In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
Հովհաննեսի ավետարանում, Վերջին ընթրիքից անմիջապես հետո մինչև Հիսուսի Գեթսեմանիի պարտեզ գնալը, կա մի երկար պատմություն՝ տասնչորսերորդ գլխից մինչև տասնյոթերորդ գլխի ավարտը։ Ես մտադիր եմ այդ գլուխներին անդրադառնալ հաջորդ հոդվածում։ Այս հոդվածը այն հիմքն է, որի վրա պիտի կառուցվի այդ գլուխների ըմբռնումը։ Քրիստոսի պատմության բարեփոխական գծի տեսանկյունից, այդ գլուխներում ներկայացված Քրիստոսի և Նրա աշակերտների երկխոսությունը գտնվում է հաղթական մուտքից անմիջապես հետո և խաչից անմիջապես առաջ։ Հիսուսը մտավ Երուսաղեմ, ապա ունեցավ Իր վերջին ընթրիքը աշակերտների հետ, ապա տեղի է ունենում այդ պատմությունը, և այնուհետև Նա գնում է Գեթսեմանի, իսկ նույն օրվա կեսգիշերին Նա ձերբակալվում է, և սկսվում է այն յոթաստիճան ընթացքը, որ տանում է դեպի խաչելությունը։ Նա և աշակերտները մարգարեականորեն գտնվում էին Exeter camp meeting-ից անմիջապես հետո և Great Disappointment-ից անմիջապես առաջ, մի պատմության մեջ, որը ներկայացված է seventh month movement-ով։ Այն պատմության մեջ, որ սկսվում է Վերջին ընթրիքից անմիջապես հետո, առաջին բանը, որ Հիսուսն ասում է, սա է։
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
Թող ձեր սիրտը չխռովվի. դուք հավատում եք Աստծուն, հավատացե՛ք նաև ինձ։ Հովհաննես 14:1։
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
Գիտենալով, որ ընդամենը մի քանի ժամից մեծ հիասթափություն էր սպասվում, Հիսուսը փորձեց զորացնել Իր աշակերտներին առաջիկա ճգնաժամի համար։ Մարգարեության այն թաքնված գիծը, որը գտնվում է այն չորս սահմանանշանների մեջ, որոնք կազմում են այն իրադարձությունները, որոնք խորհրդանշված են որպես յոթ որոտներ, այն պատմությունն է, որի մեջ տեղի են ունենում Հովհաննեսի ավետարանի այս պատումի երեք քայլերը։ Այդ թաքնված գիծը, յոթ որոտների ներսում, ներկայացնում է առաջին հիասթափությունից մինչև վերջին հիասթափություն եղած պատմությունը։
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
Հիսուսը նրանց ասելուց անմիջապես առաջ, որ «ձեր սրտերը չխռովվեն», Հուդա Իսկարիովտացին դուրս էր եկել ընթրիքից՝ երրորդ և վերջին անգամ Սանհեդրին գնալու համար։ Երբ նա ընթրիքից դուրս եկավ իր երրորդ հանդիպման համար, փակեց իր փորձության ժամանակը։
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
Յոթ որոտների խորհրդանիշի ներսում եղած թաքնված գծի համատեքստում Քրիստոսի հաղթական մուտքը ներկայացնում է Կեսգիշերյան Աղաղակը, որտեղ երկրպագուների երկու դասեր են ի հայտ գալիս։ Եբրայերենի միջին տառի ճանապարհային նշանը, որն օգտագործվում է «ճշմարտություն» եբրայերեն բառը կազմելու համար, եբրայական այբուբենի տասներեքերորդ տառն է։ Տասներեքը ներկայացնում է ապստամբություն, և որպես մարգարեական ճանապարհային նշան՝ այն ներկայացնում է Կեսգիշերյան Աղաղակը, որտեղ հիմար կույսերը ներկայացնում են ապստամբության դրսևորում, ինչպես նաև Հուդան՝ հաղթական մուտքի ճանապարհային նշանի ժամանակ։
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
«Ցորենի միջում որոմներ եղել են և միշտ էլ կլինեն, իմաստուն կույսերի հետ՝ անխոհեմ կույսեր, իրենց ճրագներով հանդերձներում յուղ չունեցողներ։ Այն եկեղեցում, որ Քրիստոսը հաստատեց երկրի վրա, կար ագահ մի Հուդա, և եկեղեցու պատմության յուրաքանչյուր փուլում լինելու են Հուդաներ»։ Signs of the Times, October 23, 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
Երբ Հուդան վերադարձրեց փողը, խոստովանեց իր մատնությունը Կայիափային, ապա՝ Քրիստոսին, այնուհետև գնաց իրեն կախելու։ Երբ նա դուրս էր գալիս դատաստանի դահլիճից, աղաղակեց այն նույն բառերով, որոնք արտահայտում են հիմար կույսի տագնապը, երբ նրանք գիտակցում են, որ յուղը չեն ստացել։
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
«Հուդան տեսավ, որ իր աղաչանքներն ապարդյուն էին, և դահլիճից դուրս նետվեց՝ բացականչելով. Չափազանց ուշ է՛։ Չափազանց ուշ է՛։ Նա զգաց, որ չի կարող կենդանի մնալ՝ Հիսուսի խաչվելը տեսնելու համար, և հուսահատության մեջ դուրս գնաց ու կախվեց»։ Desire of Ages, 722.
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
Հուդան ներկայացնում է կեղծ Կեսգիշերյան Աղաղակի պատգամը՝ «սրահից շտապ դուրս նետվելով և բացականչելով. Չափազանց ուշ է։ Չափազանց ուշ է»։ Պատգամը միշտ դրսևորում է երկրպագուների երկու դաս, և ինչպես միլլերական պատմության մեջ, այդպես էլ հիմար կույսերը ճշմարիտ Կեսգիշերյան Աղաղակի պատգամի գալուց հետո շարունակում են կեղծ պատգամով։ Այսպիսով, միլլերական պատմության մեջ մենք տեսնում ենք այն շարժումը, որ Վիլյամ Միլլերին ընտրեց որպես առաջնորդ՝ միաժամանակ մերժելով երրորդ հրեշտակի պատգամը և ընդդիմանալով այն փոքր հոտին, որ հետևեց Քրիստոսին դեպի Ամենասուրբ Տեղը։
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
«Իմ միտքը տարվեց դեպի ապագան, երբ ազդանշանը կտրվի. “Ահա, Փեսան գալիս է. ելե՛ք Նրան ընդառաջ”։ Սակայն ոմանք կհապաղեն ձեռք բերել յուղը՝ իրենց ճրագները լցնելու համար, և չափազանց ուշ կհայտնաբերեն, որ բնավորությունը, որը ներկայացված է յուղով, փոխանցելի չէ»։ Review and Herald, February 11, 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
Թաքնված պատմության երրորդ ճանապարհանշանը ներկայացնում է դատաստանը և խորհրդանշվում է եբրայական այբուբենի վերջին տառով։ Այդ տառը «Թավ»-ն է, և երբ գրվում է, խաչի ձև ունի։ Խաչը ներկայացնում է դատաստանը։
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
Միլլերական պատմության առաջին հիասթափությունից մինչև Կեսգիշերյան Աղաղակը, կամ այբուբենի առաջին՝ ալֆա տառից մինչև տասներեքերորդ տառը, գոյություն ունի մի սահմանագիծ, որ ներկայացնում է ժամանակի մի շրջան, որը նույնացվում է տասը կույսերի առակի մեջ եղած ուշացման ժամանակի հետ, մի ուշացման ժամանակ, որը նաև գտնվում է Ամբակումի երկրորդ գլխում։ Կեսգիշերյան Աղաղակից, կամ ապստամբության տասներեքերորդ տառից մինչև մեծ հիասթափությունը՝ այբուբենի վերջին տառը, նույնպես կա ժամանակի մի շրջան, որը կոչվեց «յոթերորդ ամսվա շարժում»՝ ոչ թե այն պատճառով, որ այն տևեց յոթ ամիս, այլ որովհետև Կեսգիշերյան Աղաղակի պատգամը ցույց էր տալիս, որ Քրիստոսը պիտի գար հրեական օրացույցի յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը, որը Քավության օրն էր։
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
Հովհաննեսի ավետարանի տասնչորսերորդ գլխից մինչև տասնութերորդ գլուխ ընկած պատմության համատեքստը սկսվում է այնպիսի ժամանակահատվածում, որը նախատիպում է միլլերական պատմության յոթերորդ ամսվա շարժումը։ Հովհաննեսի ավետարանի այս պատմության ծանրակշիռ նպատակը աշակերտներին խաչի գալիք ճգնաժամին («Տավ» տառը) նախապատրաստելն է։ Ուստի Քրիստոսը ցույց է տալիս, որ Իր մահից մինչև Իր Հոր մոտ համբարձվելը և վերադարձը Իր աշակերտների համար լինելու էր վշտի, անորոշության և հիասթափության ժամանակաշրջան։ Ինչպես բարեփոխչական գծերի վկայության մեջ ներկայացված բոլոր առաջին հիասթափությունների մարգարեական բնութագրերին է հատուկ, այդ հիասթափությունը ներառում է մի վիճակ, որ առաջ է բերվում նախկինում հայտնված կարևոր ճշմարտության անտեսումից։ Քրիստոսի մահը խաչի վրա եղել է և մնում է կարևոր ճշմարտություն, և Նա աշակերտներին ուղղակիորեն ասել էր, որ պիտի խաչվի և հարություն առնի, սակայն ճգնաժամն այնքան մեծ էր, այնքան ճնշող, որ նրանք մոռացան այն, ինչ պետք է հիշեին։
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
«Երբ Քրիստոսը՝ Իսրայելի Հույսը, խաչից կախվեց և բարձրացվեց, ինչպես ասել էր Նիկոդեմոսին, թե պիտի բարձրացվի, աշակերտների հույսը Հիսուսի հետ մեռավ։ Նրանք չէին կարող բացատրել այդ բանը։ Նրանք չէին կարող հասկանալ այն ամենը, ինչ Քրիստոսը նախապես ասել էր նրանց այդ մասին»։ Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
Հովհաննեսի այն չորս գլուխների ամբողջ պատմության հիմնական բեռը, որոնց մենք անդրադառնում ենք, այն էր, որ Հիսուսը պատրաստում էր Իր աշակերտներին այն հիասթափության շրջանին, որ նրանք պիտի ապրեին՝ սկսած Հիսուսի կեսգիշերային ձերբակալությունից մինչև այն ժամանակը, երբ Նա վերադառնար Իր Հոր մոտ համբարձվելուց հետո։ Հովհաննեսի այդ չորս գլուխներում այն ժամանակաշրջանը, երբ Քրիստոսը բացակայում էր աշակերտներից, ներկայացնում է սպասման մի ժամանակ։ Պատմականորեն այդ ժամանակաշրջանը, որը ես բնորոշում եմ որպես սպասման ժամանակ, տեղի ունեցավ խաչի ճգնաժամից հետո։ Այն չորս գլուխներում, որոնք մենք պատրաստվում ենք քննել, դրանք մարգարեականորեն ներկայացնում են այն սպասման ժամանակը, որ սկսվում է առաջին հիասթափությամբ, և ոչ թե խաչի մեծ հիասթափությունից հետո։
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
Ինչո՞ւ եմ առաջարկում, որ վերջին հիասթափությունը, որի համար Քրիստոսը պատրաստում էր Իր աշակերտներին, նախատիպում էր առաջին հիասթափությունը, որը Քրիստոսի բարեփոխչական գծում Ղազարոսի մահն էր։ Այս հարցը պետք է լուծվի, նախքան մենք կարողանանք Հովհաննեսի չորս գլուխներում եղած պատմությունը տեսնել այն լույսի ներքո, որը հաստատում է այն ճշմարտությունները, որոնք այժմ բացվում են յոթ որոտների ծածուկ պատմության հետ կապված։
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
Քրիստոսի պատմության մեջ Ղազարոսի մահվան և հարության միջև ընկած ժամանակահատվածը համապատասխանում է հապաղման ժամանակին։ Այնուհետև Քրիստոս գնում է Երուսաղեմ՝ Իր հաղթական մուտքի համար։ Հովհաննեսի տասնչորսերորդ գլխում Քրիստոս խոսում է Իր աշակերտների հետ այն պատմական ընթացքի ընթացքում, որը պիտի լիներ յոթերորդ ամսվա շարժումը, որը սկսվեց այն ժամանակ, երբ հապաղման ժամանակն արդեն ավարտվել էր Կեսգիշերյան Աղաղակի լուրի գալուստով, որն էլ սկիզբ դրեց յոթերորդ ամսվա շարժմանը։
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
Հասկանալու համար, թե ինչպես է եբրայերեն «ճշմարտություն» բառը հաստատում այն թաքնված պատմության նույնականացումը, որը բացվել է յոթ որոտների խորհրդանշական պատմությունից, պահանջվում է որոշակի մանրակրկիտ վերլուծություն այն պատգամի, որ Քրիստոսն այն ժամանակ տալիս էր Իր աշակերտներին Հովհաննեսի տասնչորսերորդ գլխից մինչև տասնյոթերորդ գլուխը։ Այն ձևի օրինակ, որով մեծ հիասթափության նշանակակետը կիրառվում է՝ առաջին հիասթափության նշանակակետը լուսաբանելու համար, կարելի է տեսնել Եմմավուսի ճանապարհին գտնվող աշակերտների փորձառության մեջ։
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
Միլլերական պատմության մեջ հապաղման ժամանակաշրջանն ավարտվեց 1843 թվականի նախապես ձախողված կանխատեսման ուղղմամբ։ Սամուել Սնոուի աշխատանքը՝ այն պատգամի մշակման մեջ, որը սկիզբ դրեց յոթերորդ ամսվա շարժմանը և ավարտվեց Մեծ Հիասթափությամբ, կարելի է պատմականորեն հետագծել՝ հետևելով Սամուել Սնոուի հասկացողության աճին նրա հրատարակված գրությունների և նրա հրապարակային ներկայացումների միջոցով, որոնք նախորդեցին Էքսեթերի ճամբարային ժողովին։ Ներշնչված մեկնաբանությունն այդ զարգացումն այլ կերպ է ներկայացնում, քան պարզապես Սնոուի վերջնական պատգամի պատմական զարգացումը։ Քույր Ուայթը տեղեկացնում է մեզ, որ այդ պատգամը ճանաչվեց այն ժամանակ, երբ Տերը Իր ձեռքը հեռացրեց Ամբակումի 1843 թվականի քարտեզի թվերի մեջ եղած սխալից։
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
«Ես տեսայ Աստծու ժողովրդին՝ ակնկալութեամբ ուրախ, սպասելով իրենց Տիրոջը։ Բայց Աստուած կամեցաւ նրանց փորձել։ Նրա ձեռքը ծածկեց մի սխալ մարգարէական ժամանակաշրջանների հաշուարկի մէջ։ Նրանք, որ սպասում էին իրենց Տիրոջը, չյայտնաբերեցին այդ սխալը, եւ նոյնպէս ժամանակին հակառակ կանգնած ամենագիտուն մարդիկը չտեսան այն։ Աստուած կամեցաւ, որ Իր ժողովուրդը յուսախաբութեան հանդիպի։ Ժամանակն անցաւ, եւ նրանք, որ իրենց Փրկչին սպասել էին ուրախ ակնկալութեամբ, տրտմեցին ու վհատուեցին, մինչդեռ նրանք, որ չէին սիրել Յիսուսի յայտնուելը, այլ երկիւղից էին ընդունել պատգամը, ուրախ էին, որ Նա չեկաւ սպասուած ժամանակին։ Նրանց դաւանանքը չէր ազդել սրտի վրայ եւ չէր մաքրագործել կեանքը։ Ժամանակի անցնելը շատ ճշգրտօրէն նախատեսուած էր՝ այդպիսի սրտերը յայտնելու համար։ Նրանք առաջինը եղան, որ դարձան եւ ծաղրի ենթարկեցին այն տրտմած, յուսախաբ եղածներին, որոնք իսկապէս սիրել էին իրենց Փրկչի յայտնուելը։ Ես տեսայ Աստծու իմաստութիւնը՝ Իր ժողովրդին փորձելու եւ նրան քննական փորձութիւն տալու մէջ, որպէսզի յայտնուեն նրանք, որոնք փորձութեան ժամին պիտի ընկրկէին եւ պիտի յետ դառնային»։
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
«Հիսուսն ու ողջ երկնային զորքը կարեկցությամբ և սիրով էին նայում նրանց վրա, ովքեր քաղցր ակնկալությամբ տենչացել էին տեսնել Նրան, Ովին սիրում էին իրենց հոգիները։ Հրեշտակները սավառնում էին նրանց շուրջը՝ նրանց պահպանելու իրենց փորձության ժամին։ Նրանք, ովքեր անտեսել էին երկնային պատգամն ընդունելը, թողնվեցին խավարի մեջ, և Աստծո բարկությունը բորբոքվեց նրանց դեմ, որովհետև չկամեցան ընդունել այն լույսը, որ Նա երկնքից ուղարկել էր նրանց։ Այդ հավատարիմ, հիասթափված անձինք, որոնք չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչու իրենց Տերը չեկավ, չթողնվեցին խավարի մեջ։ Նրանք դարձյալ առաջնորդվեցին դեպի իրենց Աստվածաշնչերը՝ քննելու մարգարեական ժամանակաշրջանները։ Տիրոջ ձեռքը հեռացվեց թվերից, և սխալը բացատրվեց։ Նրանք տեսան, որ մարգարեական ժամանակաշրջանները հասնում էին մինչև 1844 թվականը, և որ նույն ապացույցը, որ իրենք ներկայացրել էին՝ ցույց տալու համար, թե մարգարեական ժամանակաշրջաններն ավարտվում էին 1843 թվականին, ապացուցում էր, որ դրանք պիտի ավարտվեին 1844 թվականին։ Աստծո Խոսքից լույս շողաց նրանց դիրքի վրա, և նրանք հայտնաբերեցին մի ուշացման ժամանակ՝ «Թէպէտ [տեսիլքը] ուշանայ, սպասի՛ր նրան»։ Քրիստոսի անմիջական գալստյանը տածած իրենց սիրո մեջ նրանք անուշադրության էին մատնել տեսիլքի ուշացումը, որը նախատեսված էր՝ հայտնելու ճշմարիտ սպասողներին։ Դարձյալ նրանք ունեին ժամանակի մի կետ։ Սակայն ես տեսա, որ նրանցից շատերը չէին կարող իրենց ծանր հիասթափությունից վեր բարձրանալ՝ ունենալու այն աստիճանի նախանձախնդրությունն ու եռանդը, որոնք բնորոշել էին իրենց հավատը 1843 թվականին»։
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
«Սատանան և նրա հրեշտակները հաղթեցին նրանց վրա, և նրանք, ովքեր չէին ուզում ընդունել լուրը, շնորհավորում էին իրենց՝ իրենց հեռատես դատողության և իմաստության համար, որ, ինչպես իրենք էին այն անվանում, չընդունեցին այդ մոլորությունը։ Նրանք չէին գիտակցում, որ իրենք մերժում էին Աստծո խորհուրդը՝ իրենց իսկ դեմ, և գործում էին Սատանայի ու նրա հրեշտակների հետ միաբանությամբ՝ շփոթեցնելու Աստծո ժողովրդին, որը ապրում էր երկնքից ուղարկված լուրը»։
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
«Այս պատգամին հավատացողները հալածվում էին եկեղեցիներում։ Միառժամանակ նրանք, ովքեր չէին ընդունում պատգամը, վախի պատճառով զսպված էին՝ իրենց սրտերի զգացումները գործով արտահայտելուց. բայց ժամանակի անցնելը բացահայտեց նրանց իսկական զգացումները։ Նրանք ցանկանում էին լռեցնել այն վկայությունը, որ սպասողներն իրենց հարկադրված էին զգում բերելու, թե մարգարեական ժամանակաշրջանները հասնում էին մինչև 1844 թվականը։ Հավատացողները պարզությամբ բացատրեցին իրենց սխալը և ներկայացրին այն պատճառները, թե ինչու էին սպասում իրենց Տիրոջը 1844 թվականին։ Նրանց ընդդիմախոսները չէին կարող որևէ փաստարկ բերել ներկայացված զորավոր պատճառների դեմ։ Սակայն եկեղեցիների բարկությունը բորբոքվեց. նրանք վճռել էին չլսել ապացույցները և վկայությունը դուրս պահել եկեղեցիներից, որպեսզի ուրիշները չկարողանան այն լսել։ Նրանք, ովքեր չէին համարձակվում ուրիշներից պահել այն լույսը, որ Աստված տվել էր իրենց, դուրս հանվեցին եկեղեցիներից. բայց Հիսուսը նրանց հետ էր, և նրանք ուրախ էին Նրա երեսի լույսով։ Նրանք պատրաստված էին ընդունելու երկրորդ հրեշտակի պատգամը»։ Վաղ Գրություններ, 235–237։
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
Արդեն իսկ ներկայացված պատմությունը, ի թիվս այլ բաների, նկարագրում է 2020 թվականի հուլիսի 18-ի փորձառությունը, սակայն այն միտքը, որին կամենում եմ, որ ուշադրություն դարձնեք, այն է, որ այն հասկացողությունը, որ ներկայացված է Կեսգիշերյան Աղաղակի պատգամով, ինչպես այն տրվեց Սամուել Սնոուի կողմից Էքզեթերի ճամբարային ժողովում, ներկայացված է ոչ թե Սնոուի պատմական գործունեությամբ, այլ Տիրոջ ձեռքի գործով։ Նրա ձեռքը ծածկել էր մի սխալ, և երբ Նա հեռացրեց Իր ձեռքը, միլլերականները այդ ժամանակ կարողացան հասկանալ իրենց հիասթափությունը, ինչպես նաև հասկանալ, որ իրենք գտնվել էին այն ժամանակահատվածում, որը ներկայացված է որպես ուշացման ժամանակ։
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
Նրա ձեռքի հեռացումը էմմավուսի ճանապարհին եղած աշակերտների պատմության էական տարրն է։ Այն խորհրդանշում է այն ժամանակաշրջանի ավարտը, որ հայտնի է որպես սպասման ժամանակ, և ավարտվում է այն հասկացողությամբ, որ ներկայացված է Կեսգիշերային Աղաղակի լուրով։ Սակայն Էմմավուսի պատկերը տեղի ունեցավ խաչից հետո, որը ներկայացնում է Մեծ Հիասթափությունը, ոչ թե Ղազարոսի մահվան առաջին հիասթափությունը։
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
Եվ ահա նրանցից երկուսը նույն օրը գնում էին մի գյուղ, որ Էմմավուս էր կոչվում, և Երուսաղեմից մոտ վաթսուն ասպարեզ հեռու էր։ Եվ նրանք միմյանց հետ խոսում էին այս բոլոր պատահած բաների մասին։ Եվ եղավ, երբ նրանք իրար հետ զրուցում և խորհրդածում էին, ինքը՝ Հիսուսը, մոտեցավ ու նրանց հետ գնում էր։ Բայց նրանց աչքերը բռնված էին, որպեսզի նրան չճանաչեն։ Եվ նա նրանց ասաց. «Ի՞նչ խոսքեր են սրանք, որ միմյանց հետ փոխանակում եք, մինչ գնում եք և տրտում եք»։ Ղուկաս 24:13–16։
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
Այս հատվածում «աչքեր» բառը ներկայացնում է տեսողությունը՝ առավելապես, քան աչքի իրական օրգանը։ «Պահված» բառը նշանակում է զորություն։ Աշակերտները ի վիճակի չէին հասկանալու խաչի տեսիլքը, որովհետև Քրիստոս ծածկել էր խաչի մարգարեական տեսիլքը տեսնելու նրանց կարողությունը։ Քրիստոսի ձեռքը Նրա զորության խորհրդանիշն է։ Այն տխրությունը, որը Հիսուսը նկատեց, արտահայտում էր նրանց մեծ հիասթափությունը։ Հիասթափված աշակերտների հետագա խոսակցությունից հետո Քրիստոսը սկսեց խոսել։
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
Ապա Նա նրանց ասաց. «Ո՛վ անմիտներ և սրտով դանդաղ՝ հավատալու այն ամենին, ինչ մարգարեները խոսեցին. մի՞թե Քրիստոսը չպետք էր, որ այս ամենը չարչարվեր և մտներ Իր փառքի մեջ»։ Եվ Մովսեսից ու բոլոր մարգարեներից սկսելով՝ Նա նրանց բոլոր Գրություններում մեկնեց Իր մասին եղածները։ Եվ նրանք մոտեցան այն գյուղին, ուր գնում էին, իսկ Նա այնպես ձևացրեց, թե ցանկանում էր ավելի հեռու գնալ։ Բայց նրանք ստիպեցին Նրան՝ ասելով. «Մնա՛ մեզ հետ, որովհետև երեկոյանում է, և օրը խիստ անցել է»։ Եվ Նա ներս մտավ՝ նրանց հետ մնալու։ Ղուկաս 24:25–29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
Հիսուս աշակերտներին ուսուցանեց՝ գործադրելով աստվածաշնչյան մեկնաբանության «պատմականապաշտ» մեթոդաբանությունը՝ Մովսեսից սկսվող մարգարեական գծերը սրբազան պատմության ընթացքում առաջ բերելով, որպեսզի բացահայտի խաչի պատմությունը։ Հիսուսը գործածեց անցյալի մարգարեական պատմության այն գծերը, որոնք ներկայացնում են հին շավիղներն ու տող առ տող մեթոդաբանությունը, որպեսզի ուսուցանի հիասթափված աշակերտներին։ Երբ Նա թվաց, թե առանց նրանց էլ շարունակելու է ճանապարհը, նրանք ստիպեցին Նրան ներս մտնել և մնալ իրենց հետ։ Նրանք գտնվում էին սպասման ժամանակում, և Քրիստոսը պատրաստվում էր հեռացնել Իր ձեռքը նրանց աչքերից։ Երբ Նրա ձեռքը հեռացվեր, սպասման ժամանակը պիտի ավարտվեր, և երբ նրանք խավարի միջով շտապեցին հետ՝ դեպի Երուսաղեմ ու տասնմեկ աշակերտների մոտ, նրանք նախապատկերեցին Կեսգիշերյան Աղաղակի լուրի փոխանցման արագությունը։
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
Եվ եղավ, երբ Նա նրանց հետ սեղանի շուրջ էր նստած, վերցրեց հացը, օրհնեց, բեկեց և տվեց նրանց։ Եվ նրանց աչքերը բացվեցին, և ճանաչեցին Նրան, ու Նա անհետացավ նրանց տեսողությունից։ Ղուկաս 24:31։
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
Հիսուս հեռացրեց Իր ձեռքը, որը պահում էր նրանց մարգարեական տեսիլքի ըմբռնումը, և երբ դա արեց, նրանք ճանաչեցին Նրան։ Հիսուսը նրանց բերել էր Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամը, և նրանք այն ընդունեցին ուտելիս, որովհետև ամեն մի պատգամ պետք է ուտվի։ Նրանք անմիջապես, «երկրով մեկ մակընթաց ալիքի պես», շտապեցին այդ մասին հայտնել տասնմեկ աշակերտներին։
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
Եվ միմյանց ասում էին. «Մի՞թե մեր սիրտը չէր բորբոքվում մեր մեջ, երբ Նա ճանապարհին խոսում էր մեզ հետ, և երբ մեզ համար բացատրում էր Գրությունները»։ Եվ նույն ժամին վեր կացան, վերադարձան Երուսաղեմ, և գտան տասնմեկին միասին հավաքված, և նրանց հետ եղողներին, որոնք ասում էին. «Տերը ճշմարտապես հարություն է առել և երևացել է Սիմոնին»։ Եվ նրանք պատմեցին, թե ինչ էր պատահել ճանապարհին, և ինչպես Նրան ճանաչեցին հացի կոտրելու ժամանակ։ Եվ մինչ նրանք այս բաներն էին խոսում, Ինքը՝ Հիսուսը, կանգնեց նրանց մեջտեղում և ասաց նրանց. «Խաղաղություն ձեզ»։ Բայց նրանք սարսափեցին և վախով լցվեցին, և կարծեցին, թե ոգի են տեսնում։ Եվ Նա ասաց նրանց. «Ինչո՞ւ եք խռովված, և ինչո՞ւ են ձեր սրտերում խորհուրդներ ծագում։ Տեսե՛ք Իմ ձեռքերն ու Իմ ոտքերը, որ Ես Ինքս եմ. շոշափեցե՛ք Ինձ և տեսե՛ք, որովհետև ոգին միս և ոսկորներ չունի, ինչպես տեսնում եք, որ Ես ունեմ»։ Եվ այս ասելուց հետո ցույց տվեց նրանց Իր ձեռքերն ու Իր ոտքերը։ Իսկ մինչ նրանք դեռևս ուրախությունից չէին հավատում և զարմացած էին, Նա ասաց նրանց. «Այստեղ ուտելու բան ունե՞ք»։ Եվ Նրան տվին խորոված ձկան մի կտոր և մեղրախորիսխից։ Եվ Նա վերցրեց ու նրանց առաջ կերավ։ Եվ ասաց նրանց. «Սրանք են այն խոսքերը, որ ասում էի ձեզ, քանի դեռ ձեզ հետ էի, թե պետք է կատարվի այն ամենը, ինչ գրված է Իմ մասին Մովսեսի օրենքում, մարգարեների մեջ և սաղմոսներում»։ Այն ժամանակ բացեց նրանց միտքը, որպեսզի հասկանան Գրությունները։ Ղուկաս 24:32–45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
Ինչպես Էմմաուս տանող ճանապարհին եղած աշակերտների պարագայում, Հիսուսը պատգամը ներկայացնում է Աստվածաշնչի անցյալի սրբազան պատմությունների միջոցով՝ բացատրելու Իր մահվան և հարության պատմությունը, և Նա դա արեց՝ նրանց ուտելու օրինակ տալով։ Աստծու ժողովուրդը պետք է ուտի պատգամը։ Նրանց անորոշության և վշտի մեջ Հիսուսը, բացելով նրանց միտքը ներկա ճշմարտության պատգամին, որը հիմնված էր անցյալի սրբազան պատմությունները տող առ տող միավորելու վրա, ավարտին է հասցնում սպասման ժամանակը, որ տեղի ունեցավ Իր մահվանից մինչև Իր հարությունը, համբարձումը և վերադարձը։
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
Ուստի Էմմաուս տանող ճանապարհին գտնվող երկու աշակերտները (որոնք ներկայացնում են երկրորդ հրեշտակին, որ միանում է և զորացվում Կեսգիշերյան աղաղակի պատգամով) խաչին հաջորդած ուշացման ժամանակը նույնացնում են այն ուշացման ժամանակի հետ, որը նախորդեց Կեսգիշերյան աղաղակին։ Հետևաբար աշակերտների հիասթափությունը ներկայացնում է մարգարեական գծի առաջին հիասթափությունը, ոչ թե մեծ հիասթափությունը։
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
Էմմավուսի պատմությունը ապա կրկնվում է հիասթափված տասնմեկ աշակերտների հետ։ Հիսուսը միանում է նրանց, «պատմականության» մեթոդաբանության միջոցով սովորեցնում է նրանց մարգարեական խոսքի կատարման մասին, ապա, ուտելիս, բացում է նրանց միտքը։ Պատմության սկիզբը նույնացնում է պատմության ավարտը։ Այնուհետև Հիսուսը առաջ է դնում մի երրորդ վկայություն այն փաստի վերաբերյալ, որ խաչի հիասթափությունը կարող է մարգարեաբար կիրառվել առաջին հիասթափության վրա։ Նա տալիս է պատմության կառուցվածքի երրորդ վկայությունը՝ նրանց ասելով, որ մնան Երուսաղեմում, մինչև որ վերևից զորություն ընդունեն։
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
Եվ նրանց ասաց. «Այսպես է գրված, և այսպես էր պետք, որ Քրիստոսը չարչարվեր և երրորդ օրը հարություն առներ մեռելներից. և որ նրա անունով ապաշխարություն և մեղքերի թողություն քարոզվեր բոլոր ազգերի մեջ՝ սկսած Երուսաղեմից։ Եվ դուք այս բաների վկաներն եք։ Եվ ահա ես ձեզ վրա ուղարկում եմ իմ Հոր խոստումը. իսկ դուք մնացե՛ք Երուսաղեմ քաղաքում, մինչև որ վերևից զորությամբ զգեստավորվեք»։ Եվ նրանց դուրս հանեց մինչև Բեթանիա, և իր ձեռքերը վեր բարձրացնելով՝ օրհնեց նրանց։ Եվ եղավ, մինչ նրանց օրհնում էր, բաժանվեց նրանցից և վեր համբարձվեց երկինք։ Եվ նրանք երկրպագեցին նրան ու մեծ ուրախությամբ վերադարձան Երուսաղեմ։ Եվ մշտապես տաճարում էին՝ գովաբանելով և օրհնելով Աստծուն։ Ամեն։ Ղուկաս 24:46–53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
Էմմաուս գնացող աշակերտների մասին պատկերավոր պատմությունը մատնանշում է մի սպասման ժամանակ, որ սկսվեց Նրա մահվանից և տևեց մինչև Նա հարություն առավ ու համբարձվեց Իր Հոր մոտ։ Սպասման ժամանակը Էմմաուսի աշակերտների համար ավարտվեց, երբ խաչի իրադարձությունների պատգամը հաստատվեց անցյալի սուրբ պատմությունների գծերը միմյանց հետ միացնելու մեթոդաբանությամբ՝ տող առ տող։ Այնուհետև այդ պատգամը աշակերտների կողմից տարվեց որքան հնարավոր էր արագ։ Ապա Հիսուս հանդիպում է տասնմեկ աշակերտներին, կրկին հիշատակվում է ճաշ ուտելը, պատգամը հաստատելու համար գործածվում է տող առ տող եղանակը, և, ինչպես Էմմաուսի աշակերտների դեպքում, Նա ապա բացում է նրանց միտքը և հեռանում։ Սակայն ոչ նախքան այն, որ Նա նշանավորեց Երուսաղեմում սպասման պատմությունը, մինչև որ այդ սպասման ժամանակը ավարտվեց Սուրբ Հոգու գալուստով՝ Պենտեկոստեին։
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
Երբ Հիսուսն Իր աշակերտներին ասաց, որ սպասեն Երուսաղեմում, դա Եմմաուս տանող ճանապարհի պատմության վախճանն էր։ Պատմության սկիզբը ներկայացնում էր մի հիասթափություն, որին հաջորդում էր սպասման մի ժամանակաշրջան, որին էլ հաջորդում էր ճշմարտության հայտնություն, որը ներկայացնում էր Կեսգիշերյան աղաղակի լուրը։ Ճշմարտության այդ հայտնությունն իրականացավ, երբ Քրիստոս հեռացրեց Իր ձեռքը, որով աշակերտների աչքերը «պահված էին»։ Սա պատմության սկիզբն է, և պատմության միջինը նույն պատմությամբ կրկնվում է, երբ Քրիստոս հեռացրեց հիասթափությունը տասնմեկ աշակերտներից՝ Իրեն հայտնելով և բացելով նրանց հասկացողությունը Իր Խոսքի վերաբերյալ։ Ապա՝ նույնական մարգարեական կառուցվածքի վերջին մի վկայություն, որը սկսվում է առաջին հիասթափությամբ, ոչ թե մեծ հիասթափությամբ։
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
Էմմաուսից մինչև Պենտեկոստե պատմությունը ներկայացնում է առաջին հիասթափության, սպասելու ժամանակի և Կեսգիշերյան Աղաղակի երեք վկաներ, սակայն այն իրական հիասթափությունը, որը յուրաքանչյուր երեք վկաներից յուրաքանչյուրի սկզբում հանդիսանում է ճանապարհանշան, իրականում երկրորդ հիասթափությունն էր, ոչ թե առաջինը։ Ըմբռնելը, որ այն ճանապարհանշանը, որը Միլլերական պատմության մեջ Մեծ Հիասթափությունն է, գործածվում է Միլլերական պատմության առաջին հիասթափությունը պատկերավորելու համար, էական է այն պատմությունն ըմբռնելու համար, որը մենք գտնում ենք Հովհաննեսի չորս գլուխներում, որոնք տեղի են ունենում վերջին ընթրիքի ժամանակ կատարված ուտելու և Գեթսեմանի պարտեզում կեսգիշերին տեղի ունեցած ձերբակալության միջև։ Արժե նկատել, որ երբ Հիսուսը երևաց տասնմեկ աշակերտներին և կերավ նրանց հետ, հարցրեց. «Ինչո՞ւ եք խռովված, և ինչո՞ւ խորհուրդներ են ծագում ձեր սրտերում»։
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
Հովհաննեսի գրքում այն բանից անմիջապես հետո, երբ Նա կերավ վերջին ընթրիքը, այն հատվածը, որ մենք պիտի քննենք, սկսվում է Քրիստոսի այն խոսքերով, որով Նա նրանց ասում է. «Թող ձեր սրտերը չխռովվեն»։ Հինգ օրվա ընթացքում նրանք մոռացել էին հենց այդ պատվերը։ Հովհաննեսի Ավետարանի տասնչորսից մինչև տասնյոթերորդ գլուխները ներկայացնում են 2020 թվականի հուլիսի 18-ի առաջին հիասթափությունը, որը ներմուծում է սպասման ժամանակ, տանելով դեպի Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը, որ բացվում է փորձաշրջանի փակվելուց անմիջապես առաջ, և ներկայացնում է Կեսգիշերյան աղաղակի լուրը։ Այդ լուրը ներմուծում է մի ժամանակաշրջան, որը նախատիպորեն ներկայացվել է յոթերորդ ամսվա շարժումով և նույնապես նախատիպորեն ներկայացվում է Էմմավուսի աշակերտների՝ գիշերվա խորքին Երուսաղեմ սլանալով վերադառնալով։ Այդ պատմությունն է, որ ներկայացվում է երեք եբրայական տառերով, որոնք Քրիստոսի կողմից գործածվեցին՝ Իրեն որպես «Ճշմարտություն» ներկայացնելու համար։
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
Հովհաննեսի այս չորս գլուխների պատմության մեջ է, որ մենք գտնում ենք ոչ միայն, թե Սուրբ Հոգու գործը նույնացվում է հենց այդ խոսքի նույն քայլերի հետ, այլև այն, որտեղ գտնվում է լավագույն ապացույցը՝ հաստատելու այն պնդումները, որ այժմ արվում են, թե Կեսգիշերային Աղաղակի լուրի վերջնական իրականացումն այժմ աստիճանաբար ներկայացվում է Էքսեթերի ճամբարային ժողովում՝ օգոստոսի տասներկուսից մինչև տասնյոթը։ Երբ լուրը վերջապես ճանաչվի սպասող սրբերի կողմից, աշխարհը կնետվի կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի մեջ, մինչ այդ պատգամաբերները «վերջին օրերի» վերջնական նախազգուշացման լուրը կտանեն մահամերձ աշխարհին։