The church of Pergamos began at the Edict of Milan in 313, where the fourth treaty marriage of Daniel chapter eleven took place between Constantia and Licinius. Constantia was given as a treaty bride to Licinius, emperor of the east, by the western emperor Constantine the Great. Constantia was Constantine’s half-sister and her marriage took place in conjunction with the issuing of the Edict. The marriage treaty did not last and the civil war was thereafter re-engaged. Constantia stayed with Licinius throughout the civil war, and pled for Constantine to spare his life after he defeated Licinius in 324. Constantine initially spared Licinius, but later ordered his execution. Constantia herself then lived on at Constantine’s court until about 330.
Պերգամոսի եկեղեցին սկիզբ առավ 313 թվականին՝ Միլանի հրովարտակի հրապարակմամբ, երբ Կոնստանցիայի և Լիկինիոսի միջև կայացավ Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխում ներկայացված չորրորդ դաշնագրային ամուսնությունը։ Արևմուտքի կայսր Կոստանդին Մեծը Կոնստանցիային՝ որպես դաշնագրային հարս, կնության տվեց Արևելքի կայսր Լիկինիոսին։ Կոնստանցիան Կոստանդինի կիսաքույրն էր, և նրա ամուսնությունը տեղի ունեցավ հրովարտակի հրապարակմանը զուգընթաց։ Ամուսնական դաշնագիրը երկար չգործեց, և դրանից հետո քաղաքացիական պատերազմը վերսկսվեց։ Կոնստանցիան քաղաքացիական պատերազմի ողջ ընթացքում մնաց Լիկինիոսի կողքին, իսկ 324 թվականին Կոստանդինի՝ Լիկինիոսին պարտության մատնելուց հետո աղերսեց Կոստանդինին խնայել Լիկինիոսի կյանքը։ Կոստանդինը սկզբում խնայեց Լիկինիոսի կյանքը, սակայն հետագայում հրամայեց նրան մահապատժի ենթարկել։ Իսկ ինքը՝ Կոնստանցիան, այնուհետև շարունակեց ապրել Կոստանդինի արքունիքում մինչև մոտ 330 թվականը։
The fourth treaty marriage of Daniel eleven in February of 313 began the symbolic period represented by Pergamos, and the church of Pergamos continued unto the church of Thyatira, which began when the papal power took the throne in 538. 538 marked the end of Pergamos and it also marked the fifth treaty marriage of Daniel eleven, as the papal church took its seat upon the throne through a prophetic treaty marriage with the civil powers of Rome. Pergamos began with an alpha marriage treaty in 313 and ended with an omega treaty marriage in 538. In 1798, the kings of Europe divorced their papal bride when Napoleon took the pope into captivity.
Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի չորրորդ ամուսնական դաշինքը, որը կնքվեց 313 թվականի փետրվարին, սկիզբ դրեց Պերգամոնով ներկայացվող խորհրդանշական ժամանակաշրջանին, իսկ Պերգամոնի եկեղեցու ժամանակաշրջանը շարունակվեց մինչև Թյատիրի եկեղեցու ժամանակաշրջանը, որն սկսվեց, երբ 538 թվականին պապական իշխանությունը գահ բարձրացավ։ 538 թվականը նշանավորեց Պերգամոնի ավարտը, ինչպես նաև Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի հինգերորդ ամուսնական դաշինքը, երբ պապական եկեղեցին Հռոմի աշխարհիկ իշխանությունների հետ մարգարեական ամուսնական դաշինքի միջոցով գահին բազմեց։ Պերգամոնը սկսվեց 313 թվականի ալֆա ամուսնական դաշինքով և ավարտվեց 538 թվականի օմեգա ամուսնական դաշինքով։ 1798 թվականին Եվրոպայի թագավորներն ամուսնալուծվեցին իրենց պապական հարսից, երբ Նապոլեոնը գերեվարեց պապին։
The captivity and divorce of the papal bride had been typified by the very first treaty marriage in Daniel eleven, which was consummated between the Ptolemaic and Seleucid empires. In fulfillment of verses six through eight, in 252 BC, Ptolemy II Philadelphus (king of the south) gave his daughter Berenice in marriage to Antiochus II Theos (king of the north) to end the Second Syrian War. The agreement required Antiochus to set aside his wife Laodice and her sons. After Ptolemy II died in 246 BC, Antiochus took Laodice back and put Berenice away. Laodice then had Antiochus poisoned and arranged the murder of Berenice and her infant son. Thus, Berenice, as the verse records, did “not retain the power” and was “given up.”
Պապական հարսի գերությունն ու ապահարզանը նախապատկերվել էին Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխում նկարագրված առաջին իսկ պայմանագրային ամուսնությամբ, որը կնքվել էր Պտղոմեոսյան և Սելևկյան տերությունների միջև։ Վեցերորդից ութերորդ համարներում ասվածի կատարմամբ՝ մ. թ. ա. 252 թվականին Պտղոմեոս Բ Ֆիլադելփոսը (հարավի թագավորը) իր դուստր Բերենիկեին կնության տվեց Անտիոքոս Բ Թեոսին (հյուսիսի թագավորին)՝ Սիրիական երկրորդ պատերազմին վերջ դնելու համար։ Համաձայնագիրը պահանջում էր, որ Անտիոքոսը հրաժարվի իր կնոջից՝ Լաոդիկեից, և նրա որդիներից։ Մ. թ. ա. 246 թվականին Պտղոմեոս Բ-ի մահից հետո Անտիոքոսը վերստին ընդունեց Լաոդիկեին և ապահարզան տվեց Բերենիկեին։ Այնուհետև Լաոդիկեն թունավորել տվեց Անտիոքոսին և կազմակերպեց Բերենիկեի ու նրա մանուկ որդու սպանությունը։ Այսպիսով, Բերենիկեն, ինչպես նշվում է համարում, «չպահպանեց զորությունը» և «մատնվեց»։
Ptolemy III Euergetes, Berenice’s brother (“a branch of her roots”), became king of Egypt and invaded the Seleucid kingdom to avenge his sister, beginning the Third Syrian War, from 246 to 241 BC. Ptolemy captured major cities (including Seleucia and Antioch), advanced deep into Seleucid territory, and carried off enormous spoil, including many idols and sacred vessels that Cambyses had earlier taken from Egypt. He returned to Egypt with the loot, fulfilling the prediction that their gods and precious articles would be carried captive to Egypt.
Պտղոմեոս III Եվերգետեսը՝ Բերենիկեի եղբայրը («նրա արմատներից մի ճյուղ»), դարձավ Եգիպտոսի թագավոր և իր քրոջ վրեժը լուծելու համար ներխուժեց Սելևկյան թագավորություն՝ սկիզբ դնելով Սիրիական երրորդ պատերազմին, որը տևեց մ.թ.ա. 246-ից մինչև 241 թվականը։ Պտղոմեոսը գրավեց խոշոր քաղաքներ (այդ թվում՝ Սելևկիան և Անտիոքը), առաջ շարժվեց Սելևկյանների տիրույթների խորքերը և իր հետ տարավ հսկայական ավար, այդ թվում՝ բազմաթիվ կուռքեր ու սրբազան անոթներ, որոնք Կամբյուսեսն ավելի վաղ տարել էր Եգիպտոսից։ Նա ավարով վերադարձավ Եգիպտոս՝ ի կատար ածելով այն կանխասացությունը, որ նրանց աստվածներն ու թանկարժեք առարկաները գերի պիտի տարվեին Եգիպտոս։
The first treaty marriage of Daniel eleven typified the treaty marriage of 538 between papal Rome and the kings of Europe. In verses six through eight, the southern king gives a bride to establish a treaty that is thereafter broken. The broken treaty is followed by an invasion of the northern kingdom, the conquest of its territory, and the removal of its treasures. In the corresponding history, Napoleon, representing the king of the south, imposed the Treaty of Tolentino upon the Papal States in 1797. The following year, French forces under General Berthier entered Rome and took Pope Pius VI, representing the king of the north, captive. The French also seized treasures from Rome and carried them to France, paralleling Ptolemy’s removal of treasures from the northern kingdom to Egypt.
Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխում նկարագրված առաջին դաշինքային ամուսնությունը նախապատկերում էր 538 թվականին պապական Հռոմի և Եվրոպայի թագավորների միջև կնքված դաշինքային ամուսնությունը։ Վեցերորդից ութերորդ համարներում հարավի թագավորը հարս է տալիս՝ կնքելու մի պայմանագիր, որը հետագայում խախտվում է։ Պայմանագրի խախտմանը հաջորդում են հյուսիսային թագավորություն ներխուժումը, նրա տարածքի նվաճումը և նրա գանձերի դուրսբերումը։ Համապատասխան պատմական իրադարձությունների ընթացքում Նապոլեոնը, որը ներկայացնում էր հարավի թագավորին, 1797 թվականին Պապական պետությանը պարտադրեց Տոլենտինոյի պայմանագիրը։ Հաջորդ տարի գեներալ Բերթիեի հրամանատարությամբ ֆրանսիական զորքերը մտան Հռոմ և գերեվարեցին հյուսիսի թագավորին ներկայացնող Պիոս VI պապին։ Ֆրանսիացիները նաև Հռոմից գանձեր առգրավեցին և տարան Ֆրանսիա, ինչպես Պտղոմեոսն էր հյուսիսային թագավորությունից գանձերը տարել Եգիպտոս։
The marriage treaty at Milan in 313 ended a civil war, just as the marriage treaty of the northern and southern empires of Ptolemy II Philadelphus and Antiochus II Theos ended the Second Syrian War. The divorce of the western and eastern empires in 324 was typified by Antiochus divorcing his Egyptian treaty bride in 246 BC. Both divorces align with the divorce of 1798.
Միլանում 313 թվականին կնքված ամուսնական պայմանագիրը վերջ դրեց քաղաքացիական պատերազմին, ճիշտ ինչպես Պտղոմեոս II Ֆիլադելֆոսի և Անտիոքոս II Թեոսի հյուսիսային և հարավային կայսրությունների միջև կնքված ամուսնական պայմանագիրը վերջ դրեց Սիրիական երկրորդ պատերազմին։ Արևմտյան և արևելյան կայսրությունների՝ 324 թվականի ամուսնալուծության նախատիպը մ. թ. ա. 246 թվականին Անտիոքոսի ամուսնալուծությունն էր իր եգիպտացի հարսից, որի հետ ամուսնացել էր պայմանագրի հիման վրա։ Երկու ամուսնալուծություններն էլ համապատասխանում են 1798 թվականի ամուսնալուծությանը։
Pergamos covers 225 years from 313 unto 538. It began with the second treaty marriage of pagan Rome and ended with the first treaty marriage of papal Rome. The prophetic history of Pergamos links the two treaty marriages of pagan Rome with the two treaty marriages of papal Rome, just as the line of seven Cleopatras links the two treaty marriages of the Seleucid empire with the two treaty marriages of pagan Rome. Two marriages in the Seleucid empire were linked by Cleopatra to the two marriages of the empire of pagan Rome, which were in turn linked to the two marriages of papal Rome by the symbolic church of Pergamos.
Պերգամոսն ընդգրկում է 225 տարի՝ 313-ից մինչև 538 թվականը։ Այն սկսվեց հեթանոսական Հռոմի երկրորդ պայմանագրային ամուսնությամբ և ավարտվեց պապական Հռոմի առաջին պայմանագրային ամուսնությամբ։ Պերգամոսի մարգարեական պատմությունը հեթանոսական Հռոմի երկու պայմանագրային ամուսնությունները կապում է պապական Հռոմի երկու պայմանագրային ամուսնությունների հետ, ճիշտ այնպես, ինչպես յոթ Կլեոպատրաների շարքը Սելևկյան կայսրության երկու պայմանագրային ամուսնությունները կապում է հեթանոսական Հռոմի երկու պայմանագրային ամուսնությունների հետ։ Սելևկյան կայսրության երկու ամուսնությունները Կլեոպատրայի միջոցով կապված էին հեթանոսական Հռոմեական կայսրության երկու ամուսնությունների հետ, որոնք իրենց հերթին Պերգամոսի խորհրդանշական եկեղեցու միջոցով կապված էին պապական Հռոմի երկու ամուսնությունների հետ։
The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC typified the omega marriage of Cleopatra Syra, daughter of Antiochus the Great, to Ptolemy V in 193 BC at Raphia. That marriage ended the Fifth Syrian War. The alpha treaty marriage of pagan Rome was accomplished in 40 BC between Mark Antony and Octavia. Octavia was the sister of Octavian, later known as Augustus Caesar. The marriage of 40 BC was in conjunction with the Treaty of Brundisium. Antony divorced Octavia for Cleopatra in 32 BC, thus re-engaging the civil war that had ended at the treaty in 40 BC. Mark Antony was the eastern antagonist and Octavian was the western rival. There were seven Cleopatras in Egyptian history. The first represented the omega marriage treaty of the Seleucid empire and the seventh and final Cleopatra represented the divorce of the alpha treaty marriage of pagan Rome.
Սելևկյան կայսրության՝ մ.թ.ա. 252 թ. կնքված ալֆա ամուսնությունը նախապատկերում էր Անտիոքոս Մեծի դուստր Կլեոպատրա Սիրայի և Պտղոմեոս V-ի՝ մ.թ.ա. 193 թ. Ռաֆիայում կայացած օմեգա ամուսնությունը։ Այդ ամուսնությունը վերջ դրեց Սիրիական հինգերորդ պատերազմին։ Հեթանոսական Հռոմի ալֆա պայմանագրային ամուսնությունը կնքվեց մ.թ.ա. 40 թ. Մարկոս Անտոնիոսի և Օկտավիայի միջև։ Օկտավիան հետագայում Օգոստոս Կեսար անունով հայտնի դարձած Օկտավիանոսի քույրն էր։ Մ.թ.ա. 40 թ. ամուսնությունը զուգորդվեց Բրունդիզիումի պայմանագրի կնքմամբ։ Մ.թ.ա. 32 թ. Անտոնիոսը հանուն Կլեոպատրայի ամուսնալուծվեց Օկտավիայից՝ այդպիսով վերսկսելով քաղաքացիական պատերազմը, որն ավարտվել էր մ.թ.ա. 40 թ. պայմանագրով։ Մարկոս Անտոնիոսն արևելյան հակառակորդն էր, իսկ Օկտավիանոսը՝ արևմտյան մրցակիցը։ Եգիպտոսի պատմության մեջ յոթ Կլեոպատրա է եղել։ Առաջինը խորհրդանշում էր Սելևկյան կայսրության օմեգա ամուսնական պայմանագիրը, իսկ յոթերորդ և վերջին Կլեոպատրան՝ հեթանոսական Հռոմի ալֆա պայմանագրային ամուսնության լուծարումը։
Christ always illustrates the end with the beginning, so the alpha marriage of the Seleucids in 252 BC aligns with the omega marriage of the Seleucids in 193 BC. The alpha and omega of the Seleucid history both align with the alpha and omega marriages of both pagan and papal Rome. The omega marriage of pagan Rome in 313 was also the alpha treaty marriage of Pergamos, and it typified the omega treaty marriage of Pergamos, which was also the alpha marriage treaty of papal Rome in 538. This aligns both the alpha and omega treaty marriages of pagan Rome with the alpha marriage of papal Rome in 538. The omega marriage of papal Rome arrives at the soon-coming Sunday law. The alpha of 538 typifies the omega of the Sunday law, and the alpha of 538 was typified by the Treaty of Brundisium in 40 BC and the treaty marriage of the Edict of Milan in 313. The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC aligns with the treaty marriage of papal Rome in 538, and as the alpha marriage of the Seleucid empire it also aligns with the omega marriage at Raphia in 193 BC.
Քրիստոսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբի միջոցով, ուստի Սելևկյանների՝ մ. թ. ա. 252 թվականի ալֆա ամուսնությունը համապատասխանում է Սելևկյանների՝ մ. թ. ա. 193 թվականի օմեգա ամուսնությանը։ Սելևկյանների պատմության ալֆան և օմեգան երկուսն էլ համապատասխանում են թե՛ հեթանոսական, թե՛ պապական Հռոմի ալֆա և օմեգա ամուսնություններին։ Հեթանոսական Հռոմի՝ 313 թվականի օմեգա ամուսնությունը նաև Պերգամոնի ալֆա պայմանագրային ամուսնությունն էր և նախապատկերում էր Պերգամոնի օմեգա պայմանագրային ամուսնությունը, որը նաև պապական Հռոմի՝ 538 թվականի ալֆա ամուսնական պայմանագիրն էր։ Սա հեթանոսական Հռոմի թե՛ ալֆա, թե՛ օմեգա պայմանագրային ամուսնությունները համապատասխանեցնում է պապական Հռոմի՝ 538 թվականի ալֆա ամուսնությանը։ Պապական Հռոմի օմեգա ամուսնությունը տեղի է ունենում շուտով սպասվող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ 538 թվականի ալֆան նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքի օմեգան, իսկ 538 թվականի ալֆայի նախապատկերներն էին մ. թ. ա. 40 թվականի Բրունդիզիումի պայմանագիրը և 313 թվականի Միլանի հրովարտակի պայմանագրային ամուսնությունը։ Սելևկյան կայսրության՝ մ. թ. ա. 252 թվականի ալֆա ամուսնությունը համապատասխանում է պապական Հռոմի՝ 538 թվականի պայմանագրային ամուսնությանը, և, որպես Սելևկյան կայսրության ալֆա ամուսնություն, այն համապատասխանում է նաև մ. թ. ա. 193 թվականին Ռաֆիայում կայացած օմեգա ամուսնությանը։
The treaty marriages of north and south in 252 and 193 BC align with the treaty marriage of 538, which aligns with the treaty marriages of pagan Rome in 40 BC and 313. All five treaty marriages represented within the history of Daniel eleven find the perfect fulfillment at the sixth and final treaty marriage at the soon-coming Sunday law. The first two marriages are wars between northern and southern antagonists, and the third and fourth represent civil war between east and west. The fifth and sixth marriages represent spiritual warfare between east and west; between Orthodox and Roman Catholicism; or between state and church. A primary distinction between Orthodox and Roman Catholicism is that the Orthodox accept what is called “caesaropapism.”
Հյուսիսի և հարավի՝ Ք. ա. 252 և 193 թվականների դաշնագրային ամուսնությունները համապատասխանում են 538 թվականի դաշնագրային ամուսնությանը, որն էլ համապատասխանում է հեթանոսական Հռոմի՝ Ք. ա. 40 թվականի և 313 թվականի դաշնագրային ամուսնություններին։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի պատմության մեջ ներկայացված բոլոր հինգ դաշնագրային ամուսնություններն իրենց կատարյալ իրականացումն են գտնում վեցերորդ և վերջին դաշնագրային ամուսնության մեջ՝ շուտով ընդունվելիք կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Առաջին երկու ամուսնությունները պատերազմներ են հյուսիսային և հարավային հակառակորդների միջև, իսկ երրորդն ու չորրորդը ներկայացնում են քաղաքացիական պատերազմ արևելքի և արևմուտքի միջև։ Հինգերորդ և վեցերորդ ամուսնությունները ներկայացնում են հոգևոր պատերազմ արևելքի և արևմուտքի միջև՝ ուղղափառության և հռոմեական կաթոլիկության միջև կամ պետության և եկեղեցու միջև։ Ուղղափառության և հռոմեական կաթոլիկության միջև հիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ ուղղափառներն ընդունում են այն, ինչ կոչվում է «կեսարապապականություն»։
Caesaropapism
Կեսարապապություն
Caesaropapism is the combination of church and state with the state in control of the relationship. Roman Catholicism rejects that structure and holds to the 533 Decree of Justinian that identified the Roman Catholic church as the head of the churches and also the corrector of heretics. The spiritual struggle of the last two treaty marriages was over whether the man, representing civil authority, rules over the woman, representing church authority. The spiritual war also included differences in certain aspects of worship within the church and the teaching identified as “filioque.”
Կեսարապապությունը եկեղեցու և պետության միավորումն է՝ այդ փոխհարաբերություններում պետության գերիշխանությամբ։ Հռոմեական կաթոլիկությունը մերժում է այդ կառուցվածքը և հավատարիմ է Հուստինիանոսի 533 թվականի հրամանագրին, որով Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցին ճանաչվում էր որպես եկեղեցիների գլուխ, ինչպես նաև՝ հերետիկոսներին ուղղության բերող։ Պայմանագրային վերջին երկու ամուսնությունների հոգևոր պայքարը ծավալվում էր այն հարցի շուրջ, թե արդյոք քաղաքացիական իշխանությունը ներկայացնող տղամարդն իշխում է եկեղեցական իշխանությունը ներկայացնող կնոջ վրա։ Հոգևոր պատերազմն ընդգրկում էր նաև եկեղեցու ներսում պաշտամունքի որոշ կողմերի շուրջ առկա տարաձայնությունները և «ֆիլիոքվե» կոչվող ուսմունքը։
Filioque
Ֆիլիոքվե
Filioque means “and the son.” To understand the significance of the term “filioque” requires a prophetic consideration of the city of Nicaea where the “Nicene Creed” was first adopted. Nicaea connects prophetically with the line of Islam, for it is there that the second historical battle of Nicaea is marked, and it also connects prophetically with the spiritual warfare of eastern and western Catholicism. Pope Leo, as a symbol, is also connected with Nicaea and the Nicene Creed’s prophetic testimony.
Ֆիլիոքվե նշանակում է «և Որդին»։ «Ֆիլիոքվե» եզրույթի նշանակությունը հասկանալու համար անհրաժեշտ է մարգարեական տեսանկյունից դիտարկել Նիկիա քաղաքը, որտեղ առաջին անգամ ընդունվել է «Նիկիական հանգանակը»։ Նիկիան մարգարեական առումով կապված է իսլամի գծի հետ, քանի որ հենց այնտեղ է նշվում Նիկիայի երկրորդ պատմական ճակատամարտը, և այն մարգարեական առումով կապված է նաև արևելյան և արևմտյան կաթոլիկության հոգևոր պատերազմի հետ։ Հռոմի պապ Լևոնը՝ որպես խորհրդանիշ, նույնպես կապված է Նիկիայի և Նիկիական հանգանակի մարգարեական վկայության հետ։
Six treaty marriages are marked in Daniel eleven and the first four are military conflicts between either north and south or east and west. The last two are spiritual conflicts between the Orthodox Catholics of the east and the Roman Catholics of the west. The sixth and final treaty marriage will include the symbolism of the struggle over the Nicene Creed, and it will include a pope Leo, and will ultimately uphold the Roman Catholic understanding of the combination of church and state, which rejects the “caesaropapism” held by the eastern Orthodox that identifies the civil power as authority over the church.
Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխում նշված են դաշնագրային վեց ամուսնություններ, և դրանցից առաջին չորսը ռազմական բախումներ են՝ կա՛մ հյուսիսի և հարավի, կա՛մ արևելքի և արևմուտքի միջև։ Վերջին երկուսը հոգևոր բախումներ են արևելքի ուղղափառ կաթոլիկների և արևմուտքի հռոմեակաթոլիկների միջև։ Վեցերորդ և վերջին դաշնագրային ամուսնությունը կներառի Նիկիական հավատո հանգանակի շուրջ պայքարի խորհրդաբանությունը, դրանում կներգրավվի Լևոն անունով մի պապ, և այն ի վերջո կհաստատի եկեղեցու և պետության միավորման հռոմեակաթոլիկ ըմբռնումը, որը մերժում է արևելյան ուղղափառների որդեգրած «կեսարապապությունը», ըստ որի՝ աշխարհիկ իշխանությունը գերակա իշխանություն է եկեղեցու նկատմամբ։
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
«Բայց ի՞նչ է “գազանի համար ստեղծված պատկերը”, և ինչպե՞ս է այն ձևավորվելու։ Պատկերը ստեղծում է երկեղջյուր գազանը, և այն գազանի համար ստեղծված պատկեր է։ Այն կոչվում է նաև գազանի պատկեր։ Ուստի իմանալու համար, թե ինչպիսին է պատկերը և ինչպես է այն ձևավորվելու, մենք պետք է ուսումնասիրենք հենց գազանի՝ պապականության բնորոշ հատկանիշները։
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
«Երբ վաղ շրջանի եկեղեցին ապականվեց՝ հեռանալով Ավետարանի պարզությունից և ընդունելով հեթանոսական ծեսերն ու սովորույթները, նա կորցրեց Աստծո Հոգին և զորությունը, և ժողովրդի խիղճը վերահսկելու համար հայցեց աշխարհիկ իշխանության աջակցությունը։ Արդյունքը եղավ պապականությունը՝ մի եկեղեցի, որը վերահսկում էր պետական իշխանությունը և այն գործադրում իր սեփական նպատակներն առաջ տանելու, հատկապես՝ “հերետիկոսությունը” պատժելու համար։ Որպեսզի Միացյալ Նահանգները ստեղծի գազանի պատկերը, կրոնական իշխանությունը պետք է այն աստիճան վերահսկի քաղաքացիական կառավարությանը, որ պետական իշխանությունը ևս գործադրվի եկեղեցու կողմից՝ իր սեփական նպատակներն իրագործելու համար»։ Մեծ պայքարը, 443։
Caesaropapism and filioque represent the two primary differences between the western and eastern Catholics. One is an argument over civil authority; the other is a theological argument over whether the Holy Spirit “proceeds” from the Father alone or the Holy Spirit proceeds from both the Father and Son. The Roman Catholic church believes the Holy Spirit proceeds from both, and the eastern church rejects “filioque,” arguing against the addition that the Holy Spirit proceeds from Christ. The theory of filioque was slowly added to the original Creed that was produced at the council of Nicaea in 325, four years after the first Sunday law, and one year after Constantine defeated Licinius to become the sole ruler of the empire of Rome. The original Creed did not include the issue of “filioque” that would ultimately become one of two major reasons the eastern and western Catholic churches separated.
Կեսարապապականությունը և «ֆիլիոքվեն» արևմտյան և արևելյան կաթոլիկների միջև եղած երկու հիմնական տարբերություններն են։ Դրանցից մեկը աշխարհիկ իշխանության շուրջ վեճ է, իսկ մյուսը՝ աստվածաբանական վեճ այն մասին, թե Սուրբ Հոգին «բխում» է միայն Հորի՞ց, թե՞ և՛ Հորից, և՛ Որդուց։ Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին հավատում է, որ Սուրբ Հոգին բխում է երկուսից էլ, իսկ արևելյան եկեղեցին մերժում է «ֆիլիոքվեն»՝ առարկելով այն հավելման դեմ, ըստ որի՝ Սուրբ Հոգին բխում է Քրիստոսից։ Ֆիլիոքվեի տեսությունն աստիճանաբար ավելացվեց սկզբնական Հավատամքին, որը կազմվել էր Նիկիայի ժողովում 325 թվականին՝ կիրակիի մասին առաջին օրենքի ընդունումից չորս տարի անց և մեկ տարի այն բանից հետո, երբ Կոստանդինոսը պարտության մատնեց Լիկինիոսին՝ դառնալով Հռոմեական կայսրության միանձնյա տիրակալը։ Սկզբնական Հավատամքում ներառված չէր «ֆիլիոքվեի» հարցը, որն ի վերջո դառնալու էր արևելյան և արևմտյան կաթոլիկ եկեղեցիների բաժանման երկու գլխավոր պատճառներից մեկը։
At the Council of Constantinople in 381, the Nicene Creed was expanded into what became known as the Nicene-Constantinopolitan Creed. The expanded statement concerning the Holy Spirit included the words “who proceeds from the Father.” This remains the form of the Creed used by the Eastern Orthodox churches, without the later addition of the filioque. Fifty years later, at the Council of Ephesus in 431, the faith established at Nicaea in 325 was reaffirmed, and the council prohibited the introduction of a different faith in place of the Nicene confession. This prohibition has been used by the Eastern Church as an argument against adding the filioque to the Creed. At the Third Council of Toledo in 589, the filioque appeared in the Latin form of the Creed used in Spain. Its use was associated with opposition to Arianism among the Visigoths, emphasizing the full divinity of the Son. The Third Council of Toledo is therefore widely recognized as an important early milestone in the incorporation of the filioque into the Western Creed.
381 թվականին Կոստանդնուպոլսի ժողովում Նիկիական հավատո հանգանակն ընդլայնվեց և հայտնի դարձավ որպես Նիկեա-Կոստանդնուպոլսյան հավատո հանգանակ։ Սուրբ Հոգու վերաբերյալ ընդլայնված ձևակերպումը ներառում էր «որ Հորից է բխում» բառերը։ Հանգանակի հենց այս ձևն է շարունակում գործածվել արևելյան ուղղափառ եկեղեցիներում՝ առանց հետագայում ավելացված filioque-ի։ Հիսուն տարի անց՝ 431 թվականին, Եփեսոսի ժողովում վերահաստատվեց 325 թվականին Նիկեայում հաստատված հավատքը, և ժողովն արգելեց Նիկիական դավանության փոխարեն այլ հավատքի ներմուծումը։ Այս արգելքն Արևելյան եկեղեցին օգտագործել է որպես փաստարկ՝ Հանգանակում filioque-ի ավելացման դեմ։ 589 թվականին Տոլեդոյի երրորդ ժողովում filioque-ն հայտնվեց Իսպանիայում գործածվող Հանգանակի լատիներեն տարբերակում։ Դրա գործածությունը կապված էր վեստգոթերի շրջանում արիոսականության դեմ պայքարի հետ և ընդգծում էր Որդու լիակատար աստվածությունը։ Ուստի Տոլեդոյի երրորդ ժողովը լայնորեն ճանաչվում է որպես արևմտյան Հանգանակում filioque-ի ներառման վաղ շրջանի կարևոր հանգրվան։
In the 8th and 9th centuries, the filioque became standard in the churches under Charlemagne and the Carolingians. It was defended at Western synods and gradually accepted across Latin Europe outside Rome. The East became aware of the addition and began to object.
8-րդ և 9-րդ դարերում ֆիլիոքվեն դարձավ ընդունված ձևակերպում Կառլոս Մեծի և Կարոլինգների իշխանության ներքո գտնվող եկեղեցիներում։ Այն պաշտպանվում էր արևմտյան եկեղեցաժողովներում և աստիճանաբար ընդունվեց Հռոմից դուրս գտնվող ամբողջ լատինական Եվրոպայում։ Արևելքը տեղեկացավ այդ հավելման մասին և սկսեց առարկել դրա դեմ։
In 1014, Pope Benedict VIII officially introduced the Creed with the filioque into the Mass at Rome. This is the point at which the filioque became standard in the Roman liturgy. It is often treated as the decisive Western step. In 1054, the mutual excommunications of the Great Schism took place, and the filioque was one of the major theological issues already dividing East and West.
1014 թվականին Բենեդիկտոս VIII պապը Հռոմի պատարագի մեջ պաշտոնապես ներմուծեց «ֆիլիոքվե» հավելումով Հավատո հանգանակը։ Հենց այդ պահից «ֆիլիոքվեն» դարձավ հռոմեական ծիսակարգի ընդունված բաղադրիչ։ Սա հաճախ դիտվում է որպես Արևմուտքի վճռորոշ քայլը։ 1054 թվականին տեղի ունեցան Մեծ պառակտման փոխադարձ բանադրանքները, իսկ «ֆիլիոքվեն» այն հիմնական աստվածաբանական հարցերից մեկն էր, որոնք արդեն իսկ բաժանում էին Արևելքն ու Արևմուտքը։
At the Council of Florence in 1438/39, the Roman Church reaffirmed the filioque and papal supremacy. The emperor of the east, John Paleologos, attended that council. Paleologos was the elder brother and predecessor of Constantine the eleventh, who fulfilled the one-hundred-and-fifty-year prophecy that ended on July 27, 1449. At the council of 1438/39, Emperor John Paleologos sought military and economic support against the Ottomans, and in so doing accepted the Roman Catholic position of filioque and papal supremacy. When he and the Greek entourage returned to Constantinople, the eastern church rejected the agreement. Currently the Roman Catholic Church and most apostate Protestant churches retain the filioque, and the Eastern Orthodox Church rejects it.
1438/39 թթ. Ֆլորենցիայի ժողովում Հռոմի եկեղեցին վերահաստատեց ֆիլիոքվեի դրույթը և պապական գերիշխանությունը։ Արևելքի կայսր Հովհաննես Պալեոլոգոսը ներկա էր այդ ժողովին։ Պալեոլոգոսը Կոստանդին Տասնմեկերորդի ավագ եղբայրն ու նախորդն էր. վերջինս ի կատար ածեց հարյուր հիսուն տարվա մարգարեությունը, որի ժամկետն ավարտվեց 1449 թվականի հուլիսի 27-ին։ 1438/39 թթ. ժողովում կայսր Հովհաննես Պալեոլոգոսը ձգտում էր ռազմական և տնտեսական աջակցություն ստանալ օսմանցիների դեմ և այդ նպատակով ընդունեց ֆիլիոքվեի ու պապական գերիշխանության հարցերում Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու դիրքորոշումը։ Երբ նա իր հույն շքախմբի հետ վերադարձավ Կոստանդնուպոլիս, Արևելյան եկեղեցին մերժեց համաձայնությունը։ Ներկայումս Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին և հավատուրաց բողոքական եկեղեցիների մեծ մասը պահպանում են ֆիլիոքվեի դրույթը, իսկ Արևելյան ուղղափառ եկեղեցին մերժում է այն։
In 325, the Council of Nicaea was called and attended by Constantine the Great, the symbol of the Pergamos church of compromise. In the seventeen years from the Edict of Milan unto the prophetic division of the empire in 330, the Nicene Creed was adopted.
325 թվականին Կոստանդին Մեծը՝ փոխզիջումների գնացող Պերգամոնի եկեղեցու խորհրդանիշը, հրավիրեց Նիկիայի ժողովը և մասնակցեց դրան։ Միլանի հրովարտակից մինչև 330 թվականին կայսրության մարգարեական բաժանումն ընկած տասնյոթ տարիների ընթացքում ընդունվեց Նիկիական հավատո հանգանակը։
In 533, the Decree of Justinian was made, and the next year in 534, Justinian’s Code was introduced, and in 538 the third obstacle was overcome by the papal power when the Goths were driven from the city of Rome. Then at the Third Council of Orleans, a Sunday law was enacted.
533 թվականին արձակվեց Հուստինիանոսի հրամանագիրը, իսկ հաջորդ՝ 534 թվականին կիրառության մեջ դրվեց Հուստինիանոսի օրենսգիրքը, և 538 թվականին պապական իշխանությունը հաղթահարեց երրորդ խոչընդոտը, երբ գոթերը վտարվեցին Հռոմ քաղաքից։ Այնուհետև Օռլեանի երրորդ եկեղեցական ժողովում ընդունվեց կիրակնօրյա օրենք։
The period from 313 to 330 represents the broader alpha fractal of the 225 years of the church of Pergamos, while the period from 533 to 538 represents its omega fractal. The year 313 marks the Edict of Milan, and 225 years later, in 538, a Sunday law was put in place. Within the broader alpha history, the period from the Edict of 313 to the first pagan Sunday law of 321 aligns with the period from the Decree of 533 to the first papal Sunday law in 538. Pergamos provides three representations of a legal enactment that precedes and leads to a Sunday law. Pergamos also represents the “falling away first” set forth by Paul in his second letter to the Thessalonian church.
313-ից 330 թվականներն ընդգրկող ժամանակաշրջանը ներկայացնում է Պերգամոնի եկեղեցու 225-ամյա շրջանի ավելի ընդգրկուն ալֆա ֆրակտալը, իսկ 533-ից 538 թվականներն ընդգրկող ժամանակաշրջանը՝ դրա օմեգա ֆրակտալը։ 313 թվականը նշանավորվեց Միլանի հրովարտակով, իսկ 225 տարի անց՝ 538 թվականին, կիրակնօրյա օրենք սահմանվեց։ Ավելի ընդգրկուն ալֆա պատմության շրջանակում 313 թվականի հրովարտակից մինչև 321 թվականի առաջին հեթանոսական կիրակնօրյա օրենքն ընկած ժամանակաշրջանը համապատասխանում է 533 թվականի հրամանագրից մինչև 538 թվականի առաջին պապական կիրակնօրյա օրենքն ընկած ժամանակաշրջանին։ Պերգամոնը երեք պատկերով ներկայացնում է իրավական ակտի ընդունումը, որը նախորդում է կիրակնօրյա օրենքին և հանգեցնում դրան։ Պերգամոնը նաև ներկայացնում է «նախ տեղի ունենալիք հավատուրացությունը», որը Պողոսը նկարագրել է Թեսաղոնիկեի եկեղեցուն ուղղված իր երկրորդ նամակում։
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Թող ոչ ոք ձեզ ոչ մի կերպ չխաբի, որովհետև այն օրը չի գա, եթե նախ հավատուրացությունը չլինի, և չհայտնվի մեղքի մարդը՝ կորստյան որդին, որը հակառակվում է և իրեն վեր է դասում այն ամենից, ինչ Աստված է կոչվում կամ պաշտամունքի առարկա է, այնպես որ նա իբրև Աստված նստում է Աստծու տաճարում՝ ցույց տալով, թե ինքն Աստված է։ 2 Թեսաղոնիկեցիներին 2:3, 4։
The falling away that preceded the revealing of the pope of Rome as the man of sin is represented by the church of Pergamos. According to Paul, to misunderstand this truth is to believe a lie, and in consequence of believing the lie, all who do so will receive strong delusion (2 Thessalonians 2:10–12). The strong delusion corresponds to the judgment of the covenant people and the land where the covenant people were raised up. For the Laodicean Seventh-day Adventist church, the strong delusion is represented by their rejection of William Miller’s understanding that “the daily” in the book of Daniel is paganism in general, and more specifically, that it represented pagan Rome. For the United States, the strong delusion is not premised upon rejecting William Miller’s understanding of this passage, through which Miller came to understand that “the daily” was paganism. Rather, their delusion is based upon forgetting that the man of sin revealed after pagan Rome fell away was the papal power. Reagan typified that delusion when he forgot that he had known from childhood that the pope was the antichrist. When Reagan entered into the secret alliance with the mystery of iniquity in the 1980s, he typified the blindness that Donald Trump is understood in this prophetic application to repeat. Whether that blindness is willful or the result of misinformation, the prophetic interpretation presented here anticipates that Trump will repeat Reagan’s blindness and, according to Paul, receive strong delusion.
Հռոմի պապի՝ որպես մեղքի մարդու բացահայտվելուն նախորդած հավատուրացությունը խորհրդանշվում է Պերգամոնի եկեղեցով։ Ըստ Պողոսի՝ այս ճշմարտությունը սխալ հասկանալը նշանակում է հավատալ ստին, և ստին հավատալու հետևանքով բոլոր նրանք, ովքեր այդպես են վարվում, կենթարկվեն զորեղ մոլորության (Բ Թեսաղոնիկեցիներին 2:10–12)։ Զորեղ մոլորությունը համապատասխանում է ուխտի ժողովրդի և այն երկրի դատաստանին, որտեղ կազմավորվել էր ուխտի ժողովուրդը։ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների լաոդիկեական եկեղեցու պարագայում զորեղ մոլորությունն արտահայտվում է Ուիլյամ Միլլերի այն ըմբռնման մերժմամբ, ըստ որի՝ Դանիելի գրքի «հանապազօրյան» ընդհանուր առմամբ հեթանոսությունն է, իսկ ավելի մասնավոր իմաստով այն խորհրդանշում էր հեթանոսական Հռոմը։ Միացյալ Նահանգների պարագայում զորեղ մոլորությունը հիմնված չէ այս հատվածի վերաբերյալ Ուիլյամ Միլլերի ըմբռնումը մերժելու վրա. այս հատվածի միջոցով Միլլերը հասկացել էր, որ «հանապազօրյան» հեթանոսությունն է։ Փոխարենը՝ նրանց մոլորության հիմքում այն բանի մոռացությունն է, որ հեթանոսական Հռոմի անկումից հետո հայտնված մեղքի մարդը պապական իշխանությունն էր։ Ռեյգանն այդ մոլորության նախապատկերը դարձավ, երբ մոռացավ, որ մանկուց գիտեր, թե պապը նեռն է։ Երբ 1980-ական թվականներին Ռեյգանը գաղտնի դաշինք կնքեց անօրենության խորհրդի հետ, նա նախապատկերեց այն կուրությունը, որն այս մարգարեական կիրառության համաձայն պետք է կրկնի Դոնալդ Թրամփը։ Անկախ այն բանից՝ այդ կուրությունը միտումնավոր է, թե ապատեղեկատվության հետևանք, այստեղ ներկայացված մարգարեական մեկնաբանությունը կանխատեսում է, որ Թրամփը կկրկնի Ռեյգանի կուրությունը և, ըստ Պողոսի, կենթարկվի զորեղ մոլորության։
Pergamos represents the period of compromise and falling away that preceded the enthronement of the papacy. This history aligns prophetically with the final years of the United States, a period that began with Ronald Reagan’s presidency. Whether Pergamos is considered from the Edict of 313 unto the Sunday law of 538; or the alpha fractal of Pergamos from the Edict unto the first Sunday law in 321; or the omega fractal of Pergamos from 533 unto the Sunday law of 538, all three lines represent the prophetic structure of a siege.
Պերգամոնը ներկայացնում է պապականության գահակալմանը նախորդած փոխզիջումների և հավատուրացության ժամանակաշրջանը։ Այս պատմությունը մարգարեական առումով համապատասխանում է Միացյալ Նահանգների վերջին տարիներին՝ մի ժամանակաշրջանի, որն սկսվել է Ռոնալդ Ռեյգանի նախագահությամբ։ Անկախ այն բանից՝ դիտարկվում է Պերգամոնը՝ 313 թվականի հրովարտակից մինչև 538 թվականի կիրակնօրյա օրենքը, թե Պերգամոնի ալֆա ֆրակտալը՝ հրովարտակից մինչև 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքը, թե Պերգամոնի օմեգա ֆրակտալը՝ 533 թվականից մինչև 538 թվականի կիրակնօրյա օրենքը, երեք գծերն էլ ներկայացնում են պաշարման մարգարեական կառուցվածքը։
We will take up a siege in the next article.
Հաջորդ հոդվածում կանդրադառնանք մի պաշարման։