, լավագույն դեպքում, ինքնահակասություն է, իսկ վատագույն դեպքում՝ մահաբեր մոլորություն։
Church and State
Եկեղեցին և պետությունը
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Ք.ա. 457 թվականին Արտաքսերքսեսի երրորդ հրովարտակը վերականգնեց ազգային ինքնիշխանությունը թե՛ քաղաքական, թե՛ կրոնական իշխանության համար։
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Եվ դու, Եզրա՛, քո Աստծու իմաստության համաձայն, որ քո ձեռքում է, նշանակիր իշխանավորներ և դատավորներ, որպեսզի նրանք դատեն Գետի այն կողմում գտնվող ամբողջ ժողովրդին, բոլոր նրանց, ովքեր գիտեն քո Աստծու օրենքները. և սովորեցրե՛ք նրանց, որ չեն ճանաչում դրանք։ Եվ ով որ չի կատարի քո Աստծու օրենքը և թագավորի օրենքը, թող դատաստանը շտապ կերպով իրականացվի նրա վրա՝ լինի դա մահվան, կամ աքսորի, կամ ունեցվածքի բռնագրավման, կամ բանտարկության։ Եզրա 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Երրորդ հրամանագիրը իշխանություն տվեց դատաստան և պատիժ գործադրելու թե՛ Աստծու օրենքների, թե՛ թագավորի օրենքների համար։ Այդ հրամանագիրը նշանավորեց երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության սկիզբը, որը ավարտվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ Քրիստոս հանկարծ եկավ Իր տաճարը։ Այն նաև նշանավորեց երկու հարյուր հիսուն տարվա մի մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց մ.թ.ա. 207 թվականին՝ մ.թ.ա. 217 թվականի Ռաֆիայի և մ.թ.ա. 200 թվականի Պանիումի ճակատամարտերի միջև ընկած պատմության ընթացքում։ Մ.թ.ա. 457 թվականին թե՛ քաղաքացիական, թե՛ կրոնական գերիշխանության վերականգնումը մատնանշում է երկակի ալֆա, որը գտնում է օմեգայական երկու կատարումներ։ Այդ օմեգայական երկու կատարումներն էլ ներկայացնում են փակ դուռ՝ մեկը բողոքական եղջյուրի համար, իսկ մյուսը՝ հանրապետական եղջյուրի համար։
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Առաջին՝ երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեությունը ներկայացնում էր Աստծո օրենքները, իսկ երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը ներկայացնում էր թագավորի օրենքները։ Այդ երկու մարգարեությունները նույնացնում են Բողոքականության եղջյուրը և Հանրապետականության եղջյուրը Հայտնություն տասներեքի երկրի գազանի վրա։ Երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրը տեղադրված է Դանիել տասնմեկի տասնմեկից մինչև տասնվեց համարների միջնամասում։ Ռափիայի և Պանիումի միջև եղած տասնյոթ տարվա ժամանակահատվածը հատվում է մ.թ.ա. 457 թվականի երրորդ հրովարտակի երկակի մարգարեությունից եկող մեկ եղջյուրով։ Երկկողմ մարգարեությունը նույնացնում է թե՛ վերջնական ուխտի ժողովրդի դատաստանը, և թե՛ այն ազգի դատաստանը, որտեղ այդ ուխտի ժողովուրդը գտնում է իր արմատները։
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Եվ Նա ասաց Աբրամին. «Ստույգ իմացիր, որ քո սերունդը պանդուխտ պիտի լինի մի երկրում, որ իրենցը չէ, և պիտի ծառայեն նրանց, և նրանք պիտի նեղեն նրանց չորս հարյուր տարի։ Եվ այն ազգին էլ, որին պիտի ծառայեն, Ես պիտի դատեմ, և դրանից հետո պիտի դուրս գան մեծ ունեցվածքով»։ Ծննդոց 15:13, 14։
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Եզեկիելի գրքում 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը նախապատկերացվում է մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ով։ Մի ամսաթիվը ցույց է տալիս քննական դատաստանի սկիզբը, իսկ մյուսը՝ հոբելյանի փողի հնչեցումը թե՛ դատաստանի ընթացքի սկզբում, թե՛ ավարտին։ Երկու ամսաթվերն էլ համընկնում են, և երկուսն էլ մատնանշում են փակ դուռ։ 1844 թվականը ներկայացնում է Սուրբ տեղի դռան փակվելը, երբ Քրիստոսը մտավ Ամենասուրբ Տեղը։ Մ.թ.ա. 573 թվականը մատնանշում է մարդկային փորձության ժամանակի ավարտը, երբ մեղքի ստրուկները, որոնք փրկագնվել են, ստանում են իրենց ազատությունը և նոր երկիր՝ բնակվելու համար։
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Իսկ եթե նա այս տարիների ընթացքում չփրկագնվի, ապա հոբելյանի տարում թող դուրս գա, ինքը և իր երեխաները՝ իր հետ։ Որովհետև Իսրայելի որդիներն Ինձ համար ծառաներ են. նրանք Իմ ծառաներն են, որոնց Ես դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից. Ես եմ Տերը՝ ձեր Աստվածը։ Ղևտական 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Հոկտեմբերի 22-ի երկու դեպքերն էլ ներկայացնում են շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքի փակված դուռը։ Ադվենտիզմին տրված փորձաշրջանի ժամանակահատվածը սկսվեց 1844 թվականին և ավարտվում է շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքով, և Միացյալ Նահանգներին տրված փորձաշրջանի ժամանակահատվածը նույնպես ավարտվում է շուտով գալու սպասվող կիրակնօրյա օրենքով։ Երկու ավարտներն էլ համընկնում են Հոկտեմբերի 22-ի՝ 2,300 տարիների և երկու հարյուր հիսուն տարիների երկու վկաների հետ։
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Ռաֆիայի և Պանիումի միջև եղած պատմության մեջ ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարիները երկու ճակատամարտերի ժամանակաշրջանը բաժանում են երկու խորհրդանշական թվերի, որոնք միասին ունեն իրենց առանձնահատուկ նշանակությունը։ Ռաֆիայից տասը տարի հետո, որի իմաստն է սահմանամերձ երկիր, և Պանիումից յոթ տարի առաջ, որը մի ճակատամարտ էր, մղված դաշտավայրում և ավարտված պաշարմամբ։ Տասը և յոթը, որպես խորհրդանիշ, մի քանի վկաների վրա նույնացնում են վիշապի իշխանությունը։ Մ.թ.ա. 207 թվականը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ և տասնհինգերորդ համարների միջև մարգարեապես տեղադրում է Թրամփին՝ որպես երկրի գազանի խորհրդանիշ, նախապատրաստվելով խոսելու որպես վիշապ, ինչպես ներկայացված է տասը և յոթ թվերի համադրությամբ։
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Տասնյոթը նույնպես խորհրդանշական է, և այն Ռափիայի մինչև Պանիումի պատմությունն ընդարձակում է թե՛ Պանիումից անդին, թե՛ նաև Ռափիայից առաջ։ Պտղոմեոս IV Ֆիլոպատորը իշխեց որպես Պտղոմեական Եգիպտոսի թագավոր մ.թ.ա. 221 թվականից մինչև մ.թ.ա. 204 թվականը, և նա մ.թ.ա. 217 թվականին Ռափիայի մոտ պարտության մատնեց Անտիոքոս Մեծին։ Պտղոմեոսը սկսեց թագավորել Ռափիայից առաջ, և նա թագավորեց «տասնյոթ» տարի։ Տասնյոթ թիվը ներկայացնում է մի պատմական ժամանակաշրջան, որը սկսվում է Ռափիայից առաջ և, տարածվելով Պանիումի ճակատամարտից ու Սիդոնի պաշարումից անդին, հասնում է մինչև մարդկային փորձության ժամկետի ավարտը, որը ներկայացված է 330 թվականով։ Զմյուռնիայի եկեղեցու ժամանակաշրջանի համար երկուհարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը սկսվեց 64 թվականին և ավարտվեց 313 թվականի Միլանի հրովարտակով և ամուսնության դաշնագրով։
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Մեծն Կոստանդինը ներկայացնում է Պերգամոսի եկեղեցու պատմությունը, և այդ պատմությունը սկսվեց 313-ին ու ավարտվեց 538-ին։ 313 թվականին երկուհարյուր հիսուն տարվա մարգարեության ավարտից հետո հաջորդած առաջին «տասնյոթ» տարիները պարունակում են երեք նշանակետեր։ 313-ը Միլանի հրովարտակն էր, 321-ը՝ առաջին կիրակնօրյա օրենքը, իսկ կայսրության բաժանումը նշանավորվում է 330 թվականին։ 330-ը ներկայացնում է վերջին կիրակնօրյա օրենքը, որը նշանավորում է մարդկային փորձաշրջանի ավարտը։ Ուստի տասնյոթ թիվը սկսվում է Ռաֆիայից առաջ և ավարտվում է Պանիումի ու Սիդոնի ռազմական արշավից շատ հետո։ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնվեցերորդ համարը ներկայացնում է կիրակնօրյա օրենքը Միացյալ Նահանգներում։
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Զմյուռնիայի մարգարեությունը նույնականացնում է պաշարման նշանը, որը Եզեկիելի նախազգուշացնող պատգամի իսկական սիրտն է։ Կողմնացույցը, որը նախորդում է Կիրակնօրյա օրենքին, ինչպես ներկայացված է Երուսաղեմի կործանման երկու պատկերումներով, պաշարումն է, սակայն դա նաև Միլանի հրովարտակն է, որով սկսվում է գազանի պատկերի կազմավորումը։
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Պաշարման ժամանակ տեղի կունենա դաշնագրային ամուսնության թափոր։ Այն այն ամուսնության թափորի ֆրակտալն է, որ սկսվեց Ռեյգանով՝ ինչպես 496 թվականին Կլովիսով նախատիպված է, սակայն դեպի ամուսնություն տանող վերջնական թափորը սկսվում է պաշարման ժամանակ՝ համընկնելով Հուստինիանոսի 533 թվականի հրովարտակին և 313 թվականի Միլանի հրովարտակին։ Երկու նշաձողերն էլ նախորդում են կիրակնօրյա օրենքին։ 313 թվականը նախորդեց 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքին, իսկ 533 թվականի հրովարտակը նախորդեց 538 թվականին Օռլեանի երրորդ ժողովում ընդունված կիրակնօրյա օրենքին։ Օրենսդրության ինչ-որ տեսակ պիտի իրականացնի թե՛ Հուստինիանոսի հրովարտակի, թե՛ Միլանի հրովարտակի մարգարեական բնութագրերը, մինչդեռ կսահմանվի խորհրդանշական դաշնագրային ամուսնության ինչ-որ ձև։
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Երբ այդ հրովարտակը տրվի, պատրաստվելու համար արդեն ուշ կլինի, որովհետև փորձության դուռը փակված կլինի Բողոքական եղջյուրի վրա նույնքան անշուշտ, որքան որ այն փակվեց Եգիպտոսում առաջին Զատկի ժամանակ։ Դրանից հետո կիրակնօրյա օրենքը՝ հաջորդ նշանաքարը, վկայորոշում է ոչ միայն, որ գազանի պատկերը լիովին կազմավորված է եղել, այլև՝ գազանի նշանի պարտադրումը։ Կիրակնօրյա օրենքը նշանավորում է փորձության ավարտը Հանրապետական եղջյուրի՝ Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրային գազանի համար նույնքան անկասկած, որքան որ փարավոնն ու նրա զորքը Զատկից հետո մեռան Կարմիր ծովում։
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Մ. թ. ա. 207 թվականին ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարին նույնականացնում է Դոնալդ Թրամփին՝ ինչպես ներկայացված է Անտիոքոս Մագնոսի միջոցով, որը պատրաստվում է գալիք արշավանքին, որն սկսվում է Պանիումի դաշտում և ավարտվում Սիդոնի պաշարմամբ։ Պանիումի ճակատամարտից հետո Պտղոմեոսյան հրամանատար Աետոլացի Սկոպասը շուրջ 10,000 կենդանի մնացած զինվորներով փախավ Սիդոն քաղաքը։ Անտիոքոսը հետապնդեց նրան և Սիդոնը «պաշարեց»։ Ալեքսանդրիայում գտնվող Պտղոմեոսյան կառավարությունը օգնության զորք ուղարկեց, սակայն այն ձախողվեց։ Սովի առաջ կանգնած՝ Սկոպասը հանձնեց քաղաքը։ Անտիոքոսը թույլ տվեց Սկոպասին հեռանալ. Սկոպասը հետագայում վերադարձավ Եգիպտոս, որտեղ ի վերջո մահապատժի ենթարկվեց՝ դավաճանության և յուրացման մեղադրանքներով։ Սիդոնի պաշարումն ավարտին հասցրեց Անտիոքոսի՝ Պանիումից հետո Կելե-Սիրիայի նվաճումը։
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Քույր Ուայթը Ուրիա Սմիթի «Դանիելը և Հայտնությունը» գիրքը բնորոշում է որպես «Աստծո օգնող ձեռք»։ Սմիթը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնչորսերորդ և տասնհինգերորդ համարների իր մեկնաբանության մեջ նույնականացնում է Անտիոքոսի երկփուլ արշավանքը։
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
«Եգիպտոսի երիտասարդ թագավորի դաստիարակությունը Հռոմի Սենատը վստահեց Մ. Էմիլիոս Լեպիդոսին, որը նրա խնամակալ նշանակեց այդ արքունիքի հին ու փորձառու մի նախարարի՝ Արիստոմենեսին։ Նրա առաջին գործը եղավ միջոցներ ձեռք առնել երկու դաշնակից թագավորների՝ Փիլիպպոսի և Անտիոքոսի սպառնացող ներխուժման դեմ։»
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
«Այդ նպատակով նա ուղարկեց Ետոլիայի նշանավոր զորավար Սկոպասին, որն այն ժամանակ ծառայում էր եգիպտացիներին, իր հայրենի երկիրը՝ բանակի համար նոր ուժեր հավաքագրելու։ Զորք կազմավորելով՝ նա արշավեց դեպի Պաղեստին և Կոյլե-Սիրիա (քանի որ Անտիոքոսը Փոքր Ասիայում պատերազմի մեջ էր Ատտաղոսի դեմ) և ամբողջ Հրեաստանը հպատակեցրեց Եգիպտոսի իշխանությանը։»
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
«Այսպիսով գործերի ընթացքը բերվեց այնպիսի վիճակի, որ կատարվեր մեր առջև եղող համարը։ Քանզի Անտիոքոսը, Հռոմեացիների թելադրանքով դադարեցնելով իր պատերազմը Ատտալոսի դեմ, շտապ միջոցներ ձեռք առավ՝ Եգիպտացիների ձեռքից Պաղեստինը և Կոելե-Սիրիան վերադարձնելու համար։ Նրան ընդդիմանալու ուղարկվեց Սկոպասը։ Հորդանանի ակունքների մոտ երկու բանակները հանդիպեցին։ [Panium] Սկոպասը պարտվեց, հետապնդվեց մինչև Սիդոն և այնտեղ սաստիկ պաշարվեց։ Եգիպտոսի երեք ամենահմուտ զորավարները՝ իրենց լավագույն զորքերով, ուղարկվեցին՝ պաշարումը վերացնելու, բայց առանց հաջողության։ Վերջապես Սկոպասը, սովի խիստ ու անորսալի ուրվականի մեջ հանդիպելով մի թշնամու, որի դեմ ի վիճակի չէր պայքարելու, հարկադրվեց հանձնվել միայն կյանքը պահպանելու անպատվաբեր պայմաններով, որից հետո նրան և իր տասը հազար մարդկանց թույլ տրվեց հեռանալ՝ մերկացված և մերկ։ Ահա այստեղ հյուսիսի թագավորի կողմից ամենաամուր պարսպապատ քաղաքների գրավումն էր, որովհետև Սիդոնը թե՛ իր դիրքով և թե՛ իր պաշտպանական ամրություններով այն ժամանակների ամենաուժեղ քաղաքներից մեկն էր։ Ահա այստեղ հարավի զենքերի անկարողությունն էր դիմակայելու, և նաև այն ժողովրդի ձախողումը, որին ընտրել էր հարավի թագավորը, այսինքն՝ Սկոպասը և նրա աետոլական զորքերը»։ Դանիել և Հայտնությունը, 257, 258։
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Մ.թ.ա. 207 թվականին ավարտվող երկու հարյուր հիսուն տարիները նույնացնում են Դոնալդ Թրամփին։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը, որ ավարտվում է 313 թվականին՝ արևելքի և արևմուտքի դաշնագրային ամուսնությամբ և Միլանի հրովարտակով, նույնացնում է գազանի պատկերի կազմավորումը Միացյալ Նահանգներում։ Պերգամոսի եկեղեցին, որ սկսվեց 313 թվականին, ներկայացնում է այն պատմությունը, երբ քրիստոնեությունը շեղվեց՝ հեթանոսության կրոնի հետ փոխզիջման միջոցով, նախքան պապական իշխանությունը գահը կզբաղեցներ։ Պերգամոսը և 313 թվականը նախատիպավորում են այն փոխզիջումը, որը ներկայացված է Միացյալ Նահանգներում գազանի պատկերի կազմավորմամբ։ Դա ներկայացնում է քրիստոնեության և պապական Հռոմի փոխզիջումը, որովհետև կաթոլիկության կրոնը ոչ ավելին և ոչ պակաս է, քան քրիստոնեական հաստատության կերպարանքով ծածկված հեթանոսություն։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը, որ սկսվեց 1776 թվականին և ավարտվում է այս տարում, նույնպես վերաբերում է Միացյալ Նահանգներին։ Այսպիսով, բոլոր երեք երկու հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունները վերաբերում են Հայտնություն տասներեքի երկրի գազանի որևէ մարգարեական կողմին, և բոլոր երեքն էլ ավարտվում են տասնյոթ թվով ներկայացված մարգարեական գծերի սահմաններում։
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Կիրակնօրյա օրենքը այն ժամանակն է, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է որպես վիշապ, իսկ ազգի խոսելը նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործելակերպն է։
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
«Ազգի «խոսելը» նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործողությունն է»։ Մեծ պայքար, 442։
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Թրամփը ո՛չ դատական, ո՛չ օրենսդիր իշխանություն է, հետևաբար շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքը իրականացվում է Կոնգրեսի կողմից։ Սակայն յուրաքանչյուր գործողություն, որ աջակցություն է ցուցաբերում պապական իշխանությանը, նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքը։ 533 թվականի դեկրետը և 313 թվականի հրովարտակը մատնանշում են այն ժամանակաշրջանի սկիզբը, երբ կազմավորվում է գազանի պատկերը։ Վախճանը շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքն է, և Հիսուսը միշտ վախճանը պատկերում է սկզբով, ուստի Թրամփի կողմից գործադիր հրամանագրի միջոցով կատարվող այնպիսի գործողությունը, որը որևէ «զիջում» կտրամադրեր աստվածաշնչյան մարգարեության հակաքրիստոսին, կներկայացներ այն շարժման ալֆան, որն ավարտվում է միայն օմեգայով, երբ Միացյալ Նահանգները «այնքան կհրաժարվի իր կառավարության սկզբունքներից, որ կընդունի կիրակնօրյա օրենք»։
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
«Շատերը, նույնիսկ նրանցից, ովքեր ներգրավված են կիրակիի պարտադիր պահպանումը հաստատելու այս շարժման մեջ, կուրացած են այն հետևանքների հանդեպ, որոնք կհետևեն այս քայլին։ Նրանք չեն տեսնում, որ ուղղակի հարվածում են կրոնական ազատությանը։ Շատերն էլ երբեք չեն հասկացել Աստվածաշնչյան շաբաթ օրվա պահանջները և այն կեղծ հիմքը, որի վրա հենված է կիրակնօրյա հաստատությունը։ Կրոնական օրենսդրության օգտին ուղղված ցանկացած շարժում իրականում զիջում է պապականությանը, որը այսքան դարեր անշեղորեն պատերազմել է խղճի ազատության դեմ։ Կիրակնօրյա պահպանումը, որպես այսպես կոչված քրիստոնեական հաստատություն, իր գոյությունը պարտական է «անօրենության խորհրդին», և դրա պարտադիր կիրառումը կլինի փաստական ճանաչում այն սկզբունքների, որոնք հռոմեականության անկյունաքարն իսկ են։ Երբ մեր ազգը այսպես կուրանա իր կառավարման սկզբունքներից, որ կիրակնօրյա օրենք հաստատի, բողոքականությունն այս արարքով ձեռք կսեղմի պապականությանը. դա այլ բան չի լինի, քան կյանք տալ այն բռնությանը, որը վաղուց անհամբերությամբ սպասում էր իր հնարավորությանը՝ նորից անցնելու գործուն բռնապետության»։ Վկայություններ, հատոր 5, 711։
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
«Կրոնական օրենսդրության օգտին կատարվող» յուրաքանչյուր «շարժում, ըստ էության, զիջում է պապականությանը», և այդ շարժումները տեղի են ունենում շուտով գալու կիրակնօրյա օրենքից առաջ։
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
«Այս օրվա պաշտամունքը պարտադրող հրամանը պետք է տարածվի ամբողջ աշխարհով մեկ։ Սահմանափակ չափով այն արդեն իսկ տարածվել է։ Մի շարք վայրերում քաղաքացիական իշխանությունը խոսում է վիշապի ձայնով, ճիշտ ինչպես հեթանոս թագավորը խոսեց եբրայեցի գերիների հետ»։ Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
Այս բաները կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։