A Word of Clarification
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Habakkuk's Two Tables 1 of 95
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry
Pambuka tumrap Rong Loh Habakuk lan Panguwuh Tengah Wengi
In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.
Ing seri iki, kita bakal nliti rong tabel Habakuk—Bagan 1843 lan 1850—sajroning wektu sing luwih dawa. Kita bakal miwiti kanthi mapanaké Midhnight Cry ing panggonané. Kaya sing wis kasebut, akèh saka pemaparan wiwitan iki bakal dadi tinjauan tumrap wong-wong sing wis akrab karo pesen iki, nanging awit kita lagi nyawisaké sawijining seri sing bisa disinaoni déning wong-wong sing durung wanuh karo pesen iki, kita kudu ngaturaké sawetara gagasan dhasar kanggo wong-wong mau. Kita bakal miwiti nganggo Midhnight Cry, kanthi mratélakaké sawijining aspek sing kapanggih ana ing wahyu pisanan Ellen White. Ayo kita maca paragraf kapisan saka Christian Experience and Teachings, kaca 57.
"It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."
Ora suwé sawisé lumampahé wektu ing taun 1844, aku kaparingan sesanti kabuka kang kapisan. Aku lagi ngunjungi Ibu Haines ing Portland, Maine, sawijining sadulur kekasih ana ing Kristus, kang atiné kaiket dadi siji karo atiku. Lima wong ing antarané aku, kabèh wanita, padha sujud ndedonga kanthi meneng ana ing altar kulawarga. Nalika aku padha ndedonga, pangwasané Gusti Allah tumeka marang aku kaya durung tau sadurungé.
These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.
Lima wanita iki, kang atiné kaiket raket karo Sister White, ora nentang pratandha apa waé saka pangwaosing Gusti Allah. Wigatiné, kabèh iku wanita, makili pasamuwan, lan cacahé ana lima, kang bisa dipirsani minangka limang prawan wicaksana. Iki mung sawijining pangamatan.
"I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."
Aku kados-kados kaubengi pepadhang lan saya munggah saya inggil saka bumi. Aku noleh arep nggoleki umat Advent ing donya, nanging ora bisa nemokake wong-wong mau, nalika ana swara ngandika marang aku, "Delengen maneh lan delengen rada luwih inggil." Mulané aku ngangkat mripatku lan weruh ana dalan kang lurus lan ciut, kabangun dhuwur ngungkuli donya. Ing dalan iki, umat Advent padha lumaku menyang kutha, kang dumunung ana ing pucuk pungkasaning dalan iku. Ana pepadhang padhang sumunar kang dipasang ana ing mburiné wong-wong mau, ing wiwitaning dalan, kang malaékat ngandhani marang aku menawa iku yaiku Panguwuh Tengah Wengi. Pepadhang iki madhangi sadawaning dalan lan maringi pepadhang tumrap sikilé supaya padha aja kesandhung. Menawa wong-wong mau tetep ngarahaké paningalé marang Gusti Yesus, kang ana pas ing ngarepé wong-wong mau, nuntun wong-wong mau menyang kutha, wong-wong mau padha slamet. Nanging ora suwé sawatara wong dadi kesel lan kandha menawa kutha iku isih adoh banget, lan wong-wong mau nyana wis kuduné padha wis lumebu ing kono sadurungé. Banjur Gusti Yesus bakal ngiyataké wong-wong mau kanthi ngangkat astané tengen kang mulya, lan saka astané metu pepadhang kang ngelambai ing sadhuwuring golongan Advent, lan wong-wong mau padha sesorak, "Alleluia!" Liyané kanthi sembrana nyelaki pepadhang kang ana ing mburiné wong-wong mau lan kandha menawa dudu Allah kang nuntun wong-wong mau metu nganti tekan adoh mengkono. Pepadhang kang ana ing mburiné wong-wong mau banjur mati, ninggalaké sikilé ana ing pepeteng kang sampurna, lan wong-wong mau kesandhung lan kelangan paningal marang tandha lan marang Gusti Yesus, banjur tiba saka dalan iku mudhun menyang donya peteng lan duraka kang ana ing ngisor.
William Miller and the Midnight Cry
William Miller lan Sesambate ing Tengah Wengi Ing pamarsudi reformasi kang gedhé ing abad kaping sanga welas, William Miller ngadeg minangka sawijining piranti kang pinilih déning Allah kanggo martakaké tekane Kristus kaping pindho. Kaya Yohanes Pambaptis, kang dadi pambuka dalan kanggo rawuhe Juruwilujeng ing rawuh-Né kang kapisan, mangkono uga Miller lan wong-wong kang gandhèng karo dhèwèké kapranatan kanggo ngumumaké cedhaking rawuhe Putraning Allah. Miller lan para mitrané ngupaya kanthi temen-temen lan kanthi pandonga nyelidiki Kitab Suci, supaya padha bisa ngertèni wektu kang kaandharaké ing pamedharan nubuatan. Wong-wong mau ndeleng ranté bebener kang sajak ora putus, nuntun langkah demi langkah, nganti tekan titik pungkasaning sajarah donya iki. Kanthi kaérangan kang ora ngenggoni rasa mangu, padha mirsani bukti yèn tekaning pungkasan samangsa wis cetha kaandharaké ing Sabdaning Allah. Nalika ing sajroning pamedharan nubuatan mau padha nemu bukti kang marakaké manah gumun yèn pungkasaning samubarang wis cedhak, dadi kuwajibané para wong kang ngakoni nresnani bebener supaya kanthi setya marakaké marang liyan bab apa kang padha pracaya wis cetha kaandharaké ing Kitab Suci. Miller ngrasa yèn Allah ngundang dhèwèké supaya ngetokaké marang wong akèh pepadhang kang wis katampanané. Kaya Elisa nalika dipangandikani ninggal sapi-sapiné lan nampa jubah pengangkatan kanggo pakaryan minangka nabi, mangkono uga William Miller katimbalan ninggal ladhang pakaryané lan mbukak marang wong akèh wewadi-wewadi karajaning Allah. Kanthi geter dhèwèké mlebu ing pakaryan iku, nuntun para pamirengé langkah demi langkah lumantar mangsa-mangsa nubuatan nganti tekan rawuhe Kristus kaping pindho. Saben usaha kang dilakoni marakaké dhèwèké éntuk kakuwatan lan wani, nalika ndeleng kapentingan kang amba kang kagugah déning pangandika-pangandikané. Miller namung kanthi panjaluk saka para saduluré, kang ing pangandika-pangandikané dhèwèké ngrungokaké swaraning Allah, gelem mbabar panyawangé marang wong umum. Nalika semana umur pitung puluh lima taun, lan ora lumrah migunakaké pangandika ing umum. Nanging wiwit wiwitan, dhèwèké kaparingan berkah kanthi cara kang nggumunaké ing pakaryan nylametaké jiwa-jiwa. Piwulangé kang kapisan dituruti déning sawijining kebangunan agama, kang ing sajroné, kajaba ana wong loro, kabèh kulawarga, cacahé telulas jiwa, padha mratobat. Panjenengané banjur kaprentahaké supaya ngandika ing papan liya, lan meh ing saben panggonan pakaryané nuntun tumuwuhing pakaryaning Allah. Wong-wong dosa padha katimbalan mratobat, wong Kristen kabangun supaya luwih consecrasi, lan para penganut deisme sarta wong-wong kafir katuntun ngakoni bebenering Kitab Suci lan agama Kristen. Paseksèné wong-wong kang ndhukung pakaryané mangkéné: “Ana sawijining golongan wong kang digayuh déning pengaruhé, kang ora gampang kakenan déning wong liya.” Piwucalané dimaksudaké kanggo nggugah pikiran umum marang prakara-prakara agung ing agama, lan kanggo mriksa kadonyan lan kesrakat jaman kang saya mundhak. Ing meh saben kutha, akèh-akèh, malah ing sawatara panggonan atusan, wong-wong dosa padha mratobat minangka asil saka piwucalané. Ing akèh panggonan, gréja-gréja Protestan saka meh kabèh golongan mbukak lawangé kanggo dhèwèké; lan undhangan kanggo ngandika lumrahé teka saka para pendhita saka warna-warna pasamuwan. Aturan kang ora owah tumrap dhèwèké yaiku ora nyambut gawé ing panggonan kang ora diundang, nanging sanadyan mangkono, ora suwé dhèwèké ketemun kapalang déning panjaluk supaya ngandika ing luwih saka separoning panggonan kang diundang. Akèh wong kang ora nyarujuki pamrayogané bab wektu sing pas tumrap rawuhe Kristus kaping pindho, nanging mèh kabèh padha yakin marang tekane kang mesthi lan cedhaking rawuh iku, sarta perlu anané siyaga. Ing sawatara kutha gedhé, pakaryané marakaké pangaruh kang nggumunaké. Para bakul omben-omben keras padha ninggal dagangané lan ndadèkaké toko-tokoné dadi papan pasamuwan; papan-papan dolanan judi dibubaraké; para penganut deisme, wong-wong kafir, para pamuja Universalist, malah wong-wong kang paling nistha, padha dibeneraké, sawatara saka antarané wis pirang-pirang taun ora mlebu ing omah pasamuwan. Pasamuwan-pasamuwan pandonga dianakaké déning warna-warna golongan, ing manéka pérangan kutha, mèh ing saben jam; para wong dagang padha nglumpuk nalika awan kanggo memuji lan ndedonga. Ora ana rasa bungah-bungah kang kelewihan, nanging ana rasa khidmat kang nguwasani pikirané wong-wong kabèh. Pakaryané, kaya pakaryan para Reformator jaman biyèn, luwih nggawa daya kanggo ngyakinaké pangerten lan nggugah ati nurani tinimbang mung kanggo nggerakaké rasa. Ing taun 1833 Miller nampa lisènsi kanggo martakaké saka Gréja Baptis, kang dhèwèké dadi anggotané. Sawatara gedhé para pendhita pasamuwané nyarujuki pakaryané, lan kanthi idin resmi saka wong-wong mau dhèwèké nerusaké nglakoni pakaryané. Panjenengané lumaku lan martakaké tanpa kendhat, sanadyan pakaryan pribadiné luwih akèh diwatesi ing New England lan Nagara-Nagara Tengah. Pirang-pirang taun kabèh biaya ditanggung saka kanthongé dhéwé, lan sanajan sawisé iku uga ora tau nampa cukup kanggo nutupi biaya lelungané menyang papan-papan kang ditimbali. Mangkono, pakaryané marang wong umum ora mung ora nggawa kauntungan kadonyan, nanging sethithik-sethithik malah ngentèkaké kagungané. Dhèwèké bapak kulawarga gedhé, nanging amarga kabèh padha irit lan sregep, petanèné cukup kanggo nyukupi uripé lan uripé para anaké. Ing taun 1833, rong taun sawisé Miller wiwit umum martakaké bukti-bukti rawuhe Kristus kang wis cedhak, pratandha pungkasan kang katuduhaké déning Sang Juru Slamet minangka tandha rawuh-Né kaping pindho katon. Gusti Yesus ngandika: “Lan lintang-lintang ing langit bakal padha runtuh” (Markus 13:25); lan Yohanes ing Wahyu, nalika nyawang sadurungé pemandangan-pemandangan kang bakal ngumumaké dina Allah, ngandika: “Lintang-lintang ing langit padha tiba ing bumi, kaya wit anjir ngguguraké woh-wohané kang isih mentah nalika diguncang déning angin gedhé” (Wahyu 6:13). Nubuatan iki kasampurnakaké kanthi nggumunaké lan cetha ana ing udan météor kang gedhé ing tanggal 13 November 1833. Iku pratélan lintang-lintang tiba kang paling amba lan paling nggumunaké kang tau kacathet; “kabèh cakrawala ing saindhenging Amérika Serikat, pirang-pirang jam lawasé, kebak obahing geni! Ora tau ana gejala langit kang wis dumadi ing nagara iki wiwit madegé, kang ditonton kanthi gumun kang mangkono déning sawijining golongan masyarakat, lan kanthi rasa wedi sarta kuwatir kang mangkono déning golongan liyané.” “Kaéndahané lan kaagungané kang nggumunaké isih kecanthing ana ing pikiran akèh wong.... Ora tau udan mili ing bumi luwih rapet ketimbang météor-météor iku menyang bumi; ing wetan, kulon, lor, lan kidul, padha waé. Cekaké, kabèh langit katon murub.... Pamedharan iku, kaya kang katrangaké ana ing jurnal Prof. Silliman, katon ing saindhenging Amérika Lor.... Wiwit jam loro wengi nganti padhangé awan cetha, sajroning langit kang tansah resik lan tanpa méga, ana tontonan bal geni kang padhangé nggegirisi kang terus tanpa kendhat lumangsung ing kabèh cakrawala.” “Ora ana basa kang bisa ngandharaké pantesing kaéndahaning pemandhangan kang nggumunaké iku; ... ora ana wong siji waé kang ora weruh kang bisa mbayangaké kaagungané kanthi pantes. Kayadéné kabèh lintang-lintang ing langit padha nglumpuk ing sak panggonan cedhak titik zenit, banjur bebarengan mlethek metu kanthi kacepetan kilat menyang saben penjuru cakrawala; nanging ora entèk-entèk—ewu-èwu cepet tumindak kaya-kaya diciptakaké kanggo papan iku.” “Kanthi sabda liya, ora bisa dibabaraké kajaba kaya wit anjir gedhé, nalika diguncang déning angin gedhé, ngguguraké woh-wohané kang isih mentah.”—Devens, American Progress; or, The Great Events of the Greatest Century, bab 28, alinéa 1-5. Ing New York Journal of Commerce tanggal 14 November 1833, metu sawijining tulisan dawa ngenani gejala kang nggumunaké iki. Mangkéné pangandikané: “Ora ana filsuf utawa sarjana, dak kira, kang tau nyritakaké utawa nyatet sawijining kajadian kaya kang katon wingi ésuk. Ana wolulas atus taun kepungkur sawijining nabi wis mratélakaké kanthi cetha, manawa kita gelem mangertèni lintang-lintang tiba ing tegesé ya pancèn tiba....” Mangkono kaandharaké pratandha-pratandha pungkasan rawuh-Né, bab kang Gusti Yesus ngandika marang para murid-Né: “Mengkono uga kowé, manawa weruh kabèh iki kelakon, sumurupaa yèn Panjenengané wis cedhak, ana ing ngarep lawang” (Matius 24:33). Sawisé pratandha-pratandha iki, Yohanes nyawang, minangka sawijining prakara gedhé sabanjuré kang bakal kelakon, langit mingker kaya gulungan kitab, déné bumi gonjang-ganjing, gunung-gunung lan pulo-pulo padha kapindhah saka papané, sarta wong-wong duraka kanthi wedi ngupaya mlayu saka ngarsané Putraning Manungsa. (Wahyu 6:12-17.) Akèh wong kang nyeksèni tibane lintang-lintang iku nganggep iku minangka tandha pengadilan kang bakal teka, “minangka sawijining pralambang kang nggegirisi, sawijining pratandha kang mesthi, sawijining tandha welas asih, tumrap dina kang gedhé lan nggegirisi iku.” Mangkono pikiraning wong-wong katuntun marang kaleksananing nubuatan, lan akèh wong kapengaruh kanggo nggatekaké pènget babagan rawuhe kaping pindho. Ing taun 1840, kelakoné nubuatan kang nggumunaké liyané narik kawigatèn akèh wong. Rong taun sadurungé, Josiah Litch, salah siji saka para pendhita utama kang martakaké rawuhe kaping pindho, nerbitaké sawijining panerangane Wahyu 9, kang mratélakaké tumibané Kakaisaran Ottoman. Miturut petungané, kuwasa iki bakal kagulingaké “ing taun 1840 M, ing sasi Agustus;” lan mung sawetara dina sadurungé kelakon, dhèwèké nulis: “Ngira yèn mangsa kapisan, 150 taun, kawiwitan kanthi pas sadurungé Deacozes munggah dhampar kanthi idin saka wong Turki, lan yèn 391 taun, limalas dina, kawiwitan ing pungkasan mangsa kapisan iku, mula bakal rampung tanggal 11 Agustus 1840, nalika kuwasa Ottoman ing Konstantinopel bisa diarep-arep bakal sirna. Lan iki, aku pracaya, bakal kabukten pancèn mangkono.” —Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, 1 Agustus 1840. Ing wektu kang wis ditemtokaké, Turki, lumantar para duta besare, nampa pangayoman saka kuwasa-kuwasa sekutu ing Éropah, lan kanthi mangkono nempataké awaké ana ing sangisoring panguwasané bangsa-bangsa Kristen. Kedadian mau ngleksanani ramalan iku kanthi pas. Nalika iki wis kawruhan, wong akèh dadi yakin marang beneré asas-asas tafsir nubuatan kang wis dianut déning Miller lan kanca-kancané, lan pakaryan Advent oleh dorongan kang nggumunaké. Wong-wong kang sinau lan duwé kalungguhan padha manunggal karo Miller, loro-loroné ing martakaké lan nerbitaké panyawangé, lan wiwit taun 1840 nganti 1844 pakaryan iku sumebar kanthi cepet. William Miller duwé peparing pikiran kang kuwat, dipradagangi déning pamikiran lan panaliten; lan dhèwèké nambahaké kawicaksananing swarga kanthi nyambungaké awaké karo Sumber Kawicaksanan. Panjenengané iku wong kang duwé aji, kang sipaté ora kena kajaba dipangaji lan diajeni ana ing ngendi waé yèn kasatyane watak lan kaunggulan moral oleh pangurmatan. Kanthi nggabungaké kabecikaning ati kang sejati karo andhap asor Kristen lan pangendhalian dhiri, dhèwèké ati-ati lan grapyak marang kabèh wong, siyap ngrungokaké liyan lan nimbang pasareyané. Tanpa semangat kang panas utawa gumedhé, dhèwèké nyoba kabèh teori lan piwulang nganggo Sabdaning Allah; lan penalarané kang waras lan kawruh Kitab Suci kang jero marakaké dhèwèké bisa mbantah kaluputan lan mbabar kasasran. Nanging, pakaryané ora nerus tanpa panentangan kang sengit. Kaya kang tumrap para Reformator jaman biyèn, bebener-bebener kang diwenehaké ora ditampani kanthi becik déning para guru agama kang kondhang. Amarga wong-wong iki ora bisa njaga pendiriané nganggo Kitab Suci, padha banjur ngungsi marang piwulang-piwulang lan tradhisi manungsa, lan marang pangandikané para bapak gréja. Nanging Sabdaning Allah dadi paseksi siji-sijiné kang ditrima déning para martakaké bebener advent. “Kitab Suci lan mung Kitab Suci” iku semboyané. Kurangé bantahan saka Kitab Suci déning para mungsuhé diganti déning cecawisan lan olok-olok. Wektu, sarana, lan bakat dipigunakaké kanggo ngina wong-wong kang kaluputan siji-sijiné yaiku yèn padha kanthi bungah ngentèn-entèni tekane Gustiné lan ngupaya urip suci ana ing ngarsané Allah sarta ngajak liyan supaya nyawisaké awak kanggo rawuh-Né. Kanthi tenanan ana pakaryan kanggo nyingkiraké pikiraning wong saka bab rawuhe Kristus kaping pindho. Sinau nubuatan, mliginé kang gegayutan karo rawuhe Kristus, digawé kaya dosa, sawijining prakara kang wong kudu isin yèn nyelidiki. Mangkono para pendhita kang kondhang ngrusak pracaya marang Sabdaning Allah. Piwulangé marakaké wong dadi wong ora pracaya, lan akèh wong njupuk kamardikan kanggo lumaku manut hawa-nepsuné kang ora mursid. Banjur para panggawé piala iku kabeh ngetrapaké kasalahané marang para Adventist. Nalika Miller nglumpukaké para pamireng kang pinter lan nggatekaké, swarané arang kasebut ing pasamuwan agama kajaba kanggo nyalahaké utawa nyawisaké bahan olok-olok. Wong-wong kang ora setya lan duraka dadi diwanti-wanti ing lumaku ala déning pangucap kang nyenyamah, guyonan kang asor lan nyenyamah, tumrap Panjenengané lan pakaryané. Wong tuwa kang rambuté wis putih, kang wis ninggal omah lan sabar nandhang kesrakat lelungan saka kutha menyang kutha, saka désa menyang désa, nyambut gawé tanpa kendhat kanggo nggawa pènget kang mulya marang jagad, diculakaké kanthi guyonan minangka fanatik, tukang ngapusi, lan wong gilaku. Cecawisan, goroh, lan rembugan nyenyamah kang diwutahaké marang dhèwèké ngundang paukuman murka, malah saka pers donya. “Nganggep prakara-prakara kang duwé gegayutan kang tanpa wates lan akibat-akibat kang nggegirisi kanthi entheng lan guyonan,” ujare para wong donya, “ora mung nglucu-lucu marang pangrasané para panyengkuyung lan para martakaké iku, nanging uga ngina dina pengadilan, nyenyamah déning Allah piyambak, lan ngina nggegirisiné pengadilan-Né.” Pangarsané pakaryan iki ora mung ngarahaké pengaruhe marang kelas donya waé, nanging uga marang gréja kang ngakoni. Kahanan gréja-gréja kang asale kadonyan, adhem, lan mati saka rohani wis saya suwé saya nggrantesi. Ing sawatara panulisané, Miller ngandika: “Ing pirang-pirang gréja gedhé ing nagara kita, meh kabèh ... lagi menjauh saka kabecikan apostolik, lan bali marang para ahli jinah, para penganut deisme, para Universalist, lan para Epicurean. Pirang-pirang wong ing antarane kita kang bakal gelem ngganti pandangané lan manut tata uripé para gréja saiki? Meh ora ana siji waé. Kaajagan, gawé dhéwé, kesombongan, srakah, hawa-nepsu, lan golèk popularitas saya nyebar ing antarané kita. Kabeh wong nulis lan omong ngalor-ngidul bab reformasi, nanging ora reformasi dhéwé. ... Ya, ‘amarga umat iki nyedhak marang Aku nganggo cangkemé, lan ngurmati Aku nganggo lambéné, nanging atiné adoh saka Aku, lan wediné marang Aku mung préntahé manungsa kang diwulangaké marang wong-wong mau.’” “Bodhoning rohani, kang wis marakaké pasamuwan-pasamuwan, uga nuwuhaké pangrasa nentang pesen iki kang saya nggumunaké. Satunggaling sebabé yaiku yèn pesen iki nyethakaké kahanané wong-wong iku kang sejati; iki dudu prakara kang nyenengaké. Kanyatan iki kasaksèkaké déning bebener.... Wong-wong mau padha ninggal Pangéran lan kabecikan apostolik, banjur bali marang gumunggunging dhiri lan roh kadonyan. Lan kaluputan gedhé iki dituduhaké ing pesen bab cedhaking rawuhe Kristus.” —Bliss, Memoirs of Wm. Miller, kc. 138, 139. Kaya dene Gréja ing jaman rasul nolak pesen saka swarga lumantar Paulus, kaya mangkono uga akèh-akèhé wong kang ngakoni dadi umat Allah ing jaman iku nolak pènget saka swarga; kaya wong Yahudi ing jaman rasul ngalang-alangi pasamuwan-pasamuwan dudu Yahudi saka ngrungokaké sabdané Paulus, mangkono uga gréja-gréja kang kondhang, kanthi ukuran kang gedhé, nundhung para peladèn Allah iki saka omah-omah ibadahé. Para anggotané disegah kanggo ngrungokaké paseksiné, lan wong-wong liya dilarang nyebut-nyebut pangarep-arep kang mulya bab rawuhe Kristus kaping pindho sanadyan ana ing rapat-rapat pasewakan pasamuwan. Dadi sawijining mangsa pacoban lan nyaring jiwa tumrap para wong kang nresnani Allah. Padha weruh yèn gréja wis nyingkur Gusti. Senadyan bébarengan ana ing antarané wong-wong kang paling nyata bukti yèn pangandikané asalé saka Allah, padha isih diiket déning sesambetan, paseduluran, lan rasa tresna marang pasamuwané; mula padha ragu-ragu mecah tali kang nyawiji mau. Nanging nalika weruh paseksi kang cetha lan ora isa dipunginakaken, yèn panguwasa pasamuwan ngalang-alangi nyinaoni nubuatan lan mungkasi wong supaya ora nampa kawruh bab pangandikané Allah, padha ngrasa yèn kasetyan marang Allah nglarang supaya padha manut. Wong-wong kang ngupaya ngalang-alangi paseksining Sabdaning Allah ora bisa dianggep dadi gréjaning Kristus, “tiyang punika tugu sarta dhasar bebener.” Mula wong-wong mau ngrasa yèn padha kabeneraké yèn misah saka pasamuwan-pasamuwan sadurungé. Ing mangsa panas taun 1844, kira-kira sèket èwu wong metu saka pasamuwan-pasamuwan iku. Ing wektu iku, ana owah-owahan kang cetha katon ana ing akèh-akèhé gréja ing saindhenging Amérika Sarékat. Wis pirang-pirang taun ana kesesuaian kang sethithik-sethithik nanging saya tambah gedhé karo pakulinan lan adat kadonyan, lan akibaté ana undhak-undhakan urip rohani; nanging ing taun iku katon bukti-bukti tumurun kang dumadakan lan nyata ing meh kabèh gréja nagara iki. Sanadyan katoné ora ana apa-apa kang bisa marakaké sebab iki, kasunyatan iku dhéwé wis katiten lan dikomentari kanthi amba déning pers lan saka mimbar. Ing sawijining pasamuwan para pendhita ing Philadelphia, Pak Barnes, panganggité sawijining komentar kang dipigunakaké akèh wong, lan pendhita salah siji gréja gedhé ing kutha iku, ngandharaké yèn dhèwèké “wis telung puluh taun ana ing pakaryan pendhitaan, lan nganti wektu komuni pungkasan, durung tau maringi sakramen tanpa nampani wong akèh utawa luwih sithik menyang gréja. Nanging saiki ora ana kebangunan agama, ora ana mratobat, ora katon tuwuhing sih-rahmat ing para wong kang ngakoni pracaya, lan ora ana siji waé kang teka menyang ruang sinau kanggo rembugan bab karahayon jiwané. Kanthi tambahé usaha ing bisnis lan pangarep-arep dagang kang padhang, ana saya mundhak roh kadonyan. Mangkono kahanané kabèh golongan.” —Congregational Journal, 23 Mei 1844. Ing sasi Februari taun iku, Profesor Finney saka Oberlin College ngandika: “Minangka kasunyatan umum, kita wis ndeleng yèn gréja-gréja Protestan ing nagara kita, umumé, apa waé luwih-luwih, wis salah siji waé adhem utawa nentang marang meh kabèh reformasi moral jaman iki. Ana pangecualian sebagean, nanging ora cukup kanggo marakaké kasunyatan iku dadi ora umum. Uga ana kasunyatan liya kang wis umum katampa, yèn meh kabèh gréja ora nduwèni pengaruh kang nguripaké maneh saka Roh Allah. Bodhoning rohani wis dadi meh kabèh panggonan, lan iku nggegirisi banget; semono uga paseksiné pers agama saka saindhenging nagara.... Ing ukuran kang banget amba, para anggota gréja padha dadi kaiket karo mode—padha bebarengan karo wong duraka ing pesta-pesta kesenengan, nari, pésta, lsp.... Nanging kita ora perlu ngrembug luwih dawa bab prakara kang nglarani iki. Cukup kasunyatan-kasunyatané saya numpuk lan meksa ana ing ngarepé kita kanggo nuduhaké yèn gréja-gréja umumé dadi njijiki banget ana ing ngarsané Allah. Wong-wong mau wis banget nyimpang saka Panjenengané, lan Panjenengané wis nyingkir saka wong-wong mau.” Lan sawijining panulis ing Religious Telescope nyeksèni: “Kita durung tau nyumurupi tumurun rohani kang mangkono umum kaya saiki. Pancen, gréja kuduné tangi lan nelusuri sababing kasangsaran iki; awit saben wong kang nresnani Sion mesthi mirsani iki minangka kasangsaran. Nalika kita ngélingi sepira arang lan sepira sathithik kasus mratobat kang sejati, lan sepira meh tanpa tandhing karusakaning adat lan kekerasaning para wong dosa, kita meh kanthi ora sadar sesambat, ‘Apa Allah wis lali maringi sih, utawa lawanging sih wis katutup?’”
In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.
Ing presentasi kapisan iki, sawisé netepaké sawetara pokok, kita bakal ngrembug Konferènsi Adventis ing Low Hampton ing sasi Dhésèmber 1844. Ing konferènsi iki, sawetara wong Millerit padha nglumpuk, lan William Miller nolak pangerten babagan Tangis Tengah Wengi. Logika ing kéné yaiku yèn wahyu iki, sanadyan kanggo kita kabèh, kanthi mligi kaparingaké kanggo William Miller.
In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.
Ing sasi sing padha, William Miller nampik pepadhang ing wingkingé wong-wong mau—Pekik Tengah Wengi—kang bakal ndadèkaké dhèwèké tiba saka dalan mau menyang donya wong duraka ing ngisor. Kita bakal nliti akibat-akibat saka prakara iki. Bukti sajarah nuduhaké yèn para Millerit kabèh pracaya yèn wong-wong mau lagi nglaksanani pasemon bab sepuluh prawan; prakara iki wis dadi kawruh umum ing antarané wong-wong mau. Kita bakal nuduhaké yèn William Miller nduwèni pangerten bab apa ta Pekik Tengah Wengi iku. Miller pracaya yèn Pekik Tengah Wengi iku pesen jam pangadilan saka Daniel 8:14 lan Wahyu 14:6-9. Dhèwèké pracaya yèn pesen kang wiwit diwartakaké déning dhèwèké ing wiwitan taun 1830-an iku yaiku Pekik Tengah Wengi, “Lah, pangantèn kakung rawuh,” lan yèn Gusti Yésus lagi rawuh marang donya minangka pangantèn kakung.
For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.
Sajeroning akèh sajarah kaum Millerit, wong-wong mau pracaya manawa padha lagi netepi pasemon bab sepuluh prawan, nanging padha ngira yèn Panguwuh Wengi-Tengah iku nerangake pekabaran sing wis padha kabaraké. Nanging, ing mangsa panas taun 1844, tuwuh sawijining pangerten anyar lan bener: yèn Panguwuh Wengi-Tengah iku gerakan Wulan Kapitu, kanthi pangajeng-ajeng yèn Gusti Yesus badhé rawuh ing dina kaping sepuluh saking wulan kapitu. Iku lah Panguwuh Wengi-Tengah sing sejati. Nalika Miller nampik Panguwuh Wengi-Tengah sing sejati ing Desember 1844, tegesé dhèwèké lagi nampik sajarah mangsa panas taun 1844 lan bali marang pandhangané sing luwih dhisik, yaiku yèn iku mung pekabaran umum wiwit taun 1830-an. Mangertèni dinamika Panguwuh Wengi-Tengah iku wigati sanget. Menawi panjenengan boten mangertosi 2520 kados dene kaum Millerit mangertosi, panjenengan boten saged mangertosi Panguwuh Wengi-Tengah. Menawi panjenengan boten saged mangertosi Panguwuh Wengi-Tengah kados dene kaum Millerit mangertosi, panjenengan badhé kesasar saking margi tumuju dhateng donya ala ing ngandhap.
In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the spirit of prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.
Ing pawiyatan punika, kita badhé miwiti kanthi sawenèh bebener ing bagan ingkang sacara kabuka katampik déning Adventisme ing jaman samenika. Biblical Research Institute saking Seventh-day Adventist Church lan sapérangan ageng para teolog Adventis nampik 2520. Bab punika badhé kita rembag miturut Alkitab nalika kita nerusaké, nanging ing wiwitan kita badhé nedahaké bilih Ellen White kanthi saèstu maringi panyengkuyung pepak dhateng 2520. Institut punika lan sapérangan ageng para teolog ugi nampik pangertosan para perintis bab Daily. Kita badhé nedahaké bilih nampik pangertosan para perintis bilih Daily punika kapirènan, ateges nampik Rohing Ramalan. Institut punika ugi kanthi umum nampik pangertosan para perintis bab kalasangka—Kalasangka Kaping Gangsal lan Kalasangka Kaping Nem. Kita badhé miwiti kanthi nedahaké bilih nampik pangertosan para perintis bab kalasangka punika ateges nampik Rohing Ramalan.
Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Millerite History and the Arrival of the First Angel
Sajarah Millerite lan Rawuhipun Malaékat Kapisan
We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.
Kita miwiti kanthi ngutip Uriah Smith saka Thoughts on Daniel and Revelation, kaca 521, kanggo nedahake sajarah Millerit lan nyemak taun 1798. Uriah Smith nyerat, “Kronologi kedadeyan-kedadeyan ing Wahyu 10 luwih cetha ditegesake saka kasunyatan manawa malaekat iki padha karo malaekat kapisan ing Wahyu 14.” Ing Wahyu 10, ana sawijining malaekat kang gagah prakosa tumurun saka swarga karo sawijining kitab cilik kang kabuka ana ing tangane. Ellen White maringi katrangan marang kita manawa malaekat kang gagah prakosa iki yaiku Yesus Kristus, lan kitab cilik iku yaiku Kitab Daniel. Ing pungkasan pasal sepuluh, Yokanan didhawuhi mangan kitab cilik iku, kang bakal legi ana ing cangkeme nanging pait ana ing wetenge. Yokanan nglambangake sajarah Millerit, ing ngendi piwulang Daniel iku legi nanging nuwuhake kuciwa kang pait. Malaekat kang gagah prakosa ing Wahyu 10, miturut para pionir, yaiku malaekat kapisan ing Wahyu 14—iku malaekat kang padha.
We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.
Asring kita ora ngentèkaké akèh wektu kanggo njlentrehake kanthi rinci bab para malaékat iki ing Kitab Wahyu, nanging satemené kita kudu mangkono. Malaékat kang gagah prakosa ing Wahyu 10 iku uga malaékat kang diyakini déning William Miller lagi nggenepi Seruan Tengah Wengi kanthi ngrampungaké pakaryané malaékat kapisan ing Wahyu 14: “Wedi marang Allah lan mènèhana Panjenengané kamulyan, amarga wis tekan jam pangadilané Panjenengané.” Jam pangadilané Panjenengané iku nuduhake marang Daniel 8:14. Para malaékat iki nandhakaké manéka aspek saka pakaryan kang wis kaleksanan.
Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.
Mbalik maneh marang Uriah Smith: “Kronologi saka kedadeyan-kedadeyan ing Wahyu 10 luwih diteguhaké manèh déning kasunyatan yèn malaékat iki padha karo malaékat kapisan ing Wahyu 14.” Panjenengané nerangaké apa sing ngiket wong-wong mau dadi siji: loro-loroné nduwèni pawarta mirunggan kanggo diumumaké, loro-loroné ngucapaké pangumumané kanthi swara sora, loro-loroné migunakaké basa kang padha gegayutan karo Sang Nitahaké, lan loro-loroné mratélakaké wektu—sing siji sumpah yèn wektu ora bakal ana manèh, lan sing sijiné mratélakaké yèn wis tekan wektuné pangadilané Allah. Pawarta ing Wahyu 14:6 mapan ing sisih iki saka wiwitané mangsa wekasan.
Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.
Uriah Smith nyatakake bilih wekdal pungkasan punika taun 1798, lan pekabaran Wahyu 14 rawuh sasampunipun punika. Panjenenganipun nyerat, ‘Nanging pekabaran Wahyu 14:6 punika mapan ing sisih sawegipun wiwitaning wekdal pungkasan. Punika minangka sawijining pawartos bilih jam pangadilanipun Allah sampun dumugi, lan mila kedah gadhah panrapanipun ing generasi pungkasan. Paulus boten martosaken bilih jam pangadilan sampun dumugi. Luther lan para mitra karyanipun ugi boten martosaken punika. Paulus nerangake bab sawijining pangadilan ingkang badhe rawuh, ing mangsa ngajeng ingkang dereng winates, lan Luther netepake punika kirang langkung taksih telung atus taun malih saking jamannipun. Kajawi punika, Paulus paring pepeling dhateng pasamuwan supados boten nampi martosaken ingkang mekaten, bilih jam pangadilanipun Allah sampun dumugi, ngantos dumugi sawijining wekdal tartamtu.’ Ing 2 Tesalonika 2:1-3, Paulus ngandika bilih dintenipun Kristus boten sampun caket sadèrèngipun panebang saking iman punika dumugi rumiyin lan manungsa dosa punika kapratelakaken. Paulus nepangake manungsa dosa punika, sungu alit, kapausan, lan nglimputi kanthi pepeling sakathahing mangsa kaluhuran kakuwasanipun, ingkang lumampah 1260 taun, lan pungkasanipun taun 1798.
In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it,' since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history—this is the pioneer understanding. Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.
Ing taun 1798, larangan kanggo martakaké dina Sang Kristus wis cedhak mandheg. Wektuné wekasan wiwit kawiwitan, lan segel mau dicopot saka kitab cilik iku. Wiwit wektu iku, malaekat ing Wahyu 14 wis maju. Uriah Smith ngandika, “Yèn kowé gelem ndeleng iku,” wiwit taun 1798, pawarta malaekat kapisan wis maju. Ing taun 1798, malaekat kapisan saka Wahyu 14 rawuh ing sajarah—iki pangerten para perintis. Wiwit wektu iku, malaekat ing Wahyu 14 wis martakaké yèn wis tumeka jam pangadilané Allah, lan malaekat ing bab sepuluh wis jumeneng ing segara lan ing dharatan, sumpah yèn wektu ora ana manèh. Jati diri wong loro iku ora kena diragukaké. Kabèh argumentasi sing netepaké panggonané siji uga sah tumrap sijiné. Generasi saiki lagi nyeksèni kaleksanané loro ramalan iki. Ing pamartakan bab rawuhé Gusti, mligi wiwit taun 1840 tekan 1844, wiwité kaleksanané kanthi pepak lan rinci.
Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.
Smith nandhani taun 1840 lan 1844 gegayutan karo malaékat kapisan ing Wahyu 14 sing rawuh ing taun 1798, nanging dhèwèké uga nandhani malaékat kapisan ing taun 1840, nalika pawarta iku diwènèhi kakuwatan. Ing pamedharing prakara rawuhipun Gusti, mliginipun wiwit taun 1840 nganti 1844, wiwit kaleksanan kanthi jangkep. Panggonané malaékat mau kanthi sikil siji ana ing segara lan sijiné ana ing dharatan nedahaké ambaning wewengkon pamedharané. Pawarta iku bakal nyabrang samodra lan sumebar menyang manéka bangsa, lan pancèn pawarta rawuhipun Gusti mau tekan ing saben papan misi ing saindenging jagad. Wiwit taun 1840, pawarta malaékat kapisan, miturut Ellen White, digawa menyang saben papan misi ing saindenging jagad. Iki kaleksanan nalika prinsip taun-dina ing wangsit Kitab Suci dikukuhaké lumantar ambruké Kakaisaran Ottoman. Ing wekdal punika kita boten rembag rincianipun, nanging namung nyawisaken landhesan tumrap sajarah Millerite lan dinamika Pambengok Tengah Wengi.
Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars
Prastawa-Prastawa Sajarah Kang Mligi Wigati: 1833 lan Rontogé Lintang-Lintang
In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'
Ing taun 1833, kedadéan lintang-lintang padha gugur. Ellen White maringi katrangan ana ing The Great Controversy, kaca 333: “Ing taun 1833, rong taun sawisé Miller wiwit nyawisaké ana ing ngarepé umum bukti-bukti bab rawuhé Kristus sing wis cedhak, pratandha kang pungkasan katon, yaiku pratandha kang wis dijanjèkaké déning Sang Juru Slamet minangka tenger-tenger saka rawuhé Panjenengané kaping pindho. Pangandikané Gusti Yesus: ‘Lintang-lintang bakal padha gugur saka langit.’ Matius 24:29. Lan Yohanes ana ing Kitab Wahyu mratélakaké, nalika dhèwèké ndeleng ana ing wahyu pemandhangan-pemandhangan kang bakal dadi pratandha sadurungé dinané Gusti Allah: ‘Lintang-lintang ing langit padha rubuh ing bumi, kaya wit anjir ngguguraké woh-wohé kang durung mateng, nalika diguncang déning angin gedhé.’ Wahyu 6:13. Ramalan iki nampa kasampurnan kang nggumunaké lan ngesanaké ana ing udan meteor gedhé tanggal 13 November 1833.”
William Miller's testimony recounts: 'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.' This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.
Paseksèné William Miller nyaritakaké mangkéné: “Ing dina Setu sawisé sarapan—ing mangsa panas taun 1833, aku lungguh ana ing méjaku kanggo nliti sawatara perkara, lan nalika aku ngadeg arep metu nyambut gawé, prakara iku nyratani atiku kanthi kakuwatan luwih gedhé tinimbang tau sadurungé, ‘Lungaa lan wartakna iki marang donya.’ Kesan iku dumadakan banget lan tekané kanthi kakuwatan mangkono, nganti aku ambruk manèh ing kursiku karo matur, ‘Aku ora bisa lunga, Dhuh Gusti.’ ‘Yagéné ora?’ kaya-kaya mangkono wangsulané, lan banjur kabèh alesan pamelaku padha muncal, ya iku kurangé kabisan ing awakku; nanging kasangsaranku saya nggegirisi, nganti aku banjur nglakoni prajanjian kang khidmat karo Gusti Allah, yèn Panjenengané kersa mbukak dalan, aku bakal lunga lan nindakaké kuwajibanku marang donya. ‘Apa kang kokkarepaké kanthi mbukak dalan?’ kaya-kaya pitakon iku tumuju marang aku. Inggih, kandhaku, manawa aku nampa undhangan kanggo matur ing ngarepé umum ing panggonan endi waé, aku bakal lunga lan ngandhakaké marang wong-wong apa kang daktemokaké ing Kitab Suci bab rawuhipun Gusti. Sanalika kabèh aboting atiku sirna. Lan aku bungah yèn mesthiné aku ora bakal katimbali mangkono, awit aku durung tau nampa undhangan kaya mangkono; pergumulanku ora dimangertèni wong, lan aku mung nduwèni pangarep-arep sithik banget manawa aku bakal diundang menyang sawijiné paladosan. Watara setengah jam sawisé iku, sadurungé aku metu saka kamar, ana putrané Bapak Guilford saka Dresden, kira-kira nembelas mil saka papan panggonanku, mlebu lan matur yèn bapaké ngutus dhèwèké kanggo njaluk aku lan kepéngin aku mulih bebarengan karo dhèwèké, amarga aku ngira mesthi ana prakara tartamtu kang arep dirembug. Aku takon apa kang dikarepaké. Dhèwèké mangsuli yèn sesuk ora ana khotbah ing grejané, lan bapaké péngin supaya aku teka lan guneman marang wong-wong bab prakara rawuhipun Gusti. Sanalika aku nesu marang awakku dhéwé awit wis gawé prajanjian mau. Ing wektu iku uga aku mbrontak marang Gusti lan mutusaké ora arep lunga. Aku ninggal bocah iku tanpa maringi wangsulan apa-apa lan banjur nyepi kanthi kasusahan gedhé menyang sawijiné alas cilik ing sacedhaké. Ing kono aku gumulat karo Gusti watara sajam, nyoba mbébasaké awakku saka prajanjian kang wus dakgawé karo Panjenengané, nanging aku ora oleh pepadhang. Iku ditekanaké ing atiné nuraniku, ‘Apa kowé arep gawé prajanjian karo Gusti Allah banjur enggal-enggal koklanggar?’ lan dosané kang ngluwihi katitahing ala saka tumindak mangkono nglimputi aku. Ing pungkasané aku nyerah lan janji marang Gusti yèn Panjenengané kersa nguwatké aku, aku bakal lunga, precaya marang Panjenengané supaya maringi sih-rahmat lan kabisan kanggo nindakaké samubarang kang bakal dipréntahaké marang aku. Aku bali menyang omah lan nemu bocah iku isih ngentèni. Dhèwèké tetep ana ing kono nganti sawisé mangan awan, lan aku banjur bali bebarengan karo dhèwèké menyang Dresden.” Mangkéné carané Miller, ing mangsa panas taun 1833, miwiti mranata pesen iku ana ing ngarepé umum. Ing sasi Désèmber 1833, lintangé padha rontok nambahi kasakralan marang pesené.
1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire
1840: Kasampurnaning Ramalan lan Kakaisaran Ottoman
In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'
Ing taun 1840, Ellen White maringi komentar ngenani sawijining penggenapan wangsit sing nggumunake. Pethikan iki asring diperdebatake sajroning Roh Ramalan, ana sawatara wong kang mbantah manawa Uriah Smith nyelukake pethikan iki menyang The Great Controversy, nanging bantahan-bantahan kasebut ora dhasar. Dheweke lagi ngandharake bab runtutan penggenapan wangsit kang nuntun marang taun 1840, kalebu rubuhe lintang-lintang lan Dina Pepeteng. Dheweke nulis, “Ing taun 1840, sawijining penggenapan wangsit liyane kang nggumunake nuwuhake minat kang nyebar amba.”
She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch. Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended.
Dhèwèké ngrujuk marang ramalan Kitab Suci, dudu mung prakiraan manungsa déning Josiah Litch. Rong taun sadurungé, Josiah Litch, sawijining pelayan utama sing martakaké rawuhipun Kristus kaping kalih, nerbitaké sawijining panerang babagan Wahyu 9, kanthi ngramal rubuhé Kakaisaran Ottoman. Miturut petungané, kakuwatan iki bakal ditumpes ing tanggal 11 Agustus 1840. Ing wektu sing wis ditemtokaké iku, Turki, lumantar para duta besarné, nampi pangayoman saka Kakuwatan Sekutu Éropah lan kanthi mangkono nyélakaké dhiriné ana ing sangisoré pangwasané bangsa-bangsa Kristen. Kedadéan iku kalaksanan kanthi pas cocog karo ramalan mau. Bareng prakara iku kawruhan, wong akèh padha yakin marang beneré paugeran-paugeran panafsiran ramalan sing dianut déning Miller lan para mitrané, lan sawijining daya panggugah sing nggumunaké kaparingaké marang gerakan Advent. Wong-wong kang sinau lan kang nduwèni kalungguhan banjur manunggal karo Miller ing martakaké lan nerbitaké pamawas-pamawasé, lan wiwit taun 1840 tekan 1844, pakaryan iku saya ngrembaka kanthi rikat.
Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.
Uriah Smith sampun ngandharaken dhateng kita bilih malaékat kapisan saking Wahyu 14 rawuh ing taun 1798, nanging punika malaékat ingkang sami kaliyan malaékat ing Wahyu 10. Ing Wahyu 10, Yohanes dipun dhawuhi supados njupuk kitab alit punika saking astanipun malaékat wau lan dipun pangan, lan punika badhé dados legi ing cangkemipun. Piwulang Millerite dados legi ing tanggal 11 Agustus 1840, sasampunipun kalih taun mratélakaken ambrukipun Kakaisaran Ottoman adhedhasar asas dinten-taun ing ramalan Kitab Suci. Nalika prastawa punika kaleksanan kanthi persis, piwulang ingkang sampun dipun wartakaken déning piyambakipun dados legi ing cangkemipun.
On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.
Ing tanggal 11 Agustus 1840, pesen mau dadi legi ana ing cangkeme. Yokanan didhawuhi njupuk kitab cilik saka tanganing malaekat sing wus tumurun. Malaekat mau tumurun ing tanggal 11 Agustus 1840, lan malaekat ing Wahyu 10 iki padha karo malaekat kapisan ing Wahyu 14. Malaekat ing Wahyu 14 rawuh ing taun 1798 nalika wekasaning jaman, nanging pesené kaparingi kakuwatan ing taun 1840. Ellen White ngandika bilih nalika prastawa mau wus kawentar, wong akèh padha kapracayan bab kabeneran prinsip-prinsip panfsiran nabi sing dianut déning Miller lan para mitrané. Wiwit taun 1930-an, diwiwiti ing taun 1919 nanging mligi ing taun 1930-an, Adventisme wis nampik paugeran-paugeran panfsiran nabi sing dianut déning Miller lan para mitrané—paugeran-paugeran iku yaiku metode proof text ing panaliten Kitab Suci.
The 1843 Chart and the Tarrying Time
Bagan 1843 lan Mangsa Nundha##
The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches closed their doors and the second angel arrives.
Tenger pratandha sabanjuré ing sajarah yaiku bagan 1843, sing digawé ing sasi Mei 1842. Ellen White ngandika, “Aku wis weruh yèn bagan 1843 iku dipimpin déning astaé Gusti lan yèn iku ora kena diowahi, yèn angka-angka iku kaya sing dikersakaké déning Panjenengané, lan yèn asta-Né ana ing sadhuwuré lan ndhelikaké sawijining kaluputan ing sawetara angka, supaya ora ana wong siji waé bisa weruh nganti asta-Né disingkiraké.” Bagan iki minangka tenger pratandha profetik, sing digawé ing sasi Mei 1842. Ing Juni 1842, gréja-gréja Protestan nutup lawangé lan malaékat kapindho rawuh.
From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393: 'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.
Kuciwa kang kapisan dumadi sawisé iku. Saka The Great Controversy, kaca 393: “Wiwit taun 1842, pituduh kang kaparingake ana ing ramalan iki supaya nulis wahyu iku lan njlentrehake kanthi cetha ana ing tétémbungan, supaya wong kang maca bisa mlayu, wis nuwuhake ing Charles Fitch pamrayoga kanggo nyawisake sawijining bagan ramalan guna nggambarake wahyu-wahyu Daniel lan Wahyu.” Charles Fitch, kang séda sakdurungé Kuciwa Ageng tanggal 22 Oktober 1844, wus dipigunakaké déning Gusti ana ing sajarah iki. Panjenengané nyawisake bagan mau, kang banjur diterbitake ing sasi Mei 1842.
The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.' The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.
Iki yaiku wektu tundha ing pasemon bab sepuluh prawan, ing Habakkuk 2, lan ing Daniel 12. Daniel 12:11 ngandika, “Lan wiwit saka wektu kurban saben dina iku bakal dijupuk adoh...” Para pionir mangertos manawa paganisme wis ditundhukké ing taun 508, nalika Clovis ngalahaké wong Visigoth. Wiwit saka wektu paganisme dijupuk adoh lan kapapaan diadegaké (telung puluh taun sawisé iku, ing taun 538), bakal ana 1290 dina. Ayat candhaké ngandika, “Rahayu wong kang ngentèni lan tekan marang sèwu telung atus telung puluh lima dina.” 508 ditambah 1335 padha karo 1843. “Rahayu wong kang tekan marang 1843.” Angka 1335 nandhani wektu tundha, kanthi ngandika, “Rahayu wong kang ngentèni lan tekan marang 1843.” Manawa panjenengan njunjung pangerten para pionir bab kurban saben dina, kaya kang ditindakaké déning Ellen White, prakara iki cetha.
To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.
Ora saben wong bakal diidinaké melu ing Sesambaté Tengah Wengi. Sawenèh wong lumaku bebarengan karo para Millerit dudu marga saka pengalaman pribadiné dhéwé karo Gusti Yésus Kristus utawa pamulangan pribadi marang Sabdané Allah, nanging marga saka wedi. Sadurungé Sesambaté Tengah Wengi iku dumadi, Gusti misahaké para sadulur iki saka gerakan mau. Kuciwane kang kapisan iku dadi pérangan saka proses nyiyapaké tumrap Sesambaté Tengah Wengi. Miturut Ellen White, manawa kita ora mangertèni prakara iki, kita bakal tiba saka dalan menyang jagad wong duraka ing ngisor.
The Empowerment of the Second Angel's Message
Panguwasaing Pesen Malaékat Kapindho
From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives in March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
From The Great Controversy, 376: During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings. Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.
Saking The Great Controversy, 376: Sajeroning panguwasaing Pambengok Tengah Wengi, watara 50.000 wong metu saka pasamuwan-pasamuwan. Amarga pakaryané Miller cenderung nguwataké pasamuwan-pasamuwan, mula wiwitané ditampa kanthi becik; nanging nalika para pendhita lan para pemimpin agama mutusaké nentang piwulang Advent lan kepéngin nyirep kabèh geger babagan bab iku, wong-wong mau banjur nentangé saka mimbar lan nyélak para anggotané saka hak kanggo rawuh ing pawartos ngenani rawuhé kaping pindho, malah nganti ora ngidinaké padha ngucapaké pangarep-arepé ana ing pasamuwan sosial. Para pemimpin ing Pasamuwan Adventis jaman saiki kang nglarang piwulanging pesen iki ana ing pasamuwan lan malah ana ing omah-omah pribadi, wis dipralambangaké ing kéné ana ing gerakan Millerit.
Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the Church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Miller's Understanding and the True Midnight Cry
Pangertosané Miller lan Pambengok Wengi Tengah kang Satemené
From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.
Wong-wong kang paling rohaniah nampani pekabaran iku dhisik, lan wong-wong kang biyèn mimpin ing pakaryan iku dadi sing pungkasan nampani lan nulungi ngunggahaké swara sesambat mau. William Miller, kang wis mimpin pakaryan iku wiwit taun 1833 lan salajengipun, ngadhepi perjuwangan nalika pekabaran Midnite Cry teka ing wulan Agustus 1844. Dheweke durung mantep bab misah saka gréja-gréja lan wis mulang pangerten liya bab Midnite Cry nganti pirang-pirang taun.
William Miller wrote, 'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."' In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.
Miller nerusaké, “Pers umum uga wis nerbitaké yèn aku wis netepaké sawijining dina tartamtu, yaiku tanggal rong puluh telu April, kanggo rawuhé Gusti. Mulané, ing sasi Dhésèmber taun iku, awit aku ora bisa weruh ana kaluputan ing petunganéku, aku nerbitaké kapitayanéku yèn ing sawijining wektu antarané 21 Maret 1843 lan 21 Maret 1844, Gusti bakal rawuh.” Miller wus luwih dhisik nyimpulaké dina kaping sepuluh ing sasi kapitu, lan suwé sadurungé Samuel Snow migunakaké kasimpulan iki kanggo martakaké Midnight Cry, Miller wis nulis bab iku. Miller iku wong sing dienggo déning Gusti kanggo nyusun logika sing dipigunakaké Samuel Snow kanggo nemtokaké 22 Oktober 1844.
Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.
Miller nerusaké, “Sadurungé iki, ing mangsa tiba taun 1843, sawetara saka para sadulurku wiwit nyebut pasamuwan-pasamuwan kuwi Babil lan ndhesek yèn iku dadi kuwajibané wong-wong Advent supaya metu saka kono. Bab iki gawé aku banget sedhih. Ora mung akibaté ala banget, nanging aku uga nganggep iki minangka pambalikan saka Sabdaning Allah, yaiku nyimpangaké Kitab Suci.” Miller berjuang karo pekabaran malaékat kapindho, sing ndadèkaké luwih angel tumrap dhèwèké kanggo nampa pekabaran Midnite Cry sing sejati. Laku iki saya nyebar, lan pasamuwan-pasamuwan banjur nutup lawangé tumrap wong-wong mau, saéngga nuwuhaké memungsuhan lan misahaké akèh-akèhé wong Advent saka pasamuwan-pasamuwané dhéwé-dhéwé.
After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors at the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.
Sakwisé iku, Miller mikir manèh bab Pambengok Tengah Wengi, lan nyebut iku fanatisisme. Damsteegt nyathet yèn Snow nampa garis dhasar pesen Pambengok Tengah Wengi saka karya Miller sing luwih dhisik.
Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
The Midnight Cry and Its Aftermath
Pangrengkuh Wengi Tengah lan Sawisé Kuwi
Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.
Wahyu kapisan Ellen White nedahaké umaté Allah ana ing dalan tumuju swarga, kanthi pepadhang ana ing wingkingé sing sinebut Pambengok Tengah Wengi. Pesen sing dipratelakaké déning Samuel Snow perlu dimangertèni. Ing sasi Mei 1842, 300 bagan dicithak kanggo 300 juru martakaké. Dumugi tanggal 22 Maret 1844, sawisé kuciwa kapisan, bagan iku disisihaké, lan akèh wong nilar gerakan mau. Wong-wong sing isih tetep ana kono kudu ngentosi. Ing pasamuwan kémah Exeter, Snow nedahaké yèn Gusti bakal rawuh tanggal 22 Oktober 1844, yaiku Dina Pangruwating Dosa. Prakara iki nyurung wong-wong mau kanggo martakaké pesen iku.
Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.
Joseph Bates nyariyosaken bilih sasampunipun patemon kémah ing Exeter, nalika piyambakipun mlampah ngliwati gerbong-gerbong sepur, piyambakipun mireng swanten ingkang bola-bali ngucap, “Lah, pangantèn kakung rawuh!” Gerakan punika nyapu saindhenging Amérika Sarékat sajroning kalih wulan, lajeng nuntun dhateng Kacekelan Ageng ing tanggal 22 Oktober 1844.
Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.
Javanese passage unavailable
This passage is not yet available in Javanese.
William Miller's Final Test and Legacy
Pangajab Pungkasan lan Warisan William Miller
From Early Writings, page 257: "My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message." The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.
Saking Early Writings, kaca 257: “Kawigatèn kawula lajeng dipuntujokaké dhateng William Miller. Panjenenganipun katingal bingung lan kebak kasangsaraning manah sarta kapitunan amargi umatipun. Golongan ingkang sampun dados satunggal lan kebak katresnan ing taun 1844 sami kelangan katresnanipun, sami silih nentang, lan sami tumurun dhateng kaanan adhem lan murtad. Nalika panjenenganipun nyawang punika, kasisahan ngentèkaké kakiyatanipun. Kawula mirsani para priya pimpinan sami ngawasi panjenenganipun, utaminipun Joshua Himes, lan sami ajrih manawa panjenenganipun badhé nampi piwulang malaékat kaping tiga.” Piwulang malaékat kaping tiga ing wewengkon punika inggih menika dina Sabat. Nalika Miller condhong dhateng pepadhang saking swarga, para priya punika damel rancangan supados pikiranipun dipunsingkiraké saking pepadhang punika. Pangaribawa manungsa njagi panjenenganipun wonten ing pepeteng lan njagi pangaribawanipun wonten ing antawisipun tiyang-tiyang ingkang nentang kayekten. Wusananipun, Miller ngangkat swaranipun nglawan pepadhang saking swarga—yaiku dina Sabat. Panjenenganipun boten nampi piwulang ingkang mesthinipun badhé nerangaké kuciwaipun lan maringi pepadhang sarta kamulyan dhateng prakawis-prakawis ingkang kapengker. Panjenenganipun ngandel dhateng kawicaksanan manungsa, dudu dhateng kawicaksanan ilahi. Awit sampun remuk déning pagawéan lan umur sepuh, panjenenganipun boten sakados mekaten tanggel jawabipun kados tiyang-tiyang ingkang nyegah panjenenganipun saking kayekten. Dosa punika mapan wonten ing dhateng piyambakipun. Menawi Miller saged mirsani pepadhangipun malaékat kaping tiga, kathah prakawis mesthinipun badhé katerangaké. Nanging para sadèrèkipun ngakokaké katresnan ingkang mekaten jero dhateng panjenenganipun, saéngga panjenenganipun nginten bilih panjenenganipun boten badhé saged pisah saking piyambakipun. Gusti Allah nglilakaké panjenenganipun tumiba ing sangisoré kuwasaning pati lan ndhelikaké panjenenganipun wonten ing kubur saking wong-wong ingkang narik panjenenganipun adoh saking kayekten. Musa kalepatan sadèrèngipun mlebet ing Tanah Prajanjian; mekaten ugi Miller kalepatan nalika panjenenganipun enggal badhé mlebet ing Kanaan swarga. Tiang sanès nuntun panjenenganipun tumindak mekaten; tiyang sanès ugi ingkang kedah tanggel jawab tumrap punika. Nanging para malaékat njagi lebu ingkang aji saking abdinipun Gusti Allah punika lan badhé medal nalika swaraning slomprèt pungkasan kaprungu.”
Conclusion: Lessons for Today
Panutup: Piwulang tumrap Saiki
In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.
Minangka panutup, William Miller nggambarake para Advent Hari Kaping Pitu ing pungkasaning jagad. Sesanti kapisan Ellen White luwih katujokake kanggo jaman kita tinimbang kanggo jamane piyambak. Ing pungkasaning jagad, para Advent Hari Kaping Pitu bakal nampik pepadhang saka Panguwuh Tengah Wengi. Pepadhang saka Panguwuh Tengah Wengi mung bisa dimangerteni lumantar pangerten marang sajarah iki. Kuciwa kapisan ngresiki gerakan Millerit saka wong-wong sing ana ing kono amarga alesan sing kliru lan nyawisake umat kanggo pengalaman panggodhèn sing bakal nuntun wong-wong mau mlebu ing Papan Mahasuci. Wong-wong sing tekan ing kuciwa kapisan padha rahayu mung manawa padha ngenteni tekan 22 Oktober 1844. Wektu iki wis katetepake dening Gusti Allah kanggo ngasilake sawijining umat kang bakal Panjenengane kumpulake menyang Papan Mahasuci. Nampik Panguwuh Tengah Wengi lan tiba saka dalan iku padha karo nampik sajarah iki kabèh.
William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.
William Miller nindakaké telung kaluputan, lan kita tansah diuji lumantar telung ujian. Kaluputané kang kapisan yaiku nampik Sesambat Tengah Wengi ing Désèmber 1844. Kang kapindho yaiku ngrungokaké manungsa tinimbang Gusti Allah, kang nuntun dhèwèké menyang kaluputané kang katelu: nampik dina Sabat. Ing wekasaning jagad, para Adventis Dina Kaping Pitu bakal nampik sajarah Sesambat Tengah Wengi lan panggilan supaya bali menyang dalan-dalan lawas awit padha ngrungokaké para pemimpiné. Kanthi mangkono, padha nyawisaké awaké dhéwé kanggo nampa tandha kéwan galak, kanthi mbalèni proses ujian telung-undhakané Miller, kang diwiwiti saka kepriyé sesambungané karo pesen lan sajarah Sesambat Tengah Wengi.
There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.
Mung ana loro piwulang nubuatan sing nyakup sajarah wiwit saka kuciwa kang kapisan tekan kuciwa kang kapindho: 2300 dina (“Sanadyan wahyu iku katon suwe, antènana”) lan 2520. Nolak 2520 iku padha karo nolak Pambengok Wengi Tengah. Nolak Pambengok Wengi Tengah iku padha karo tiba saka dalan menyang donya ala ing ngisor.
We will address this further in the next presentation.
Bab iki bakal kita rembug luwih lanjut ing presentasi sabanjuré.