Պանիում — Թիվ Մեկ

Որոշ ժամանակ է, որ մենք մեր ուշադրությունը կենտրոնացնում էինք Դանիել 11։40-ի թաքնված պատմության վրա, և վերջին շաբաթներին Տերը մեր ուշադրությունը հրավիրել է 27-րդ համարի վրա։

Սկզբում ես անորոշ էի մանրամասների վերաբերյալ՝ թե երբ, որտեղ, և ովքեր էին նստած այն սեղանի շուրջ՝ միմյանց սուտ խոսելով, սակայն այժմ այդ հարցերը քննության մեջ են։ Անցած մի քանի շաբաթ օրերի ընթացքում ես որոշ սխալ քայլեր կատարեցի, մինչ աշխատում էի այս տողերի վրա։ Սակայն, այն բանի միջոցով, ինչը ես համարում եմ նախախնամական առաջնորդություն, 13–15 համարներում ներկայացված դաշինքները, որոնք խորհրդանշված են Կեսարիա Փիլիպպեի միջոցով, սկսեցին բացվել։ Թեև որոշ տարրեր դեռևս ճշգրտման կարիք ունեն, ես հավատում եմ, որ Տերը վերցրել է Իր ձեռքը այս համարներից՝ նրանց իմաստը հայտնելու համար։

Այս ըմբռնումը բյուրեղացավ անմիջապես անցյալ Շաբաթ օրվա Zoom հանդիպումից հետո։ Մեկ շաբաթ առաջ ես ապշել էի 10–15 համարներում պատմությունների բարդ փոխներգործությամբ։ Ես գրեցի և մի քանի մարդկանց ուղարկեցի տեքստային հաղորդագրություն՝ համառոտ ներկայացնելով իմ մտքերը, և խնդրեցի դրանք կիսել ուրբաթ երեկոյան։ Ես փորձում էի կազմակերպել այդ համարների մեջ եղած հարցերը՝ համոզված լինելով, որ այնտեղ խորապես նշանակալից մի բան կա։ Կա, սակայն այն այն չէր, ինչ ես ի սկզբանե առաջարկել էի։ Չնայած վերջին մեկուկես շաբաթվա ընթացքում ունեցած իմ սայթաքումներին, մինչ ես պայքարում էի այս հատվածի հետ, ես ճանաչում եմ մի ծանոթ նախախնամություն։ Տերը բացում էր հատուկ, կենսական մի ճշմարտություն։ Երբ մարդկային տարրը լիովին բացահայտվում և մի կողմ է դրվում, ճշմարտությունը—որ բացվել է Հուդայի ցեղից եղող Առյուծի կողմից—ապացուցվում է լինել նույնիսկ ավելի խոր, քան ես ըմբռնել էի։

Պուտինը, որպես հարավի թագավոր, արտացոլում է Պտղոմեոսին, որը կհաղթի Ուկրաինայի պատերազմում՝ կատարելով 11-րդ համարը։ Պատմականորեն Պտղոմեոս IV Փիլոպատորի հաղթանակը Ռաֆիայի ճակատամարտում կատարել է այս համարը՝ նախապատկերելով Պուտինի մոտալուտ հաջողությունը։ 5–9 համարները մանրակրկիտ կերպով ուրվագծում են մի պատմություն, որը նախանշում է պապականության 1,260-ամյա իշխանությունը (538–1798)։ Այս մանրամասները նախկինում բազմիցս ուսումնասիրվել են, ուստի այստեղ ես կընդգծեմ մարգարեական մեկ հանգրվան, որը կատարվել է 5–9 համարներում և արձագանքվել 538-ից մինչև 1798 թվականների ժամանակաշրջանում։

Այս ժամանակաշրջանը սկսվեց հարավային Պտղոմեական թագավորության և հյուսիսային Սելևկյան թագավորության միջև կնքված դաշնագրով, որը հաստատվեց, երբ հարավի թագավորը իր դստերը ամուսնության տվեց հյուսիսի թագավորին։ Այս միությունը սկիզբ դրեց յոթամյա մի ժամանակահատվածի, որն ավարտվեց, երբ հարավի թագավորը ներխուժեց հյուսիս, հյուսիսի թագավորին գերեվարեց և տարավ Եգիպտոս, իսկ գերեվարված թագավորը հետագայում մահացավ ձիուց ընկնելուց հետո։

Ներխուժումը բխեց խախտված դաշինքից։ Յոթնամյա ժամանակահատվածի սկսվելուց հետո հյուսիսի թագավորը մի կողմ դրեց իր առաջին կնոջը՝ հարավի արքայադստերը կնության առնելու և դաշինքն ապահովելու համար։ Ավելի ուշ նա հեռացրեց հարավի կնոջը և վերականգնեց իր սկզբնական թագուհուն։ Դա դրդեց առաջին թագուհուն մահապատժի ենթարկել հարավի թագուհուն և նրա շքախմբին՝ բարկությամբ լցնելով Եգիպտոսում գտնվող հարավի թագուհու ընտանիքին։

Մարգարեական խորաթափանցությամբ յոթ տարիները կարելի է դիտել որպես երեքուկեսական երկու ժամանակաշրջաններ, ինչպես ցույց է տրված խաչից առաջ և հետո եղած երեքուկես տարիներով, որոնք միասին ներկայացնում էին այն շաբաթը, որի ընթացքում Քրիստոսը հաստատեց ուխտը։ Երեքուկեսը ճանաչվում է նաև Իսրայելի հյուսիսային թագավորության վրա մ.թ.ա. 723 թվականից մինչև 1798 թվականը գործադրված յոթ ժամանակների անեծքի մեջ։ Այդ յոթ ժամանակները բաժանված են հազար երկու հարյուր վաթսունական երկու ժամանակաշրջանների, որոնց միջնակետը 538 թվականն է։ Յոթի՝ երեքուկեսական երկու ժամանակաշրջանների բաժանված լինելու այս օրինակները պատահական չեն, այլ նպատակային։

Շաբաթվա բաժանման մեջ Քրիստոսը հաստատեց ուխտը. խաչը ներկայացնում է կենտրոնը, և դրանով այն մատնանշում է Քրիստոսին, որ անձամբ ներկայացնում էր պատգամը երեքուկես տարի, որին հաջորդեց, որ Նրա աշակերտները նույն պատգամը ներկայացնեն նույն ժամանակահատվածի ընթացքում։ Հյուսիսային թագավորության դեմ ուղղված յոթ ժամանակներում 538 թվականը պատմությունը բաժանում է մի ժամանակաշրջանի, երբ հեթանոսությունը ոտնատակ էր տալիս սրբարանն ու զորքը, որին հաջորդում է միևնույն ժամանակահատվածի համար սրբարանն ու զորքը ոտնատակ տվող պապականությունը։ Մարգարեական խորհրդանիշաբանության մեջ «յոթ»-ը ներկայացվում է երեքուկեսով, որն էլ իր հերթին ներկայացվում է քառասուներկու ամիսներով, երեքուկես օրերով կամ տարիներով, հազար երկու հարյուր վաթսունով, քսանհինգ քսանով և մի ժամանակ, ժամանակներ ու ժամանակի կեսով։ Համատեքստում այս բոլոր թվերը փոխարինելի են։

Պտղոմեոս Ա-ի սերունդների կողմից կառավարվող Պտղոմեոսյան թագավորության, որը տիրում էր Եգիպտոսին, և Սելևկոս Ա-ի սերունդների կողմից կառավարվող Սելևկյան կայսրության, որը տիրում էր Մերձավոր Արևելքի մեծ մասին, ներառյալ Սիրիան, միջև կնքված դաշինքը, ներկայացված այստեղ, ավարտեց Երկրորդ Սիրիական պատերազմը մ.թ.ա. 253 թվականին։ Պատերազմը սկսվել էր յոթ տարի առաջ՝ մ.թ.ա. 260 թվականին։ Դաշինքի վավերացումից յոթ տարի անց այն խախտվեց մ.թ.ա. 246 թվականին։ Տասնչորս տարի՝ բաժանված երկու յոթամյա շրջանների։ Առաջին կեսը պատերազմ է, իսկ երկրորդ կեսը՝ խաղաղություն։ Այս տասնչորս տարիները սկսվում են Երկրորդ Սիրիական պատերազմով և ավարտվում Երրորդ Սիրիական պատերազմով։ Պատմության մեջ այսպիսի համաչափությունն առավել ընդգծվում է, երբ գիտակցում ես, որ այդ պատմությունը ներկայացված է տասնմեկերորդ գլխի հինգից իններորդ համարներում։ Դաշինքն ու դրա խախտումն են այդ համարների, ինչպես նաև այն համարներն իրականացրած պատմության կիզակետը։

Սա համընկնում է պապական գերիշխանության հետ՝ 538-ից մինչև 1798 թվականները։ Այդ ժամանակաշրջանի ավարտին մոտ Նապոլեոն Բոնապարտը պայմանագիր կնքեց Վատիկանի հետ։ Վկայակոչելով Վատիկանի կողմից 1797 թվականի Տոլենտինոյի պայմանագրի խախտումը՝ Նապոլեոնը 1798 թվականին գեներալ Բերթիեին ուղարկեց՝ պապին գերեվարելու։ Պապը մահացավ Ֆրանսիայում՝ 1799 թվականին։ Այս 1,260-ամյա ժամանակաշրջանը մանրամասն ներկայացված է 31–39 համարներում։

5–9 համարների պատմությունը զուգահեռ է 31–39 համարների պատմությանը՝ Դանիել 11-ի ներսում ներկայացնելով երկու վկա։ Երկու գծերն էլ կիսում են նույն մարգարեական նշաձողերը՝ բացահայտելով հարավի և հյուսիսի թագավորների միջև եղած դինամիկան։ Յուրաքանչյուր ժամանակաշրջան խորհրդանշվում է երեքուկես տարով՝ ավարտվելով նրանով, որ հարավի թագավորը հաղթում է, գերի է վերցնում հյուսիսի թագավորին և նրան տանում հարավային երկիր, որտեղ հյուսիսի երկու թագավորներն էլ մահանում են։ Երկու դեպքում էլ, ինչպես տեքստն է ասում, հարավի թագավորը վերադառնում է ավարով.

Պտղոմեոսի համար սա գանձ էր, որ նախապես կողոպտվել էր հյուսիսի թագավորի կողմից. Նապոլեոնի համար՝ Վատիկանի հարստությունը, որ ավարի էր ենթարկվել և տարվել Ֆրանսիա։ Վկայության այս երկու գծերը ցույց են տալիս, որ հյուսիսի թագավորի մահը խորհրդանշվում է ձիուց ընկնելով։ Հայտնություն 17-ում գազանին հեծած կինը ներկայացնում է Կաթոլիկ եկեղեցին․

Գազանը, որի վրա նա նստած է, Միավորված ազգերի կազմակերպությունն է։ Հայտնություն 17-ը նկարագրում է նրա իշխանության վերականգնումը 1798 թվականի մահաբեր վերքից հետո։ Որպես ութերորդ թագավորություն՝ նա վերսկսում է իր տիրապետությունը, որ խորհրդանշվում է գազանի վրա նստած լինելու միջոցով։

1798 թվականի մահաբեր վերքը նախապատկերվել էր 5–9 համարներում, երբ հյուսիսի թագավորը ձիուց ընկավ և մեռավ։ Դանիել 11-ի այս երկու տողերը ընթանում են 41–45 համարներին զուգահեռ։ ԱՄՆ-ում կիրակնօրյա օրենքը, որը նշված է 41 համարում, սկիզբ է դնում գազանի վրա պապականության վերջին երթին՝ մի ժամանակաշրջան, որն արտացոլված է այս երկու տողերում։ Երբ Էլեն Ուայթը նշում է, որ Դանիել 11-ում կատարված «պատմության մեծ մասը» «կրկնվելու է», 5–9 և 31–39 համարները համընկնում են 41–45 համարների հետ։

31-ից մինչև 45-րդ համարները՝ միայն 40-րդ համարն է գտնվում երեքուկես օրերի մարգարեական ժամանակաշրջանից դուրս։ Այն ներկայացնում է եզակի մի պատմություն Դանիելի 45 համարների վերջին երրորդի սահմաններում։ 16-րդ համարում հեթանոսական Կայսերական Հռոմի պատմությունը բացվում է չորս կառավարիչների միջոցով՝ Պոմպեոս, Հուլիոս Կեսար, Օգոստոս Կեսար և Տիբերիոս Կեսար։ Մ.թ.ա. 31 թվականին Ակտիումի ճակատամարտում Օգոստոսի հաղթանակը սկիզբ դրեց Կայսերական Հռոմի 360-ամյա իշխանությանը՝ իրականացնելով 24-րդ համարի «ժամանակը».

Ակտիումից հետո, մ.թ.ա. 30 թվականին, Հռոմը Եգիպտոսը դարձրեց նահանգ։ Երեք հարյուր վաթսուն տարի անց՝ 330 թվականին, Կոստանդինը կայսրության մայրաքաղաքը Հռոմից տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս։ Այս «ժամանակը» մարգարեապես համընկնում է պապական իշխանության 1,260 տարիների և 5–9 համարների 7 տարիների հետ։

16-րդ համարից սկսած՝ հեթանոսական կայսերական Հռոմը տիրապետում է մինչև 30-րդ համարը՝ ներառելով Մակաբայեցիների դաշինքը Հռոմի հետ և Քրիստոսի տոհմագիծը։ Սակայն 16–30 համարները համապատասխանում են 31–39 և 41–45 համարներին։ Ուստի Դանիել 11-ի վերջին 30 համարներում ի հայտ է գալիս մի հետևողական մարգարեական գիծ՝ բացառությամբ 40-րդ համարի, որտեղ «վերջի ժամանակը» նշված է 1798 և 1989 թվականներով։

2-րդ և 3-րդ համարներում եղած աննշան բացառություններով—որտեղ ութ նախագահներից վերջինը անցնում է Միավորված ազգերի կազմակերպության տասը թագավորներին իշխելու—առաջին երկու համարները համընկնում են 40-րդ համարի հետ՝ ներկայացնելով Կիրակնօրյա օրենքը և վեցերորդից յոթերորդ ու ութերորդ թագավորություններին անցումը։ 3-րդ և 4-րդ համարները համընկնում են 45-րդ համարի և Դանիել 12։1-ի հետ՝ պատկերելով հունական թագավորության վերելքն ու անկումը, որը զուգահեռ է 41-րդ համարից մինչև Դանիել 12։1-ը պապականության հաստատմանն ու վախճանին։ Թե՛ կինը, թե՛ այն գազանը, որի վրա նա հեծած է, ավարտվում են առանց օգնության՝ Դանիել 11-ի սկիզբն ու վերջը շրջանակելով 40-րդ համարի պատմությունից դուրս։ Ալեքսանդրոս Մակեդոնացին խորհրդանշում է Միավորված ազգերի կազմակերպությունը՝ պոռնկանալով Տյուրոսի պոռնիկի հետ (հյուսիսի թագավորը՝ 41-րդ համարից սկսած), որոնք երկուսն էլ և՛ գազանն են, և՛ վիշապը։

5–9 համարները ավարտվում են վերջի ժամանակում՝ 1798 թվականին, մինչդեռ 10-րդ համարը նշում է 1989 թվականը։ Այսպիսով, 9-րդ և 10-րդ համարների միջև ընկած ժամանակահատվածը՝ 1798-ից մինչև 1989 թվականը, ներկայացնում է 40-րդ համարի հայտնված բաժինը՝ սկիզբ դնելով դրա ծածուկ պատմությանը։ Պարզաբանելու համար՝ Դանիել 11-ի գրեթե յուրաքանչյուր համար արտացոլում է պապականության իշխանությունը 538-ից մինչև 1798 թվականը։ 40-րդ համարը ընդգրկում է 1798 թվականից մինչև ԱՄՆ-ում կիրակնօրյա օրենքը։ 6–9 համարները նախատիպորեն ներկայացնում են պապական դարաշրջանը, մինչդեռ 10-րդ համարը նախանշում է ԽՍՀՄ-ի փլուզումը 1989 թվականին։ Հետևաբար, 11–15 համարներն ընդգրկում են 1989 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը, ինչպես ներկայացված է 16-րդ, 31-րդ և 41-րդ համարներում։

40-րդ համարը բաժանվում է երկու մասի։ Առաջինը՝ 1798-ից մինչև 1989 թվականները, սկսվում և ավարտվում է «վերջի ժամանակով»։ Երկրորդ կեսը սկսվում է 1989 թվականին, որտեղ ավարտվում է առաջին կեսը։ 1-ին և 2-րդ համարները մատնանշում են 1989 թվականից սկսվող նախագահների հաջորդականություն, որը համապատասխանում է 40-րդ համարի երկրորդ մասին։ 11-րդ համարը նշում է Ուկրաինայի պատերազմի սկիզբը 2014 թվականին, մինչդեռ 12-րդ համարը ընդգծում է այն հետևանքները, որ հաղթական հարավի թագավորը բերում է ինքն իր վրա։ 13-րդ համարը մոտենում է իր կատարմանը, սակայն այստեղ նշում ենք, որ 11-րդ համարը ընկած է 40-րդ համարի երկրորդ մասի սահմաններում՝ 1989-ից հետո, սակայն դեռևս մինչև կիրակնօրյա օրենքը (41-րդ համար)։

13–15 համարները մատնանշում են Ք.ա. 200 թվականին տեղի ունեցած Պանիումի ճակատամարտը՝ այն տարին, երբ հեթանոսական Հռոմը, կապված այդ ճակատամարտի հետ, սկսեց ազդեցություն գործադրել մարդկային գործերի վրա։ Քանի որ այն տեղի ունեցավ 16-րդ համարում Պոմպեոսի՝ Երուսաղեմ մուտք գործելուց շատ առաջ, դա պատմական վկայություն է տալիս, որը 41-րդ համարը նույնացնում է ԱՄՆ-ում կիրակնօրյա օրենքի հետ։

Դանիել 11-ում յուրաքանչյուր մարգարեական գիծ և դրա պատմական իրականացումը գտնվում է կա՛մ 40-րդ համարի պատմության սահմաններում (1798-ից մինչև Կիրակնօրյա օրենքը), կա՛մ 41-րդ համարից մինչև Դանիել 12:1-ը։ Քառասունհինգ համարներից 1, 2, 7–15 և 40 համարները՝ ընդհանուր առմամբ տասներկուսը, կիրառվում են 40-րդ համարի ժամանակագծի վրա, երբ շերտ առ շերտ են դրվում։ 40-րդ համարը 1989 թվականին բաժանվում է երկու հատվածի։ 1, 2 և 10–15 համարները համընկնում են դրա երկրորդ կեսի հետ։ 1-ին և 2-րդ համարները հետագծում են նախագահների գիծը երկրի գազանի պատմության մեջ, մինչդեռ 10–15 համարները պատկերում են հյուսիսի թագավորի (պապական իշխանության) կողմից 1989-ից մինչև Կիրակնօրյա օրենքը կազմակերպված երեք փոխանորդ պատերազմներ։ Երեք փոխանորդ պատերազմները սկսվում են Միացյալ Նահանգներից, որոնք 40-րդ համարում նույնացվում են որպես «կառքեր, նավեր և ձիավորներ»։

Մենք կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։