Վերջին նախազգուշական պատգամը ներկայացված է Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունչորսերորդ համարում՝
Բայց արևելքից և հյուսիսից եկող լուրերը պիտի անհանգստացնեն նրան. ուստի նա մեծ ցասումով դուրս պիտի գա՝ շատերին կործանելու և իսպառ բնաջնջելու։ Դանիել 11:44։
Հյուսիսից եկող լուրերը խորհրդանշում են հյուսիսի թագավորի պատգամը։ Հյուսիսի ճշմարիտ թագավորը Քրիստոսն է, իսկ պապական իշխանությունը Քրիստոսի՝ որպես հյուսիսի ճշմարիտ թագավորի, երկրային կեղծ նմանակն է։ Երկրային կեղծ նմանակը Սատանայի ներկայացուցիչն է։
«Աշխարհիկ շահեր և պատիվներ ապահովելու համար եկեղեցին մղվեց փնտրելու երկրի մեծամեծների բարեհաճությունն ու աջակցությունը. և այդպիսով մերժելով Քրիստոսին՝ նա դրդվեց հպատակվելու Սատանայի ներկայացուցչին՝ Հռոմի եպիսկոպոսին»։ Մեծ պայքար, 50։
Սատանան ցանկացել է տապալել Աստծու երկու գահերն էլ և այդ ցանկությունն իրագործելու իր ապարդյուն փորձին ծառայեցնում է Հռոմի պապին։
Ինչպե՜ս ընկար երկնքից, ո՛վ Լյուցիֆեր, արշալույսի՛ որդի։ Ինչպե՜ս գետնին տապալվեցիր դու, որ թուլացնում էիր ազգերին։ Քանզի դու քո սրտում ասել էիր. «Երկինք կբարձրանամ, իմ գահը կբարձրացնեմ Աստծու աստղերից վեր. կնստեմ նաև ժողովի լեռան վրա՝ հյուսիսի ծայրամասերում։ Ամպերի բարձունքներից վեր կբարձրանամ. Բարձրյալին կնմանվեմ»։ Եսայիա 14:12–14։
Սատանայի ցանկությունն է բազմել Աստծու քաղաքական գահին, որի խորհրդանիշն են «Աստծու աստղերը»։ «Աստղերը» հրեշտակներն են։
Այն յոթ աստղերի խորհուրդը, որոնք տեսար իմ աջ ձեռքում, և յոթ ոսկե ճրագակալների խորհուրդը։ Յոթ աստղերը յոթ եկեղեցիների հրեշտակներն են, և այն յոթ ճրագակալները, որոնք տեսար, յոթ եկեղեցիներն են։ Հայտնություն 1:20։
Սատանան նաև ցանկանում է բազմել Աստծու կրոնական գահին, որը խորհրդանշում են «հյուսիսի ծայրերը»։
Իր դիրքով գեղեցիկ է, ողջ երկրի ուրախությունն է Սիոն լեռը՝ հյուսիսի կողմերում, մեծ Թագավորի քաղաքը։ Սաղմոսներ 48:2։
Սատանան զարգացրեց պապական իշխանությունը՝ փորձելով տապալել Աստծո թագավորությունը և Երկիր մոլորակը կառավարել որպես իր սեփական տիրույթ։
«Հեթանոսության և քրիստոնեության միջև այս փոխզիջումը հանգեցրեց “մեղքի մարդու” ձևավորմանը, որի մասին մարգարեության մեջ կանխասված էր, որ նա հակառակվելու է Աստծուն և իրեն Աստծուց վեր է բարձրացնելու։ Կեղծ կրոնի այդ վիթխարի համակարգը Սատանայի զորության գլուխգործոցն է՝ գահին բազմելու և երկիրն իր կամքի համաձայն կառավարելու նրա ջանքերի հուշարձանը»։ Մեծ պայքար, 50։
Քառասունչորսերորդ համարում հյուսիսից եկող «լուրերը» Սատանայի պատգամն ու նրա երկրային ներկայացուցչի՝ Երկիր մոլորակի վրա վերահսկողություն հաստատելու ջանքերն են։ Արևելքից եկող լուրերը աստվածաշնչյան մարգարեության «արևելյան քամու» պատգամն են։ «Արևելյան քամին» իսլամի՝ աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ հիշատակվող արևելքի զավակների, պատգամն է։ «Հայտնություն» գրքի յոթերորդ գլխի կնքող հրեշտակը ելնում է արևելքից, և հյուսիսի կեղծ թագավորի ու իսլամի երկակի պատգամը կնքման պատգամն է, որը հռչակվում է փորձաշրջանի ավարտից անմիջապես առաջ։
Եվ նա իր արքունական վրանները կխփի ծովերի միջև՝ փառավոր սուրբ լեռան վրա. սակայն կհասնի իր վախճանին, և ոչ ոք նրան չի օգնի։ Եվ այդ ժամանակ վեր կկենա Միքայելը՝ այն մեծ իշխանը, որ կանգնած է քո ժողովրդի որդիների համար. և կլինի նեղության ժամանակ, որպիսին չի եղել ազգի գոյությունից ի վեր մինչև այդ ժամանակը. և այդ ժամանակ քո ժողովուրդը կազատվի՝ ամեն ոք, ով գրված կգտնվի գրքում։ Դանիել 11:45, 12:1։
Վերջնական նախազգուշացման պատգամը երկակի պատգամ է, որը նախապատկերված է աստվածաշնչյան տարբեր հատվածներում, որոնցից յուրաքանչյուրն իր ուրույն վկայությունն է բերում վերջնական երկակի պատգամի խորհրդաբանության վերաբերյալ։ Արևելյան քամին հետաքրքրական է որպես այն երկու պատգամներից մեկը, որոնք կազմում են շնորհի ժամանակի ավարտից առաջ տրվող վերջնական նախազգուշացման պատգամը։ Իսլամը, քառասունչորսերորդ համարում հիշատակված՝ հյուսիսից եկող լուրերի առնչությամբ, խորհրդանշում է ներքին պատգամ, իսկ հյուսիսից եկող լուրերը խորհրդանշում են արտաքին պատգամ։ Սա հետաքրքրական է այն պատճառով, որ իսլամը 1844 թվականին միլլերականների հռչակած երկակի պատգամի մի մասն էր։ Միլլերականների պատմության մեջ իսլամն արտաքին պատգամ էր, իսկ քառասունչորսերորդ համարում այն ներքին պատգամ է։ Միլլերականների պատմության մեջ ներքին պատգամը 2,300 օրերն էին, որոնցով տասը կույսերի առակն ու դատաստանի սկիզբը համապատասխանեցվում էին միմյանց։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին իսլամն արտաքին պատգամ էր, իսկ 1844 թվականի օգոստոսի 12-ը ներքին պատգամ էր։ Օգոստոսի տասնմեկն ու տասներկուսը գումարելիս ստացվում է քսաներեք, իսկ քսաներեքը խորհրդանշում է միլլերականների պատմությունը, քանի որ դա Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի առաջին երկու հրեշտակների պատմությունն էր, իսկ քսաներեք թվի երեքը խորհրդանշում է երրորդ հրեշտակի պատգամը։ Առաջին երկու պատգամները նախորդում են երրորդին, ճիշտ այնպես, ինչպես քսաներեք թվի մեջ երկուսը նախորդում է երեքին։
Երրորդ հրեշտակը եկավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ առաջին և երկրորդ հրեշտակներն ավարտեցին իրենց գործունեությունը։ Նրանք իրենց գործունեությունն ավարտեցին այնտեղ, որտեղ ավարտվեցին 2300 օրերը՝ նշանավորելով մեռելների դատաստանի սկիզբը։ Մեռելների դատաստանը շարունակվեց մինչև 9/11-ը, երբ Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկակի պատգամն իջավ երկու ձայներով։
Երբ եկավ սեպտեմբերի 11-ը և կրկնվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը, իսլամը նշանավորեց վերջին անձրևի և հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման սկիզբը։ Հարյուր քառասունչորս հազարի համար արտաքին պատգամը Նեշվիլն է՝ որպես նշան այն բանի, որ գազանի պատկերի ձևավորումն սկսվել է։ Միլլերականների պատմության մեջ, երբ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին իսլամի վրա զսպանք դրվեց, դա արտաքին պատգամ էր։ Երբ սեպտեմբերի 11-ին իսլամն ազատ արձակվեց, իսլամը դարձավ ներքին պատգամ։ Արևելքից և հյուսիսից եկող լուրերը ներկայացնում են Հայտնության տասնութերորդ գլխի երկու ձայները։
Առաջին ձայնն ի կատար ածեց առաջին երեք համարները, իսկ չորրորդ համարի ձայնը ներկայացնում է Բաբելոնից դուրս գալու կոչը՝ այն բարձր աղաղակը, որը սկսվում է մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Առաջինից երրորդ համարները կատարվեցին, երբ Նյու Յորքի մեծ շենքերը փլուզվեցին Աստծո մի հպումով։
«Այժմ լուր է տարածվում, թե ես հայտարարել եմ, որ Նյու Յորքը մակընթացային ալիքով պիտի սրբվի-տարվի՞։ Ես երբեք այդպիսի բան չեմ ասել։ Նայելով այնտեղ հարկ առ հարկ վեր խոյացող հսկայական շենքերին՝ ես ասել եմ. “Ինչպիսի՜ սարսափելի տեսարաններ կլինեն, երբ Տերը վեր կենա՝ ահեղորեն ցնցելու երկիրը։ Այն ժամանակ կկատարվեն Հայտնության 18:1–3 համարների խոսքերը”։ Հայտնության ամբողջ տասնութերորդ գլուխը նախազգուշացում է այն մասին, թե ինչ է գալու երկրի վրա։ Բայց ես որևէ հատուկ լույս չունեմ այն մասին, թե ինչ է սպասվում Նյու Յորքին. միայն գիտեմ, որ մի օր այնտեղի հսկայական շենքերը կտապալվեն Աստծո զորության շրջող ու տապալող ներգործությամբ։ Ինձ տրված լույսից գիտեմ, որ աշխարհում կործանում կա։ Տիրոջ մեկ խոսքը, Նրա հզոր զորության մեկ հպումը, և այս վիթխարի կառույցները կփլվեն։ Կլինեն տեսարաններ, որոնց սարսափելիությունը մենք չենք կարող պատկերացնել»։ Ռևյու ընդ Հերալդ, 1906 թ. հուլիսի 5։
Առաջին երեք համարները ներկայացնում են իսլամի երրորդ վայի գալուստը։ 9/11-ը նշանավորում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման և վերջին անձրևի սկիզբը։ Կնքման պատգամը ներքին պատգամն է, իսկ չորրորդ համարում Բաբելոնից դուրս գալու կոչը՝ արտաքին պատգամը։ Առաջին երեք համարները ներկայացնում են եկեղեցու նկատմամբ դատաստանը, իսկ չորրորդ համարը նշանավորում է Աստծո ուխտի ժողովրդից դուրս գտնվողների դատաստանի գալուստը։
«Այսպիսով, աշխարհին նախազգուշացնելու վերջին աշխատանքում եկեղեցիներին երկու տարբեր կոչ է ուղղվում։ Երկրորդ հրեշտակի պատգամն է. “Ընկավ, ընկավ Բաբելոնը՝ այն մեծ քաղաքը, որովհետև իր պոռնկության բարկության գինուց խմեցրեց բոլոր ազգերին”։ Եվ երրորդ հրեշտակի պատգամի բարձր աղաղակի մեջ երկնքից լսվում է մի ձայն, որն ասում է. “Դո՛ւրս եկեք նրա միջից, իմ ժողովո՛ւրդ”»։ Ռևյու ընդ Հերալդ, 1892 թ. դեկտեմբերի 6։
Հայտնության տասնութերորդ գլխի այդ երկու ձայների նախապատկերները տաճարի՝ Քրիստոսի կատարած երկու մաքրումներն էին։
«Երբ Հիսուսը սկսեց Իր հրապարակային ծառայությունը, Նա Տաճարը մաքրեց սրբապղծությունից։ Նրա ծառայության վերջին գործերից էր Տաճարի երկրորդ մաքրումը։ Այդպես էլ աշխարհին նախազգուշացնելու վերջին գործում եկեղեցիներին երկու առանձին կոչ է ուղղվում։ Երկրորդ հրեշտակի պատգամն է. “Ընկավ, ընկավ Բաբելոնը՝ այն մեծ քաղաքը, որովհետև իր պոռնկության ցասման գինուց խմեցրեց բոլոր ազգերին” (Հայտնություն 14:8)։ Եվ երրորդ հրեշտակի պատգամի բարձր աղաղակի ժամանակ երկնքից մի ձայն է լսվում, որն ասում է. “Դո՛ւրս եկեք նրանից, իմ ժողովո՛ւրդ, որպեսզի մասնակից չլինեք նրա մեղքերին և չկրեք նրա պատուհասները։ Որովհետև նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստված հիշել է նրա անօրենությունները” (Հայտնություն 18:4, 5)»։ Ընտիր լուրեր, գիրք 2, 118։
Ելակետը
1838 թվականից մինչև 1840 թվականի օգոստոսի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում Ջոսայա Լիչը որոշեց Հայտնության իններորդ գլխի՝ երկրորդ հնգամսյա մարգարեական ժամանակաշրջանին հաջորդող 391 տարվա և տասնհինգ օրվա մարգարեության մեկնակետը։ Նրա բացահայտումը նրան հնարավորություն տվեց ճշգրտորեն կանխատեսել ոչ միայն տարին ու ամիսը, այլև ամսվա հենց այն օրը, երբ կանխատեսումն իրականանալու էր։ 1844 թվականի ապրիլի 19-ի առաջին հիասթափությունից հետո Սամուել Սնոուն բացահայտեց Դանիելի ութերորդ գլխի 2300 օրերի մեկնակետը։ Նրա բացահայտումը նրան հնարավորություն տվեց ճշգրտորեն կանխատեսել ոչ միայն տարին, այլև տարվա ամիսն ու օրը։ Լիչի՝ մեկնակետի բացահայտումը զորություն հաղորդեց առաջին հրեշտակի պատգամին, իսկ Սնոուի՝ մեկնակետի բացահայտումը զորություն հաղորդեց երկրորդ հրեշտակի պատգամին։
Առաջին և երկրորդ հրեշտակները ներկայացնում են միլլերական շարժումը՝ 1798 թվականից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, երբ մեծ հիասթափությունը նշանավորեց երրորդ հրեշտակի գալուստը։ Երրորդ հրեշտակի պատմության մեջ Հայտնության իններորդ գլխի հնգամսյա մարգարեության մեկնակետի բացահայտումը մատնանշում է այն պահը, երբ կեսգիշերային աղաղակի պատգամն ու իսլամը զորություն են հաղորդում պատգամին։ Երրորդ հրեշտակի վերջին նախազգուշացման մեկնակետի այս բացահայտումը ներառում է Լիչի և Սնոուի՝ նախապատկերային կերպով կատարած աշխատանքը։ Նեշվիլի պատգամը պետք է ուղղվի, և դրա ուղղումը տեղի է ունենում, երբ բացահայտվում է մեկնակետը։
Միլլերական պատմության մեջ հնգամսյա մարգարեության սկզբնակետը 1299 թվականի հուլիսի 27-ն էր, սակայն 2026 թվականին կատարված հայտնագործությունը Հայտնության գրքի իններորդ գլխում բացահայտում է երկրորդ՝ ավելի վաղ հնգամսյա մարգարեություն։ Այդ ըմբռնումը մեկտեղում է իններորդ գլխում ներկայացված ողջ պատմությունը և դրանով իսկ Նինվեի ճակատամարտը մատնանշում որպես այն բանալին, որը բացում է դեպի 632 թվականին սկսվող հնգամսյա ժամանակաշրջանը տանող մարգարեական պատմությունը։
627 թվականի Նինվեի ճակատամարտից հինգ տարի անց մահացավ Մուհամմադը։ Նրա մահը նշանավորեց առաջին հինգամսյա մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց 782 թվականին՝ իսլամի կողմից Արևելյան Հռոմի նվաստացմամբ։ Նինվեի «բանալուց» մինչև Մուհամմադի մահն ընկած հինգ տարիներին հաջորդեց Նինվեի ճակատամարտի երկու հակամարտող կողմերից մեկը եղած Պարսից տերության վախճանը։ Պարսկաստանի վերջը եկավ Մուհամմադի մահից տասը տարի անց։ Այսպիսով, Նինվեի ճակատամարտի՝ իսլամի մորեխներին ազատ արձակած «բանալուն» հինգ տարի անց հաջորդեց Մուհամմադի մահը, որը նշանավորեց հինգամսյա մարգարեության սկիզբը։ Ապա՝ Մուհամմադի մահից տասը տարի անց, Պարսկաստանն ընկավ։ Այսպիսով, Նինվեի բանալին պտտելուց հետո սկսվեց հինգ տարվա ժամանակաշրջան, որին հաջորդեց տասը տարվա ժամանակաշրջան։
Հինգի և տասի խորհրդանշական փոխհարաբերությունը հնգամսյա մարգարեության «բանալին» է։ Մարգարեության հենց այդ առաջին խորհրդանշական հինգի և տասի մեջ է սկիզբ առնում տվյալ գլխի «երկու» հնգամսյա մարգարեություններից առաջինը։ Հինգ ամիսը նշանակում է հարյուր հիսուն օր։ Առաջին հնգամսյա մարգարեությունը հինգերորդ համարում է, իսկ երկրորդը՝ տասներորդ համարում։ Երրորդ ժամանակային մարգարեությունը, որն ընդգրկում է երեք հարյուր իննսունմեկ տարի և տասնհինգ օր, տասնհինգերորդ համարում է։ Տասնհինգերորդ համարի երրորդ մարգարեությունը ներկայացվել է 1838 թվականին, իսկ 1840 թվականի օգոստոսից առաջ Լիչն արդեն բացահայտել էր մարգարեության սկզբնակետը։ Նա իր երկրորդ շարադրանքը հրապարակեց 1840 թվականի օգոստոսի 1-ին՝ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին մարգարեության կատարվելուց տասը օր առաջ։ Նա այդտեղ իր վերջին շարադրանքը հրապարակեց մարգարեության կատարումից տասը օր առաջ՝ մարգարեության վերջին տասնհինգ օրերի հինգերորդ օրը։
627 թվականի Նինվեի ճակատամարտից հինգ տարի անց մահացավ Մուհամմադը։ Նրա մահը նշանավորեց առաջին հնգամսյա մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց 782 թվականին՝ իսլամի կողմից Արևելյան Հռոմի նվաստացմամբ։ Նինվեի «բանալուց» մինչև Մուհամմադի մահը տևած հինգ տարիներին հաջորդեց պարսկական ռազմական հզորության վճռական պարտությունը 642 թվականի Նեհավենդի ճակատամարտում՝ Մուհամմադի մահից տասը տարի անց։ Այսպիսով, Նինվեի ճակատամարտի «բանալուն», որն արձակեց իսլամի մորեխներին, հինգ տարի անց հաջորդեց Մուհամմադի մահը, որը նշանավորեց հնգամսյա մարգարեության մեկնակետը։ Այնուհետև՝ Մուհամմադի մահից տասը տարի անց, պարսկական ռազմական հզորությունը վճռական պարտություն կրեց Նեհավենդում։ Այսպիսով, Նինվեի բանալին պտտելու պահից սկսվեց հնգամյա մի ժամանակահատված, որին հաջորդեց տասնամյա մի ժամանակահատված։
Առաջին և երկրորդ վայերի մասին մարգարեություններն իրենց ավարտին հասան 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին՝ Կոստանդնուպոլսում օսմանյան իշխանության սահմանափակմամբ, երբ այդ իրադարձության առնչությամբ լրացան Լիչի հինգ և տասը օրերը։ Այդ երեք հարյուր իննսունմեկ տարիները համապատասխանում են Եզեկիելի գրքի չորրորդ գլխի մարգարեությանը։ Այնտեղ Եզեկիելին պատվիրվեց երեք հարյուր իննսուն տարի պառկել ձախ կողքի վրա։ Նրան այդպես վարվելու հրահանգ տրվեց մի հատվածում, որը սկսվում է առաջին գլխի առաջին համարից։
Եվ եղավ այնպես, որ երեսուներորդ տարում՝ չորրորդ ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես Քոբար գետի մոտ՝ գերիների մեջ էի, երկինքները բացվեցին, և ես Աստծու տեսիլքներ տեսա։ Եզեկիել 1:1։
«Երեսուներորդ տարին» Հովսիայի թագավորության օրոք սկսված տասնյոթերորդ հոբելյանական շրջափուլի երեսուներորդ տարին է։ Չորրորդ ամսվա հինգերորդ օրը համապատասխանում էր 1844 թվականի հուլիսի 21-ին, որը միլլերականների՝ 1844 թվականի ապրիլի 19-ի հիասթափության և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի հիասթափության միջև ընկած սպասման ժամանակահատվածի ճշգրիտ միջնակետն էր։ Այդ օրը Սամուել Սնոուն առաջին անգամ գործածեց «ահա փեսան գալիս է» արտահայտությունը, երբ Բոստոնում ներկայացրեց կեսգիշերային աղաղակի ճշմարիտ պատգամը։ Միլլերականների պատմության այս միջնակետը մատնանշված է ներշնչմամբ։
«1844 թվականի ամռանը՝ այն ժամանակի, երբ սկզբում կարծում էին, թե ավարտվելու են 2300 օրերը, և նույն տարվա աշնան, մինչև որը, ինչպես հետագայում պարզվեց, ձգվում էին այդ օրերը, միջև ընկած ժամանակամիջոցի կեսին, պատգամը հռչակվեց Սուրբ Գրքի հենց այս խոսքերով. “Ահա՛ Փեսան գալիս է”»։ Մեծ պայքար, 398։
Այստեղ կարևորն առավելապես ժամանակի աստվածաշնչյան հաշվարկն է, քանի որ 17-րդ հոբելյանական շրջափուլի 30-րդ տարուց երեք հարյուր իննսուն տարի հետ հաշվելով՝ հասնում ենք թագավորության բաժանմանը՝ մ.թ.ա. 977 թվականին։ Այդ ժամանակ Իսրայելի Հերոբովամ թագավորի ապստամբությունն առիթ դարձավ Հովսիայի մասին այն մարգարեության համար, որն անհնազանդ մարգարեն հռչակեց 1 Թագավորներ 13-ում։ Երեմիայի գրքի առաջին գլխի երկրորդ համարում նշվում է, որ Երեմիան իր ծառայությունը սկսել է Հովսիա թագավորի գահակալության 13-րդ տարում։
Որին Տիրոջ խոսքը հասավ Ամոնի որդու՝ Հուդայի թագավոր Հովսիայի օրերին՝ նրա թագավորության տասներեքերորդ տարում։ Երեմիա 1:2։
Հովսիայի գահակալության տասներեքերորդ տարին մ.թ.ա. 627 թվականն էր՝ մ.թ.ա. 587 թվականի պաշարումից քառասուն տարի առաջ։ Այն քառասուն տարիները, որոնց ընթացքում Եզեկիելը Հուդայի համար պառկած էր իր աջ կողքի վրա, սկսվեցին այդ ժամանակ և ավարտվեցին պաշարման ժամանակ, երբ ավարտվեցին նաև այն երեք հարյուր իննսուն տարիները, որոնց ընթացքում նա պառկած էր իր ձախ կողքի վրա։ Երեք հարյուր իննսուն տարիների մեկնակետը մ.թ.ա. 977 թվականն էր, երբ Հովսիայի մասին մարգարեությունը հռչակվեց Իսրայելի հյուսիսային տասը ցեղերի Հերոբովամ թագավորի ապստամբության դեմ։ Հարավային ցեղի՝ Հուդայի ապստամբությունը ներկայացված է Երեմիայի ծառայությամբ, որը սկսվել էր պաշարումից քառասուն տարի առաջ։ Հովսիան խորհրդանշում է մ.թ.ա. 977 թվականից մինչև մ.թ.ա. 627 թվականն ընկած ժամանակաշրջանը, որը սկսվեց հյուսիսային տասը ցեղերի ալֆա ապստամբությամբ և ավարտվեց, երբ դրսևորվեց Հուդայի հարավային թագավորության օմեգա ապստամբությունը։ Մ.թ.ա. 977 թվականին սկսված երեք հարյուր իննսուն տարվա ժամանակահատվածը, որը պատկերվեց Եզեկիելի՝ իր ձախ կողքի վրա պառկելու միջոցով, պատմական և մարգարեական առումներով ճշգրիտ է՝ ժամանակի բացառական հաշվարկի համատեքստում։
Այնուամենայնիվ, Աստծու Խոսքում ներկայացված են ժամանակի հաշվարկի թե՛ բացառական, թե՛ ներառական եղանակները։ Երբ հենց նույն ժամանակահատվածը դիտարկում ենք ներառական հաշվարկով, պետք է ներառենք մ.թ.ա. 978 թվականը, քանի որ մարգարեության ավարտը տարվա կեսին է (1844 թվականի հուլիսի 21-ին)։ Հետևաբար, ներառական հաշվարկով տվյալ ժամանակահատվածը կազմում է ոչ թե երեք հարյուր իննսուն, այլ երեք հարյուր իննսունմեկ տարի։ 587 թվականին սկսված պաշարման մեկ ամբողջ հինգ տասնորդական տարվա հիման վրա ստացվում է ներառական հաշվարկով մի մարգարեություն, որը համարժեք է երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա, որին հաջորդում է «մեկ ամբողջ հինգ տասնորդական» տարի։ Եզեկիելի գրքի չորրորդ գլխում հիշատակված մեկ ամբողջ հինգ տասնորդական տարին, կամ տասնութ ամիսը, ներկայացված է հենց այն գլխում, որտեղ մատնանշվում է այն սկզբունքը, ըստ որի՝ մեկ օրը հավասար է մեկ տարվա։ Պաշարման մեկուկես տարին խորհրդանշական իմաստով ընկալվում է նաև որպես տասնհինգ օր։
Եզեկիելի պաշարման մեջ առկա է նույն թվային հաշվարկը, ինչ Հայտնություն 9:15-ի մարգարեության մեջ։ Հենց այդ պատմության մեջ հյուսիսից եկող լուրերը ներկայացված են Երուսաղեմի երկու կործանումներով։ Երկու դեպքում էլ Երուսաղեմը կործանեցին հյուսիսի թագավորները, որոնք նախապատկերում էին վերջին օրերի պապական իշխանությունը։ Արևելքից եկող լուրերը, որոնք ներկայացված են իսլամով, միանում են նույն պատմությանը, քանի որ Դանիել 11:44-ի արտաքին և ներքին պատգամները կազմում են երկակի պատգամ՝ ազդարարելով մարդկության փորձաշրջանի ավարտը։ Այդ պատգամն ի մի է բերվում, հենց որ բացվում է հնգամսյա մարգարեության թաքնված սկզբնակետի կնիքը։ Երբ այդ կնիքը բացվում է, առաջին հրեշտակի պատգամի զորացման գործում Լիչի կատարած աշխատանքը և երկրորդ հրեշտակի պատգամի զորացման գործում Սեմյուել Սնոուի կատարած աշխատանքը միավորվում են երրորդ հրեշտակի պատգամի զորացման գործում։
Նախորդ պատգամի՝ Լիչի և Սնոուի միջոցով ներկայացված ուղղումը նախապատկերում է 2020 թվականի հուլիսի 18-ի Նեշվիլի պատգամի այդ ուղղումը, իսկ մեկնակետի կնքազերծումը տեղի ունեցավ 2026 թվականին՝ 1989 թվականին կնքազերծված պատգամի՝ 1996 թվականին պաշտոնապես ձևակերպվելուց երեսուն տարի անց։
Այս մտքերի քննարկումը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։