In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

1844 թվականին յոթերորդ օրվա շաբաթի վարդապետությունը բացվեց, և ապա շեշտադրվեց Քույր Ուայթի համար, երբ նա նայեց ուխտի տապանին։ Նա նաև արձանագրեց, որ վերջին օրերում մարմնավորման վարդապետությունն ուներ նույն երկնային շեշտադրությունը։ Յոթերորդ օրվա շաբաթը ներկայացնում է տապանից եկող հատուկ լույսը, երբ սկսվեց քավության հակատիպական օրը, իսկ յոթերորդ տարվա շաբաթը ներկայացնում է տապանից եկող հատուկ լույսը, երբ քավության հակատիպական օրը հասնում է իր ավարտին։

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

Մարմնավորման վարդապետությունը նախապատկերված է Ղևտական քսաներեքի վերջին սուրբ ժողովում. այն օմեգան է յոթերորդ օրվա շաբաթի, որը Ղևտական քսաներեքի սկզբում առաջին սուրբ ժողովն է։ Այդ առաջին շաբաթը ներկայացնում է Աստծո արարիչ զորությունը, իսկ վերջին շաբաթը ներկայացնում է Նրա վերարարիչ զորությունը։ Այդ առաջին շաբաթը ներկայացված է «23» թվով, իսկ վերջինը՝ «252» թվով։

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Այդ երկու խորհրդանիշները Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի գրքակալներն են, և դրանք նաև միլլերական պատմության գրքակալներն են։ 1798 թվականը Իսրայելի հյուսիսային թագավորության դեմ ուղղված 2,520 տարիների կատարման տարեթիվն էր, իսկ 2,300 տարիները կատարվեցին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Երբ Քույր Ուայթը առաջնորդվեց դեպի սրբարանը և նայեց Տասը Պատվիրաններին, նա նախապատկերում էր Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին, ովքեր հետևում են Քրիստոսին դեպի Ամենասուրբ Վայրը, երբ Նա ավարտում է Իր հաշտեցման գործը։ Տաճարի փորձությունը Գառանը հետևելու փորձությունն է, ուր էլ որ Նա գնա։

These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

Սրանք են նրանք, որ կանանցով չպղծվեցին, որովհետև կույսեր են։ Սրանք են նրանք, որ Գառանը հետևում են, ուր էլ որ նա գնա։ Սրանք փրկագնվեցին մարդկանց միջից՝ լինելով անդրանիկ պտուղներ Աստծուն և Գառանին։ Հայտնություն 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Քույր Ուայթը, որպես մարգարե, պատկերում էր այն սկզբնական հավատարիմներին, որոնք հավատքով մտան Ամենասուրբ Վայրը, և այդպիսով նա օրինակ էր ներկայացնում այն վերջի հավատարիմների համար, որոնք հավատքով մտնում են Ամենասուրբ Վայրը և ապա նայում տապանակի մեջ։ Այն, ինչ նրանք այնտեղ տեսնում են լուսավորված, մարմնավորման վարդապետությունն է, հաշտության ավարտումը։ Նրանք տեսնում են երկու ծածկող քերովբեներին՝ որպես արարչագործության և վերաարարչագործության երկու շաբաթների ներկայացում։ Նրանք տեսնում են 252-ը տապանակի մի կողմում և 23-ը՝ մյուս կողմում, և ընդունում են, որ արարչագործության և վերաարարչագործության հետ ներդաշնակությամբ՝ 23-ը ներկայացնում է Աստվածության և մարդկության ամուսնությունը, իսկ 252-ը նրանք տեսնում են որպես մարդու կերպարանափոխության խորհրդանիշ՝ դեպի մի մարդ, որ միավորված է Աստվածության հետ։

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Քավության աթոռը չպետք է հեռացվեր, ուստի Քույր Ուայթի՝ ներսը տեսնելը հատուկ հայտնություն էր, և մարգարեականորեն այդ պատկերը առավելապես վերաբերում է վերջին օրերին, քան այն օրերին, որոնց մեջ նա ապրում էր։ Դիտելով՝ մենք փոխվում ենք։ Տաճարի փորձությունը Քրիստոսի կողմից Իր կույս ժողովրդին դեպի Իր տաճար առաջնորդելն է՝ քայլ առ քայլ։ Մարգարեական ճշմարտությունները ներկայացնում են այն քայլերը ճանապարհի երկայնքով, որը լուսավորվում է Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամով։

The Millerite temple of forty-six years is a step.

Միլլերիտների քառասունվեց տարվա տաճարը մի քայլ է։

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

«23»-ի մարդկային տաճարը (արու և էգ, Նա ստեղծեց նրանց) մի քայլ է։

Christ raising His temple in three days is a step.

Քրիստոսի՝ Իր տաճարը երեք օրում հարություն տալը մի քայլ է։

The storehouse is the temple of Malachi.

Պահեստարանը Մաղաքիայի տաճարն է։

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Նեեմիան մաքրեց պահեստատունը Տովիայի պղծումից։

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

Այդ տաճարն էր այն վայրը, որտեղ քահանայապետ Քեղկիան Հովսիայի թագավորի նորոգության ժամանակ հայտնաբերեց Մովսեսի գրվածքները։

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

Պիղծ պղծումից Նեեմիայի կողմից մաքրված տաճարը նույն այն տաճարն է, որ Քրիստոսը երկու անգամ մաքրեց նրա «սրբապիղծ պղծումից», ինչպես նշում է Քույր Ուայթը։

The casket of Miller’s dream was a step.

Միլլերի երազի արկղը մի աստիճան էր։

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Երբ Քրիստոսը Իր հավատարիմներին առաջնորդում է Ամենասուրբ վայրը, Նա, ինչպես Քույր Ուայթի կողմից է ներկայացված, նրանց առաջնորդում է դեպի տապանակը, բարձրացնում է քավության կափարիչը և թույլ է տալիս նրանց նայել ներսը։ Երբ նրանք նայում են ներսը, տեսնում են, որ թե՛ մարմնավորման վարդապետությունը և թե՛ յոթերորդ օրվա Շաբաթը պատված են մեղմ լուսապսակով։ Տող առ տող, նրանք, ովքեր ճանաչում են այն վարդապետությունները, որոնք «պատված են մեղմ շողարձակությամբ», հավատքով համահունչվում են Քույր Ուայթին՝ մտնելով Ամենասուրբ վայրը և նայելով տապանակի մեջ։

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

Հին մարգարեները ավելի որոշակիորեն խոսեցին վերջին օրերի համար, քան այն օրերի, որոնցում իրենք ապրում էին։ Երբ այդ հին մարգարեները իրենք դառնում են վկայության մի մասը, նրանք ներկայացնում են վերջին օրերի Աստծո ժողովրդին, իսկ վերջին օրերի Աստծո ժողովուրդը հարյուր քառասունչորս հազարներն են։ Քույր Ուայթը, թերևս, ամենակարևոր հին մարգարեն է, որովհետև նրա բոլոր պատկերավորումները ներկայացնում են հարյուր քառասունչորս հազարների օմեգա պատմության ալֆա պատմությունը։ Բոլոր մարգարեները պատկերում են մնացորդին, սակայն Քույր Ուայթը նաև ներկայացնում է մի սկզբնական պատմություն, որը կատարվում է եզրափակիչ պատմության մեջ՝ մինչև իսկ բառացիորեն։

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

Հիմնարար պատմության ալֆայում Քույր Ուայթը տեսիլքի մեջ տարվեց երկնային սրբարանի Սրբությունների Սուրբը։ Այնտեղ ուխտի տապանակի վրա գտնվող քավության աթոռը, որը չպետք է հեռացվեր, բարձրացվեց, որպեսզի Քույր Ուայթը կարողանար նայել ներսը, որտեղ նա տեսավ Տասը պատվիրանները։

“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

«Ամենասուրբ տեղում ես տեսա մի տապանակ. դրա վերևն ու կողքերը մաքրամաքուր ոսկուց էին։ Տապանակի յուրաքանչյուր ծայրում մի գեղեցիկ քերովբե կար՝ իր թևերը նրա վրա տարածած։ Նրանց երեսները միմյանց էին դարձված, և նրանք նայում էին դեպի ներքև։ Հրեշտակների միջև մի ոսկե բուրվառ կար։ Տապանակի վերևում, այնտեղ, որտեղ կանգնած էին հրեշտակները, մի չափազանց պայծառ փառք էր, որ երևում էր որպես գահ, որտեղ Աստված էր բնակվում։ Հիսուսը կանգնած էր տապանակի մոտ, և երբ սրբերի աղոթքները բարձրանում էին դեպի Նա, բուրվառի խունկը ծխում էր, և Նա նրանց աղոթքները խնկի ծխի հետ մատուցում էր Իր Հորը։ Տապանակի մեջ էին մանանայով լի ոսկե սափորը, Ահարոնի ծաղկած գավազանը և քարե տախտակները, որոնք գրքի պես ծալվում էին իրար վրա։ Հիսուսը բացեց դրանք, և ես տեսա Տասը պատվիրանները՝ դրանց վրա գրված Աստծո մատով։ Մի տախտակի վրա չորսն էին, իսկ մյուսի վրա՝ վեցը։ Առաջին տախտակի չորսը ավելի պայծառ էին շողում, քան մյուս վեցը։ Բայց չորրորդը՝ շաբաթվա պատվիրանը, շողում էր դրանց բոլորից վեր. որովհետև շաբաթը զատված էր, որպեսզի պահվեր Աստծո սուրբ անվան պատվին։ Սուրբ շաբաթը փառավոր էր երևում. փառքի մի պսակ էր ամբողջապես շրջապատում այն։ Ես տեսա, որ շաբաթվա պատվիրանը խաչին գամված չէր։ Եթե գամված լիներ, ապա մյուս ինը պատվիրաններն էլ էին գամված. և մենք ազատ կլինեինք խախտելու դրանք բոլորը, ինչպես և խախտելու չորրորդը։ Ես տեսա, որ Աստված չէր փոխել շաբաթը, որովհետև Նա երբեք չի փոխվում։ Սակայն պապը այն փոխել էր շաբաթվա յոթերորդ օրից շաբաթվա առաջին օրը. որովհետև նա պիտի փոխեր ժամանակներն ու օրենքները»։ Վաղ գրվածքներ, 32։

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Յոթներորդ օրվա շաբաթի վարդապետությունը ալֆա վարդապետությունն էր Միլլերական շարժման հիմնադիր պատմության մեջ, որը սկսվեց որպես Ֆիլադելֆիական Միլլերական շարժում, ապա 1856 թվականին փոխակերպվեց Լաոդիկյան Միլլերական շարժման, իսկ այնուհետև 1863 թվականին՝ Լաոդիկյան Յոթներորդ օրվա Ադվենտիստների Եկեղեցու։ Քույր Ուայթը նաև նույնականացնում է օմեգա վարդապետությունը վերջին օրերի պատմության մեջ, երբ հարյուր քառասունչորս հազարի Լաոդիկյան շարժումը փոխակերպվում է հարյուր քառասունչորս հազարի Ֆիլադելֆիական շարժման։ Ալֆա և օմեգա լույսերը ներկայացված են յոթներորդ օրվա շաբաթի վարդապետությամբ և մարմնավորման վարդապետությամբ։

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

«Նրանք, ովքեր հաղորդակցվում են Աստծո հետ, քայլում են Արդարության Արեգակի լույսի մեջ։ Նրանք չեն անարգում իրենց Փրկչին՝ Աստծո առաջ իրենց ճանապարհը ապականելով։ Երկնային լույսը շողում է նրանց վրա։ Երբ նրանք մոտենում են այս երկրի պատմության ավարտին, Քրիստոսի և Նրան վերաբերող մարգարեությունների վերաբերյալ նրանց գիտելիքը մեծապես աճում է։ Նրանք անսահման արժեք ունեն Աստծո աչքում, որովհետև միաբանության մեջ են Նրա Որդու հետ։ Նրանց համար Աստծո խոսքը գերազանց գեղեցկության և հմայքի է։ Նրանք տեսնում են դրա կարևորությունը։ Ճշմարտությունը բացահայտվում է նրանց։ Մարմնավորման վարդապետությունը պարուրվում է մեղմ շողքով։ Նրանք տեսնում են, որ Սուրբ Գիրքը այն բանալին է, որ բացում է բոլոր խորհուրդները և լուծում բոլոր դժվարությունները։ Նրանք, ովքեր չեն կամեցել ընդունել լույսը և քայլել լույսի մեջ, չեն կարողանա հասկանալ աստվածպաշտության խորհուրդը, բայց նրանք, ովքեր չեն երկմտել վերցնել խաչը և հետևել Հիսուսին, լույս կտեսնեն Աստծո լույսի մեջ»։ The Southern Watchman, April 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

«Մարմնավորման վարդապետությունը» կոչվում է նաև «աստվածապաշտության խորհուրդ»։

And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

Եվ անվիճելիորեն մեծ է աստվածպաշտության խորհուրդը. Աստված հայտնվեց մարմնով, արդարացվեց Հոգով, երևաց հրեշտակներին, քարոզվեց հեթանոսներին, հավատացվեց աշխարհում, վեր առնվեց փառքով։ Ա Տիմոթեոս 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

«Խորհուրդը» ծածուկ է մնում մինչև վերջին սերունդը, երբ հավատարիմները տեսնում են, որ մարմնավորման վարդապետությունը յոթերորդ օրվա շաբաթվա օմեգան է։

Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

Նույնիսկ այն խորհուրդը, որ ծածկված էր դարերից և սերունդներից, բայց այժմ հայտնվեց Իր սրբերին, որոնց Աստված կամեցավ հայտնի դարձնել, թե ինչ է այս խորհրդի փառքի հարստությունը հեթանոսների մեջ, որը Քրիստոսն է ձեր մեջ՝ փառքի հույսը։ Կողոսացիներին 1:26, 27։

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Տեղին է, որ հենց Կողոսացիներին 1։26-ն է խոսում «խորհրդի» մասին, որ «ծածկված է եղել», սակայն այդ խորհուրդը «հայտնի է դառնում» վերջին օրերում։ Մարգարեական լույսը հայտնի է դառնում, երբ մարգարեությունը բացվում է, ինչպես պատկերված է Դանիել տասներկուերորդ գլխում, որտեղ 1,260 օրերի վերջում, վախճանի ժամանակ, մի մարգարեություն բացվում է։ Սերունդներից ի վեր ծածկված եղած մարգարեությունը բացվում է, և այդ մարգարեությունը ճշմարտությունն է, որը, երբ բացվում է, այն «փառքն» է, որ հայտնի է դառնում հեթանոսներին Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Այդ խորհուրդը Քրիստոսն է ձեր մեջ՝ փառքի հույսը, ինչը կատարվում է յոթերորդ փողի հնչելու օրերին։

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Բայց յոթերորդ հրեշտակի ձայնի օրերին, երբ նա պիտի սկսի փող հնչեցնել, Աստծո խորհուրդը պիտի վախճանվի, ինչպես որ Նա ավետել է Իր ծառաներին՝ մարգարեներին։ Հայտնություն 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Լիովին պատշաճ է, որ յոթերորդ հրեշտակի ձայնը սկսեց հնչել յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը, ինչպես ներկայացված է Հայտնություն 10:7-ում։ Յոթերորդ հրեշտակը ներկայացված է նաև որպես երրորդ վայ, իսկ առաջին երկու վայերը իսլամն էին, այսպիսով տալով երկու վկա, որ երրորդ վայը իսլամն է։ Աստծու խորհուրդը կատարվում է, երբ իսլամի փողը հնչում է։

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Յոթներորդ փողի պատմության մեջ մարմնավորման վարդապետությունը, որը Քրիստոսի խորհուրդն է ձեր մեջ, կամ Աստվածության միավորումը մարդկության հետ, ինչպես ներկայացված է Քրիստոսով, երբ Նա Իր վրա առավ մարդկային մարմինը, նրանց, ովքեր թեկնածուներ են հարյուր քառասունչորս հազարի մեջ լինելու համար, կփորձվի այն հարցում, թե արդյոք նրանք ունեն անհրաժեշտ յուղն ու հավատը՝ Սրբությունների Սուրբը մտնելու համար։ Եթե նրանք տատանվեն, խավարը կիջնի նրանց վրա, իսկ եթե հետևեն Գառին, ուր էլ որ Նա գնա, նրանք կառաջնորդվեն՝ նայելու տապանակի մեջ։ Տապանակի մեջ նրանք կգտնեն յոթներորդ օրվա շաբաթի վարդապետությունը և մարմնավորման վարդապետությունը։

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Թեև այս երկու վարդապետությունները որքան էլ կարևոր են, այն, ինչի վրա ես կենտրոնանում եմ, ալֆա և օմեգա լույսերը չեն, այլ այն, որ մարգարեուհին պատկերել է Աստծո ժողովրդին՝ երկնային սրբարան մտնելիս և ուխտի տապանի մեջ նայելիս։ Վերջին օրերին հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության մեջ պետք է լինի մի պահ, երբ հարյուր քառասունչորս հազարը տարվում են Ամենասուրբ Վայրը՝ բացված տապանին նայելու համար։

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Եթե դուք ունեք այն հավատը, որպեսզի հավատաք, որ մարգարեները պատկերում են Աստծո ժողովրդին վերջին օրերում, և նաև այն հավատը, որ Քույր Ուայթը ներշնչված էր նույնքան, ամեն կերպ, որքան Աստվածաշնչի յուրաքանչյուր այլ մարգարե,—ապա այն կիրառությունը, որ ես հենց նոր ներկայացրի, պետք է ընդունվի որպես ճշմարիտ։ Հարյուր քառասունչորս հազարը պետք է հետևեն Քրիստոսին՝ հավատքով մտնելով Սրբությունների Սուրբը, ինչպես Քույր Ուայթն ասում է, որ հավատարիմները արեցին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Այն ժամանակ դրսևորվեցին երկու դասեր՝ նրանք, ովքեր հրաժարվեցին հավատքով ներս մտնել, և նրանք, ովքեր մտան։

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

«Իմ ուշադրությունը կրկին ուղղվեց դեպի Քրիստոսի առաջին գալուստի հռչակումը։ Հովհաննեսը ուղարկվել էր Եղիայի հոգով և զորությամբ՝ Հիսուսի ճանապարհը պատրաստելու համար։ Նրանք, ովքեր մերժեցին Հովհաննեսի վկայությունը, ոչ մի օգուտ չստացան Հիսուսի ուսմունքներից։ Նրա գալուստը կանխագուշակող պատգամին նրանց հակառակվելը նրանց դրեց այնպիսի վիճակի մեջ, որ չէին կարող հեշտությամբ ընդունել ամենազորեղ ապացույցը, թե Նա Մեսիան էր։ Սատանան առաջնորդեց նրանց, ովքեր մերժեցին Հովհաննեսի պատգամը, ավելի հեռու գնալու՝ մերժելու և խաչելու Քրիստոսին։ Այս անելով՝ նրանք իրենց դրեցին այնպիսի վիճակի մեջ, որ չէին կարող ընդունել Պենտեկոստեի օրը տրվող օրհնությունը, որը նրանց պիտի սովորեցներ դեպի երկնային սրբարան տանող ճանապարհը։ Տաճարի վարագույրի պատռվելը ցույց տվեց, որ հրեական զոհերն ու կարգադրություններն այլևս ընդունվելու չէին։ Մեծ Զոհը մատուցվել էր և ընդունվել էր, և Սուրբ Հոգին, որ իջավ Պենտեկոստեի օրը, աշակերտների միտքը երկրային սրբարանից ուղղեց դեպի երկնայինը, ուր Հիսուսն Իր իսկ արյունով մտել էր՝ Իր աշակերտների վրա թափելու Իր քավության բարիքները։ Բայց հրեաները մնացին կատարյալ խավարի մեջ։ Նրանք կորցրին այն ամբողջ լույսը, որ կարող էին ունենալ փրկության ծրագրի վերաբերյալ, և դեռևս ապավինում էին իրենց անօգուտ զոհերին ու ընծաներին։ Երկնային սրբարանը զբաղեցրել էր երկրայինի տեղը, սակայն նրանք փոփոխության մասին ոչ մի գիտություն չունեին։ Ուստի նրանք չէին կարող օգտվել սուրբ տեղում Քրիստոսի միջնորդությունից»։

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

«Շատերը սարսափով են նայում հրեաների ընթացքին՝ Քրիստոսին մերժելու և խաչելու մեջ. և երբ կարդում են Նրա ամոթալի չարչարանքի պատմությունը, կարծում են, թե սիրում են Նրան և չէին ուրանա Նրան, ինչպես Պետրոսը, կամ չէին խաչի Նրան, ինչպես հրեաները։ Սակայն Աստված, որ կարդում է բոլորի սրտերը, փորձության է ենթարկել այն սերը դեպի Հիսուսը, որ նրանք խոստովանում էին, թե զգում են։ Ամբողջ երկինքն ամենախոր հետաքրքրությամբ հետևում էր առաջին հրեշտակի պատգամի ընդունելությանը։ Բայց շատերը, որ խոստովանում էին, թե սիրում են Հիսուսին, և արցունքներ էին թափում, երբ կարդում էին խաչի պատմությունը, ծաղրի ենթարկեցին Նրա գալստյան բարի լուրը։ Փոխանակ ուրախությամբ ընդունելու պատգամը՝ հայտարարեցին, թե դա մոլորություն է։ Նրանք ատեցին նրանց, ովքեր սիրում էին Նրա հայտնվելը, և դուրս հանեցին նրանց եկեղեցիներից։ Նրանք, ովքեր մերժեցին առաջին պատգամը, չէին կարող օգուտ քաղել երկրորդից. և ոչ էլ օգտվեցին կեսգիշերյան աղաղակից, որը պետք է պատրաստեր նրանց, որպեսզի հավատքով Հիսուսի հետ մտնեն երկնային սրբարանի ամենասուրբ վայրը։ Եվ մերժելով նախորդ երկու պատգամները՝ նրանք այնպես են խավարեցրել իրենց հասկացողությունը, որ չեն կարող տեսնել որևէ լույս երրորդ հրեշտակի պատգամում, որը ցույց է տալիս ճանապարհը դեպի ամենասուրբ վայրը։ Ես տեսա, որ ինչպես հրեաները խաչեցին Հիսուսին, այնպես էլ անվանական եկեղեցիները խաչեցին այս պատգամները, և այդ պատճառով նրանք ոչ մի գիտություն չունեն դեպի ամենասուրբ վայրը տանող ճանապարհի մասին, և չեն կարող օգուտ քաղել այնտեղ Հիսուսի բարեխոսությունից։ Ինչպես հրեաները, որոնք մատուցում էին իրենց անօգուտ զոհերը, նրանք էլ իրենց անօգուտ աղոթքներն են բարձրացնում դեպի այն բաժինը, որը Հիսուսը լքել է. և սատանան, հաճույք գտնելով այդ խաբեության մեջ, ընդունում է կրոնական կերպարանք և այս անվանական քրիստոնյաների միտքը դեպի իրեն է առաջնորդում՝ գործելով իր զորությամբ, իր նշաններով և սուտ հրաշքներով, որպեսզի նրանց ամուր կապի իր որոգայթի մեջ»։ Վաղ Գրություններ, 259–261։

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Քույր Ուայթը առանձնացնում է Հովհաննես Մկրտչի և Քրիստոսի պատմության առաջադիմական փորձության ընթացքը, որն ավարտվեց նրանով, որ հրեաները լիակատար խավարի մեջ հայտնվեցին, որպեսզի դրանով պատկերավոր կերպով ցույց տա նույն պատմությունը Միլլերիտների ժամանակներում, որը Քույր Ուայթի՝ վերջին օրերի հին մարգարեուհու, ալֆա պատմությունն է։ Կյանքի կամ մահվան փորձությունը սկզբում վերաբերում էր Ամենասուրբ Տեղը մտնելուն կամ դա անելուց հրաժարվելուն։ Այդպես վարվելուց հրաժարվելը Միլլերիտների պատմության ապստամբների վրա բերեց նույն խավարը, որ Քրիստոսի պատմության մեջ եկել էր ապստամբ հրեաների վրա։

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

Հիսուսը միշտ որևէ բանի վախճանը պատկերում է դրա սկզբի հետ միասին. ուստի, երբ Քույր Ուայթը տարվեց Ամենասուրբ Տեղը և, 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի փորձության առնչությամբ, նայեց բաց տապանակին, դա ցույց է տալիս, որ հարյուր քառասունչորս հազարները պիտի փորձվեն՝ հետևե՞լ Գառին դեպի Ամենասուրբ Տեղ, թե՞ մտնել կատարյալ հավիտենական խավարի մեջ։ Այս իրողությունը հիմնված է այն հավատի վրա, որ հասկանում է՝ հին մարգարեները պատկերում են Աստծո վերջին օրերի ժողովրդին, երբ իրենք իսկ դառնում են արձանագրված վկայության մի մասը։ Քույր Ուայթը պատկերում է երկու դասերն էլ։

“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

«Մինչ ես այս վհատության վիճակում էի, մի երազ տեսա, որը խոր տպավորություն գործեց իմ մտքի վրա։ Ես երազում տեսա մի տաճար, դեպի որը շատ մարդիկ էին հոսում։ Միայն նրանք, ովքեր ապաստան էին գտնում այդ տաճարում, պիտի փրկվեին, երբ ժամանակը փակվեր։ Բոլոր նրանք, ովքեր կմնային դրսում, պիտի հավիտյան կորսվեն։ Դրսի բազմությունները, որոնք ընթանում էին իրենց զանազան ճանապարհներով, ծաղրում ու ծանակում էին նրանց, ովքեր մտնում էին տաճարը, և ասում էին նրանց, թե այս փրկության ծրագիրը խորամանկ խաբեություն է, և որ իրականում ամենևին էլ ոչ մի վտանգ չկա, որից պետք է խուսափել։ Նրանք նույնիսկ բռնում էին ոմանց, որպեսզի արգելեն նրանց շտապել ներս՝ պարիսպների սահմաններում»։

“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

«Ծաղրուծանակի արժանանալուց վախենալով՝ ես լավագույնը համարեցի սպասել, մինչև բազմությունը ցրվեր, կամ մինչև կարողանայի նրանց կողմից աննկատ ներս մտնել։ Բայց նրանց թիվը, նվազելու փոխարեն, ավելանում էր, և, վախենալով, թե չափազանց ուշ կլինի, ես շտապ դուրս եկա իմ տնից ու ճեղքեցի ամբոխը։ Տաճարին հասնելու իմ տագնապի մեջ ես ո՛չ նկատում էի, ո՛չ էլ կարևորում ինձ շրջապատող բազմությունը։ Շինության մեջ մտնելով՝ ես տեսա, որ այդ ընդարձակ տաճարը հաստատված էր մեկ հսկայական սյան վրա, և դրան կապված էր մի գառ՝ ամբողջովին պատառոտված ու արյունահոս։ Մենք, որ ներկա էինք, կարծես գիտեինք, որ այդ գառն էր պատառոտվել և խոցվել մեր պատճառով։ Բոլորը, ովքեր մտնում էին տաճար, պետք է գային նրա առջև և խոստովանեին իրենց մեղքերը։

“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

«Գառան առջև, անմիջապես, գտնվում էին բարձրացված աթոռներ, որոնց վրա նստած էր մի խումբ, որ երևում էր շատ ուրախ։ Երկնքի լույսը կարծես շողում էր նրանց դեմքերի վրա, և նրանք փառաբանում էին Աստծուն ու երգում ուրախ երախտագիտության օրհներգեր, որոնք նմանվում էին հրեշտակների երաժշտությանը։ Սրանք նրանք էին, որ եկել էին գառան առաջ, խոստովանել էին իրենց մեղքերը, ստացել էին ներում, և այժմ ուրախ սպասումով սպասում էին մի ինչ-որ ուրախալի իրադարձության»։

“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

«Նույնիսկ այն բանից հետո, երբ ես մտել էի շենքը, սարսափ իջավ ինձ վրա, և ամոթի զգացում՝ որ պիտի խոնարհվեմ այս մարդկանց առաջ։ Բայց թվում էր, թե ես հարկադրված էի առաջ շարժվել, և դանդաղ շրջանցում էի սյունը, որպեսզի կանգնեմ Գառան առջև, երբ հնչեց փողը, տաճարը ցնցվեց, հավաքված սրբերից հաղթության աղաղակներ բարձրացան, սոսկալի մի պայծառություն լուսավորեց շենքը, ապա ամեն ինչ դարձավ խիտ խավար։ Երջանիկ մարդիկ բոլորը պայծառության հետ անհետացել էին, և ես մնացել էի մենակ՝ գիշերվա լուռ սարսափի մեջ։ Ես արթնացա հոգեկան տանջանքով և հազիվ էի կարողանում ինքս ինձ համոզել, որ երազ էի տեսել։ Ինձ թվում էր, թե իմ դատավճիռը վճռված էր, որ Տիրոջ Հոգին թողել էր ինձ՝ այլևս երբեք չվերադառնալու համար»։

“Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

«Շուտով սրանից հետո ես մի ուրիշ երազ տեսա։ Ինձ թվում էր, թե նստած եմ կատարյալ հուսահատության մեջ՝ դեմքս ձեռքերի մեջ առած, և այսպես էի մտածում. եթե Հիսուսը երկրի վրա լիներ, ես կգնայի Նրա մոտ, կընկնեի Նրա ոտքերի առաջ և Նրան կպատմեի իմ բոլոր տառապանքները։ Նա ինձնից երես չէր դարձնի, Նա ինձ վրա ողորմություն կունենար, և ես միշտ կսիրեի ու կծառայեի Նրան։ Հենց այդ պահին դուռը բացվեց, և ներս մտավ մի անձ՝ գեղեցիկ կերպարանքով և դեմքով։ Նա կարեկցանքով նայեց ինձ ու ասաց. «Ցանկանո՞ւմ ես տեսնել Հիսուսին։ Նա այստեղ է, և եթե ցանկանում ես, կարող ես տեսնել Նրան։ Վերցրու քո ունեցած ամեն ինչ և հետևիր ինձ»։

“I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

«Ես սա լսեցի անճառելի ուրախությամբ և հոժարությամբ հավաքեցի իմ բոլոր փոքրիկ ունեցվածքը, ամեն մի թանկագին մանր առարկա, և հետևեցի իմ առաջնորդին։ Նա ինձ տարավ դեպի մի զառիթափ և արտաքուստ փխրուն թվացող սանդուղք։ Երբ սկսեցի բարձրանալ աստիճաններով, նա զգուշացրեց ինձ աչքերս անշեղորեն վեր պահել, որպեսզի չգլխապտտվեմ և չընկնեմ։ Շատ ուրիշներ, որոնք բարձրանում էին այդ զառիվեր վերելքով, ընկան՝ նախքան գագաթին հասնելը»։

“Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

«Վերջապես մենք հասանք վերջին քայլին և կանգնեցինք մի դռան առաջ։ Այստեղ իմ առաջնորդը հանձնարարեց ինձ թողնել այն բոլոր բաները, որ ինձ հետ բերել էի։ Ես ուրախությամբ դրեցի դրանք, ապա նա բացեց դուռը և հրամայեց ինձ ներս մտնել։ Մի ակնթարթում ես կանգնած էի Հիսուսի առաջ։ Հնարավոր չէր չճանաչել այդ գեղեցիկ դեմքը։ Բարեհաճության և վեհության այդ արտահայտությունը չէր կարող ոչ ոքի այլ պատկանել։ Երբ Նրա հայացքն իջավ ինձ վրա, ես իսկույն հասկացա, որ Նա ծանոթ է իմ կյանքի յուրաքանչյուր հանգամանքին և իմ բոլոր ներքին մտքերին ու զգացումներին»։

“I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

«Ես փորձեցի ինձ պաշտպանել Նրա հայացքից՝ զգալով, որ անկարող եմ դիմանալ Նրա քննող աչքերին, բայց Նա ժպիտով մոտեցավ և, Իր ձեռքը դնելով իմ գլխին, ասաց. «Մի՛ վախեցիր»։ Նրա քաղցր ձայնի հնչյունը իմ սիրտը լցրեց այնպիսի երջանկությամբ, որպիսին այն երբեք առաջ չէր զգացել։ Ես չափազանց ուրախ էի որևէ խոսք արտասանելու համար, այլ, զգացմունքից հաղթահարված, ընկղմվեցի Նրա ոտքերի առաջ։ Մինչ ես այնտեղ անօգնական ընկած էի, գեղեցկության և փառքի տեսարաններ անցան իմ առաջով, և ինձ թվում էր, թե հասել եմ երկնքի ապահովությանն ու խաղաղությանը։ Վերջապես ուժերս վերադարձան, և ես վեր կացա։ Հիսուսի սիրառատ աչքերը դեռևս ինձ վրա էին, և Նրա ժպիտը իմ հոգին լցնում էր ցնծությամբ։ Նրա ներկայությունն ինձ լցնում էր սուրբ երկյուղածությամբ և անարտահայտելի սիրով»։

“My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

«Այժմ իմ առաջնորդը բացեց դուռը, և մենք երկուսս էլ դուրս եկանք։ Նա ասաց ինձ նորից վերցնել այն բոլոր իրերը, որ դրսում էի թողել։ Երբ դա արվեց, նա ինձ հանձնեց կանաչ մի լար՝ սերտորեն գալարված։ Նա հրամայեց այն դնել իմ սրտի մոտ, և երբ ցանկանայի տեսնել Հիսուսին, հանել այն իմ գոգից և ձգել որքան հնարավոր է։ Նա զգուշացրեց ինձ, որ այն երկար ժամանակ գալարված չթողնեմ, որպեսզի չհանգուցվի և չդժվարանա ուղղվել։ Ես լարը դրեցի իմ սրտի մոտ և ուրախությամբ իջա նեղ աստիճաններով՝ գովաբանելով Տիրոջը և բոլոր նրանց, ում հանդիպում էի, ասելով, թե որտեղ կարող են գտնել Հիսուսին։ Այս երազը ինձ հույս տվեց։ Կանաչ լարը, իմ մտքում, ներկայացնում էր հավատը, և Աստծուն վստահելու գեղեցկությունն ու պարզությունը սկսեցին ծագել իմ հոգու վրա»։ Վկայություններ, հատոր 1, էջ 27–29։

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

1844 թվականի օգոստոսի 17-ին Էքզեթերի ճամբարային ժողովի ավարտից մինչև հոկտեմբերի 22-ը վաթսունվեց օր էր։ Այդ վաթսունվեց օրերը ներկայացնում են Կեսգիշերային աղաղակի հռչակման ժամանակահատվածը, և տասը կույսերի առակի համատեքստում նրանք, ովքեր այդ ժամանակ հռչակում էին լուրը, ներկայացնում են նրանց, ովքեր յուղ ունեին, իսկ նրանք, ովքեր այդ ժամանակ չէին հռչակում լուրը, յուղ չունեին։

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

Առակում ամուսնությունը տեղի ունեցավ հապաղման ժամանակի սկզբում։ Օրինական ամուսնությունը կատարվեց, ապա բոլորը գնացին տուն և սպասեցին, մինչև փեսայի հայրը որոշեր, թե արդյոք ընդունելի է ամուսնությունը մարմնավորել։ Առաջին ամուսնության և կեսգիշերին տեղի ունեցող երկրորդ արարողության միջև անհավատարմությունը համարվում էր շնություն։ Հապաղման ժամանակը պայմանավորված էր նրանով, որ փեսայի հայրը որոշ ժամանակ սպասում էր՝ տեսնելու, թե ինչ է պատահում հարսի հետ։ Հղի՞ էր նա։

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Երբ հայրը որոշեց, որ ամեն ինչ կարգին է, կեսգիշերյան թափորը սկսվեց, և այն սկսվեց գիշերով՝ Պաղեստինի ցերեկային ճնշող տապից խուսափելու համար։ Այդ պատճառով հարսի սպասավորուհիներից, առակի կույսերից, պահանջվում էր, որ ունենային իրենց սեփական ճրագը և յուղի պաշարը՝ պատրաստ կեսգիշերյան աղաղակի համար, որը հայտնում էր, թե հարսանիք գնացող թափորը ճանապարհ է ընկել, որովհետև այն պետք է տեղի ունենար գիշերով։ Էքսեթերում կեսգիշերյան աղաղակը հնչեց, և կամ դու բավականաչափ յուղ ունեիր պատրաստ՝ թափորին մասնակցելու համար, կամ չունեիր։

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Երբ նրանք Էքզեթերից հեռացան այդ պատգամով, պատկերում էին մի ժողովրդի, որ կնքված էր։ Ոմանք բավական յուղ ունեին, որպեսզի 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին մտնեին ամուսնության մեջ, իսկ ոմանք՝ չունեին։ Այդ վաթսունվեց օրերը ներկայացնում են մի ժամանակաշրջան, երբ Աստծո ժողովուրդը կնքվում է կիրակնօրյա օրենքի փակ դռանը։ Եթե նրանք յուղի պատշաճ չափն ունեին, հավատքով մտնում էին Ամենասուրբ Տեղը։ Քույր Ուայթը պատկերել է Աստծո ժողովրդի՝ վերջին օրերում Ամենասուրբ Տեղը մտնելը, և նրա ալֆա պատմության մեջ հավատքով Ամենասուրբ Տեղը մտնելու հետ կապված էր կյանքի կամ մահվան փորձություն։ Վերջին օրերում հարյուր քառասունչորս հազարը պիտի փորձվեն, թե արդյոք հավատքով պիտի մտնեն Ամենասուրբ Տեղը։ Սա դարձյալ կյանքի կամ մահվան փորձություն է։

We will continue these things in the next article.

Մենք կշարունակենք այս նյութերի քննարկումը հաջորդ հոդվածում։

“In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

«Տաճարի մաքրման մեջ Հիսուսը հայտարարում էր Իր առաքելությունը որպես Մեսիա և ձեռնամուխ լինում Իր գործին։ Այդ տաճարը, որ կառուցվել էր որպես աստվածային Ներկայության բնակավայր, նախատեսված էր լինել առարկայական դաս Իսրայելի և աշխարհի համար։ Հավիտենական դարերից Աստծո նպատակն էր, որ յուրաքանչյուր արարած էակ՝ պայծառ ու սուրբ սերովբեից մինչև մարդը, լինի տաճար Արարչի բնակության համար։ Մեղքի պատճառով մարդկությունը դադարեց Աստծո համար տաճար լինելուց։ Չարով խավարեցված և ապականված՝ մարդու սիրտն այլևս չէր արտահայտում Աստվածայինի փառքը։ Բայց Աստծո Որդու մարմնավորմամբ երկնքի նպատակը կատարվում է։ Աստված բնակվում է մարդկության մեջ, և փրկարար շնորհի միջոցով մարդու սիրտը կրկին դառնում է Նրա տաճարը։ Աստված սահմանել էր, որ Երուսաղեմի տաճարը լինի մշտական վկայություն այն բարձր կոչման, որ բաց է յուրաքանչյուր անձի առաջ։ Բայց հրեաները չէին հասկացել այն շինության նշանակությունը, որին այնպիսի մեծ հպարտությամբ էին վերաբերվում։ Նրանք իրենց չնվիրեցին որպես սուրբ տաճարներ Աստվածային Հոգու համար։ Երուսաղեմի տաճարի գավիթները, լցված անսուրբ առևտրի աղմուկով, չափազանց ճշմարտացիորեն ներկայացնում էին սրտի տաճարը, ապականված զգայական կրքերի և անսուրբ մտածումների ներկայությամբ»։

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

«Աշխարհի գնորդներից ու վաճառողներից տաճարը մաքրելով՝ Հիսուսը հայտարարեց Իր առաքելությունը՝ մաքրելու սիրտը մեղքի պղծությունից,—երկրային ցանկություններից, եսասիրական կրքերից, չար սովորություններից, որոնք ապականում են հոգին։ Մաղաքիա 3:1–3 մեջբերված է»։ The Desire of Ages, 161.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

«Մարգարեն ասում է. «Եվ տեսայ ուրիշ հրեշտակ իջեալ երկնքից, որ մեծ իշխանութիւն ունէր. եւ երկիրը լուսաւորուեցաւ նորա փառքով։ Եւ նա մեծ ձայնով հզօրապէս աղաղակեց՝ ասելով. Ընկա՜ւ, ընկավ Բաբելոնը մեծը, եւ եղաւ դևերի բնակութիւն» (Հայտնություն 18:1, 2)։ Սա նույն պատգամն է, որ տրվել էր երկրորդ հրեշտակի միջոցով։ Բաբելոնը ընկել է, «որովհետեւ իր պոռնկութեան բարկութեան գինուց խմեցրեց բոլոր ազգերին» (Հայտնություն 14:8)։ Ի՞նչ է այդ գինին։—Նրա կեղծ վարդապետությունները։ Նա աշխարհին տվել է կեղծ շաբաթ՝ չորրորդ պատվիրանի Շաբաթի փոխարեն, եւ կրկնել է այն սուտը, որ Սատանան առաջինը ասաց Եվային Եդեմում՝ հոգու բնական անմահությունը։ Բազմաթիվ նույնանման մոլորություններ էլ նա տարածել է հեռու ու լայն, «մարդկանց պատվիրանները որպէս վարդապետութիւններ ուսուցանելով» (Մատթեոս 15:9)։

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

«Երբ Հիսուսը սկսեց Իր հանրային ծառայությունը, Նա մաքրեց Տաճարը նրա սրբապղծական պղծությունից։ Նրա ծառայության վերջին գործերից մեկը Տաճարի երկրորդ մաքրումն էր։ Նույնպես էլ աշխարհի նախազգուշացման վերջին գործում եկեղեցիներին ուղղվում են երկու առանձնահատուկ կոչեր։ Երկրորդ հրեշտակի պատգամն է. «Ընկավ, ընկավ Բաբելոնը՝ այն մեծ քաղաքը, որովհետև նա բոլոր ազգերին խմեցրեց իր պոռնկության ցասման գինուց» (Հայտնություն 14։8)։ Եվ երրորդ հրեշտակի պատգամի հզոր աղաղակում մի ձայն է լսվում երկնքից, որ ասում է. «Դո՛ւրս եկեք նրանից, իմ ժողովուրդ, որպեսզի նրա մեղքերի մասնակիցը չլինեք, և որպեսզի նրա պատուհասներից չընդունեք։ Որովհետև նրա մեղքերը մինչև երկինք հասան, և Աստված հիշեց նրա անօրենությունները» (Հայտնություն 18։4, 5)»։ Selected Messages, գիրք 2, 118։