In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.
Պանիումի պատմության մեջ դաշինք կազմվեց Անտիոքոս Մեծի և Մակեդոնիայի Փիլիպպոսի միջև։ Պատերազմը Անտիոքոսի կողմից ուղղակիորեն մղվեց մանկահասակ Պտղոմեոս V-ի դեմ, իսկ Փիլիպպոսը նպաստեց այն իմաստով, որ թագավորության այլ մասերում նրա պատերազմելը խանգարեց, որպեսզի այլ բանակներ օգնության հասնեն եգիպտացի մանկահասակ թագավորին։ Սա նշանակում է, որ Պուտինը՝ հարավի վերջին թագավորը, որը նախապատկերված է Եգիպտոսի մանկահասակ թագավորով (որտեղ «մանկահասակ» մարգարեապես նշանակում է վերջին սերունդ), պարտվում է Թրամփի կողմից, որը ներկայացված է որպես Անտիոքոս Մեծ, ով Պանիումում հաղթեց Պտղոմեոս V-ին, և ինչպես Ռեյգանը 1989 թվականին հաղթեց ԽՍՀՄ-ին։
Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.
Փիլիպոս նշանակում է «ձիեր սիրող», իսկ «ձիերը» խորհրդանշում են թե՛ ռազմական, թե՛ տնտեսական զորությունը։ Ձիերը քաշում են մարտակառքեր և հեծյալների կողմից են հեծվում, իսկ ձիերը նաև ապրանքներ են տեղափոխում շուկա։ «Ձիերը» «մարտակառքերի, նավերի և հեծյալների» խորհրդանիշն են, որոնք Միացյալ Նահանգների գլխավոր խորհրդանիշն են հյուսիսի թագավորի հետ նրա միջնորդական հարաբերության մեջ, ինչպես ներկայացված է քառասուներորդ համարում։
Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.
Թրամփի դաշնակիցը ունի երկու կերպավորումներ՝ Մակեդոնացի Փիլիպպոսի և քառապետ Հերովդես Փիլիպպոսի մեջ։ Անկախ նրանից՝ դա Հերովդես Փիլիպպո՞սն է, թե՞ Մակեդոնացի Փիլիպպոսը, խորհրդանիշը մատնանշում է մեկին, ով սիրում է այն իշխանությունը, որ իրեն տրվում է համապատասխանաբար Կեսարից կամ Անտիոքոսից։ Փիլիպպոսը սիրում է ձիեր, և Փիլիպպոսներից մեկը Մակեդոնիայից էր, որը կենտրոնական և հիմնարար դեր ուներ Ալեքսանդր Մակեդոնացու թագավորության մեջ։
It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.
Դա նրա հայրենիքն էր, այն թագավորությունը, որ նա ժառանգել էր իր հորից՝ Փիլիպպոս II-ից, և նրա վիթխարի կայսրության համար մեկնակետը։ Հունաստանի հյուսիսային մասում գտնվող Մակեդոնիան առանձնանում էր որպես այն քաղաքական և ռազմական միջուկը, որտեղ Ալեքսանդրը ծնվեց (Պելլայում, մ.թ.ա. 356 թ.) և դաստիարակվեց, և որը տրամադրեց սկզբնական այն ռեսուրսները, մարդկային ուժը և կազմակերպական կառուցվածքը, որոնք սնուցեցին նրա նվաճումները։ Ըստ էության, Մակեդոնիան Ալեքսանդրի թագավորության կորիզն էր՝ նրա սկզբնակետը, ռազմական շարժիչը և այն երկիրը, որն արմատավորում էր նրա ինքնությունը որպես մակեդոնացի թագավորի, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նրա կայսրությունը շատ հեռու էր ընդարձակվում իր սահմաններից։
Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.
Մակեդոնը ներկայացնում է Ալեքսանդրի քառաբաժան թագավորության հյուսիսային շրջանը։ Այսպիսով, Ֆիլիպոսներից մեկը տետրարքն է, որ նշանակում է «չորրորդ մաս», իսկ մյուս Ֆիլիպոսը Ալեքսանդրի նախկին կայսրության չորս քամիներից «մեկ չորրորդն» է։
Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.
Հերովդեսը ներկայացնում է մեկին, ով մերժում է ուխտը։ Եսավը՝ այն արյունակցական տոհմագիծը, որը տանում է դեպի Հերովդես, մերժեց իր առաջնեկության իրավունքը։ Ընտրված ուխտի ժողովրդի պատմության հենց սկզբում Եսավը դառնում է այն մարդկանց խորհրդանիշը, ովքեր մերժում են այն ուխտը, որը Քրիստոսը մեռավ հաստատելու համար։ Այն նույն պահին, երբ Աստված պատրաստվում էր Իր ընտրված ուխտի ժողովրդին ընդարձակել տասներկու ցեղերի, Եսավը ապստամբեց։ Հին Իսրայելի վերջում, երբ խաչի մոտ հրեաները հայտարարեցին, թե «Կեսարից բացի այլ թագավոր չունենք», հրեական ազգը վերջում դարձավ այն խորհրդանիշը, որը սկզբում նախապատկերվել էր Եսավով։ Հերովդեսի տոհմածառը կազմված է Եսավի և հրեաների արյունակցական տոհմագծից՝ մի տոհմագիծ, որ սկզբում խորհրդանշված էր ուխտազանց ապստամբով, իսկ վերջում՝ ուխտազանց ապստամբ ժողովրդով։
Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.
Հերովդես Մեծը սահմանեց այն հարկերը, որոնք Հովսեփին և Մարիամին բերեցին Բեթղեհեմ, և նրա երեք որդիներից մեկը՝ Հերովդես Մեծի որդի Հերովդես Անտիպասը, իշխում էր խաչի ժամանակաշրջանում։ Քրիստոսի կյանքի շրջանը՝ Նրա ծնունդից մինչև Նրա մահը, խորհրդանշորեն ներկայացված է Հերովդեսի ընտանիքով՝ այդպիսով պատմությունը բնորոշելով որպես ընտրյալ ժողովրդի տեսչության ժամանակը, մի տեսչություն, որ հրեաները, ընդհանուր առմամբ, այդպես էլ չտեսան։
Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.
Հերովդես Մեծը, արձագանքելով Հիսուսի ծնունդին, սպանեց մանուկներին՝ այսպիսով կրկնելով Մովսեսի ծննդյան պատմությունը, երբ Եգիպտոսը սպանում էր երեխաներին։ Մանուկների առաջին կոտորածը սպասված ընտրյալին սպանելու փորձ էր, և մանուկների վերջին կոտորածը կրկին սպասված ընտրյալին սպանելու փորձ էր։ Հարյուր քառասունչորս հազարը երգում են Մովսեսի և Գառան երգը, և մարգարեականորեն «երգը» ներկայացնում է մի փորձառություն։ Հարյուր քառասունչորս հազարը ապրում են մի ժամանակաշրջանում, որն ունի զուգահեռ փորձառություններ։ Այդ զուգահեռներից մեկը վրա հասավ 1973 թվականի հունվարի 22-ին՝ Գերագույն դատարանի մի վճռով, որը ԱՄՆ-ում թույլատրեց աբորտները։ Հաջորդող քառասունինը տարիների ընթացքում դաշնային մակարդակով արտոնված աբորտի միջոցով կոտորվեցին շուրջ 66 միլիոն հնարավոր թեկնածուներ՝ լինելու հարյուր քառասունչորս հազարի թվում։
Power symbolizes military strength:
Զորությունը խորհրդանշում է ռազմական ուժը.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Եվ այն գազանը, որ տեսա, հովազի նման էր, և նրա ոտքերը՝ արջի ոտքերի պես, իսկ նրա բերանը՝ առյուծի բերանի պես. և վիշապը նրան տվեց իր զորությունը, իր աթոռը և մեծ իշխանություն։ Հայտնություն 13:2.
The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.
Վիշապը, որ հեթանոսական Հռոմն է, պապությանը տվեց երեք բան, այն է՝ «իր զորությունը, և իր աթոռը, և մեծ իշխանություն»։ Տասներկուերորդ համարում ԱՄՆ-ը՝ երկրի գազանը, ներկայացված է որպես իր առաջ եղող գազանի ողջ «զորությունը» գործադրող։ Սակայն երկրորդ համարում «զորություն» բառով թարգմանված հունարեն բառը տարբեր է տասներկուերորդ համարում «զորություն» թարգմանված բառից։ Երկրորդ համարում «զորություն»-ը G1722 է, որ նշանակում է՝ առջևում (բառացիորեն կամ փոխաբերականորեն), այսինքն՝ ներկայությամբ (տեսադաշտում)։
The word “power” in verse twelve is a different Greek word.
Տասներկուերորդ խոսքում «իշխանություն» բառը այլ հունարեն բառ է։
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.
Եվ նա գործադրում է առաջին գազանի ամբողջ իշխանությունը նրա առաջ, և երկրի վրա ապրողներին հարկադրում է երկրպագել առաջին գազանին, որի մահաբեր վերքը բժշկվեց։ Հայտնություն 13:12։
The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.
Այստեղ «իշխանություն» G1832 բառը նշանակում է (կարողության իմաստով) արտոնություն, այսինքն՝ պատվիրակված ազդեցություն՝ իշխանություն, իրավասություն, ազատություն, զորություն, իրավունք, ուժ։ Տասներկուերորդ համարում «իշխանություն» բառը ցույց է տալիս, որ երկրային գազանը ծովային գազանի պատվիրակված իշխանությունն է. ԱՄՆ-ը ծովային գազանի փոխանորդ ներկայացուցիչն է։ ԱՄՆ-ը գործադրում է առաջին գազանի ամբողջ պատվիրակված իշխանությունը։ Երկրորդ համարում հեթանոսական Հռոմը պապությանը տվեց երեք բան։ Քլովիսը 496 թվականին Տոլբիակի ճակատամարտում իր ռազմական և տնտեսական հզորությունը տվեց պապությանը։ Կոստանդինը 330 թվականին կայսրության «աթոռը» հանձնեց, իսկ Հուստինիանոսը 533 թվականի հրովարտակով պապին ճանաչեց որպես հերետիկոսների ուղղիչ և եկեղեցիների գլուխ։ 496 թվականի Քլովիսը նախատիպն է 1989 թվականի Ռեյգանի։ Ռեյգանը նախատիպն է Թրամփի։
According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).
Ըստ Գրիգոր Տուրացու (որ գրում էր գրեթե մեկ դար անց), Կլովիսը պարտվում էր ճակատամարտում և, հուսահատության մեջ, օգնության համար դիմեց կաթոլիկ Աստծուն։ Նրա կինը՝ Կլոտիլդան, կաթոլիկ բուրգունդական արքայադուստր էր, որը նրան հորդորում էր հեթանոսությունից դարձի գալ։ Կլովիսը երդվեց, որ եթե հաղթի, կընդունի կաթոլիկությունը։ Պատերազմի ընթացքը փոխվեց՝ լինի դա աստվածային միջամտությամբ, թե ռազմական ռազմավարությամբ,— և Կլովիսը հաղթեց ալեմաններին՝ սպանելով նրանց թագավորին և ցրելով նրանց զորքերը։ Իր ուխտին հավատարիմ՝ նա դարձի եկավ կաթոլիկության և մկրտվեց, ինչը ավանդաբար թվագրվում է 496 թ. Սուրբ Ծննդյան օրը Ռեյմսում՝ եպիսկոպոս Ռեմիգիոսի (Սուրբ Ռեմի) կողմից։
His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”
Նրա դարձը շրջադարձային կետ նշանավորեց՝ Կլովիսին դարձնելով գերմանական իշխանավորների մեջ առաջին կաթոլիկ թագավորը (ի տարբերություն արիոսական քրիստոնյա վեստգոթերի կամ օստգոթերի)։ Սա ֆրանկներին համահունչ դրեց Հռոմեական եկեղեցուն՝ նրան ապահովելով գալլո-հռոմեական բնակչության և պապականության աջակցությունը։ Կլովիսի մկրտությունը հաճախ դիտվում է որպես կաթոլիկ ազգ լինելու իմաստով «Ֆրանսիայի ծննդյան» խորհրդանշական պահ՝ նրան զատորոշելով արիոսականությանը կամ հեթանոսությանը հարած մյուս բարբարոսական թագավորություններից։ Այդ պատճառով կաթոլիկությունը Ֆրանսիային անվանում է «Կաթոլիկ եկեղեցու անդրանիկը», ինչպես նաև «Կաթոլիկ եկեղեցու ավագագույն դուստրը»։
When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.
Երբ Քլովիսը 496 թվականին դարձավ պապության առաջին գործակալ իշխանությունը, նա նախատիպեց Ռեյգանին, որը 1989 թվականին դարձավ գործակալ իշխանությունը։ Ռեյգանի և Հովհաննես Պողոս II պապի պատմության մեջ կազմավորվեց մի գաղտնի դաշինք՝ հարավի թագավորին տապալելու նպատակով։ 1798 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը Տյուրոսի պոռնիկը թաքնված է, և նա նույն այն պոռնիկն է, որն իր արմատները հետագծում է մինչև Մակեդոն՝ հյուսիսային ամենահեռավոր թագավորությունը։ Նա հյուսիսի թագավորն է՝ մարգարեականորեն թաքնված, բայց դեռևս անսխալական լինելու հավակնություն ունեցող։
The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.
Պապը նաև ներկայացնում է «ուխտը լքողներին», որոնք, թեև մարգարեաբար ծածկված են երեք փոխանորդական պատերազմների ողջ ընթացքում, ի վերջո տեսադաշտ կգան Պանիումի ճակատամարտի պատմության մեջ։ Կայսերական Հռոմից պապական Հռոմ անցման ընթացքում Դանիելը ցույց է տալիս, թե երբ հեթանոսական Հռոմը մոտենում էր իր ժամանակի ավարտին՝ որպես աստվածաշնչյան մարգարեության չորրորդ թագավորություն։
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Որովհետև Քիթտիմի նավերը պիտի գան նրա դեմ, և նա պիտի վշտանա, վերադառնա և բարկանա սուրբ ուխտի վրա. այսպես էլ պիտի անի. նա նույնիսկ պիտի վերադառնա և մտերմություն ունենա նրանց հետ, ովքեր լքում են սուրբ ուխտը։ Դանիել 11:30.
In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.
«սուրբ ուխտը լքողները» համարում նշվածը կաթոլիկ եկեղեցին է։ Նրանք, ովքեր լքում են սուրբ ուխտը, Հովհաննես Հայտնիչի զիջումների գնացող Պերգամոսի եկեղեցին են, որը, ըստ Պողոսի, պետք է հավատուրաց լիներ նախքան մեղքի մարդու հայտնվելը։ Կաթոլիկությունն այն մարդկանց է վերաբերում, որոնք լքել են ուխտը, ինչպես ներկայացված է Աստծու Խոսքի դեմ բարձրացված հարձակմամբ, ինչպես նաև շաբաթվա յոթերորդ օրվա Շաբաթով, որոնք երկուսն էլ ենթարկվեցին աստիճանական հարձակումների՝ սկսած Կոստանդինի ժամանակներից։ Ավելի վաղ՝ տասնմեկերորդ գլխում, «ուխտը» նույնպես հիշատակվում է։
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.
Եվ այս երկու թագավորների սրտերն էլ չարագործության պիտի հակվեն, և նրանք միևնույն սեղանի շուրջ սուտ պիտի խոսեն, բայց դա հաջողություն չի ունենալու, որովհետև վախճանը դեռ նշանակված ժամանակին պիտի լինի։ Ապա նա մեծ հարստություններով պիտի վերադառնա իր երկիրը, և նրա սիրտը պիտի լինի սուրբ ուխտի դեմ. և նա պիտի գործի իր կամքի համեմատ, և ապա պիտի վերադառնա իր երկիրը։ Նշանակված ժամանակին նա դարձյալ պիտի վերադառնա և գա դեպի հարավ, բայց դա չի լինելու ինչպես առաջինը կամ ինչպես վերջինը։ Դանիել 11։27–29։
In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.
Այս համարներում «նա»-ն վերադառնում է իր երկիրը, ապա ավելի ուշ դարձյալ վերադառնում է իր երկիրը։ Այս երկու վերադարձները ներկայացնում են երկու հաղթանակ, որոնց այնուհետև հաջորդեց հաղթական «վերադարձ» դեպի Հռոմ քաղաք։ Առաջինը Ակտիումի ճակատամարտն էր մ.թ.ա. 31 թվականին՝ Անտոնիոսի և Կլեոպատրայի դեմ, իսկ երկրորդը՝ Երուսաղեմի կործանումից հետո՝ մ.թ. 70 թվականին։ Համարներում նշված «նշանակված ժամանակը» 330 թվականն է, որը մատնանշում էր մարգարեական «ժամանակի» եզրակացությունը քսանչորսերորդ համարում, ինչը հավասար է երեք հարյուր վաթսուն տարվա։
The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.
Սուտ խոսող այն երկու թագավորները դա անում են միևնույն սեղանի շուրջ՝ «նշանակված ժամանակից» առաջ, «քանզի վախճանը դեռ նշանակված ժամանակին է լինելու»։ Մի հարց, որ պետք է քննվի, հետևյալն է. ի՞նչ է նշանակում համարը, երբ ասում է. «Ապա նա պիտի վերադառնա իր երկիրը մեծ հարստությամբ»։ Արդյո՞ք դա նշանակում է, թե նշանակված ժամանակին նա պիտի վերադառնա, կամ արդյո՞ք նշանակում է, որ երբ այդ երկուսը սեղանի շուրջ սուտ են խոսում, ապա նա պիտի վերադառնա, և հետևաբար այդ վերադարձը նշանակված ժամանակից առաջ է։
Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.
Ուրիա Սմիթը այդ երկու վերադարձները նույնացնում է մ.թ.ա. 31 և մ.թ. 70 թվականների հետ, ինչը ներկայացնում է պատմություն մինչև 330 թվականը, որը նշանակված ժամանակն է։ Սմիթը նաև նշում է, որ քսանիններորդ խոսքի «վերադարձը» 330-ից հետո է, և որ այն հաջողությամբ չի պսակվում, ինչպես Ակտիումի և Երուսաղեմի ճակատամարտերից հետո եղած վերադարձները։ Սրա նշանակությունն այն է, որ նշանակված ժամանակից առաջ տեղի է ունենում մի հանդիպում, որտեղ սուտ խոսքեր են ասվում, և դրան հաջորդում է այն երկու թագավորներից մեկի վերադարձը, որոնք սուտ էին խոսում, մեծ հարստություններով, որը ապա հակառակվում է սուրբ ուխտին, սխրագործություններ է կատարում և վերադառնում է 330 թվականին, որը նշանակված ժամանակն է։
He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.
Ապա նա հարձակվում է հարավի վրա, սակայն դա նման չի լինելու ո՛չ Ակտիումի ճակատամարտին, ո՛չ էլ Երուսաղեմի կործանմանը։ Համարների այս հատվածում մ.թ. 70 թվականի պատմությունը ներկայացնում է Աստծո ընտրյալ ուխտի ժողովրդի վախճանը, ինչպես այն պատկերված է հատվածում «սուրբ ուխտ» արտահայտությամբ։ Երեսուներորդ համարում հեթանոսական Հռոմը հաղորդակցություն ունի նրանց հետ, ովքեր լքում են սուրբ ուխտը։ Մ.թ. 70 թվականը հին բառացի Իսրայելի՝ որպես Աստծո ուխտի ժողովրդի, իսկական վերջն էր, իսկ երեսուներորդ համարը մատնանշում է մ.թ. 70 թվականից չորս դար անց եղած պատմությունը։ Երեսուներորդ համարում ներկայացված պատմության մեջ նրանք, ովքեր լքում են ուխտը, նրանք են, ովքեր լքել են այն ուխտը, որ Աստված կնքել էր Իր և Իր քրիստոնյա ժողովրդի միջև։ Պապական Հռոմը այն եկեղեցին է, որ ներկայացված է որպես սուրբ ուխտը լքողները երեսուներորդ համարում։
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Քիթթիմի նավերը պիտի գան նրա դեմ. ուստի նա պիտի տրտմի, վերադառնա և բարկանա սուրբ ուխտի դեմ. այդպես պիտի անի. նա դարձյալ պիտի վերադառնա և հասկացողություն ունենա նրանց հետ, ովքեր լքում են սուրբ ուխտը։ Դանիել 11:30.
Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.
Քսանիններորդ համարը մեզ բերում է 330 թվականը, որը նշանակված այն ժամանակն էր, որ կատարվեց, երբ Կոստանդինը մայրաքաղաքը տեղափոխեց Կոստանդնուպոլիս։ Այդ ուղենիշի պահին հեթանոսական Հռոմը պիտի ներքաշվեր հարավային պատերազմի մեջ, որը հաջողություն չէր ունենալու, ինչպես Ակտիումը և Երուսաղեմը։ Ապա երեսուներորդ համարում հեթանոսական Հռոմը հարձակման է ենթարկվում Գենսերիկի կողմից, որը իր ծովային պատերազմը սկսեց Քիթթիմից, որն այսօր հայտնի է որպես Կարթագեն։ Հեթանոսական Հռոմի դեմ այս պատերազմը նաև ներկայացված էր որպես Հայտնության գրքի յոթ փողերից երկրորդ փողը։ Այդ փողերի առաջին չորս զորությունները Արևմտյան Հռոմը հասցրին իր վախճանին մինչև 476 թվականը։ Այդ առաջին չորս փողերից երկրորդ փողը, այսինքն՝ Քիթթիմի նավերը, ամենասաստիկն էր, որովհետև Գենսերիկը վերահսկողություն հաստատեց ծովերի վրա, և Կայսրության հարստությունը սպառվեց։
Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.
Քիթիմի նավերից բախման ենթարկված ու վշտացած՝ նա վերադառնում է և բորբոքվում է սուրբ ուխտի դեմ։ Սա կատարվեց այն պատմության ընթացքում, որը տանում էր դեպի 538 թվականին պապականության զորացումը՝ Աստծո Խոսի դեմ մղվող պատերազմի միջոցով։ Դրանից հետո նա վերադառնում է և «հասկացողություն ունի նրանց հետ, ովքեր լքում են սուրբ ուխտը»։ Հեթանոսական և պապական Հռոմի միջև այդ փոխգործակցությունը կատարվեց 533 թվականին՝ Հուստինիանոսի հրովարտակով։ Այնուհետև հաջորդ համարը՝ երեսունմեկերորդ համարը, շարունակում է՝ ցույց տալով, թե ինչպես հեթանոսական Հռոմը «վշտացավ»։ Բ Թեսաղոնիկեցիներին ուղղված թղթում Պողոսը սովորեցնում է, որ հեթանոսական Հռոմը «զսպում էր» պապականությանը, որպեսզի այն 538 թվականին իշխանությունը չվերցնի։ Այն բանից հետո, երբ նա վշտացվում է ծովերից եկող մի հարձակումից, որը խորտակում է թագավորության տնտեսությունը, նա բորբոքվում է սուրբ ուխտի դեմ, ապա հաղորդակցություն է ունենում նրանց հետ, ովքեր լքում են ուխտը։ Հաջորդ համարներում «զորքեր», որոնք ներկայացնում են այն իշխանությունը, որ 496 թվականին Կլովիսի կողմից տրվեց պապականությանը, ելնում են, և նրանք պղծում են ամրության սրբավայրը, որը պատմության մեջ ներկայացնում էր Հռոմ քաղաքը, ապա հեթանոսական Հռոմը թագավորության սահմաններից հեռացնում է հեթանոսության կրոնը (ամենօրյա զոհաբերությունը) և այն փոխարինում է կաթոլիկությամբ, ապա 538 թվականին պապականությանը բազմեցնում են գահի վրա։
When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.
Երբ պապականությունը զորացվեց 538 թվականին, այն տվեց թե՛ մարգարեական վկայություն, և թե՛ պատմական վկայություն, որոնք ներկայացված են այն համարներում, որ մենք դիտարկում ենք։ 538 թվականը նախակերպված է մ.թ.ա. 31 թվականով և Ակտիումի ճակատամարտով։ Դանիելի գրքի ութերորդ գլխի իններորդ համարում հեթանոսական Հռոմը պիտի հաղթահարեր երեք աշխարհագրական խոչընդոտ՝ երկրի գահը գրավելու համար։ Առաջինը Սիրիան էր՝ արևելքում, ապա Հուդան և Երուսաղեմը, որին հաջորդեց Եգիպտոսը Ակտիումի ճակատամարտում։ Պապական Հռոմի դեպքում ևս պիտի վերացվեին երեք եղջյուրներ, որոնցից երրորդը գոթերն էին, որոնք 538 թվականին դուրս մղվեցին Հռոմ քաղաքից։ Հեթանոսական Հռոմը և պապական Հռոմը տալիս են երկու վկայություններ, որոնք նույնացնում են, որ Ակտիումի ճակատամարտը համընկնում է 538 թվականի հետ, իսկ 538 թվականը պատկերում է կիրակնօրյա օրենքը ԱՄՆ-ում, երբ ժամանակակից Հռոմը գերագույն կերպով իշխում է մինչև փորձաշրջանի փակվելը։
We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.
Մենք ավարտեցինք քսանյոթերորդից մինչև երեսունմեկերորդ համարների ընդհանուր ակնարկը։
In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.
Հաջորդ հոդվածում մենք կկենտրոնանանք այս համարների վրա և կսկսենք այդ հատվածը համապատասխանեցնել տասնմեկերորդից մինչև տասնհինգերորդ համարների պատմությանը։