Եզեկիելի գրքի նախազգուշական պատգամի բուն էությունն արտահայտված է մ.թ.ա. 587 թվականին սկսված պաշարմամբ։ Այդ պաշարումը մեկուկես տարի անց՝ մ.թ.ա. 586 թվականին, հանգեցրեց Երուսաղեմի կործանմանը։ Մ.թ.ա. 587 թվականին սկսված պաշարումը մ.թ. 66 թվականին Կեստիոսի իրականացրած պաշարման նախապատկերն էր։ Մ.թ.ա. 586 թվականին Երուսաղեմի կործանումը մ.թ. 70 թվականին Երուսաղեմի պաշարման և կործանման նախապատկերն էր։
Ք. ա. 587 թվականը և 66 թվականը երկուսն էլ նշաններ էին։ Եզեկիելի կնոջ մահը նախանշում էր Երուսաղեմի կործանումը, իսկ տաճարի սրբազան տարածքում Հռոմի իշխանությունը ներկայացնող դրոշների տեղադրումը ոչ միայն փախուստի դիմելու նշանն էր, այլև խորհրդանշում էր գազանի դրոշմը, որն ի հայտ է գալիս կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Ե՛վ Եզեկիելի կինը, և՛ 66 թվականը նախանշում էին Երուսաղեմի կործանումը, որը կիրակնօրյա օրենքն է՝ գազանի դրոշմը։
Եզեկիելի պաշարումը խորհրդանշում էր կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ Աստծու ժողովրդի գերեվարվելը, իսկ 66 թվականը՝ գազանի դրոշմից խուսափելը։ Եզեկիելի կինը խորհրդանշում էր ադվենտիզմի հիմար կույսերի գերությունը, իսկ 66 թվականին փախուստի դիմածները խորհրդանշում էին հենց նույն ճգնաժամում գտնվող իմաստուն կույսերին։ Իմաստուն կույսերը, որոնք փախուստի դիմեցին 66 թվականին, հասկացել էին նշանը դեռևս հռոմեական ռազմադրոշի կանգնեցումից առաջ։
Հռոմեական ռազմադրոշը խորհրդանշում է գազանի դրոշմը, և տասը կույսերի առակում դուռը փակվում է հենց այդ կետում։ 70 թվականին Երուսաղեմի կործանումը նույնպես խորհրդանշում է կիրակնօրյա օրենքը։ 66 թվականը խորհրդանշում է երրորդ հրեշտակի նախազգուշացումը։ Այդ նախազգուշացումը 66 թվականին սկսում է ուժգնանալ՝ վերածվելով բարձրաձայն աղաղակի։ 66-ից 70 թվականների ժամանակահատվածը համապատասխանում է գազանի պատկերի ձևավորման ժամանակահատվածին, և այդ ժամանակահատվածը սկսվում և ավարտվում է կիրակնօրյա օրենքով։ 66 թվականն այդ ժամանակահատվածի ալֆան է և, հետևաբար, նախապատկերը, իսկ 70 թվականը, լինելով օմեգան, կիրակնօրյա օրենքն է՝ որպես նախապատկերի իրականացում։ 66 թվականը ստվերն է, իսկ 70 թվականը՝ բուն իրականությունը։ Եկեղեցու համար դուռը փակվում է 66 թվականի ալֆա հանգրվանում, իսկ ազգի համար դուռը փակվում է 70 թվականի օմեգա հանգրվանում։
66 թվականի նախազգուշական նշանը մատնանշում է պաշարման սկիզբը և այն պահը, երբ ադվենտիստների համար արդեն չափազանց ուշ է նախապատրաստվել կիրակնօրյա օրենքի առաջիկա պարտադրմանը, որը տեղի է ունենալու 70 թվականին Երուսաղեմի կործանման ժամանակ։ Կնիքը դրոշմվում է պաշարման ժամանակ, սակայն այն տեսնում են միայն հրեշտակները, իսկ Երուսաղեմի կործանումը կիրակնօրյա օրենքն է, որի ժամանակ կնիքը տեսանելի է աշխարհին։
Կնիքը դրվում է պաշարման ժամանակ, սակայն այդ պահին այն տեսանելի է միայն հրեշտակներին։
«Ի՞նչ է կենդանի Աստծո կնիքը, որը դրվում է նրա ժողովրդի ճակատներին։ Դա մի նշան է, որը կարող են կարդալ հրեշտակները, ոչ թե մարդկային աչքերը, քանի որ կործանիչ հրեշտակը պետք է տեսնի փրկագնման այս նշանը։ Բանական միտքը Տիրոջ որդեգրած որդիների և դուստրերի մեջ տեսել է Գողգոթայի խաչի նշանը։ Աստծո օրենքի խախտման մեղքը վերցված է։ Նրանք կրում են հարսանեկան հանդերձը և հնազանդ ու հավատարիմ են Աստծո բոլոր պատվիրաններին»։ Ավետարանի լրաբեր, 1902 թ. հունիսի 11։
Կիրակնօրյա օրենքի ընդունման ժամանակ դրոշը բարձրացվում է, և այնուհետև ողջ աշխարհը տեսնում է նրանց, ովքեր կնքվել են։
«Սուրբ Հոգու գործն է աշխարհին հանդիմանել մեղքի, արդարության և դատաստանի համար։ Աշխարհը կարող է նախազգուշացվել միայն այն ժամանակ, երբ տեսնի, որ ճշմարտությանը հավատացողները սրբագործված են ճշմարտությամբ, գործում են բարձր ու սուրբ սկզբունքներով և բարձր ու վեհ կերպով ցույց են տալիս սահմանագիծը նրանց միջև, ովքեր պահում են Աստծո պատվիրանները, և նրանց, ովքեր դրանք ոտնահարում են։ Հոգու միջոցով սրբագործումն ակնհայտ է դարձնում տարբերությունը Աստծո կնիքն ունեցողների և կեղծ հանգստյան օր պահողների միջև։ Երբ փորձությունը գա, հստակ կերևա, թե ինչ է գազանի դրոշմը։ Դա կիրակի օրը պահելն է։ Նրանք, ովքեր ճշմարտությունը լսելուց հետո շարունակում են այս օրը սուրբ համարել, կրում են մեղքի մարդու ստորագրությունը, որը մտադրվել էր փոխել ժամանակներն ու օրենքները»։ «Աստվածաշնչյան ուսումնական դպրոց», 1903 թ. դեկտեմբերի 1։
Երուսաղեմի կործանման ժամանակ, այսինքն՝ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, բարձրացվում է դրոշը, և յոթերորդ օրը երկրպագություն մատուցողների ու առաջին օրը երկրպագություն մատուցողների միջև տարբերությունը հայտնվում է ողջ մարդկության ուշադրության կենտրոնում։ Կեստիոսի նշանը նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ գալիք կործանումը և միաժամանակ նախազգուշացնում դրա մասին։ 66 թվականը ներկայացնում է մի ժամանակաշրջան, որը տանում է դեպի Երուսաղեմի կործանմամբ խորհրդանշված կիրակնօրյա օրենքը։ Պաշարումից մինչև կիրակնօրյա օրենքը ձգվող ընթացքի կառուցվածքը նույնն է, ինչ Պերգամոնի եկեղեցու պատմությամբ ներկայացված երեք վկաների կառուցվածքը։
Մի նշան մատնանշում է պաշարման սկիզբը. այդ պաշարումն ընդգրկում է մինչև Երուսաղեմի կործանումն ընկած ժամանակահատվածը։ 321 և 538 թվականները համապատասխանում են Ք. ա. 586 թվականին և 70 թվականին։ Չորս տարեթվերն էլ խորհրդանշում են կիրակնօրյա մոտալուտ օրենքը։ 321 թվականի կիրակնօրյա օրենքին նախորդել էր 313 թվականի Միլանի հրովարտակը, իսկ 538 թվականի կիրակնօրյա օրենքին՝ 533 թվականի հրամանագիրը։ 313 և 533 թվականները համապատասխանում են 66 թվականին և Ք. ա. 587 թվականին։
«“Գազանի պատկերը” ներկայացնում է հավատուրաց բողոքականության այն ձևը, որը կձևավորվի, երբ բողոքական եկեղեցիները դիմեն քաղաքացիական իշխանության օգնությանը՝ իրենց դավանաբանական դրույթները պարտադրելու համար։ “Գազանի դրոշմը” դեռևս պետք է սահմանել»։ Մեծ պայքարը, 445։
Ժամանակահատված և ժամանակակետ
Գազանի պատկերը և գազանի դրոշմը երկու փոխկապակցված, բայց տարբեր խորհրդանիշներ են։ Գազանի պատկերի ձևավորումը խորհրդանշում է որոշակի ժամանակահատված, իսկ գազանի դրոշմը՝ ժամանակի որոշակի պահ։ Պաշարումը խորհրդանշում է որոշակի ժամանակահատված, իսկ Երուսաղեմի կործանումը՝ ժամանակի որոշակի պահ։ Ներշնչանքն ընդգծեց այս տարբերությունը՝ նախախնամաբար կործանելով Երուսաղեմը 70 թվականին և մ.թ.ա. 586 թվականին՝ այդ տարիների միևնույն ամսվա միևնույն օրը։ Երուսաղեմի կործանումը, այն է՝ կիրակնօրյա օրենքը և գազանի դրոշմը, ժամանակի որոշակի պահ է։ Պաշարումը մի ժամանակահատված է, որը սկսվում է նշանով։ Այդ նշանը նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքը։
Եզեկիելի կնոջ՝ «նրա աչքերի ցանկալիի» մահը և Դանիել մարգարեի հիշատակած ավերածության պղծության վերաբերյալ Հիսուսի նախազգուշացումը ծառայում են որպես աստվածաշնչյան երկու վկաներ։ Միլանի հրովարտակն ու Հուստինիանոսի հրամանագիրը նույնպես պատմական նշաններ են, քանի որ երկուսն էլ նշանավորում են դեպի կիրակնօրյա օրենքը տանող միևնույն մարգարեական ժամանակաշրջանի սկիզբը։
Մատթեոս 24-ում Հիսուսի ներկայացրած նշանը պահանջում էր, որ նրանք, ովքեր պիտի փրկվեին, հասկանային նախազգուշացումը՝ նախքան դրա կատարումը։
Արդ, երբ տեսնեք սուրբ վայրում կանգնած ավերածության պղծությունը, որի մասին խոսել է Դանիել մարգարեն (ով կարդում է, թող հասկանա), այն ժամանակ Հրեաստանում գտնվողները թող փախչեն լեռները։ Ով տանիքի վրա է, թող ցած չիջնի՝ իր տնից որևէ բան վերցնելու։ Եվ ով դաշտում է, թող հետ չդառնա՝ իր հագուստները վերցնելու։ Մատթեոս 24:15–18։
Նոյ
Մատթեոսի 24-րդ գլխի նախազգուշական պատգամում Հիսուսը Երուսաղեմի կործանումը ներկայացրեց որպես աշխարհի վախճանի պատկերավոր օրինակ։ Նա նաև Իր երկրորդ գալուստին նախորդող պայմանները համեմատեց Նոյի օրերի հետ։ Այսպիսով՝ թե՛ Երուսաղեմի կործանումը, թե՛ Նոյի օրերի ջրհեղեղը աշխարհի վախճանի հետ կապված իրադարձությունների մարգարեական պատկերավոր օրինակներ են։
Բայց ինչպես Նոյի օրերին էր, այնպես էլ կլինի Մարդու Որդու գալուստը։ Որովհետև ինչպես ջրհեղեղից առաջ եղած օրերին ուտում և խմում էին, ամուսնանում և ամուսնացնում էին մինչև այն օրը, երբ Նոյը մտավ տապանը, և չիմացան, մինչև որ ջրհեղեղը եկավ և բոլորին տարավ, այնպես էլ կլինի Մարդու Որդու գալուստը։ Մատթեոս 24:37–39։
Պաշարման կառուցվածքը Նոյի օրերում ներկայացված է արդար Ղամեքի և Մաթուսաղայի մահվամբ։ Ղամեքը մահացավ ջրհեղեղից հինգ տարի առաջ, իսկ Մաթուսաղան՝ ջրհեղեղի տարում՝ դռան փակվելուց յոթ օր առաջ։ Ղամեքը մահացավ 777 տարեկան հասակում և այդպիսով ներկայացնում է յոթի նշանը՝ ջրհեղեղին նախորդող վերջին հինգ տարիների սկզբում։ Սկզբում առկա 777 թվի խորհրդանշական իմաստը ներկայացնում է պաշարման սկիզբը նշանավորող նշանը։ Պաշարման ժամանակահատվածի օմեգա թիվը՝ «7»-ը, Մաթուսաղայի մահվանը հաջորդող յոթ օրերն են, որոնց ընթացքում կենդանիները մտնում էին տապան։ Պաշարման ժամանակահատվածն այն ժամանակահատվածն է, երբ ձևավորվում է գազանի պատկերը, այն ժամանակահատվածը, որը գազանի դրոշմով հասնում է իր գագաթնակետին։ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ փակ դռան նախապատկերը տապանի փակ դուռն է։
Արդար Ղամեքի մահից մինչև Մաթուսաղայի մահն ընկած հինգ տարիները համապատասխանում են 1448 թվականից, երբ մահացավ Հովհաննես Պալեոլոգոսը, մինչև 1453 թվականը, երբ նրա եղբայրը մահացավ Կոստանդնուպոլսի հիսուներեքօրյա պաշարման ընթացքում, ընկած հնգամյա ժամանակաշրջանին։ Երկու ժամանակաշրջաններն էլ սկսվում և ավարտվում են կա՛մ հոր ու որդու, կա՛մ եղբայրների մահվամբ։ Երկու ժամանակաշրջաններն էլ հնգամյա են, և երբ վերջին Կոստանդինոսը մահացավ Կոստանդնուպոլսի պարիսպների վրա, նա համապատասխանում էր տապանի փակ դռանը, քանի որ Միացյալ Նահանգների համար փորձաշրջանն ավարտվում է, երբ նրանք քանդում են Սահմանադրության մեջ ամրագրված տարանջատման խորհրդանշական պատը։ Ճշմարտությունը հաստատվում է երկու կամ երեք վկաների վկայությամբ, և այս երկու գծերն էլ ունեն զուգահեռ սկիզբներ ու ավարտներ, ինչը Ալֆայի և Օմեգայի ստորագրությունն է։ Երկուսն էլ հինգ տարի են տևում։ Երկուսն էլ ավարտվում են կիրակնօրյա օրենքի շեշտադրմամբ։
Կոստանդնուպոլսի հնգամյա պատմությունն սկսվեց 1448 թվականին Հովհաննես VIII Պալեոլոգոսի մահով և ավարտվեց 1453 թվականին քաղաքի անկմամբ։ Իր եղբոր մահից հետո Կոստանդին XI-ը 1449 թվականին ժառանգեց բյուզանդական գահը, իսկ նրա գահ բարձրանալը մարգարեությունների միլլերական մեկնաբանության մեջ ավանդաբար կապվում է օսմանյան գերիշխանության ճանաչման հետ։ 1449 թվականի հուլիսի 27-ը նշանավորեց երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին։ Այդ հնգամյա պատմության ավարտին Կոստանդնուպոլիսն ընկավ հիսուներեքօրյա պաշարումից հետո, իսկ Կոստանդին XI-ը զոհվեց քաղաքը պաշտպանելիս։ Կոստանդնուպոլսի անկումը նշանավորեց Արևելյան Հռոմեական կայսրության վախճանը, որի զորքերը 627 թվականին Նինվեի ճակատամարտում հաղթել էին Պարսկաստանին՝ դրանով իսկ ամբողջացնելով հռոմեացիների վերաբերյալ Մուհամմադի կանխագուշակության հետ պատմական կապը։
Հովհաննես VIII Պալեոլոգոսը ռազմական օգնություն էր հայցում Արևմուտքից՝ առաջխաղացող օսմանյան թուրքերի դեմ պայքարելու համար։ Այն ստանալու նպատակով նա բյուզանդական պատվիրակության գլխավորությամբ մեկնեց Ֆլորենցիայի եկեղեցական ժողովին (1438–1439), որտեղ պաշտոնապես ընդունեց Արևելյան և Արևմտյան եկեղեցիների միությունը։ Համաձայնագիրը ներառում էր արևմտյան դավանաբանական ուսմունքների (մասնավորապես՝ Ֆիլիոքվեի և պապի առաջնության) ընդունումը, որոնք Արևելյան եկեղեցին վաղուց ի վեր մերժում էր։
Երբ նա վերադարձավ Կոստանդնուպոլիս, միությունը հանդիպեց բյուզանդական հոգևորականության, վանականների և ժողովրդի լայն դիմադրությանը։ Այն այդպես էլ գործնականում չիրագործվեց, իսկ Արևմուտքից ակնկալվող ռազմական օգնությունը չստացվեց։ Ֆլորենցիայի միության մերժումը մինչև 1453 թվականին քաղաքի անկումը մնաց պառակտման հիմնական աղբյուրներից մեկը։
Բոլոր մարգարեները վերջին օրերի մասին ավելի որոշակիորեն են խոսում, քան այն օրերի, որոնցում իրենք ապրել են, և նրանց գրվածքներում շարադրված այդ ամենը հենց այդ նույն վերջին օրերում ապրողներին խրատելու համար է։ Քույր Ուայթը «թագավորությունների վերելքն ու անկումը» մատնանշում է որպես մարգարեությունների ուսումնասիրության առանցքային թեմա։ Այս սկզբունքները հնագույն թագավորությունների անկումները ներկայացնում են որպես վերջին օրերում թագավորությունների անկման խորհրդանիշներ։ Ըմբռնման մի մակարդակում՝ այն հնգամյա ժամանակաշրջանին, որը նշանավորում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին ավարտված ժամանակային մարգարեության սկիզբը, նկարագրում էր այդ մարգարեության սկզբի պատճառն ու հետևանքը և նաև ավարտվեց 1453 թվականին հիսուներեքօրյա պաշարմամբ, նախորդել էր այն, որ թագավորության առաջնորդը Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցուց օգնություն էր հայցել՝ ուղղափառ և արևմտյան կաթոլիկ եկեղեցիները միմյանցից բաժանող երկու հիմնական վարդապետությունների ընդունման վրա հիմնված դաշինքի միջոցով։ Այդ ժողովը զուգահեռ է 325 թվականի Նիկիայի առաջին ժողովին, որը գումարել էր Կոստանդին Մեծը։
Հինգ տարիների սկզբում գտնվող ֆրակտալը մատնանշում է անկման շեմին գտնվող թագավորության քաղաքական առաջնորդի և Կաթոլիկ եկեղեցու միջև դաշինքը։ Այս առումով այն համապատասխանում է Կոստանդին Մեծին, որը 325 թվականին հրավիրեց առաջին ժողովը՝ արիոսականության կեղծ կրոնի դեմ պայքարելու համար, ինչպես որ Պալեոլոգոսն արեց՝ իսլամի կեղծ կրոնի դեմ պայքարելու համար։ Այդ հինգ տարիների ալֆա ֆրակտալում սկիզբ առավ Հայտնության իններորդ գլխի ժամանակային երրորդ մարգարեությունը։ Այնուհետև վերջում գտնվող ֆրակտալում նշվում է հիսուներեքօրյա պաշարումը։ Հինգ տարիների սկզբում՝ Ղամեքի մահվան պահին, առկա է այդ ժամանակաշրջանը բացող որոշակի պատմական դրվագ, քանի որ մարգարեաբար երկու Ղամեքների մահն էլ տեղադրվում է միևնույն ուղենիշում։
Կայենի տոհմի Ղամեքն ընդգծում է փորձաշրջանի ավարտն իր՝ յոթանասուն անգամ յոթապատիկ անեծքով, որը համարժեք է չորս հարյուր իննսուն տարվա։ Արդար Ղամեքի՝ 777 տարեկանում մահը, զուգակցվելով այն փաստի հետ, որ բաժանված թագավորության պատմության մեջ մարգարեների, քահանաների և թագավորների համար կան չորս հարյուր իննսունամյա երեք փորձաշրջաններ, խորհրդանշում է հաղթական եկեղեցու եռամաս կազմությունը։ Թե՛ մարգարեն, թե՛ քահանան, թե՛ թագավորը կնքված են։ Երկու Ղամեքների միջոցով փորձաշրջանի ավարտի կնքումն ու նշումը տապանի փակ դռան նախապատկերն են։ Վերջում ընկած ֆրակտալը յոթ օրերն են, որոնց ընթացքում կենդանիները բարձրանում են տապան։ Պաշարման սկիզբը նշան է, ուստի Նոյի հինգ տարիների ավարտին ընկած յոթօրյա ֆրակտալը սկսվում է նշանով։
«Նրանց փորձության ժամանակաշրջանը մոտենում էր իր ավարտին։ Աշխարհի անհավատ, ծաղրող բնակիչներին Աստծո աստվածային զորության հատուկ նշան էր տրվելու։ Նոյը հավատարմորեն հետևել էր Աստծո՝ իրեն տված հրահանգներին։ Տապանը կառուցվել էր ճիշտ այնպես, ինչպես Աստված պատվիրել էր։ Նա սննդի հսկայական պաշարներ էր ամբարել մարդու և կենդանիների համար։ Եվ երբ այս ամենն ավարտված էր, Աստված հավատարիմ Նոյին պատվիրեց. “Մտի՛ր տապան դու և քո ամբողջ ընտանիքը, որովհետև քեզ արդար եմ տեսել իմ առջև”։ Հրեշտակներ ուղարկվեցին՝ անտառից ու դաշտից հավաքելու Աստծո ստեղծած կենդանիներին։ Հրեշտակները գնում էին այդ կենդանիների առջևից, իսկ դրանք հետևում էին նրանց՝ երկու-երկու՝ արու և էգ, իսկ մաքուր կենդանիները՝ յոթ-յոթ։ Այս կենդանիները՝ ամենակատաղիներից մինչև ամենահեզ ու անվնասները, խաղաղ ու հանդիսավոր քայլերով մտնում էին տապան։ Երկինքը կարծես ծածկվել էր ամեն տեսակ թռչունների ամպով։ Դրանք թռչելով գալիս էին դեպի տապանը՝ երկու-երկու՝ արու և էգ, իսկ մաքուր թռչունները՝ յոթ-յոթ։ Աշխարհը զարմանքով էր դիտում այդ ամենը, ոմանք՝ վախով, բայց ապստամբությունից նրանք այնքան էին կարծրացել, որ Աստծո զորության այս ամենաակնառու դրսևորումը միայն ակնթարթային ազդեցություն ունեցավ նրանց վրա։ Յոթ օր շարունակ այս կենդանիները մտնում էին տապան, իսկ Նոյը նրանց տեղավորում էր իրենց համար պատրաստված տեղերում»։ Մարգարեության ոգին, հատոր 1, 71։
Տապանում ութ մարդ կար, որոնք հին աշխարհից անցան նոր աշխարհ՝ այդպիսով նախապատկերելով հարյուր քառասունչորս հազարին, որոնք այս երկրից կանցնեն նորոգված երկիր՝ առանց մահ ճաշակելու։ Որպես հարյուր քառասունչորս հազարի խորհրդանիշ՝ Նոյը նաև ներկայացնում էր երրորդ հրեշտակի պատգամը։ Ենովքը, որը երեք հարյուր տարի քայլեց Աստծու հետ և ապա վեր առնվեց, ներկայացնում է վերջին օրերի այն նույն մարդկանց, որոնց ներկայացնում էին Նոյի ընտանիքի ութ հոգիները։ Ութ հոգիները նախապատկերում են նրանց, ովքեր չեն մահանում, և Ենովքը, որը ներկայացնում էր հենց այդ նույն անձանց, չմահացավ։ Ենովքն առաջին հրեշտակն էր, որը նախապատկերում էր Ուիլյամ Միլլերին, որը նույնպես հռչակեց Քրիստոսի Երկրորդ գալուստը և դատաստանը։
Եվ Ադամից յոթերորդը՝ Ենովքը, նույնպես մարգարեացավ սրանց մասին՝ ասելով. «Ահա Տերը գալիս է իր բյուրավոր սրբերի հետ՝ բոլորի վրա դատաստան անելու և նրանց մեջ եղող բոլոր ամբարիշտներին հանդիմանելու իրենց բոլոր ամբարիշտ գործերի համար, որոնք նրանք ամբարշտությամբ գործեցին, և այն բոլոր խիստ խոսքերի համար, որ ամբարիշտ մեղավորները խոսեցին նրա դեմ»։ Հուդա 1:14, 15։
Ենովքը՝ որպես առաջին հրեշտակ, նախապատկերում էր Նոյին, որը երրորդ հրեշտակն էր։ Ենովքը՝ որպես առաջին հրեշտակ, ներկայացնում է վերջի ժամանակը, երբ գալիս է առաջին հրեշտակը։ Միլլերականների համար դա 1798 թվականն էր, իսկ հարյուր քառասունչորս հազարի համար՝ 1989 թվականը։ 1798 թվականին վերջի ժամանակը վրա հասավ Ղևտական գրքի քսանվեցերորդ գլխի յոթ ժամանակների ավարտին, իսկ 1989 թվականին վերջի ժամանակը վրա հասավ 1863 թվականի ապստամբությունից մինչև 1989 թվականին Խորհրդային Միության փլուզումն ընկած հարյուր քսանվեց տարիների ավարտին։ Յոթ ժամանակները, որոնք ներկայացնում են Ք. ա. 723 թվականից մինչև 1798 թվականն ընկած երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները, բաժանված են հազար երկու հարյուր վաթսուն տարվա երկու հավասար ժամանակաշրջանների։ Հազար երկու հարյուր վաթսուն տարին յոթ ժամանակների խորհրդանիշն է, իսկ հարյուր քսանվեցը հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների տասանորդն է, ուստի 1798 և 1989 թվականների վերջի երկու ժամանակներն էլ վրա հասան մի ժամանակաշրջանի ավարտին, որը ներկայացված է Ղևտական գրքի քսանվեցերորդ գլխի յոթ ժամանակներով։ Ենովքը՝ որպես առաջին հրեշտակի և վերջի ժամանակին հրեշտակի գալստյան խորհրդանիշ, Ադամից յոթերորդն էր։
Ենովքն առաջին հրեշտակն էր, իսկ Ղամեքը՝ երկրորդ հրեշտակը, քանի որ երկրորդ հրեշտակը միշտ կրկնակի դրսևորում ունի, և Սեթի տոհմից սերող Ղամեքը հակադրվում է Կայենի տոհմից սերող Ղամեքին։ Մաթուսաղան ներկայացնում է Կեսգիշերային աղաղակի պատգամը, որը միանում է Ղամեքի երկրորդ հրեշտակին և զորացնում նրան։ Ղամեքի մահը մատնանշում է պաշարման նշանը, քանի որ Ղամեքի մահը համապատասխանում է Եզեկիելի կնոջ մահվանը։ Եզեկիելի կնոջ նշանը նախանշում էր գալիք կիրակնօրյա օրենքը և դրան հաջորդող գերությունը։ Ղամեքի նշանը նրա 777-ամյա հասակն էր։ Նրա նշանը համապատասխանում է Եզեկիելի կնոջը և 66 թվականի Կեստիոսին։ Այդ նշանները համապատասխանում են 313 թվականի Միլանի հրովարտակի նշանին։ Ինչպես Եզեկիելն առանձնացվեց իր կնոջ մահվան ժամանակ, այնպես էլ 313 թվականի հրովարտակի նշանը Զմյուռնիայի արդար եկեղեցին բաժանեց Պերգամոնի անարդար եկեղեցուց։
Երկու դասերի բաժանումը նշանավորվում է պաշարման նշանի պահին։ Այդ բաժանումը պատկերվում է նաև երկու խմբերի միջոցով, որոնք ներկայացված են Ուոթերթաունի վրանով և այն վրանով, որտեղ Սամուել Սնոուն Էքսեթերի ճամբարային ժողովի վեց օրերի ընթացքում ներկայացրեց Կեսգիշերային աղաղակի ճշմարիտ պատգամը։ Էքսեթերի ճամբարային ժողովի վեց օրերին հաջորդեցին վաթսունվեց օրեր՝ մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին դռան փակվելը։ Սեթի տոհմից Ղամեքը պաշարման նշանը նշում է 777-ով, իսկ նրա զուգահեռը՝ Կայենի տոհմից Ղամեքը, իր նշանը՝ չորս հարյուր իննսուն տարվա փորձաշրջանով։ 66 թվականը ներկայացնում է պաշարման նշանը, որը նախորդում է կիրակնօրյա օրենքի հետ կապված կործանմանը, որի նախապատկերն է 70 թվականին Երուսաղեմի կործանումը։ Էքսեթերի վեց օրերը համապատասխանում են 66 թվականին, իսկ դռան փակմանը տանող վաթսունվեց օրերը համապատասխանում են պաշարման նշանի և 70 թվականի կործանման միջև ընկած ժամանակահատվածին՝ ներկայացնելով այն փորձաշրջանը, որն ավարտվում է դռան փակմամբ։
Պաշարման նշանի պահին այս տողերում խորհրդանշվում է 666 թիվը՝ ի հակադրություն Ղամեքի 777-ի։ Պաշարումը մարգարեական ժամանակահատված է, և Հիսուսը միշտ վերջը լուսաբանում է սկզբի միջոցով, ուստի արդար Ղամեքի կնիքը՝ անարդար Ղամեքի դրոշմի հետ միասին, մատնանշում է պաշարման սկզբում նշանադրվող կորսվածներին ու փրկվածներին՝ միաժամանակ մատնանշելով այն երկու դասերը, որոնք դրսևորվում են պաշարման ավարտին։ Բոլոր պաշարումները համընկնում են գազանի պատկերի ձևավորման հետ, որը տանում է դեպի գազանի դրոշմը և ավարտվում դրանով։
Այս հարցերի քննարկումը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։