Միքիա մարգարեն հարց է բարձրացնում դատաստանի ըմբռնման վերաբերյալ։
Եվ ես ասացի. լսեցե՛ք, աղաչում եմ, ո՛վ Հակոբի գլխավորներ և Իսրայելի տան իշխաններ. մի՞թե ձեր պարտականությունը չէ ճանաչել արդարությունը։ Միքիա 3:1։
Պատասխանն այն է, որ Աստծո ժողովուրդը պետք է իմանա դատաստանի մասին։ Նրանք պետք է հասկանան, որ կա մի ժամանակ, երբ Աստված կսկսի Իր դատաստանը։
Բարձր ձայնով ասում էր. «Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք նրան, որովհետև նրա դատաստանի ժամը եկել է. և երկրպագե՛ք նրան, ով ստեղծեց երկինքը, երկիրը, ծովը և ջրերի աղբյուրները»։ Հայտնություն 14:7։
Դատաստանի թեման արծարծվում է Աստծու ողջ Խոսքում, սակայն դատաստանի մանրամասները մեծ մասամբ սխալ են ըմբռնվում և անտեսվում՝ թաղված «ավանդույթների և սովորույթների» տակ, որոնք Աստծու ճշմարտությունները քողարկելու համար Սատանայի գործածած հիմնական միջոցներից մեկն են։
Բայց դու ինչո՞ւ ես դատում քո եղբորը։ Կամ ինչո՞ւ ես արհամարհում քո եղբորը։ Որովհետև մենք բոլորս պիտի կանգնենք Քրիստոսի դատաստանի աթոռի առջև։ Որովհետև գրված է. «Կենդանի եմ ես, ասում է Տերը, ամեն ծունկ պիտի խոնարհվի իմ առջև, և ամեն լեզու պիտի դավանի Աստծուն»։ Ուրեմն մեզնից յուրաքանչյուրն իր անձի համար հաշիվ պիտի տա Աստծուն։ Հռոմեացիներ 14:10–12։
Մատնանշված է մի ժամանակ՝ որպես «ժամ», երբ մենք բոլորս կանգնելու ենք դատաստանի առջև։ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցին քաջատեղյակ է, որ դատաստանն սկսվել է 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ Քրիստոսն ավարտեց Իր գործը երկնային սրբարանի Սուրբ բաժնում, սակայն նրանք հրաժարվել են տեսնել, որ դատաստանը դատաքննության խիստ մանրակրկիտ և հաջորդական ընթացք է։ Նրանք հասկանում են, որ երբ 1844 թվականին Քրիստոսը մտավ Սրբություն Սրբոց և սկսեց դատաստանը, Նա սկսեց նրանցից, ովքեր մահացել էին Քրիստոսի հավատքի մեջ։ Նրանք հասկանում են, որ դատաստանի ընթացքն սկսվեց Ադամից և հաջորդաբար անցավ մարդկության պատմության արձանագրություններով՝ Ադամից սկսած։ Նրանք գիտեն, որ կա մի ժամանակ, երբ Քրիստոսը դադարում է դատել մեռածներին և այնուհետև սկսում է այդ ժամանակ ողջ եղողներին դատելու Իր գործը։ Սակայն «ավանդույթներն ու սովորույթները» կուրացրել են նրանց։
“‘Եվ հավիտենական կյանքն այն է, որ ճանաչեն Քեզ՝ միակ ճշմարիտ Աստծուն, և Հիսուս Քրիստոսին, որին Դու ուղարկել ես։’ Որքա՜ն անհրաժեշտ է, որ աստվածապաշտություն դավանող տղամարդիկ և կանայք հասկանան Սուրբ Գրքերը։ Հենց այս միջոցով են նրանք սնվում առողջ վարդապետությամբ, արմատավորվում և հիմնավորվում ճշմարտության մեջ՝ հաստատվելով Հիսուս Քրիստոսի ճանաչողության մեջ։ Բայց մարդկանց ավանդույթներն ու սովորույթները չպետք է խառնվեն հայտնության սրբազան ճշմարտություններին։ Այդպես վարվողներին Քրիստոսն ասաց. ‘Լա՜վ եք մերժում Աստծու պատվիրանները, որպեսզի պահեք ձեր սեփական ավանդույթները։’ Եվ սա այժմ նույնքան ճշմարիտ է, որքան այն ժամանակ, երբ Քրիստոսը երկրի վրա էր և մերժվեց ու խաչվեց։
«“Քննեցե՛ք Սուրբ Գրքերը”։ Ուսումնասիրե՛ք, աղոթե՛ք և հավատացե՛ք։ Վերցրե՛ք Աստվածաշունչը՝ առանց կանխակալության, խոնարհ ու սովորելու պատրաստակամ հոգով, և, ձեր միտքը բաց պահելով Աստծո Հոգու ներգործության առջև, թույլ տվեք, որ նրա համոզիչ զորությունը ձևավորի ձեր կյանքն ու խիղճը։ Այսօր Գողգոթայից հնչող ձայնը ողորմության շեշտերով խոսում է յուրաքանչյուր հոգու հետ։ Թող բոլորը տեսնեն, որ իրենց միակ հույսն այն ճշմարտությունը լսելը, ընդունելը և դրանով ուրախանալն է, որն Աստծո զորությունն է՝ ի փրկություն բոլոր հավատացողների»։ «Աստվածաշնչյան արձագանք», 1895 թ. սեպտեմբերի 2։
Լաոդիկեցի յոթերորդ օրվա ադվենտիստները տեսնում են, որ հասավ մի որոշակի «ժամ», որը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին նշանավորեց մեռելների դատաստանի սկիզբը, սակայն հրաժարվում են տեսնել, որ կա մի ժամանակ, երբ Քրիստոսը սկսեց դատել ողջերին։ Ինչպես մեռելների դատաստանի սկիզբը, այնպես էլ ողջերի դատաստանը մատնանշված է Նրա մարգարեական խոսքում։ Պետրոսը մատնանշում է այդ ժամանակը՝ այն կոչելով «ամեն ինչի վերականգնման ժամանակներ»։
Ուրեմն ապաշխարեցե՛ք և դարձի՛ եկեք, որպեսզի ձեր մեղքերը ջնջվեն, երբ Տիրոջ ներկայությունից գան թարմության ժամանակները, և նա կուղարկի Հիսուս Քրիստոսին, որի մասին նախապես քարոզվել է ձեզ։ Գործք 3.19, 20։
Դատաստանի ժամանակ մեղքերը ջնջվում են, բայց միայն այն դեպքում, եթե մենք խոստովանել ենք մեր գործած օրինազանցությունները և հրաժարվել դրանցից։ Եթե չենք խոստովանել այդ մեղքերը և հրաժարվել դրանցից, ապա ջնջվում են մեր անունները։ Դատաստանի ժամանակ կա մի գիրք, որում գրված են Քրիստոսի հանդեպ հավատք դավանածների անունները, և մեկ այլ գիրք, որում արձանագրված է մեր գործած յուրաքանչյուր մեղք։ Կա նաև հիշատակի գիրք։
Ես նայում էի, մինչև որ գահեր դրվեցին, և Հինավուրցը նստեց. նրա հանդերձը ձյան պես սպիտակ էր, իսկ գլխի մազերը՝ մաքուր բրդի պես. նրա գահը կրակի բոցի պես էր, իսկ անիվները՝ բոցավառ կրակի պես։ Հրե գետ էր բխում և հոսում նրա առջևից. հազար-հազարներ ծառայում էին նրան, և բյուր-բյուրավորներ կանգնած էին նրա առջև. ատյանը նստեց, և գրքերը բացվեցին։ Դանիել 7:9, 10։
Հայտնության գրքում կորսվածների դատաստանը տեղի է ունենում Քրիստոսի երկրորդ գալուստից հետո, մինչդեռ փրկվածների դատաստանը նախորդում է Քրիստոսի երկրորդ գալուստին։
Եվ տեսա մեռելներին՝ փոքրերին ու մեծերին, որոնք կանգնած էին Աստծու առաջ. և գրքերը բացվեցին. և մի ուրիշ գիրք բացվեց, որը կյանքի գիրքն է. և մեռելները դատվեցին ըստ գրքերում գրվածների՝ իրենց գործերի համաձայն։ Հայտնություն 20:12։
Դատաստանի ժամանակ երեք գիրք կա՝ կյանքի գիրքը, մեղքերի գիրքը և հիշատակի գիրքը։
Այն ժամանակ Տիրոջից երկյուղ ունեցողները հաճախ էին խոսում միմյանց հետ, և Տերն ականջ դրեց ու լսեց, և նրա առաջ հիշատակի գիրք գրվեց Տիրոջից երկյուղ ունեցողների և նրա անվան մասին խորհողների համար։ Եվ նրանք իմը կլինեն, ասում է Զորությունների Տերը, այն օրը, երբ հավաքեմ իմ գոհարները. և ես կխնայեմ նրանց, ինչպես մարդն է խնայում իրեն ծառայող իր իսկ որդուն։ Այն ժամանակ դուք կվերադառնաք և կզանազանեք արդարին ամբարշտից, Աստծուն ծառայողին՝ նրան չծառայողից։ Մաղաքիա 3:16–18։
Դատաստանը փրկվածներին զատում է կորուսյալներից՝ երկնքի երեք մատյանների արձանագրությունների հիման վրա։ Մաղաքիայի սահմանմամբ՝ փրկվածներն այն մարդիկ են, ովքեր «երկյուղում էին Տիրոջից»։ Պետրոսը մատնանշում է մի ժամանակ, երբ մարդիկ կենդանի են և կարող են ապաշխարել ու դարձի գալ։ Ապաշխարելու համար հոգին պետք է կենդանի լինի։ Ըստ Պետրոսի՝ ողջերի դատաստանի ժամը «զովացման ժամանակներն» են։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ավարտվեց դատաստանի այն գործընթացը, որը սկսվել էր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, և Նա սկսեց ողջերին դատելու Իր գործը։ 1844 թվականին սկսվել էր դատաստանի աստիճանական մի գործընթաց՝ գործընթաց, որը սկսվել էր այն մեռյալներից, որոնց անունները գրանցված էին կյանքի գրքում։
Սեպտեմբերի 11-ին Քրիստոսը ոտքի կանգնեց՝ դատաստանի հաջորդ փուլը սկսելու համար։ Ողջերի դատաստանի ժամանակ Նա նաև «դատ էր վարելու» ժողովրդի հետ։ Քրիստոսը մեռյալների հետ դատ չի վարում, քանի որ մեռյալները ոչինչ չգիտեն, քանզի, ինչպես Հիսուսը ցույց տվեց Մարթայի, Մարիամի և Ղազարոսի պատմության մեջ, մահը քուն է։
Որովհետև բոլոր ողջերի հետ միացածի համար հույս կա, քանզի կենդանի շունն ավելի լավ է, քան մեռած առյուծը։ Որովհետև ողջերը գիտեն, որ պիտի մեռնեն, բայց մեռածները ոչինչ չգիտեն և այլևս վարձ էլ չունեն, քանի որ նրանց հիշատակը մոռացվել է։ Նրանց սերն էլ, ատելությունն էլ, նախանձն էլ արդեն վերացել են, և նրանք այլևս հավիտյան բաժին չունեն արեգակի տակ կատարվող որևէ բանում։ Ժողովող 9:4–6։
Որպեսզի Հիսուսը կարողանա աղերսանքով դիմել մարդկությանը, մարդկությունը պետք է կենդանի լինի։
Այս բաներն ասաց նա և դրանից հետո նրանց ասաց. «Մեր բարեկամ Ղազարոսը ննջել է, բայց ես գնում եմ, որ նրան քնից արթնացնեմ»։ Ապա նրա աշակերտներն ասացին. «Տե՛ր, եթե նա քնած է, կապաքինվի»։ Սակայն Հիսուսը նրա մահվան մասին էր խոսում, իսկ նրանք կարծում էին, թե նա խոսում է քնով հանգստանալու մասին։ Այն ժամանակ Հիսուսը նրանց պարզորոշ ասաց. «Ղազարոսը մեռել է»։ Հովհաննես 11:11–14։
Պետրոսը «հանգստության ժամանակները» նույնացնում է այն «ժամի» հետ, երբ սկսվում է ողջերի դատաստանը, և այդ ժամանակ Հիսուսն ուղարկվում է, իսկ երբ Նա գալիս է, «կանգնում է» և «դատ է վարում»։
Տերը ոտքի է ելնում՝ դատ վարելու, և կանգնում է՝ ժողովրդին դատելու։ Տերը դատի է նստելու իր ժողովրդի ծերերի և նրա իշխանների հետ, որովհետև դուք լափել եք խաղողի այգին. աղքատից կողոպտվածը ձեր տներում է։ Եսայիա 3:13, 14։
Էլեն Ուայթը մատնանշում է, թե երբ է Տերը «վեր կենում», կամ, ինչպես ասում է Եսային, «Տերը ոտքի է կանգնում»՝ «դատ վարելու» և «ժողովրդին դատելու» համար։
«Այժմ լուր է տարածվում, թե ես հայտարարել եմ, որ Նյու Յորքը մակընթացային ալիքով պիտի սրբվի երկրի երեսի՞ց։ Ես երբեք նման բան չեմ ասել։ Նայելով այնտեղ հարկ առ հարկ վեր խոյացող մեծ շենքերին՝ ես ասել եմ. “Ի՜նչ սարսափելի տեսարաններ են բացվելու, երբ Տերը վեր կենա՝ երկիրը սաստիկ ցնցելու։ Այն ժամանակ կկատարվեն Հայտնություն 18:1–3-ի խոսքերը”։ Հայտնության ամբողջ տասնութերորդ գլուխը նախազգուշացում է այն մասին, թե ինչ է գալու երկրի վրա։ Սակայն ես հատուկ լույս չունեմ այն մասին, թե ինչ է սպասվում Նյու Յորքին. միայն գիտեմ, որ մի օր այնտեղի մեծ շենքերը կտապալվեն Աստծո զորության շրջող ու տակնուվրա անող ներգործությամբ։ Ինձ տրված լույսից գիտեմ, որ աշխարհում կործանում կա։ Տիրոջ մեկ խոսքը, Նրա հզոր զորության մեկ հպումը, և այս վիթխարի կառույցները կփլվեն։ Տեղի կունենան տեսարաններ, որոնց ահավորությունը մենք չենք կարող պատկերացնել»։ «Ռևյու ընդ Հերալդ», 1906 թ. հուլիսի 5։
Քույր Ուայթը նաև նշում է, որ Հայտնության տասներորդ գլխում Իր ձեռքին բաց գրքույկով իջած հրեշտակը ոչ այլ ոք էր, քան Հիսուս Քրիստոսը։
«Հզոր հրեշտակը, որն ուսուցանում էր Հովհաննեսին, ոչ այլ ոք էր, քան Հիսուս Քրիստոսը։ Այն, որ Նա Իր աջ ոտքը դնում է ծովի, իսկ ձախը՝ ցամաքի վրա, ցույց է տալիս այն դերը, որը Նա կատարում է Սատանայի հետ մեծ պայքարի եզրափակիչ տեսարաններում։ Այս դիրքը մատնանշում է ամբողջ երկրի վրա Նրա գերագույն զորությունն ու իշխանությունը»։ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների Աստվածաշնչի մեկնություն, հատոր 7, 971։
Այն դերը, որը Հիսուսը «կատարում է եզրափակիչ տեսարաններում», ներկայացնում է Նրա՝ որպես երկնային քահանայապետի ծառայությունը։
Ուստի, սո՛ւրբ եղբայրներ, երկնային կոչման մասնակիցնե՛ր, ուշադրությո՛ւն դարձրեք մեր դավանության Առաքյալին և Քահանայապետին՝ Քրիստոս Հիսուսին։ Եբրայեցիներ 3:1։
Քույր Ուայթը ոչ միայն Հայտնության տասներորդ գլխի հրեշտակին նույնացնում է Քրիստոսի հետ, այլև Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի երեք հրեշտակներին համարում է Քրիստոսի խորհրդանիշներ, քանի որ նշում է, որ միլլերական շարժման ժամանակաշրջանի բողոքականները խաչեցին երեք պատգամները, ինչպես հրեաները խաչեցին Քրիստոսին։
«Շատերը սարսափով են նայում նրան, թե ինչպես հրեաները մերժեցին և խաչեցին Քրիստոսին։ Եվ երբ կարդում են Նրան հասցված խայտառակ անարգանքների պատմությունը, կարծում են, թե սիրում են Նրան և չէին ուրանա Նրան, ինչպես Պետրոսը, կամ չէին խաչի Նրան, ինչպես հրեաները։ Բայց Աստված, որ կարդում է բոլորի սրտերը, փորձության է ենթարկել Հիսուսի հանդեպ այն սերը, որ նրանք պնդում էին, թե տածում են։ Ողջ երկինքը մեծագույն հետաքրքրությամբ հետևում էր առաջին հրեշտակի պատգամի ընդունմանը։ Բայց շատերը, որոնք հայտարարում էին, թե սիրում են Հիսուսին, և արցունք էին թափում՝ կարդալով խաչի պատմությունը, ծաղրում էին Նրա գալստյան ավետիսը։ Պատգամն ուրախությամբ ընդունելու փոխարեն՝ նրանք այն մոլորություն էին հայտարարում։ Նրանք ատում էին նրանց, ովքեր սիրում էին Նրա հայտնությունը, և վտարում էին նրանց եկեղեցիներից։ Առաջին պատգամը մերժողները չէին կարող օգուտ ստանալ երկրորդից. նրանք օգուտ չստացան նաև կեսգիշերային աղաղակից, որը պետք է նրանց նախապատրաստեր՝ հավատով Հիսուսի հետ մտնելու երկնային սրբարանի Սրբություն Սրբոցը։ Եվ մերժելով նախորդ երկու պատգամները՝ նրանք այնքան են խավարեցրել իրենց հասկացողությունը, որ ոչ մի լույս չեն կարող տեսնել երրորդ հրեշտակի պատգամի մեջ, որը ցույց է տալիս Սրբություն Սրբոց տանող ճանապարհը։ Ես տեսա, որ ինչպես հրեաները խաչեցին Հիսուսին, այնպես էլ անվանական եկեղեցիները խաչել էին այս պատգամները, և այդ պատճառով նրանք չգիտեն Սրբություն Սրբոց տանող ճանապարհը և չեն կարող օգտվել այնտեղ Հիսուսի բարեխոսությունից։ Ինչպես հրեաները, որոնք մատուցում էին իրենց անօգուտ զոհերը, նրանք էլ իրենց անօգուտ աղոթքներն են մատուցում այն բաժանմունքին, որը Հիսուսը թողել է։ Իսկ սատանան, գոհ լինելով այդ խաբեությունից, կրոնական կերպարանք է ընդունում և իրենց քրիստոնյա կոչող այս մարդկանց մտքերն ուղղում դեպի իրեն՝ ներգործելով իր զորությամբ, իր նշաններով ու սուտ հրաշքներով, որպեսզի նրանց ամուր պահի իր որոգայթում»։ Վաղ գրվածքներ, 259–261։
Հայտնության գրքի հրեշտակները խորհրդանշում են ոչ այլ ոքի, քան հենց Հիսուս Քրիստոսին, իսկ Հայտնության գրքի տասնութերորդ գլխի հրեշտակը, որն իջավ, երբ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Աստծու մի հպումից տապալվեցին Նյու Յորքի հսկայական շենքերը, Քրիստոսն էր։ Պետրոսը մատնանշեց, որ երբ սկսվեր ողջերի դատաստանը, որը նա բնորոշեց որպես «թարմացման ժամանակներ», Աստված կուղարկեր Հիսուսին։ Պետրոսի հիշատակած «թարմացումը» ուշ անձրևն է, որը, ինչպես նշվում է, գալիս է այն ժամանակ, երբ իջնում է Հայտնության գրքի տասնութերորդ գլխի հրեշտակը։
«Վերջին անձրևը պիտի տեղա Աստծո ժողովրդի վրա։ Մի զորավոր հրեշտակ պիտի իջնի երկնքից, և ամբողջ երկիրը պիտի լուսավորվի նրա փառքով»։ Ռևյու ընդ Հերալդ, 1891 թ. ապրիլի 21։
Սեպտեմբերի 11-ին Հիսուսը ոտքի կանգնեց՝ երկիրը սաստիկ ցնցելու, ողջերի դատաստանը սկսելու և Իր ժողովրդի հետ «դատ վարելու» համար։ Նա դատ է վարում Իր մարգարեական Խոսքի միջոցով։ Բայց թեև Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցին գիտի դատաստանի գործընթացի աստիճանական բնույթի մասին, նրանք չգիտեն, որ իրենց դատաստանն սկսվել է այն ժամանակ, երբ փլուզվեցին Նյու Յորք քաղաքի վիթխարի շենքերը։
Այո՛, երկնքի արագիլը գիտի իր սահմանված ժամանակները, և տատրակը, կռունկն ու ծիծեռնակը պահում են իրենց գալու ժամանակը, բայց իմ ժողովուրդը չգիտի Տիրոջ դատաստանը։ Ինչպե՞ս եք ասում. «Մենք իմաստուն ենք, և Տիրոջ օրենքը մեզ հետ է»։ Ահա, հիրավի, իզուր է նա այն ստեղծել. դպիրների գրիչն իզուր է գործում։ Իմաստուններն ամոթահար են, զարհուրած ու բռնված. ահա նրանք մերժել են Տիրոջ խոսքը, և ի՞նչ իմաստություն կա նրանց մեջ։ Երեմիա 8:7–9։
Երբ Քրիստոսը 9/11-ին ոտքի կանգնեց՝ դատ վարելու, Նա Իր ժողովրդին կոչ արեց փնտրել Երեմիայի «վաղեմի շավիղները»։
“Թշնամին ձգտում է մեր եղբայրների և քույրերի մտքերը շեղել մի ժողովուրդ նախապատրաստելու գործից, որպեսզի այն կարողանա կանգուն մնալ այս վերջին օրերում։ Նրա սոփեստական դատողությունները միտված են մտքերը շեղելու ներկա պահի վտանգներից և պարտականություններից։ Նրանք չնչին արժեք են տալիս այն լույսին, որը Քրիստոսը եկավ երկնքից տալու Հովհաննեսին՝ Իր ժողովրդի համար։ Նրանք ուսուցանում են, թե մեր առջև շուտով բացվելիք տեսարաններն այնքան կարևոր չեն, որ հատուկ ուշադրության արժանանան։ Նրանք անազդեցիկ են դարձնում երկնային ծագում ունեցող ճշմարտությունը և Աստծո ժողովրդին զրկում նրա անցյալի փորձառությունից՝ փոխարենը նրան կեղծ գիտություն տալով։ ‘Այսպես է ասում Տերը. կանգնե՛ք ճանապարհներին և նայե՛ք, հարցրե՛ք վաղեմի շավիղների մասին, թե ո՛րն է բարի ճանապարհը, և գնացե՛ք դրանով։’ [Երեմիա 6:16։]
«Թող ոչ ոք չփորձի քանդել մեր հավատքի հիմքերը՝ այն հիմքերը, որոնք դրվեցին մեր աշխատանքի սկզբում՝ Խոսքի աղոթալից ուսումնասիրության և հայտնության միջոցով։ Այս հիմքերի վրա մենք կառուցում ենք ավելի քան հիսուն տարի։ Մարդիկ կարող են կարծել, թե նոր ուղի են գտել, թե կարող են ավելի ամուր հիմք դնել, քան արդեն դրվածը, բայց դա մեծ խաբեություն է։ “Ոչ ոք չի կարող ուրիշ հիմք դնել, քան այն, որ դրված է”։ [1 Կորնթացիներ 3:11։] Անցյալում շատերն են ձեռնամուխ եղել նոր հավատք կառուցելուն, նոր սկզբունքներ հաստատելուն, բայց որքա՞ն ժամանակ կանգուն մնաց նրանց շինությունը։ Այն շուտով փլվեց, քանի որ հիմնված չէր Վեմի վրա»։ Վկայություններ, հատոր 8, 296, 297։
Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցու՝ միլլերական շարժման պատմության ընթացքում հաստատված ճշմարտություններին վերադառնալուց հրաժարումը նրանց դուրս է բերել Աստծո «ճանապարհից», և նրանք ընտրել են մի նոր ճանապարհ, որը հենվում է «ավանդույթների և սովորույթների» սին խոստումների վրա։
Վազե՛ք այս ու այն կողմ Երուսաղեմի փողոցներով, այժմ նայե՛ք, իմացե՛ք և փնտրե՛ք նրա հրապարակներում. եթե կարողանաք գտնել մի մարդու, եթե կա մեկը, որ արդարություն է գործում, որ ճշմարտությունն է որոնում, ապա ես կներեմ քաղաքին։ Եվ թեև ասում են՝ «Կենդանի է Տերը», անշուշտ, սուտ են երդվում։ Ո՛վ Տեր, մի՞թե քո աչքերը ճշմարտությանը չեն նայում։ Դու հարվածեցիր նրանց, բայց նրանք չցավեցին. դու մաշեցրիր նրանց, բայց նրանք հրաժարվեցին խրատ ընդունել. իրենց երեսները ժայռից ավելի կարծր դարձրին. հրաժարվեցին դարձի գալ։ Ուստի ասացի. «Անշուշտ, սրանք աղքատներ են. նրանք անմիտ են, որովհետև չգիտեն Տիրոջ ճանապարհը, ոչ էլ իրենց Աստծու դատաստանը։ Ես կգնամ մեծամեծների մոտ և կխոսեմ նրանց հետ, որովհետև նրանք գիտեն Տիրոջ ճանապարհը և իրենց Աստծու դատաստանը»։ Բայց սրանք բոլորը միասին կոտրել են լուծը և խզել կապանքները։ Երեմիա 5:1–5։
Յոթերորդ օրվա ադվենտիստները պատասխանատվության կենթարկվեն Աստծո մարգարեական խոսքում մատնանշված դատաստանի գործընթացը տեսնելուց հրաժարվելու համար։ Էլեն Ուայթը հստակ նշում է, որ Հայտնություն գրքի յոթերորդ գլխում կնքվողները նույն մարդիկ են, ովքեր կնքվում են Եզեկիելի գրքի իններորդ գլխում։
«Աստծո ծառաների այս կնքումը նույնն է, ինչ տեսիլքում ցույց տրվեց Եզեկիելին»։ Վկայություններ քարոզիչներին, 445։
Եզեկիելի գրքի իններորդ գլխում Երուսաղեմը խորհրդանշում է Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցին։
«Այստեղ մենք տեսնում ենք, որ եկեղեցին՝ Տիրոջ սրբարանը, առաջինն էր, որ զգաց Աստծու բարկության հարվածը։ Ծերերը՝ նրանք, որոնց Աստված մեծ լույս էր տվել և որոնք ժողովրդի հոգևոր շահերի պահապաններն էին եղել, դավաճանել էին իրենց հանդեպ տածված վստահությանը։ Նրանք որդեգրել էին այն դիրքորոշումը, թե մենք կարիք չունենք ակնկալելու հրաշքներ և Աստծու զորության ակնառու դրսևորում, ինչպես նախկին օրերում։ Ժամանակները փոխվել են։ Այս խոսքերն ամրապնդում են նրանց անհավատությունը, և նրանք ասում են. Տերը ո՛չ բարիք կանի, ո՛չ էլ չարիք։ Նա չափազանց ողորմած է, որպեսզի Իր ժողովրդին դատաստանով այցելի։ Այսպիսով, “Խաղաղություն և ապահովություն” են աղաղակում այն մարդիկ, որոնք այլևս երբեք փողի պես չեն բարձրացնի իրենց ձայնը՝ Աստծու ժողովրդին ցույց տալու նրա հանցանքները և Հակոբի տանը՝ նրա մեղքերը։ Հենց այս համր շները, որոնք չէին կամենում հաչել, զգում են վիրավորված Աստծու արդար վրեժխնդրությունը։ Տղամարդիկ, օրիորդներն ու փոքր երեխաները բոլորը միասին կորչում են»։ Վկայություններ, հատոր 5, 211։
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին սկսվեց ողջերի դատաստանը։ Այն սկսվեց իրենց Աստծո ժողովուրդ համարողներից և առաջնորդներից անցավ աշխարհականներին։ Երբ Աստծո եկեղեցու դատաստանն ավարտվում է, դատաստանի գործընթացը շարունակվում է նրանց նկատմամբ, ովքեր իրենց Աստծո ժողովուրդ համարողների շրջանակից դուրս են։
Որովհետև եկել է ժամանակը, երբ դատաստանը պետք է սկսվի Աստծու տնից. և եթե այն նախ մեզնից սկսվի, ապա ի՞նչ կլինի նրանց վախճանը, ովքեր չեն հնազանդվում Աստծու ավետարանին։ Ա Պետրոս 4:17։
Այն «ավետարանը», որին չեն հնազանդվում, «հավիտենական ավետարանն» է, որը հռչակում է Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի առաջին հրեշտակը, որը ոչ միայն ազդարարում է Աստծո դատաստանի «ժամը», այլև մարդկանց կոչ է անում «վախենալ Աստծուց»։ Մաղաքիայի գրքում հենց Աստծուց վախեցողներն են, որ գրանցված են հիշատակի գրքում։
Բարձր ձայնով ասում էր. «Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք նրան, որովհետև նրա դատաստանի ժամը եկել է. և երկրպագե՛ք նրան, ով ստեղծեց երկինքը, երկիրը, ծովը և ջրերի աղբյուրները»։ Հայտնություն 14:7։
Դատաստանի գործընթացը սկսվում է Աստծո ուխտի ժողովրդից, և 1844 թվականին Տերը շրջանցեց ուխտի նախկին ժողովրդին և ուխտ կնքեց միլլերական շարժման հետ։ Այդ պատմական շրջանի բողոքականները շրջանցվեցին, երբ Տերն ընտրեց ուխտի նոր ժողովուրդ, ինչպես արել էր Մովսեսի, Հեսուի և Քաղեբի օրերում՝ Եգիպտոսից Կարմիր ծովով դուրս եկածների հետ։ Նույն գործընթացը դրսևորվեց Իսրայելի պատմության ավարտին, երբ Աստված ապահարզան տվեց հին Իսրայելին և ուխտ կնքեց Իր նոր հարսի՝ քրիստոնեական եկեղեցու հետ։ Այդ եկեղեցին ընկավ պապական խավարի 1260-ամյա գերության մեջ, որի նախապատկերն էին հին Իսրայելի՝ Եգիպտոսում անցկացրած խավարի 430 տարիները։ Երբ քրիստոնեական եկեղեցին 1798 թվականին դուրս եկավ պապական խավարից, նրա անդամներն այդ ժամանակ բողոքական քրիստոնյաներ էին։ Դրանից հետո նրանք փորձության ենթարկվեցին և 1844 թվականին շրջանցվեցին, ինչպես նրանք, ովքեր մահացան անապատում՝ նախքան Ավետյաց երկիր մտնելը, և ինչպես այն հրեաները, որոնց ապահարզան տրվեց, երբ Քրիստոսն ամուսնացավ Իր քրիստոնյա հարսի հետ։ 9/11-ին կրկնվեց Մովսեսի ու Քրիստոսի օրերում և 1844 թվականին տեղի ունեցած փորձության գործընթացը։
Հիսուս Քրիստոսը նույնն է երեկ, այսօր և հավիտյան։ Եբրայեցիներին 13:8։
Էլեն Ուայթը նաև մատնանշում է այս սկզբունքը․
«Երկրի վրա Աստծո գործը դարից դար ցայտուն նմանություն է դրսևորում յուրաքանչյուր մեծ բարենորոգության կամ կրոնական շարժման մեջ։ Մարդկանց հետ Աստծո վարվելակերպի սկզբունքները միշտ նույնն են։ Ներկայի կարևոր շարժումներն իրենց զուգահեռներն ունեն անցյալի շարժումներում, և նախորդ դարերում եկեղեցու փորձառությունը մեծարժեք դասեր է պարունակում մեր ժամանակների համար»։ Մեծ պայքար, 343։
Քրիստոսն առաջին անգամ ընտրյալ ժողովրդի հետ ուխտ կնքեց Կարմիր ծովի մոտ տեղի ունեցած ազատագրման ժամանակ։ Նա դա արեց՝ ի կատար ածելով Աբրահամի մարգարեությունը, որը մատնանշում էր Աստծու ժողովրդի ստրկությունը Եգիպտոսում, որն էլ նախապատկերում է հոգևոր Իսրայելի ստրկությունը պապական տիրապետության Մութ դարերում։ Եգիպտոսում կրած գերությունը նախապատկերում էր ոչ միայն Մութ դարերի գերությունը, այլև հին Իսրայելի գերությունը Բաբելոնում։
«Աստծո եկեղեցին երկրի վրա անողոք հալածանքների այս երկարատև ժամանակաշրջանում նույնքան իրական գերության մեջ էր, որքան Իսրայելի որդիները՝ Բաբելոնում իրենց աքսորի ժամանակաշրջանում»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 714։
Եգիպտոսում կրած գերությունը, որով կատարվեց Աբրահամի մարգարեությունը, նաև ցույց է տալիս, որ այն ազգը, որի մեջ Աստծու ժողովուրդը բնակվում էր ստրկության ժամանակաշրջանում, նույնպես դատաստանի էր ենթարկվելու։
Եվ նա ասաց Աբրամին. «Ստույգ իմացի՛ր, որ քո սերունդը օտարական կլինի մի երկրում, որն իրենցը չէ, և նրանք կծառայեն նրանց, և սրանք չորս հարյուր տարի կչարչարեն նրանց։ Եվ այն ազգին էլ, որին նրանք կծառայեն, ես կդատեմ, և դրանից հետո նրանք դուրս կգան մեծ ունեցվածքով»։ Ծննդոց 15:13, 14։
Երբ ընտրյալ ժողովուրդը դուրս եկավ Եգիպտոսից, Եգիպտոսն իր դատաստանը կրեց Կարմիր ծովի ջրերում։ Բաբելոնում յոթանասուն տարվա գերությունից հետո Բաբելոնը տապալվեց Մարա-պարսկական կայսրության կողմից։ Երբ խավար դարերի բողոքականները դուրս եկան պապական հալածանքների շրջանից, Նապոլեոնի զորավար Բերտիեն գերեվարեց Հռոմի պապին, և հակաքրիստոսը մեկ տարի անց մահացավ աքսորում։
Կարևոր չէ, թե մարդն ինչ ավանդույթի կամ սովորույթի հետևում է թաքնվում՝ Աստծո դատաստանի ժամը մատնանշող պատգամն անտեսելու համար․ թե՛ եկեղեցին, թե՛ պետությունը ենթակա են դատաստանի գործընթացին։ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին սկսվեց ողջերի դատաստանը, և Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցին մտավ իր դատաստանի ժամանակաշրջանը, երբ Քրիստոսը ոտքի ելավ՝ երկիրը սաստիկ ցնցելու և Իր եկեղեցուն աղերսելու, որ վերադառնա հին ճանապարհներին։ Այդ եկեղեցին ուխտի նախկին ժողովուրդն է, որը շրջանցվում է, իսկ նրանք, ովքեր, արձագանքելով Քրիստոսի աղերսանքին, իսկապես ընտրեցին վերադառնալ հին ճանապարհներին, այնուհետև պետք է դատվեին։ Ուխտի նախկին ժողովրդի և ուխտի նոր ժողովրդի դատաստանի բաժանարար գիծը 2020 թվականն էր։ Այն երկիրը, որտեղ սկզբնապես հաստատվել էր ուխտի նախկին ժողովուրդը, նույնպես ենթակա էր հենց նույն դատաստանի գործընթացին։ Այդ երկրի դատաստանը սկսվեց 1861 թվականին՝ Քաղաքացիական պատերազմով։
Սեպտեմբերի 11-ին սկսվեց Հայտնության գրքի՝ երկրից ելնող գազանի հանրապետական եղջյուրը կազմող երկու մասերից առաջինի դատաստանը՝ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լավոդիկեական եկեղեցու դատաստանի հետ միաժամանակ։ Հանրապետական եղջյուրի այդ մասը Դեմոկրատական կուսակցությունն էր, որը նույնպես իր վախճանին հասավ 2020 թվականին՝ Ջո Բայդենի՝ գողացված ընտրությունների արդյունքում ընտրվելուն զուգընթաց։
2020 թվականից ողջերի դատաստանը սկսվեց Հանրապետական եղջյուրի երկրորդ մասի նկատմամբ՝ ի դեմս Հանրապետական կուսակցության։ Այն սկսվեց նաև նրանց նկատմամբ, ովքեր նախկինում կապված էին եղել Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցու հետ։ Դեմոկրատական կուսակցության համար 2020 թվականին ավարտված դատաստանը Դեմոկրատական կուսակցության ներսում բազմակի պառակտման հանգեցրեց, որը դատաստանի գործընթացի շարունակվելուն զուգընթաց միայն շարունակվել է։ Դեմոկրատական կուսակցությունն այժմ կարմիրների (կոմունիստների) և կանաչների (իսլամիստների) կուսակցությունն է։ Հանրապետական կուսակցության համար դատաստանի գործընթացն իր ավարտին հասավ 2026 թվականի նոյեմբերի 3-ին՝ 1776 թվականից երկու հարյուր հիսուն տարի անց։ Ինչպես Դեմոկրատական կուսակցության պարագայում, Հանրապետական կուսակցությունն այժմ ընդմիշտ պառակտվել ու մասնատվել է, ճիշտ այնպես, ինչպես Դեմոկրատական կուսակցությունը փլուզվեց ու մասնատվեց 2020 թվականին։
2020 թվականին փակվեց Հայտնության տասներեքերորդ գլխում նկարագրված՝ երկրից ելնող գազանի թե՛ հանրապետական, թե՛ բողոքական եղջյուրների առաջին փուլի դուռը։ 2026 թվականի նոյեմբերի 3-ին փակվեց հանրապետական եղջյուրի երկրորդ փուլի դուռը, իսկ նոր ուխտի ժողովրդի, այսինքն՝ երկրից ելնող գազանի բողոքական եղջյուրի երկրորդ փուլի առջև դուռն ուր որ է կփակվի։ Երբ այդ դուռը փակվի, դրանից հետո փորձաշրջանի դուռը կփակվի այդ երկու եղջյուրները կրող գազանի առջև։ Ողջերի դատաստանում դեռևս փակվելիք երկու դռները նախապատկերվել էին ուխտի մի ընտրյալ ժողովրդի սկզբնական պատմությամբ՝ մի ժողովրդի, որի վրա տարածվում էր ընտրյալ ժողովրդի մասին Աբրահամի մարգարեությունը։ Քրիստոս վերջը միշտ պատկերում է սկզբի միջոցով։ Երբ եբրայեցիներն առաջին Պասեքի ժամանակ արյունը քսեցին դռան կողափայտերին, այդ դուռը խորհրդանշում էր մեր պատմության հաջորդ դուռը։ Երբ փարավոնը մահացավ Կարմիր ծովի ջրերում, այդ պատմության երկրորդ դուռը նախապատկերում էր Միացյալ Նահանգներ պետության առջև փակված դուռը՝ շուտով սահմանվելիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
Աստծո ժողովուրդը դատապարտված է Աստծո Խոսքով՝ Աստծո դատաստանը չհասկանալու համար, և Աստծո եկեղեցուց դուրս գտնվողները նույն դատապարտության տակ են։ Աստծո ժողովուրդը կհաղթահարի վերջին փորձությունը կամ կձախողվի՝ կախված նրանից, թե արդյոք կվերադառնա Աստծո մարգարեական Խոսքում ներկայացված հին շավիղներին։ Առաջին Պասեքի ժամանակվա եբրայեցիները ներկայացնում են երկրից ելնող գազանի բողոքական եղջյուրի համար երկրորդ փակ դուռը, իսկ Կարմիր ծովում իր վախճանին հասնող Եգիպտոսը ներկայացնում է Հայտնության տասներեքերորդ գլխի՝ երկրից ելնող գազանին։ Միացյալ Նահանգների քաղաքացիները նույնպես դատապարտության տակ են՝ իրենց սրբազան հին շավիղները մերժելու համար։
Միացյալ Նահանգների համար այն հին շավիղները, որոնք դատաստանի ժամանակ դատապարտելու են նրանց, երկու սրբազան փաստաթղթերն են՝ Անկախության հռչակագիրը և Սահմանադրությունը։ Երբ շուտով ընդունվի կիրակնօրյա օրենքը, այս ազգը կմերժի այդ երկու սրբազան փաստաթղթերում արտահայտված սկզբունքները, որոնք համահունչ են Աստվածաշնչով և Մարգարեության Հոգով ներկայացված այն երկու սրբազան վկայություններին, որոնք դատապարտելու են բողոքական եղջյուրը։
Այնպիսի վիճակում գտնվելը, երբ «ավանդույթներն ու սովորույթները» որևէ հոգու խանգարում են հասկանալ, թե ինչ են խորհրդանշում Նեշվիլի հրագնդերը և ինչու, ոչ միայն փակում է դուռը Միացյալ Նահանգների բողոքական եղջյուրի առջև, այլև նշանավորում է այն ժամանակաշրջանի սկիզբը, որը հանգեցնում է Միացյալ Նահանգների նկատմամբ դատաստանին, երբ, ինչպես արձանագրում է Էլեն Ուայթը, «ազգային հավատուրացությանը հաջորդում է ազգային կործանումը»։
Այս հարցերի քննարկումը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։