Laodicea - Number Two | English and Armenian Side by Side

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Հայտնության գրքում կնիքից բացվող պատգամը հասկանալու համար էական է ճանաչել Բողոքական Ռեֆորմացիայի արմատները, զարգացումը և նշանակությունը։ Այդ Ռեֆորմացիայի պատմության ներսում երեք հիմնական գծեր են առնչվում Աստվածաշնչին, Աստվածաշունչը ուսումնասիրելու մեջ գործադրելիք ճշմարիտ մեթոդաբանությանը, ինչպես նաև այն բանին, որ այդ պատմության ընթացքում ընտրված պատգամաբերները այդ պատմության ճանապարհային նշաններն են։ Ինչպես միշտ է լինում, Սատանան փորձեց մի քանի կեղծ տարբերակներով ծածկել Թագավոր Հակոբի Աստվածաշունչը, և նա ձգտեց մի քանի կեղծ տարբերակներով ծածկել Աստվածաշունչը հասկանալու ճշմարիտ մեթոդաբանությունը, և նա նաև փորձեց ծածկել ճշմարիտ պատգամաբերներին (ճանապարհային նշաններին), որոնք այդ պատմության ընթացքում մեկը մյուսի հետևից բարձրացվել էին։

“But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

«Սակայն սատանան անգործ չէր։ Այժմ նա փորձեց այն, ինչ փորձել է ամեն մի այլ բարենորոգչական շարժման մեջ՝ ժողովրդին խաբել և կործանել՝ ճշմարիտ գործի փոխարեն նրանց վրա հրամցնելով կեղծը։ Ինչպես քրիստոնեական եկեղեցու առաջին դարում կային սուտ Քրիստոսներ, այնպես էլ տասնվեցերորդ դարում հայտնվեցին սուտ մարգարեներ»։ The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840-ից մինչև 1844 թվականների Միլլերական պատմության ընթացքում բողոքականության քողը (որը Միացյալ Նահանգներ հանդիսացող երկրի գազանի երկու եղջյուրներից մեկն է) անցավ Միլլերական ադվենտիզմին, և այն դարձավ բողոքական եղջյուրը։ Միևնույն ժամանակ, այն եկեղեցիները, որոնք նախկինում դավանում էին, թե բողոքական են, դարձան ուխտադրուժ բողոքականություն, կամ, ինչպես նրանց նույնացնում էին միլլերականները,՝ «Հռոմի դուստրերը»։ Երբ բողոքականները 1843 թվականին մերժեցին առաջին հրեշտակի պատգամը, նրանք ընկան, և միլլերականները շարունակեցին բողոքականության քողի կրողը լինել։ Միլլերական պատմությունը Աստծո գործի գագաթնակետն էր՝ Իր «անապատի եկեղեցին» Աստծո Խոսի լիակատար ըմբռնմանը հասցնելու գործում։

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Քննչական դատաստանի բացվելը բերեց Աստծո օրենքի, և հատկապես շաբաթի, փորձությունը։ Երրորդ հրեշտակի պատգամը հռչակելու համար պահանջվում էր մի եկեղեցի, որը կպահեր Աստծո օրենքը, որն էր թաղված պապական ավանդությունների ու սովորույթների տակ Մութ դարերի ընթացքում։ Քրիստոսը բողոքականներին բերեց 1840-ից 1844 թվականների պատմությանը և նրանց առաջ դրեց Եղիայի փորձությունը, որի նախատիպով ներկայացված էր Ուիլյամ Միլլերը, և երբ բողոքականները մերժեցին Միլլերի պատգամը, նրանք վերադարձան Հռոմ։ Առաջին հրեշտակի պատգամի փորձությունը, ինչպես այն մատուցվել էր Միլլերի կողմից, նախատիպավորվել էր Եղիայով Կարմեղոս լեռան վրա։

And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

Եվ Եղիան մոտեցավ ամբողջ ժողովրդին ու ասաց. «Մինչև ե՞րբ պիտի տատանվեք երկու կարծիքների միջև. եթե Տերն է Աստված, գնացե՛ք Նրա հետևից, իսկ եթե Բահաղը՝ ապա նրա՛ հետևից գնացեք»։ Եվ ժողովուրդը նրան ոչ մի խոսք չպատասխանեց։ Գ Թագավորաց 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 թվականին, երբ բախվեցին Եղիայի պատգամին, որ ներկայացված էր Միլլերի և առաջին հրեշտակի միջոցով, բողոքականները ընտրեցին Բահաղին։

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Բողոքական Ռեֆորմացիան Աստվածաշնչի ճշմարտությունների կնիքների բացումն էր, որ սկսվեց «առավոտյան աստղով», որն ավետված էր տրվելու Թյատիրա եկեղեցով ներկայացված պատմության ընթացքում։ Աստվածաշնչի դեմ ուղղակի հարձակումը սկսվել էր դարեր առաջ և հստակ ներկայացված է «Մեծ պայքար» գրքում, հատկապես վալդենսների պատմության առնչությամբ։ 1930 թվականին Բենջամին Ուիլքերսոնը հրատարակեց «Our Authorized Bible Vindicated» գիրքը։ Այդ գիրքը փաստագրում է պատերազմը սուրբ բնագիր տեքստերի դեմ, որոնք ի վերջո գործածվեցին King James Bible-ի թարգմանության համար, ինչպես նաև զանազան սատանայական կեղծ տեքստերը, որոնք տարածվել են և դեռևս տարածվում են կաթոլիկների, ուխտադրժած բողոքականության և Լաոդիկեական ադվենտիստների կողմից։ Այդ պատերազմը սկսվել էր վալդենսների պատմությունից շատ առաջ, սակայն նրանք այն ճանապարհացույցն ու խորհրդանիշն են նրանց, ովքեր իրենց կյանքը տվեցին՝ վկայելու այն ճիշտ ձեռագրերի կարևորության մասին, որոնք ի վերջո թարգմանվեցին 1611 թվականի King James Bible-ում։

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611 թվականին Թագավոր Ջեյմսի Աստվածաշնչի ստեղծումը անցավ խիստ որոշակի թարգմանական գործընթացով։ Աստվածաշնչի թարգմանության և հրատարակության գործընթացն իրականացվեց արտադրության յոթ փուլերով։ Դրա իրագործման համար ևս պահանջվեց յոթ տարի, իսկ աստվածաշնչյան յոթ տարիները կազմում են երկու հազար հինգ հարյուր քսան օր։ Սա, անշուշտ, նույն մարգարեական օրերի թիվն է, որոնց ընթացքում Հիսուսը հաստատեց ուխտը շատերի հետ՝ ի կատարումն Դանիելի իններորդ գլխի։ Այդ սուրբ շաբաթվա կենտրոնում Քրիստոսը խաչվեց, և, անշուշտ, խաչված Քրիստոսը Աստվածաշնչի կենտրոնն է։ Աստծո մաքուր Խոսքը ստեղծելու այդ յոթ փուլերը հետևյալն էին։

First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

Առաջին. Անհատների կողմից կատարված նախնական թարգմանություն. Մոտ 50 թարգմանիչներ բաժանվել էին վեց հանձնախմբերի, որոնցից յուրաքանչյուրն պատասխանատու էր Աստվածաշնչի տարբեր բաժինների համար։ Այս անձինք աշխատում էին բնագիր լեզուներից (եբրայերեն, արամեերեն և հունարեն) անգլերեն թարգմանելու վրա։
Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

Երկրորդ՝ Հանձնաժողովային վերանայում. այն բանից հետո, երբ յուրաքանչյուր հանձնաժողով ավարտում էր որևէ բաժնի իր թարգմանությունը, աշխատանքը վերանայվում էր հենց հանձնաժողովի անդամների կողմից։ Սա հնարավորություն էր տալիս համատեղ մասնակցության և սխալների ուղղման։
Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

Երրորդ՝ Ընդհանուր կոմիտեի վերանայում. Այնուհետև առանձին կոմիտեների թարգմանությունները ներկայացվեցին գիտնականների ավելի մեծ խմբի, որը կոչվում էր Ընդհանուր կոմիտե։ Այս կոմիտեն բաղկացած էր վեց թարգմանչական կոմիտեներից յուրաքանչյուրի ներկայացուցիչներից։ Նրանք վերանայեցին ամբողջ աշխատանքը՝ համեմատելով և ներդաշնակեցնելով տարբեր կոմիտեների թարգմանությունները։
Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

Չորրորդ. Լրացուցիչ վերանայում և խմբագրում. Գլխավոր հանձնաժողովի վերանայված տարբերակը կրկին ուղարկվեց առանձին հանձնաժողովներին՝ հետագա վերանայման և հղկման համար։ Այս կրկնվող գործընթացը նպաստեց նրան, որ թարգմանությունը լինի հետևողական և ճշգրիտ։
Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

Հինգերորդ․ Վերջնական վերանայում և հաստատում․ Երբ առանձին հանձնախմբերն ավարտեցին իրենց վերանայումները, վերջնական նախագիծը ներկայացվեց Գլխավոր հանձնախմբին՝ վերջնական վերանայման և հաստատման համար։
Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

Վեցերորդ․ Թագավորական հավանություն և հրատարակում․ այնուհետև հաստատված թարգմանությունը ներկայացվեց Հակոբոս Ա թագավորին՝ նրա հավանությունը ստանալու համար։
Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

Յոթերորդ. Երբ նա տվեց իր թագավորական հավանությունը, թարգմանությունը 1611 թվականին հրատարակվեց որպես Աստվածաշնչի «King James Version» («Authorized Version»)։

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

Տիրոջ խոսքերը մաքուր խոսքեր են՝ ինչպես արծաթը, որ փորձված է հողեղեն հնոցում, յոթն անգամ զտված։ Դու պիտի պահես դրանք, ո՛վ Տեր, պիտի պահպանես դրանք այս սերնդից հավիտյան։ Սաղմոսներ 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Սատանայի պատերազմի մեջ՝ ուղղված Աստծո Խոսքի դեմ, և այն սահմանաքարերի դեմ, որոնք ներկայացված են այդ բացվող պատմության զանազան պատգամաբերներով, ինչպես նաև Նրա Խոսքը ճիշտ բաժանելու համար կիրառվելիք ճշմարիտ մեթոդաբանության դեմ, 1611 թվականի Թագավոր Հակոբոսի Աստվածաշունչը սահմանաքար է, որ հատուկ կերպով նույնացվում է Սաղմոս տասներկուսում։ Ապականված կաթոլիկական ձեռագրերի միջոցով արտադրված զանազան կեղծ Աստվածաշնչերից և ոչ մեկը չի համապատասխանում Սաղմոս տասներկուսի չափանիշներին։ Յոթ փուլ ներառած մաքրման գործընթացը և երկու հազար հինգ հարյուր քսան օրերի ժամանակահատվածը հաստատում են, որ Թագավոր Հակոբոսի Աստվածաշունչը Աստծո «մաքուր խոսքերն» է։ Աստված խոստանում է պահել Թագավոր Հակոբոսի Աստվածաշունչը՝ որպես Իր մաքուր Խոսք հավիտյան, և հետևաբար Նա խոստանում է հաստատուն պահել «պատմականության» այն մեթոդաբանությունը, որ գործադրվում էր բողոքական բարենորոգիչների կողմից, ներառյալ Ուիլյամ Միլլերը։

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Տասնչորսերորդ դարում Ջոն Ուիքլիֆը, որին «Մեծ պայքար» գրքում անվանում են «Բարեփոխման առավոտյան աստղ», Աստծու կողմից գործածվեց՝ Աստվածաշունչը թարգմանելու մի լեզվով, որը նույնիսկ սովորական մարդը կհասկանար։ Նա այն պատգամաբերն է, որ նշանավորում է բողոքական Բարեփոխման սկզբի ուղենիշը։

“The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

«Այն մեծ շարժումը, որ սկիզբ առավ Ուիկլիֆից, և որը պետք է ազատագրեր խիղճն ու միտքը և ազատ արձակեր ազգերին, որ այսքան երկար կապված էին Հռոմի հաղթական կառքին, իր ակունքն ուներ Աստվածաշնչում։ Այստեղ էր այն օրհնության հոսանքի աղբյուրը, որը, կյանքի ջրի նման, հոսել է դարերի միջով տասնչորսերորդ դարից ի վեր։ Ուիկլիֆը Սուրբ Գրքերը ընդունեց անսասան հավատքով՝ որպես Աստծու կամքի ներշնչյալ հայտնություն, հավատի և վարքի բավարար կանոն։ Նա դաստիարակվել էր՝ Հռոմի եկեղեցին համարելու աստվածային, անսխալական իշխանություն և անվերապահ ակնածանքով ընդունելու հազար տարվա հաստատված ուսմունքներն ու սովորույթները. բայց նա երես դարձրեց այս ամենից՝ լսելու Աստծու սուրբ խոսքը։ Սա էր այն հեղինակությունը, որը նա հորդորում էր ժողովրդին ընդունել։ Փոխանակ այն բանի, որ եկեղեցին խոսի պապի միջոցով, նա հայտարարեց, թե միակ ճշմարիտ հեղինակությունը Աստծու ձայնն է, որ խոսում է Իր խոսքի միջոցով։ Եվ նա սովորեցնում էր ոչ միայն, որ Աստվածաշունչը Աստծու կամքի կատարյալ հայտնությունն է, այլև որ Սուրբ Հոգին նրա միակ մեկնիչն է, և որ յուրաքանչյուր մարդ, նրա ուսմունքների ուսումնասիրությամբ, պետք է իր պարտականությունը սովորի ինքն իր համար։ Այսպես նա մարդկանց միտքը պապից և Հռոմի եկեղեցուց դարձրեց դեպի Աստծու խոսքը»։

“Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

«Վիքլիֆը Բարեկարգիչներից մեծագույններից մեկն էր։ Մտքի լայնությամբ, մտքի հստակությամբ, ճշմարտությունը պահելու հաստատակամությամբ և այն պաշտպանելու համարձակությամբ նրան հավասարվեցին միայն քչերը, որ եկան նրանից հետո։ Կյանքի մաքրությունը, ուսումնասիրության և աշխատանքի մեջ անխոնջ ջանասիրությունը, անապական ազնվությունը, և իր ծառայության մեջ Քրիստոսանման սերն ու հավատարմությունը բնորոշում էին Բարեկարգիչներից առաջինին։ Եվ այս՝ notwithstanding այն դարի մտավոր խավարին ու բարոյական ապականությանը, որից նա ելավ»։

“The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

«Ուիքլիֆի բնավորությունը վկայություն է Սուրբ Գրքերի կրթող, վերափոխող զորության մասին։ Աստվածաշունչն էր, որ նրան դարձրեց այն, ինչ որ նա էր։ Հայտնության մեծ ճշմարտությունները ըմբռնելու ձգտումը թարմություն և կորով է հաղորդում բոլոր ընդունակություններին։ Այն ընդարձակում է միտքը, սրում ըմբռնումը և հասունացնում դատողությունը։ Աստվածաշնչի ուսումնասիրությունը կազնվացնի յուրաքանչյուր միտք, զգացում և ձգտում այնպես, ինչպես ոչ մի այլ ուսումնասիրություն չի կարող։ Այն տալիս է նպատակների հաստատունություն, համբերություն, արիություն և տոկունություն. այն նրբացնում է բնավորությունը և սրբագործում հոգին։ Սուրբ Գրքերի անկեղծ, երկյուղած ուսումնասիրությունը, որը սովորողի միտքն անմիջական շփման մեջ է դնում անսահման միտքի հետ, աշխարհին կտար ավելի զորեղ և ավելի գործուն մտքի տեր մարդիկ, ինչպես նաև ավելի ազնիվ սկզբունքների մարդիկ, քան երբևէ կարող է տալ մարդկային փիլիսոփայության ընձեռած ամենափայլուն կրթությունը։ «Քո խոսքերի բացվելը,— ասում է սաղմոսերգուն,— լույս է տալիս, հասկացողություն է պարգևում»։ Սաղմոս 119:130։ The Great Controversy, 93, 94.»

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Ջոն Ուիքլիֆի վերաբերյալ «Մեծ պայքար»-ում ներկայացված վկայությունից հետո Քույր Ուայթը տալիս է հավատարիմ բարենորոգիչների (ուղենիշների) մի ցանկ, որը վերջապես հասնում է բարենորոգիչ Ջոն Նոքսին։ Նա առանձնացնում է Շոտլանդիայի թագուհի Մերիի կողմից Ջոն Նոքսին ուղղված մի նշանակալի հարց։

“John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

«Ջոն Նոքսը երես էր թեքել եկեղեցու ավանդություններից ու միստիցիզմից՝ սնվելու Աստծո Խոսքի ճշմարտություններով, և Ուիշարտի ուսուցումը հաստատել էր նրա վճռականությունը՝ հրաժարվելու Հռոմի հաղորդակցությունից և միանալու հալածվող բարենորոգիչներին....»

“When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

«Երբ կանգնեցվեց դեմ առ դեմ Շոտլանդիայի թագուհու առաջ, որի ներկայությամբ բողոքականների շատ առաջնորդների նախանձախնդրությունը մարել էր, Ջոն Նոքսը անշեղ վկայություն բերեց ճշմարտության համար։ Նրան հնարավոր չէր շահել շողոքորթություններով, և սպառնալիքների առաջ նա չսասանվեց։ Թագուհին նրան մեղադրեց հերետիկոսության մեջ։ Նա, ըստ նրա խոսքի, ժողովրդին սովորեցրել էր ընդունել պետության կողմից արգելված մի կրոն և այդպիսով զանց էր առել Աստծո այն պատվերը, որով հպատակներին հրամայվում է հնազանդվել իրենց իշխաններին։ Նոքսը հաստատապես պատասխանեց.— «Ինչպես որ ճշմարիտ կրոնը ոչ իր ծագումն է ստացել, ոչ էլ իր հեղինակությունը՝ իշխաններից, այլ միայն հավիտենական Աստծուց, այնպես էլ հպատակները պարտավոր չեն իրենց կրոնը ձևավորել իրենց իշխանների ճաշակի համաձայն։ Որովհետև հաճախ պատահում է, որ իշխաններն ամենից ավելի անգետ են Աստծո ճշմարիտ կրոնից։ Եթե Աբրահամի ողջ սերունդը լիներ Փարավոնի կրոնի հետևորդ, որի հպատակները նրանք երկար ժամանակ եղել էին, աղաչում եմ ձեզ, տիկին, ի՞նչ կրոն կլիներ աշխարհում։ Եվ եթե առաքյալների օրերում բոլորը լինեին հռոմեական կայսրերի կրոնի հետևորդ, աղաչում եմ ձեզ, տիկին, ի՞նչ կրոն կլիներ այժմ երկրի վրա։ … Եվ այսպես, տիկին, դուք կարող եք ըմբռնել, որ հպատակները պարտավորված չեն իրենց իշխանների կրոնով, թեև նրանց հրամայված է պատիվ տալ նրանց»։

“Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

Մարիամն ասաց. «Դուք Սուրբ Գիրքը մի կերպ եք մեկնաբանում, իսկ նրանք [հռոմեական ուսուցիչները]՝ մեկ այլ կերպ. ո՞ւմ հավատամ, և ո՞վ լինի դատավորը»։

“‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

«“Դուք պիտի հավատաք Աստծուն, որ հստակ խոսում է Իր Խոսքում,— պատասխանեց բարենորոգիչը.— և Խոսքը ձեզ ինչից ավելի չի սովորեցնում, դրանից առավել ոչ մեկին պիտի հավատաք, ոչ էլ մյուսին։ Աստծո Խոսքն ինքնին պարզ է, և եթե որևէ տեղում մթություն կա, ապա Սուրբ Հոգին, որ երբեք Ինքն Իրեն հակառակ չէ, նույնը այլ տեղերում ավելի հստակ է բացատրում, այնպես որ ոչ մի կասկած չի կարող մնալ, բացի նրանց համար, ովքեր համառորեն տգետ են»։ Այդպիսի ճշմարտություններն էին, որ անվախ բարենորոգիչը, իր կյանքի վտանգի գնով, հնչեցրեց արքայական ականջին։ Նույն աներկյուղ արիությամբ նա հավատարիմ մնաց իր նպատակին՝ աղոթելով և մղելով Տիրոջ պատերազմները, մինչև որ Շոտլանդիան ազատվեց պապականությունից»։ Մեծ պայքարը, 250, 251։

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Բարեփոխչի և թագուհու միջև եղած փոխգործակցությունը ընդգծում է բարեփոխության պատմության երրորդ թելը, որը բացահայտում է Աստվածաշնչին, բարեփոխիչներին և աստվածաշնչյան ուսումնասիրության մեթոդաբանությանը կեղծ նմանակություն տալու Սատանայի ջանքը։ Հովհաննեսի պատասխանը թագուհուն այն էր, որ ճիշտ մեթոդաբանությունը «պատմաբանությունն» է, որը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ մարգարեական պատմության մի գիծը բացատրվում է Սուրբ Հոգու կողմից՝ մարգարեական պատմության մեկ այլ գծի միջոցով։

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Լույսը բացվել էր խավարի մեջ։ Ուիքլիֆը և վաղ բարենորոգիչները, մինչև իսկ Միլլերական պատմության ամբողջ ընթացքում, կիրառեցին աստվածաշնչյան ուսումնասիրության մի մեթոդ, որը կոչվում էր «պատմականություն»։ Աստվածաշնչի ուսումնասիրության աստվածաշնչյան մեթոդի պատմությունը հաճախ անտեսվում է, սակայն էական է այն ճանաչել, եթե մեկը ճշմարտապես պիտի տեսնի Միլլերի, և ապա Future for America-ի կողմից ընդունված մարգարեական մեկնության կանոնների նշանակությունը։

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Քույր Ուայթը միայն երկու եկեղեցի է նույնացնում որպես Աստծո անունով կոչված ժողովուրդ. դրանք են հին Իսրայելը և Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցին։

“The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

«Այն պատճառները, թե ինչու ենք մենք կոչվում Աստծո ժողովուրդ, պետք է կրկնվեն ու կրկնվեն։ Բ Օրինաց 4.1–13» Manuscript Releases, հատոր 8, 426։

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

Առաքյալների եկեղեցին, պապական խավարի ընթացքում անապատում եղած եկեղեցին, երբեք չեն կոչվել Աստծո անունով կոչված ժողովուրդ, որովհետև այդ տերմինը (նշանակելով անունով կոչված լինել) ներկայացնում է մի եկեղեցի, որին տրված է լինելու Աստծո օրենքի պահապան ավանդապահը, և Ադվենտիզմի հետ մեկտեղ նրանք պետք է լինեին նաև Աստծո մարգարեական ճշմարտությունների ավանդապահները։

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

«Աստված այս օրերում Իր եկեղեցուն կոչել է, ինչպես կոչեց հին Իսրայելին, որ երկրի վրա կանգնի որպես լույս։ Ճշմարտության հզոր սրով՝ առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամներով, Նա նրանց առանձնացրել է եկեղեցիներից և աշխարհից, որպեսզի նրանց բերի սրբազան մերձավորության դեպի Ինքը։ Նա նրանց Իր օրենքի պահապաններն է կարգել և նրանց է վստահել մարգարեության մեծ ճշմարտությունները այս ժամանակի համար։ Ինչպես հին Իսրայելին վստահված սուրբ պատգամները, սրանք ևս սրբազան ավանդ են, որ պետք է հաղորդվեն աշխարհին։ Հայտնություն 14-ի երեք հրեշտակները ներկայացնում են այն ժողովրդին, որ ընդունում է Աստծո պատգամների լույսը և դուրս է գալիս որպես Նրա գործակալներ՝ երկրի ողջ երկայնքով և լայնքով զգուշացումը հնչեցնելու»։ Վկայություններ, հատոր 5, 455։

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Վիլյամ Միլլերը ներկայացնում էր այն ընտրված պատգամաբերին, որ բացեր Աստծո մարգարեական ճշմարտությունները, և երբ այդ ճշմարտությունները 1844 թվականին մի ժողովրդի առաջնորդեցին դեպի Ամենասուրբ Տեղի բաց դուռը, Աստված ապա բացեց Աստծո օրենքը։ Վիքլիֆը ուղենիշ է Աստվածաշունչը բացելու և բողոքական Բարեփոխման սկզբնավորումը առաջ բերելու գործում, սակայն նա նաև ուղենիշ է Աստծո աշխատանքի մեջ՝ հաստատելու «մարգարեության մեծ ճշմարտությունները»։ Ջոն Վիքլիֆը առավոտյան աստղն էր, որ նույնացվում է պապության հազար երկու հարյուր վաթսունամյա իշխանության պատմության մեջ։ Նրա գործը սկսվեց տասնչորսերորդ դարում, ապա տասնյոթերորդ դարում այդ մարգարեական գծի մեկ այլ ուղենիշ եղավ 1611 թվականին Թագավոր Ջեյմսի Աստվածաշնչի հրատարակությունը։ Այդ գծի վրա մենք ի վերջո հասնում ենք Միլլերի մարգարեական մեկնաբանության կանոնների ուղենիշին։ Միլլերը ուղենիշ է այդ ճշմարտության գծում, և այդպես են նաև նրա կանոնները։ Նրա կանոնները վկայում են Ադվենտիզմի վերջում եղած մի ուղենիշի մասին, որը ներկայացված է Prophetic Keys-ի հրատարակությամբ։

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Եթե մենք չենք հասկանում, որ Միլլերի կանոնները մարգարեական պատմության մի գծում եղած ճանապարհային նշան էին՝ ներկայացնելով Աստվածաշնչի բնագիր և ճշգրիտ տեքստերը պահպանելու գործը, ինչպես նաև Աստվածաշնչի ճշմարիտ ըմբռնումը բացահայտելու գործը, ինչը պահանջում էր, որ բարենորոգիչները առաջնորդվեին՝ հասկանալու և կիրառելու ուսումնասիրության այն սրբազան մեթոդաբանությունը, որը կոչվում է «պատմապաշտություն», ապա մեզ պակասում է այն տեղեկությունը, որն անհրաժեշտ է՝ ճանաչելու Ադվենտիզմի վերջում երրորդ հրեշտակի լույսը ներկայացնելու և պահպանելու գործի հետ կապված մարգարեական ճշմարտությունները։ Այդ պատճառով կարևոր է համառոտ տեսություն նետել պատմության այդ գծի վրա։

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

«Բողոքական» բառի միակ իսկական սահմանումը Հռոմի դեմ բողոքելն է։ Եթե մի եկեղեցի դադարում է բողոքել Հռոմի դեմ, ապա այն այլևս բողոքական չէ և այդժամ դառնում է Հռոմի դուստր, ինչպես եղավ այն բողոքականների հետ, որոնք մերժեցին առաջին հրեշտակի պատգամը։ Գերակա այն ըմբռնումը, որ դարձավ Կաթոլիկ եկեղեցուց դուրս եկած բողոքականների «կարգախոսը», սա էր՝ «Աստվածաշունչը և միայն Աստվածաշունչը»։ Սակայն պատմությունը վկայում է այն փաստի մասին, որ Աստվածաշունչը հարկ էր ճիշտ բաժանել։

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Ջանա՛ս Աստծուն ներկայանալ որպես հավանության արժանի, որպես մի մշակ, որ ամաչելու կարիք չունի և ուղիղ կերպով բաժանում է ճշմարտության խոսքը։ Բայց խուսափի՛ր պղծարար և ունայն դատարկաբանություններից, որովհետև դրանք ավելի ու ավելի են աճում դեպի ամբարշտություն։ 2 Տիմոթեոս 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Աստվածաշնչյան ուսումնասիրության այն մեթոդը, որին բողոքականները առաջնորդվեցին դիմելու՝ ճշմարտության խոսքը ուղիղ բաժանելու իրենց ջանքերում, «պատմականությունն» է։ Այդ մեթոդը Սատանայի հարձակման հատուկ և լուրջ թիրախն էր, և նա իսկապես հարձակվեց դրա վրա։

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

«Մենք ինքներս պետք է իմանանք, թե ինչն է կազմում քրիստոնեությունը, ինչ է ճշմարտությունը, որն է այն հավատը, որ մենք ընդունել ենք, որոնք են աստվածաշնչյան կանոնները՝ այն կանոնները, որ մեզ տրվել են բարձրագույն հեղինակությունից»։ The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Բարեփոխիչների կողմից կիրառված և մինչև իսկ Ուիլյամ Միլլերին ներառյալ օգտագործված աստվածաշնչյան մեթոդաբանության խաթարումը հատուկ կերպով նշվում է որպես սկսված տասնհինգերորդ դարում Ֆրանցիսկո Ռիբերա (1537–1591) անունով մի ճիզվիտ գիտնականի միջոցով, որին վերագրվում է ֆուտուրիստական մեկնաբանության հանրահռչակումը։ Նա գրեց Հայտնության գրքի մեկնություն, որում առաջարկում էր մարգարեությունների ֆուտուրիստական մեկնաբանություն՝ դրանք հեռացնելով պատմական համատեքստից։ Ռիբերան հորինեց այս մեթոդաբանությունը՝ ընդդիմանալու այն ճշմարտությանը, որ պատմականության մեթոդաբանությունը միշտ առաջ էր բերում։ Այդ ճշմարտությունն այն էր, որ Հռոմի պապը Աստվածաշնչյան մարգարեության նեռնն է։

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Տասնյոթերորդ և տասնութերորդ դարերում փաստագրված կերպով երևում է, որ բողոքականությունը գիտեր, թե Ռիբերայի կեղծ մեթոդաբանությունը սատանայական էր և անհիմն։ Այդ պատմության բողոքականները գրքեր և թերթիկներ էին գրում՝ ընդդեմ ճիզվիտ գիտնականի «անպարկեշտ և ունայն դատարկաբանությունների»։ Սակայն 1909 թվականին հրատարակվեց Տրոյական ձին՝ Scofield Reference Bible-ը, և Աստվածաշնչի ծանոթագրություններում զետեղված հղումները հիմնված էին Ռիբերայի և Մանուել Լակունզա (1731–1801) անունով մեկ այլ ճիզվիտի ուսմունքների վրա։ Լակունզան գրում էր Խուան Հովսափատ Բեն-Էզրա գրական անունով և հրատարակեց մի գիրք՝ վերնագրված The Coming of the Messiah in Glory and Majesty։ Ինչպես իրենից առաջ Ռիբերայի պարագայում, այդ գիրքը ուղղակի հարձակում էր Հայտնության գրքի մարգարեությունների կատարման դեմ։

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Սատանան գիտեր, որ այն պատգամը, որը պետք էր մթագնել խառնաշփոթությամբ, Հայտնության գրքից եկող վերջին նախազգուշացման պատգամն էր։ Երկու ճիզվիտ քահանաների անպարկեշտ ու ունայն շատախոսությունները Scofield Reference Bible-ի հղումների մեջ ներառելով՝ Սատանան կարողացավ դավաճանած բողոքականներին առաջնորդել դեպի ճիզվիտական մեթոդաբանությունների ընդունումը՝ այսպիսով կուրացնելով նրանց ճշմարտության հանդեպ։ Սատանան դրան հասավ՝ ներմուծելով մի շարք կաթոլիկ մարգարեական մոդելներ, որոնք վերացրին Աստվածաշնչյան մարգարեության հակաքրիստոսի ով լինելը հստակորեն նույնականացնելու հնարավորությունը։ Սատանայի համար դա դժվար խաբեություն չէր, որովհետև բողոքականներն արդեն վերադարձել էին հռոմեական եկեղեցի՝ 1843 թվականին մերժելով Միլլերի պատգամը։

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Տարիների ընթացքում հրատարակվել են մի շարք գրքեր և հոդվածներ, որոնք փաստագրում են Աստվածաշնչի վրա Սատանայի հարձակումը, որը սկսվեց Քրիստոսի խաչվելուց հետո առաջին մի քանի դարերի ընթացքում։ Այդ հարձակումը հասավ այնպիսի աստիճանի, որ ներմուծվեցին կեղծ ձեռագրեր՝ կեղծ Աստվածաշնչեր արտադրելու համար։ Սատանան նաև հարձակվեց այն բարենորոգիչների վրա, որոնք բարձրացվել էին՝ իրենց կենդանության օրոք և նույնիսկ այդ Բարենորոգիչների մահից հետո Աստծո խոսքը պաշտպանելու համար։

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Պարզապես նկատի առեք, թե ժամանակակից Յոթներորդ օրվա ադվենտիստ պատմաբաններն ու աստվածաբաններն ինչպես են վերաբերվում Ուիլյամ Միլլերի թեմային։ Ասես նրանք փորել հանել են նրա ոսկորները և նետել Միսիսիպի գետը։

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

«Ուիլյամ Միլլերը խռովեցնում էր սատանայի թագավորությունը, և ոխերիմ թշնամին ձգտում էր ոչ միայն հակազդել այդ պատգամի ազդեցությանը, այլև կործանել հենց պատգամաբերին։ Երբ հայր Միլլերը Սուրբ Գրքի ճշմարտությունը գործնական կերպով կիրառում էր իր ունկնդիրների սրտերին, իրեն քրիստոնյա անվանող մարդկանց ցասումը բորբոքվում էր նրա դեմ, ինչպես որ հրեաների բարկությունը բորբոքվեց Քրիստոսի և Նրա առաքյալների դեմ։ Եկեղեցու անդամները գրգռում էին առավել ստոր խավերին, և մի քանի առիթներով թշնամիները դավ էին նյութում՝ խլելու նրա կյանքը, երբ նա պետք է հեռանար հավաքույթի վայրից։ Սակայն սուրբ հրեշտակները բազմության մեջ էին, և նրանցից մեկը, մարդու կերպարանք առած, բռնեց Տիրոջ այս ծառայի բազուկը և նրան ապահով դուրս բերեց զայրացած ամբոխի միջից։ Նրա գործը դեռևս ավարտված չէր, և սատանան ու նրա գործակալները հիասթափվեցին իրենց նպատակի մեջ»։ Spirit of Prophecy, հատոր 4, 219։

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Տեսե՛ք, թե ինչպես նույն այդ ադվենտիզմի երկու դասակարգերը (աստվածաբաններն ու պատմաբանները) նսեմացրել և քողարկել են Միլլերի կանոնների վավերականությունը, որոնց մասին Քույր Ուայթը հայտնում է մեզ, որ պիտի գործադրվեն բոլոր նրանց կողմից, ովքեր իրականում հռչակում են երեք հրեշտակների լուրերը։

“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

«Երրորդ հրեշտակի պատգամը հռչակելու գործին ներգրավվածները Սուրբ Գրքերն ուսումնասիրում են նույն ծրագրով, որ ընդունել էր հայր Միլլերը։ «Մարգարեությունների և մարգարեական ժամանակագրության տեսությունները» վերնագրված փոքրիկ գրքում հայր Միլլերը տալիս է Աստվածաշնչի ուսումնասիրման և մեկնաբանության հետևյալ պարզ, բայց խելացի և կարևոր կանոնները.—»

“[Rules one through five quoted.]

«[Մեջբերված են առաջինից մինչև հինգերորդ կանոնները։]»

“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

«Վերը նշվածը այս կանոնների մի մասն է, և Աստվածաշնչի մեր ուսումնասիրության ընթացքում մենք բոլորս լավ կանենք, եթե ուշադրությամբ հետևենք շարադրված սկզբունքներին»։ Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Առանց վերանայելու մարգարեական պատմության գծի այն երեք թելերը, որոնք կապված են Աստծո Խոսքի զարգացման և հաստատման հետ, անհնար է տեսնել այն մեծ վկայության նշանակությունը, որը հաստատում է Ուիլյամ Միլլերին որպես այն պատգամաբերին, որ իր պատգամի ներկայացման մեջ նախատիպավորված էր Եղիայով, և որպես Մովսես՝ Միլլերի արդարների հարության մեջ վեր բարձրացվելու խոստման մեջ, և որպես Եղիսե՝ իր արտը թողնելու և Եղիայի պատգամին ծառայելու իր պատրաստակամությամբ։ Քույր Ուայթը նույնականացնում է աստվածաշնչյան այդ երեք հերոսներին՝ որպես Ուիլյամ Միլլերի նախատիպեր, մինչդեռ արդի ադվենտիստ աստվածաբաններն ու պատմաբանները այժմ նրան ներկայացնում են այնպես, ասես նա պարզապես տասնութերորդ դարի մի «խեղճ գեղջուկ տղա» լիներ։

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Ուիլյամ Թինդեյլը այն բազմաթիվ բարենորոգիչներից մեկն էր, որ վեր հանվեցին մարգարեական պատմության այս գծի մեջ։ Եթե թույլ տրվի այսպես ասել, ապա այն պապական դեսպանների դեմ, որոնց հետ նա շփվում էր, նրա «առաքելության հռչակագիրը» սա էր. «Ես կհասնեմ այն բանին, որ արորը վարող տղան Սուրբ Գրքերից ավելի շատ իմանա, քան դուք»։ Ուիլյամ Միլլերն այն գյուղացի տղան էր, որ վարում էր արորը և կատարեց Թինդեյլի մարգարեությունը։

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Այս ներածությունը մեծապես պարզեցվել է այն ամբողջ պատմական նյութի առումով, որը կարելի էր բերել ի հաստատումն այն բանի, ինչ ներկայացրել ենք մինչև այժմ։ Այժմ կքննարկենք Ալֆայի և Օմեգայի որոշ դրոշմներ, որպեսզի վերադառնանք Միլլերին՝ որպես նշանաքարի և պատգամաբերի դիտարկմանը։

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Դանիելի գիրքը երկու գրքից կազմված մի գրքի սկիզբն է։ Այդ գրքի վերջը Հայտնության գիրքն է։ Թեև դրանք երկու առանձին գրքեր են, միասին ներկայացնում են մեկ գիրք։

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Տարիներ առաջ ես հանրային փոխգործակցություն ունեցա Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու Գլխավոր համաժողովի Աստվածաշնչյան հետազոտությունների ինստիտուտում աշխատող մի հայտնի յոթերորդօրյա ադվենտիստ աստվածաբանի հետ։ Աստվածաբանը փորձում էր ուղղել իմ ըմբռնումը Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարների վերաբերյալ, ինչպես նաև Դանիելի գրքում հիշատակվող «ամենօրյա»-ի վերաբերյալ իմ ըմբռնումը։ Մեր փոխգործակցությունը, որ տեղի ունեցավ որոշակի ժամանակահատվածի ընթացքում, քանի որ այն բաղկացած էր նրանից, որ նա մի հոդված էր ներկայացնում, որին ես պատասխանում էի, ապա նա իր հերթին պատասխանում էր դրան, և հետո, իհարկե, ես կրկին ներկայացնում էի իմ մտքերը, և այսպես շարունակ։ Այդ փոխգործակցության ընթացքում նա ինձ տեղեկացրեց, որ այն հանձնաժողովում, որտեղ աշխատում էր Գլխավոր համաժողովում, իրեն համարում էին Դանիելի գրքի մասնագետը, իսկ իր գործընկերներից մեկին համարում էին Հայտնության գրքի մշտական մասնագետը։ Մեր փոխգործակցությունների ընթացքում նա չէր ցանկանում անդրադառնալ Հայտնության գրքի կետերին, այլ դրանք հղել էր իր գործընկերոջը։ Նա ցանկանում էր քննարկումը պահել միայն Դանիելի գրքի սահմաններում։

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Քույր Ուայթը հստակ ասում է, որ Դանիելը և Հայտնությունը մեկ գիրք են։ Այդ մակարդակում դրանք ներկայացնում են Աստվածաշունչը, որը մեկ գիրք է՝ կազմված երկու գրքից՝ հնից և նորից։ Քույր Ուայթը նաև խոսում է հրեական եկեղեցու մասին, որը մեկ գրքի համարում է միայն հին գիրքը, և նա նաև խոսում է նրանց մասին, ովքեր անտեսում են հին գիրքը, որովհետև նրանք միայն հասկանում են կամ միայն պատրաստ են հասկանալու նոր գիրքը։ Նրա ներշնչված վկայությունն այն է, որ եթե դու ընդունում ես միայն նորը, ապա մերժում ես հինը, և հակառակը։ Որպեսզի աստվածաբանը պնդի, թե ինքը Դանիելի, բայց ոչ Հայտնության մասնագետն էր, նշանակում է կրկնել միայն Հին Կտակարանը ընդունելու հրեական հասկացությունը, և մենք գիտենք, թե այդ նեղ հայացքը ուր տարավ հրեաներին։ Հարցի որևէ կողմը բռնելը՝ ընդունել հինը և ոչ նորը, կամ ընդունել նորը, բայց ոչ հինը, նշանակում է մերժել ամբողջ վկայությունը։

“The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

«Փրկիչը հարցրեց Իր աշակերտներին՝ արդյոք նրանք հասկանում էին այս բաները։ Նրանք պատասխանեցին. «Այո՛, Տե՛ր»։ Ապա Նա ասաց նրանց. «Ուստի երկնքի արքայության համար ուսուցանված ամեն դպիր նման է մի տանուտիրոջ մարդու, որ իր գանձից հանում է նորն ու հինը»։ Այս առակում Հիսուսը Իր աշակերտների առջև դրեց այն մարդկանց պատասխանատվությունը, որոնց գործն է աշխարհին տալ այն լույսը, որ իրենք ստացել են Նրանից։ Հին Կտակարանն այն ժամանակ գոյություն ունեցող ամբողջ Գրությունն էր. բայց այն գրված չէր միայն հների համար. այն բոլոր դարերի և բոլոր մարդկանց համար էր։ Հիսուսը ցանկանում էր, որ Իր վարդապետության ուսուցիչները ջանասիրությամբ քննականորեն ուսումնասիրեն Հին Կտակարանը՝ գտնելու այն լույսը, որը հաստատում է Նրա ինքնությունը որպես մարգարեություններով նախասացված Մեսիայի և հայտնում է աշխարհի հանդեպ Նրա առաքելության բնույթը։ Հին և Նոր Կտակարանները անբաժանելի են, որովհետև երկուսն էլ Քրիստոսի ուսմունքներն են։ Այն հրեաների վարդապետությունը, որոնք ընդունում են միայն Հին Կտակարանը, փրկության չէ, քանի որ նրանք մերժում են Փրկչին, որի կյանքն ու ծառայությունը օրենքի և մարգարեությունների կատարումն էին։ Եվ այն մարդկանց վարդապետությունը, որոնք մի կողմ են դնում Հին Կտակարանը, նույնպես փրկության չէ, որովհետև այն մերժում է այն, ինչ Քրիստոսի մասին ուղղակի վկայություն է։ Թերահավատները սկսում են Հին Կտակարանի արժեզրկմամբ, և ապա ընդամենը ևս մի քայլ է մնում՝ ժխտելու նաև Նորի վավերականությունը, և այսպես երկուսն էլ մերժվում են»։

“The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

«Հրեաները քիչ ազդեցություն ունեն քրիստոնեական աշխարհի վրա՝ նրանց ցույց տալու պատվիրանների կարևորությունը, ներառյալ շաբաթվա պարտադրող օրենքը, որովհետև ճշմարտության հին գանձերը առաջ բերելով՝ մի կողմ են նետում նորերը, որոնք գտնվում են Հիսուսի անձնական ուսմունքների մեջ։ Մյուս կողմից, ամենաուժեղ պատճառը, թե ինչու քրիստոնյաները չեն կարողանում ազդել հրեաների վրա, որպեսզի նրանք ընդունեն Քրիստոսի ուսմունքները որպես աստվածային իմաստության լեզու, այն է, որ, առաջ բերելով Նրա խոսքի գանձերը, նրանք արհամարհանքով են վերաբերվում Հին Կտակարանի հարստություններին, որոնք Աստծո Որդու ավելի վաղ ուսմունքներն են՝ Մովսեսի միջոցով։ Նրանք մերժում են Սինայից հռչակված օրենքը և չորրորդ պատվիրանի շաբաթը, որ հաստատվել էր Եդեմի պարտեզում։ Բայց ավետարանի այն ծառայողը, որ հետևում է Քրիստոսի ուսմունքներին, կստանա թե՛ Հին և թե՛ Նոր Կտակարանի լիակատար գիտություն, որպեսզի կարողանա դրանք ներկայացնել ժողովրդին իրենց իսկական լույսի մեջ՝ որպես անբաժանելի մի ամբողջություն, որոնցից մեկը կախված է մյուսից և լուսավորում է մյուսը։ Այսպիսով, ինչպես Հիսուսն ուսուցանեց Իր աշակերտներին, նրանք իրենց գանձարանից դուրս կհանեն «նոր և հին բաներ»։» Մարգարեության Հոգի, հատոր 2, 255։

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Նախորդ խրատը մեկ այլ կիրառություն ևս ունի Լաոդիկեացի Ադվենտիստների համար։ Դավանել, թե հավատում են Աստվածաշնչին իր ամբողջությամբ՝ թե՛ Հին, թե՛ Նոր Կտակարաններին, սակայն մերժել Մարգարեության Հոգին, նույն այն խրամատն է, ինչ միայն մեկ վկայություն ընդունելը։ Ճշմարտությունը հաստատելու համար երկու վկա է պահանջվում, ուստի անհնար է ճշմարտություն հաստատել մեկ վկայությամբ, և եթե ոմանք փորձեն այդպես անել, նրանք մերժում են երկու վկաներին էլ, իրենց հավատը հիմնելով այն բանի վրա, ինչը կոչվում է «կես-ճշմարտություններ»։

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Այժմ ես կկրկնեմ մի հարց, որ եղել է 2023 թվականի հուլիսից ի վեր հրապարակվող սկզբնական հոդվածներից մեկում։ Հարցն այս է. «Ի՞նչ նոր լույս է դուրս եկել ադվենտիզմից 1863 թվականից ի վեր»։ Պատասխանը պարզապես այս է. «Ոչ մեկը»։

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

«Դանիելի և Հայտնության գրքերը մեկ են։ Մեկը մարգարեություն է, մյուսը՝ հայտնություն. մեկը կնքված գիրք է, մյուսը՝ բացված գիրք։ Հովհաննեսը լսեց այն խորհուրդները, որոնք որոտներն արտասանեցին, սակայն նրան հրամայվեց դրանք չգրել»։ Seventh-day Adventist Bible Commentary, հատոր 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Ալֆան և Օմեգան, հետևաբար, նույնացնում են, որ Դանիելը առաջինն է, իսկ Հայտնությունը՝ վերջինը։ Դանիելը ներկայացնում է ադվենտիզմի սկիզբը, իսկ Հայտնությունը ներկայացնում է ադվենտիզմի ավարտը։

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

«Հայտնությունը կնքված գիրք է, բայց այն նաև բացված գիրք է։ Այն արձանագրում է հրաշալի իրադարձություններ, որոնք պետք է տեղի ունենան այս երկրի պատմության վերջին օրերում։ Այս գրքի ուսմունքները հստակ են, ոչ թե խորհրդավոր և անհասկանալի։ Դրանում վերցված է նույն մարգարեության գիծը, ինչ Դանիելի մեջ։ Որոշ մարգարեություններ Աստված կրկնել է՝ այսպիսով ցույց տալով, որ դրանց պետք է կարևորություն տրվի։ Տերը չի կրկնում այն բաները, որոնք մեծ կարևորություն չունեն»։ Manuscript Releases, հատոր 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Ադվենտիզմի սկզբում, հենց այն համարներում, որոնք Ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն են, այն համարներում, որոնք բացվեցին 1798 թվականին, Հիսուսն Իրեն ներկայացրեց որպես «Պաղմոնի»՝ Սքանչելի Համրողը։ Ադվենտիզմի վերջում Հիսուսն Իրեն ներկայացնում է որպես «Ալֆա և Օմեգա»՝ սքանչելի լեզվաբանը՝ Աստծո Խոսքը։ Այս պատճառով Ադվենտիզմի սկիզբը և առաջին հրեշտակի պատգամը «կախված էին ժամանակից»։ Ադվենտիզմի վերջում երրորդ հրեշտակի պատգամը կախված կլինի Նրա Խոսքից։

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Ադվենտիզմի սկիզբն ու ավարտը տեղի են ունենում Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության պատմության ընթացքում, հետևաբար դրանք տեղի են ունենում Միացյալ Նահանգների սկզբի և ավարտի ժամանակ։ Միացյալ Նահանգների մարգարեական պատմությունը հանրապետականության և բողոքականության երկու եղջյուրների պատմությունն է։ Այդ պատմության ավարտին այդ երկու եղջյուրները Գառից կփոխվեն վիշապի։ Հանրապետականությունը կփոխվի ժողովրդավարության, իսկ բողոքականությունը՝ ուխտադրուժ բողոքականության։ Երբ Միացյալ Նահանգների փորձաշրջանի ժամանակի բաժակը սկսի մոտենալ իր ավարտին, ինչպես որ հենց այժմ է տեղի ունենում, ուխտադրուժ հանրապետականության և ուխտադրուժ բողոքականության այդ երկու եղջյուրները կկազմեն գազանին մի պատկեր՝ այդպիսով եկեղեցին և պետությունը միավորելով մեկ եղջյուրի մեջ, որը խոսում է վիշապի պես։ Սակայն Աստված առանց վկայի չի մնա, որովհետև Միացյալ Նահանգները իր ավարտին հասցնելու ընթացքի մեջ Նա կբարձրացնի բողոքականության իսկական եղջյուրը, որպեսզի բողոքի թե՛ Միացյալ Նահանգներում գտնվող գազանի պատկերի դեմ, և ապա՝ այն գազանի պատկերի դեմ, որ կանգնելու է ամբողջ աշխարհի առջև։ Միացյալ Նահանգների վերջում բողոքական եղջյուրի բարձրացումը պիտի իրականացվի նույն պատմական կառուցվածքի ներսում, որի մեջ բողոքական եղջյուրը բարձրացվեց Միացյալ Նահանգների սկզբում։ Նախկին ուխտի ժողովուրդը պիտի շրջանցվի, և մի նոր ժողովուրդ պիտի դառնա նոր ուխտի ժողովուրդը։ Արեգակի տակ նոր բան չկա։

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Երբ մենք օգտագործում ենք ժամանակային մարգարեությունները, ինչպես դրանք հասկացվել և ներկայացվել են միլլերիտական պատմության մեջ, Ալֆան և Օմեգան գնահատելու համար, մենք գտնում ենք, որ դրանք նույնն են։ Ամեն մի ժամանակային մարգարեություն սկսվում է մի պատմությամբ, երբ մարգարեությունը հռչակվում է, և այդ պատմությունը միշտ նախատիպում է այն պատմությունը, երբ մարգարեությունը կատարվում է։

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության պատմությունը սկսվեց մ.թ.ա. 457 թվականին՝ երրորդ հրամանագրով, և ավարտվեց երրորդ հրեշտակի պատգամով՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Երրորդ հրամանագրի գալուստին նախորդող ժամանակահատվածում, սակայն մինչև դրա հասնելը, իրականացվեց տաճարի և Երուսաղեմի վերակառուցման գործը։ Նույն կերպ, երրորդ հրեշտակի գալուստին նախորդող պատմության ընթացքում հաստատվեց Միլլերական տաճարի հիմնարական ճշմարտությունները։

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

1798 թվականին իրականացավ երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեությունը, որ սկսվել էր մ.թ.ա. 723 թվականին՝ հյուսիսային տասը ցեղերի ցրմամբ։ Այդ մարգարեությունը ցույց էր տալիս հազար երկու հարյուր վաթսուն տարվա երկու ժամանակահատված՝ նշելով բառացի տաճարի և բառացի Երուսաղեմի ոտնակոխ լինելը բառացի հեթանոսական Հռոմի կողմից, որին հաջորդեց պապական Հռոմի կողմից հոգևոր քաղաքի և տաճարի ոտնակոխ լինելու հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները։ Մարգարեությունը սկսվեց հյուսիսային թագավորության կործանմամբ և թագավորության քաղաքացիների ցրմամբ։ Մարգարեության կեսին՝ 538 թվականին, նշանավորվում է Աստծո ժողովրդի՝ հեթանոսական Հռոմի կողմից ոտնակոխ լինելու ավարտը, որն Աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորությունն է, և այն առաջ է բերում Աստծո եկեղեցու ցրումը դեպի Խավար դարերի անապատը։ Այդ ժամանակային մարգարեության ավարտը՝ 1798 թվականին, նշում է Աստվածաշնչյան մարգարեության հինգերորդ թագավորության ավարտը։ Հյուսիսային տասը ցեղերի, ինչպես նաև անապատ փախած քրիստոնեական եկեղեցու ցրումը ներկայացնում է նրանց հավաքումը, որոնց վիճակված էր դառնալ բողոքականության եղջյուրը։ Սահմանաքարերը հաճախ ներկայացվում են հակադրություններով, և ցրումը կարող է ներկայացնել հավաքումը, ինչպես Եղիան ներկայացնում է Հովհաննես Մկրտչին։ Նույն մարգարեական առճակատման մեջ Եղիան չի մահանում, իսկ Հովհաննես Մկրտիչը մահանում է։

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Ք.ա. 677 թվականին հարավային Հուդայի ցեղը (որը Սուրբ Գրքերում նաև նույնացվում է որպես «փառավոր երկիր») ցրվեց երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարի ժամկետով, որն ավարտվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Այդ մարգարեությունը մատնանշում էր Աստծո ժողովրդի կոխկրտվելը, որին Դանիելը Դանիել 8։13, 14-ում նույնացնում է որպես «զորք»։

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Ապա լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր, և մի ուրիշ սուրբ ասաց այն սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի լինի տեսիլքը մշտնջենական զոհի, ավերող հանցանքի մասին, որ թե՛ սրբարանը և թե՛ զորքը ոտնակոխ տրվեն»։ Եվ նա ինձ ասաց. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր. ապա սրբարանը պիտի մաքրվի»։ Դանիել 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Քսաներեք հարյուր տարվա մարգարեությունը, որն ավարտվեց նույն ժամանակ, ինչ մ.թ.ա. 677 թվականին սկսված երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեությունը, մատնանշում էր սրբարանի ոտնակոխ լինելը, ինչպես դա նշված է Դանիել 8:13, 14-ում։ Մ.թ.ա. 677 թվականին Հուդայի ցրման մարգարեությանը նախորդեցին Նաբուգոդոնոսորի երեք հարձակումները, և այդ մարգարեությունն ավարտվեց երրորդ լուրի գալուստով՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Հազար հինգ հարյուր քսանամյա երկու մարգարեությունները, որոնք ավարտվում են համապատասխանաբար 1798 և 1844 թվականներին, նույնացնում են միլլերական տաճարի հիմքի կառուցման քառասունվեց տարիները։ Մովսեսը քառասունվեց օր էր զբաղված տաճարի կառուցման վերաբերյալ հրահանգներ ստանալով, Քրիստոսի ժամանակներում Հերովդեսի տաճարի վերակառուցումը տևեց քառասունվեց տարի, որն ավարտվեց Քրիստոսի մկրտության տարում։ Մկրտությունից հետո Նա գնաց անապատ՝ քառասուն օր, և երբ վերադարձավ, առաջին անգամ սրբեց տաճարը, և վիճաբանող հրեաները ցանկացան իմանալ, թե ինչ իշխանությամբ էր Նա անում այդպիսի բան։

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

Եվ հրեաների զատիկը մոտ էր, և Հիսուսը ելավ Երուսաղեմ։ Եվ տաճարի մեջ գտավ արջառներ, ոչխարներ ու աղավնիներ վաճառողներին, և դրամափոխներին՝ նստած։ Եվ երբ մանր պարաններից խարազան շինեց, նրանց բոլորին տաճարից դուրս քշեց՝ ոչխարների և արջառների հետ միասին, և դրամափոխների դրամը թափեց, և սեղանները շուռ տվեց։ Եվ աղավնիներ վաճառողներին ասաց. «Սրանք այստեղից վերցրե՛ք. Իմ Հոր տունը առևտրի տուն մի՛ դարձրեք»։ Եվ Նրա աշակերտները հիշեցին, թե գրված է. «Քո տան նախանձախնդրությունը ինձ կերավ»։ Այն ժամանակ հրեաները պատասխան տվեցին և ասացին Նրան. «Ի՞նչ նշան ես ցույց տալիս մեզ, որ այս բաներն անում ես»։ Հիսուսը պատասխանեց և ասաց նրանց. «Քանդեցե՛ք այս տաճարը, և երեք օրում այն կվեր կանգնեցնեմ»։ Այն ժամանակ հրեաներն ասացին. «Քառասունվեց տարի այս տաճարը շինվեց, և Դո՞ւ ես այն երեք օրում վեր կանգնեցնելու»։ Բայց Նա Իր մարմնի տաճարի մասին էր խոսում։ Ուստի, երբ Նա մեռելներից հարություն առավ, Նրա աշակերտները հիշեցին, որ այս բանն ասել էր նրանց, և հավատացին Գրքին ու այն խոսքին, որ Հիսուսն ասել էր։ Հովհաննես 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Միլլերական տաճարը կանգնեցվեց քառասունվեց տարվա ընթացքում՝ 1798 թվականից, առաջին երկու հազար հինգ հարյուր քսանամյա մարգարեության ավարտին, և ավարտվեց քառասունվեց տարի անց՝ 1844 թվականին, երկրորդ երկու հազար հինգ հարյուր քսանամյա մարգարեության կատարման ժամանակ։ Այդ քառասունվեց տարիները սկսվեցին առաջին հրեշտակի գալուստով և ավարտվեցին երրորդ հրեշտակի գալուստով, որովհետև Քրիստոս ասաց, որ Իր տաճարը երեք օրում պիտի բարձրացվի։ Եթե դուք չեք կամենում տեսնել այս փաստերը, ապա դա երկու հիմնական խնդիրների պատճառով է՝ բացի այն խնդիրներից, որոնք կարող են գոյություն ունենալ չկամեցող և չդարձված սրտում։ Առաջին խնդիրն այն է, որ դուք չեք կամենում մոտենալ մարգարեական Խոսքին այն տեսանկյունից, որ պատմությունը կրկնվում է։ Դուք պատմականաբան չեք։ Մյուս խնդիրն Աստծո Խոսքի մեջ գրի առնված խորհրդանշական բառերը հենց Աստծո Խոսքով կիրառելու անկարողությունն է։ Այս բոլոր մարգարեությունների սկզբները ցույց են տալիս վախճանը, և նրանք միշտ ցույց են տալիս շատ ավելին, քան պարզապես կրկնվող պատմությունները։

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Աստվածաշունչն ասում է, որ մենք Սուրբ Հոգու համար տաճար ենք, և մարմնի տաճարը կազմված է քառասունվեց քրոմոսոմներից։ Այդ քառասունվեց քրոմոսոմներն ուսումնասիրող գիտնականները մեզ տեղեկացնում են, որ քսաներեք արական քրոմոսոմներն ու քսաներեք իգական քրոմոսոմները փաթաթված են խաչաձև ձև ունեցող մի սպիտակուցի շուրջ։

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Դանիէլ տասներկուերորդ գլխում կան երեք փոխկապակցուած ժամանակային մարգարէութիւններ. առաջինը վերաբերում է սուրբ ժողովրդի զօրութեան ցրմանը, որը ներկայացնում է Ղեւտական քսանվեցերորդ գլխի «եօթը ժամանակները»։ Սուրբ ժողովրդի զօրութեան ցրումը, որ նրանց միջոցով իրագործուեց, երկու հազար հինգ հարիւր քսան տարի էր, սակայն Դանիէլ տասներկուսում յղում է արւում միայն այդ ժամանակաշրջանի վերջին կէսին։ Այն պատկերում է Դանիէլին՝ որպէս չհասկացող, թէ ինչ էր նշանակուում այդ յայտարարութեամբ։

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

Եվ ես լսեցի այն մարդուն, որ բեհեզե զգեստներ էր հագել և կանգնած էր գետի ջրերի վրա, երբ նա իր աջ ձեռքն ու իր ձախ ձեռքը բարձրացրեց դեպի երկինք և երդվեց Նրանով, որ հավիտյան կենդանի է, թե դա պիտի լինի մի ժամանակ, ժամանակներ և կես ժամանակ. և երբ նա ավարտին հասցնի սուրբ ժողովրդի զորության ցրումը, այս բոլոր բաները պիտի վերջանան։ Եվ ես լսեցի, բայց չհասկացա. ապա ասացի. «Ո՛վ իմ Տեր, ի՞նչ պիտի լինի այս բաների վախճանը»։ Դանիէլ 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Դանիէլ տասներկուսը պատկերում է այն պատգամը, որ բացվում է վախճանի ժամանակ, որը 1798 թվականն էր։ Այդ հատվածում Դանիէլը ներկայացնում է Վիլյամ Միլլերին՝ այդ պատմության մեջ իմաստունների գլխավոր խորհրդանիշը։ Միլլերն առաջին հերթին առաջնորդվեց դեպի Ղևտական քսանվեցի երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա մարգարեությունը, և յոթերորդ ու ութերորդ համարներում նա ներկայացնում է այն իմաստուններին, որոնք պետք է հաշտեցնեն այն ճշմարտությունը, որ երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա ցրումը միանգամայն հստակորեն նույնացվում է որպես Աստծու կողմից Իր ժողովրդի ցրումը։

And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

Իսկ եթե այս բոլորից հետո էլ ինձ չլսեք, ապա ես ձեր մեղքերի համար յոթնապատիկ առավել պիտի պատժեմ ձեզ։ Եվ պիտի կոտրեմ ձեր զորության հպարտությունը, և ձեր երկինքը երկաթի պես պիտի դարձնեմ, իսկ ձեր երկիրը՝ պղնձի պես։ Ղևտական 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Հին Իսրայելի «հպարտությունը» այն էր, երբ նրանց թույլ տրվեց մերժել Աստծուն որպես իրենց թագավոր և ընտրել մարդկային թագավոր։ Նրանց հպարտությունը, որը նախորդում է կործանմանը (Առակաց 16:18), այն էր, որ նրանք ցանկանում էին լինել իրենց շուրջը գտնվող բոլոր կռապաշտ թագավորությունների նման։ Նախ հյուսիսային թագավորության, ապա հարավային թագավորության վերացումը զորության (թագավորի) ցրումն էր՝ համապատասխանաբար մ.թ.ա. 723 և 677 թվականներին։

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Միլլերը ներկայացնում էր իմաստուններին, որոնք հասկանում էին գիտության աճը, որ բացվել էր Դանիել տասներկուսի նախորդ համարներում, իսկ յոթերորդ և ութերորդ համարներում նա ներկայացված է որպես մեկը, որ չէր հասկանում Աստծո ժողովրդի ցրման երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների հետ հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների կապը։ Դանիելը ներկայացնում է Աստծո ժողովրդին Ադվենտիզմի վախճանում, ինչպես նաև Միլլերին՝ Ադվենտիզմի սկզբում։ Ադվենտիզմի վախճանում նույն դժվարությունն առկա է, որովհետև, քանի որ Ադվենտիզմը մի կողմ դրեց Միլլերի «յոթ ժամանակների» ըմբռնումը, նրանք հարկադրված եղան հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները նույնացնել միայն Խավար դարերի հետ։ Վերջի իմաստունները լուծելու նմանատիպ խնդիր ունեին, ինչպես ցույց են տալիս Դանիելն ու Միլլերը։ Ինչո՞ւ է Ղևտական քսանվեցի տերմինաբանությունը գործածվում երեքուկես ժամանակները պատկերելու համար, և ոչ թե յոթ ժամանակները։

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Միլլերը երբեք լիովին չհաշտեցրեց այս երկընտրանքը, սակայն 1856 թվականին վերջին «նոր մարգարեական լույսը» ներկայացվեց վեց հոդվածների մի շարքով, որը երբեք չավարտվեց՝ յոթ ժամանակները նույնացնելով որպես երեքուկես տարի հեթանոսական Հռոմի կողմից Աստծո բառացի Իսրայելը կոխկրտվելու, որին հաջորդում էին երեքուկես տարի պապական Հռոմի կողմից հոգևոր Իսրայելը կոխկրտվելու ժամանակաշրջաններ։ Յոթ տարի անց ադվենտիզմը բացարձակապես մերժեց յոթ ժամանակների վերաբերյալ ամբողջ լույսը՝ պատրաստելով այս երկընտրանքը իմաստունների համար վախճանի ժամանակում՝ 1989 թվականին, երբ, ինչպես նկարագրված է Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ խոսքում, նախկին Խորհրդային Միությունը ներկայացնող երկրները swept away եղան պապականության և Միացյալ Նահանգների կողմից։

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Միլլերին տրված առաջին լույսը մերժվեց 1863 թվականին, իսկ այդ թեմայի վերաբերյալ վերջին լույսը տրվեց Հայրեմ Էդսոնի կողմից՝ այդ վեց հոդվածներում։ Այդ հոդվածների հրապարակումը դադարեցվեց, և յոթ տարի («ժամանակներ») անց արդի Իսրայելի իշխանությունը մի կողմ դրվեց, որպեսզի ընդօրինակի այն կռապաշտ եկեղեցիներին, որոնք մի քանի տարի առաջ իրավացիորեն ճանաչվել էին որպես Բաբելոնի դուստրեր։ Ղևտացոց քսանվեցերորդ գլխի յոթ ժամանակները, որպես մարգարեական վարդապետություն, դարձան գայթակղության քար, և կրկնվեց հին Իսրայելի հպարտությունը, ինչպես այն ներկայացված էր Սավուղին իրենց վրա թագավոր կարգելու նրանց ցանկությամբ։ Հիսուսը վախճանը ներկայացնում է սկզբի հետ։

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Դանիելի գիրքը նաև մատնանշում է հազար երկու հարյուր իննսուն տարվա մի մարգարեություն, ինչպես նաև հազար երեք հարյուր երեսունհինգ տարվա մի մարգարեություն, որոնք երկուսն էլ սկսվում են 508 թվականին «ամենօրյա»-ի վերացումից։ «Ամենօրյա»-ի վերացումը ներկայացնում է հեթանոսական Հռոմի դիմադրության հեռացումը պապական իշխանության վերելքի դեմ 538 թվականին։ Մինչև 538 թվականին պապական իշխանությունը երկրի գահին բազմեցնելը տեղի ունեցավ երեսուն տարվա անցումային շրջան, ապա մնացած հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները ավարտվում են 1798 թվականին։ Մի թագավորությունից հաջորդին անցնելու այդ երեսուն տարիները բնորոշում են պապական իշխանության վերջին տարիները, որոնք առաջնորդում են դեպի Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության՝ 1798 թվականին երկրի գահին բազմեցվելը։ Հազար երկու հարյուր իննսուն տարվա մարգարեության սկիզբը ցույց է տալիս անցում Աստվածաշնչյան մարգարեության մեկ թագավորությունից դեպի Աստվածաշնչյան մարգարեության հաջորդ թագավորությունը, ինչպես նաև այդ մարգարեության ավարտը։

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

Հազար երեք հարյուր երեսունհինգ տարվա մարգարեությունը, որ սկսվեց 508 թվականին «ամենօրյա»-ի վերացումով, ավարտվում է 1843 թվականին։

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

Եվ այն ժամանակից, երբ ամենօրյա զոհաբերությունը վերցվի, և կանգնեցվի ամայացնող պղծությունը, պիտի լինի հազար երկու հարյուր իննսուն օր։ Երանելի է նա, ով համբերում է և հասնում է հազար երեք հարյուր երեսունհինգ օրերին։ Դանիել 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Հազար երեք հարյուր երեսունհինգ տարիների մարգարեությունն ավարտվեց 1843 թվականին, և Դանիելն ասում է, որ նրանք, ովքեր «սպասեցին», երբ այդ մարգարեությունը պիտի կատարվեր, օրհնված պիտի լինեին։ Քույր Ուայթը սա այսպես է ասում։

“Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

«Երանի՜ այն աչքերին, որոնք տեսան այն բաները, որ տեսնվեցին 1843 և 1844 թվականներին»։

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

«Լուրը տրվեց։ Եվ այդ լուրը կրկնելու մեջ չպետք է ոչ մի ուշացում լինի, որովհետև ժամանակների նշանները կատարվում են. ավարտական գործը պետք է կատարվի։ Մեծ գործ կկատարվի կարճ ժամանակում։ Աստծու նշանակմամբ շուտով մի լուր կտրվի, որը պիտի զորանա մինչև բարձր աղաղակ։ Այնժամ Դանիելը պիտի կանգնի իր վիճակի մեջ՝ տալու իր վկայությունը»։ Manuscript Releases, հատոր 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Ուստի, հազար երեք հարյուր երեսունհինգ տարվա մարգարեության սկիզբը մատնանշում է անցում հեթանոսության կրոնից դեպի պապականության կրոնը, և այդպիսով մատնանշում է անցում բողոքականությունից դեպի միլլերիտական բողոքականություն։

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Այն ադվենտիստները, որոնք մերժում են ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունները, մերժում են նաև բոլոր այն ժամանակային մարգարեությունները, որոնք ներկայացրել էին միլլերիտները, նույնիսկ Դանիել 8:14-ի երկու հազար երեք հարյուր տարիները։ Նրանք կարող են լիովին ուրանալ այս փաստը, բայց տրամաբանորեն կարելի է ցույց տալ, որ այս փաստը ճշմարիտ է. սակայն այժմ իմ միտքը այլ է, ուստի առայժմ այդ հարցը մի կողմ կթողնեմ, մինչ փորձում ենք այս հոդվածը եզրափակել։

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Հուդայի «փառավոր երկրի» ցրումը մ.թ.ա. 677 թվականին ներկայացնում է Դանիել 8։13, 14-ում հիշված «զորքի» կոխկրտվելը և մատնանշում է ժամանակակից փառավոր երկրի՝ Միացյալ Նահանգների հաստատումը։ Նույն համարներում հիշված երկու հազար երեք հարյուր տարիները սկսվեցին մ.թ.ա. 457 թվականին և ներկայացնում են «սրբարանի» կոխկրտվելը։

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Այն ժամանակ ես լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր, և մեկ այլ սուրբ ասաց այն որոշակի սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ է լինելու տեսիլքը մշտական զոհաբերության մասին և ավերակություն պատճառող հանցանքի մասին, որպեսզի թե՛ սրբավայրը և թե՛ զորքը ոտնակոխ լինեն»։ Եվ նա ինձ ասաց. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր, ապա սրբավայրը պիտի մաքրվի»։ Դանիել 8։13, 14։

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Ք.ա. 677 և Ք.ա. 457 թվականները այն թվականներն են, որոնք միմյանց հետ կապված են Աստծո ժողովրդի և Աստծո սրբարանի փոխհարաբերությամբ։ Աստված միևնույն ժամանակ վերամիավորեց թե՛ զորքը, թե՛ սրբարանը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Ք.ա. 677 և Ք.ա. 457 թվականների միջև եղած երկու հարյուր քսան տարիները խորհրդանշում են մի ժամանակաշրջան, երբ Աստված հաստատում է մի նշանաքար, որը ներկայացնում է լույսի աճը։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին երրորդ հրեշտակի լույսը եկավ, սրբարանի լույսը սկսեց շողալ, և այնտեղ մի զորք կար՝ այդ լույսը հռչակելու համար։

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Մարգարեական այն գծում, որը նույնացնում է Սատանայի և Քրիստոսի մղած եռակի պատերազմը, լույս տեսավ 1611 թվականի Քինգ Ջեյմս Աստվածաշունչը։ Ճիշտ երկու հարյուր քսան տարի անց՝ 1831 թվականին, Ուիլյամ Միլլերը առաջին անգամ հրապարակեց իր պատգամը.

“For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

«Ինը տարի Վիլյամ Միլլերը համոզված էր, որ ինքը պետք է իր պատգամը հաղորդի եկեղեցիներին, բայց նա սպասում էր՝ հուսալով, որ որևէ ճանաչված հեղինակություն կհռչակի շուտով գալու Փրկչի ուրախավետ լուրը։ Այդպես սպասելով՝ նա միայն ապացուցեց պատգամի ճշմարտությունը. նրանք անուն ունեին, թե կենդանի են, բայց արագորեն մեռնում էին։ 1831 թվականին Միլլերն արտասանեց իր առաջին խոսքը մարգարեությունների վերաբերյալ»։ Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Աստված պահպանեց այն սուրբ և ճշգրիտ բնագիր տեքստերը, որոնք գործածվեցին Աստվածաշնչի կազմավորման համար։ Այնուհետև Նա 1611 թվականին տվեց Իր Աստվածաշունչը։ Ապա Նա բարձրացրեց մի պատգամաբերի, որը պետք է գործադրեր Աստվածաշնչի ներսում գտնվող, այնտեղից ածանցված և այնտեղ հաստատված կանոնները՝ առաջին հրեշտակի պատգամը ձևավորելու համար։ 1831 թվականին Միլլերի պատգամը ձևակերպվեց, ինչպես Քրիստոսի պատմության մեջ Հովհաննես Մկրտչի պատգամն էր ձևակերպվել, ինչպես նաև յուրաքանչյուր բարենորոգչական շարժման մեջ պատգամը ձևակերպվել է։ Միլլերի պատգամը՝ առաջին հրեշտակի պատգամը, որը հռչակում է դատաստանի բացվելը, ուղղակիորեն հաստատվում է երկու հարյուր քսան տարիների մարգարեական ժամանակահատվածի կիրառությամբ։ Դա նախազգուշացման պատգամն էր աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության՝ Միացյալ Նահանգների սկզբնավորման պահին։

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996 թվականին սկսվեց Future for America-ի ծառայությունը, և 1989 թվականին բացված երրորդ հրեշտակի լուրը՝ այն լուրը, որը մատնանշում էր պապության մահաբեր վերքի բժշկումը և շուտով գալու Կիրակնօրյա օրենքը, հրապարակվեց The Time of the End վերնագրված ամսագրում։ Ադվենտիզմի վերջում եղած լուրը ձևականացվել էր ճիշտ այնպես, ինչպես ձևականացվել էր սկզբում եղած լուրը։ Սկզբում լուրը կապված էր ժամանակի հետ և ներկայացնում էր Աստծո Խոսքում պարունակվող ճշմարտությունների հետագա զարգացումը։ 1996 թվականին՝ 1776 թվականին Միացյալ Նահանգների ծնունդից երկու հարյուր քսան տարի անց, Ադվենտիզմի վերջում եղած լուրը ձևականացվեց և ներկայացրեց երեք հրեշտակների լուրերի հետագա զարգացումը։

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Երբ մենք անդրադառնում ենք հանրապետական եղջյուրի և բողոքական եղջյուրի զուգահեռ պատմությանը՝ Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության պատմության մեջ, անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ով է բողոքական եղջյուրը և ով չէ։

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Ճգնի՛ր քեզ Աստծուն հավանության արժանի ներկայացնել՝ որպես մի գործավոր, որ ամաչելու պատճառ չունի՝ ճշմարտության խոսքը ճիշտ բաժանելով։ Բայց խուսափի՛ր պիղծ և ունայն դատարկախոսություններից, որովհետև դրանք ավելի մեծ անաստվածության կհասցնեն։ 2 Տիմոթեոս 2:15, 16.