Artikel sadurungé dipungkasi kanthi paragraf kang muni mangkéné, “Palakrama prajanjèn taun 313 nggambaraké palakrama prajanjèn pungkasan saka kakuwasan kapapan karo Amerika Sarékat—raja utama saka sepuluh raja ing Wahyu pitulas; sawijining kakuwasan mawa rong sungu kang dilambangaké déning kakuwasan mawa rong sungu saka Prancis. Sajarah kang diwiwiti karo Clovis ing taun 496 lan ing pungkasané nuntun marang dekret Yustinianus ing taun 533 lan pamenthangan tahta kapapan ing taun 538, nggambaraké sajarah saka taun 1989 tekan marang angger-angger dina Minggu.”

Ronald Reagan dipratandhani déning Clovis ing taun 496 lan Donald Trump dipratandhani déning Justinian ing taun 533. Pranatanipun Justinian dumados gangsal taun sadèrèngipun kapapakan munggah ing dhampar ing taun 538, lan Edict of Milan dumados wolung taun sadèrèngipun angger-angger Minggu ingkang kapisan ing taun 321. Pranatan lan edict kalawau kalaras dados waymark ingkang ndhèrèk sadèrèngipun angger-angger Minggu.

Reagan

Ing taun 1870, pasukan Italia ngrebut Roma (20 September 1870). Nagara-Nagara Paus mandheg ana minangka sawijining nagara wewengkon, lan Paus Pius IX dadi “tawanan ing Vatikan.” Amarga wis ora ana maneh wilayah kapapaan sing diakoni minangka nagara sing kadhaulatan, Amerika Serikat (kaya akèh nagara liya) ora maneh njaga sesambungan diplomatik resmi karo Paus minangka panguwasa temporal. Ing Oktober 1951, Présidhèn Harry S. Truman ngusulake Jenderal Mark W. Clark minangka Duta Besar A.S. kanggo Vatikan. Oposisi sing kuwat enggal tuwuh saka akèh gréja lan organisasi Protestan, sing mbantah yèn pengangkatan iku nglanggar pamisahan antarane gréja lan nagara. Ing Januari 1952, Jenderal Clark narik bali jenenge.

Ing tanggal 10 Januari 1984, Présidhèn Ronald Reagan lan Paus Yohanes Paulus II kanthi resmi sarujuk netepaké hubungan diplomatik kanthi pepak antarané Amérika Sarékat lan Tahta Suci. Tanggal 9 April 1984, William A. Wilson (sing sadurungé wis njabat minangka wakil pribadhi Reagan) masrahaké surat kapitadosané lan dadi Duta Besar Amérika Sarékat kapisan tumrap Tahta Suci.

Sajroning telung puluh telung taun wiwit taun 1951 nganti 1984, perlawanan Protestantisme marang Katulik buyar. “Lengen-lengen” sing ngadeg kanggo kapausan ing taun 496 lumantar Clovis dadi pralambang tumrap Reagan ing taun 1984 nganti tekan 1989. Clovis nggambarake nyingkire agama (paganisme) sing nahan kapausan supaya ora munggah maneh menyang kakuwasan, lan ing taun 1984 perlawanan Protestantisme marang munggahe kapausan wus katundhung. “Saben dinane” (paganisme) wus disingkirake, lan Paulus njlentrehake panyingkiran perlawanan paganisme marang kapausan iku minangka “murtad.”

Pasamuwan simbolis kang kebak kompromi, kang diwakili déning Konstantinus Agung lan sajarah saka 313 nganti 538, nggambarake sawijining mangsa nalika pasamuwan nindakake kompromi marang awake dhéwé lan tiba murtad. Agama kang diwakili déning ‘508’, kang sadurungé wis nahan panerobosan kakuwasan kapapan, nandhakaké pamurtadané kaum Protestan ing Amerika Sarékat. Reagan diwakili déning Clovis. Ing taun 496, Clovis maringaké “kakuwasan”-né marang kapapan, mula dadi pralambang saka “aliansi najis” kang kaleksanan sajroning taun-taun Reagan. Clovis uga nggambarake panyirnané “daily” ing taun 508. 508 dadi pralambang tumrap 1984.

“Kompromi antarané paganisme lan agama Kristen iki ngasilaké tuwuhé ‘manungsa duraka’ kang wis dipratélakaké luwih dhisik ana ing ramalan minangka sing nentang lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah. Sistem agama palsu kang raksasa iku minangka karya agunging pangwasané Sétan—sawijining monumèn saka upayané kanggo lenggah ana ing dhampar supaya mrentah bumi miturut karsané dhéwé.” The Great Controversy, 50.

Reagan kondhang nyebut Uni Sovyèt minangka sawijining “kakaisaran ala” ing sawijining pidato taun 1983 lan nganggep komunisme ateistis minangka ancaman moral lan rohani kang jero banget. Panjenengané lan Yohanes Paulus II mbangun sawijining kemitraan pribadi lan pulitik kang raket nglawan komunisme Sovyèt. Kaloroné ndeleng perjuangan iku ing istilah moral lan malah uga providensial; Reagan kanthi pribadi ngendika bab sawijining “Rancangan Ilahi” kanggo ngrubuhaké komunisme. Reagan nduwèni kawigatèn marang penampakan Fátima (pepènget yèn “Rusia bakal nyebaraké kaluputan-kaluputané”), lan loro pemimpin iku rembugan bab pangrasa bebarengan yèn Gusti Allah wis nylametaké nyawané (kaloroné slamet saka upaya rajapati ing taun 1981) kanggo sawijining ancas kang ana gandhèngané karo ngalahaké komunisme.

Para Muridé Kristus

Reagan digedhèkaké ing denominasi Disciples of Christ kang para bapa pangadegé langsung mulang yèn paus Katulik iku antikristus. Alexander Campbell, pamimpin wiwitan sing paling misuwur ing pasamuwan Disciples of Christ, bola-bali ngidentifikasi kapausan minangka antikristus. Ing perdebatan lan tulisan-tulisané, dhèwèké ndhukung yèn sungu cilik ing Daniel 7, kéwan ing Wahyu 13, lan manungsa dosa ing 2 Tesalonika 2 kabèh nuduh marang para paus ing Roma. Dhèwèké migunakaké identifikasi-identifikasi iki ing perdebatan umum (kalebu karo Uskup Katulik John B. Purcell ing taun 1837). Barton W. Stone nyebut pamaréntahan Sang Paus minangka antikristus kang sejati lan “manungsa dosa.” Walter Scott (evangelis wiwitan liya saka gerakan iku) nulis yèn manungsa dosa, Paus Roma, bakal muncul ing pasamuwan Kristen lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah.

Ibuné Reagan, Nelle, iku sawijining anggota sing taat saka denominasi Disciples of Christ lan dadi pangaruh agami sing utama ing mangsa ciliké. Reagan dipunbaptis ing pasamuwan Disciples of Christ ing Dixon, Illinois, nalika yuswa 11 taun lan aktif ana ing kono nalika isih nom-nomané (kalebet mulang sekolah Minggu). Panjenenganipun sekolah ing Eureka College, ingkang kagandhèng kaliyan Disciples of Christ.

“Sapa waé sing dadi bingung ing pangertené marang pangandika, sing gagal ndeleng tegesé antikristus, mesthi bakal nempataké awaké dhéwé ing sisihé antikristus. Saiki ora ana wektu kanggo kita nyawiji karo donya.” Kress Collection, 105.

Reagan dipralambangaké déning Clovis lan uga déning kompromi Konstantinus Agung. Reagan uga dadi sing kapisan saka wolung présidhèn pungkasan wiwit wektu wekasan ing taun 1989. Minangka sing kapisan saka wolung présidhèn pungkasan, dhèwèké nglambangaké Donald Trump, sing, kaya déné Reagan, banget bingung bab tujuan-tujuan sejati kapausan lan sapa sejatiné kapausan iku.

Apa wong loro bisa lumaku bebarengan, manawa ora padha sarujuk? Amos 3:3.

Prajanjian nikah sing kaping enem lan pungkasan ing Daniel pasal sewelas dumadi ing sajarah sing diwiwiti nalika wektu pungkasan ing taun 1989, lan dipungkasi ing sajarahé Donald Trump.

“Ing sajroning gerakan-gerakan kang sapunika lagi lumampah ing Amerika Sarékat kanggo ngukuhaké tumrap lembaga-lembaga lan tata panganggoné pasamuwan panyengkuyung saka nagara, para Protestan lagi ngetutaké tapak tilas para penganut kapausan. Malah luwih saka iku, padha mbikak lawang kanggo Kapausan supaya pikantuk malih ing Amerika Protestan kaluhuran panguwasa kang wus ilang ana ing Donya Lawas.” The Great Controversy, 573.

Prajanjian palakrama taun 313 lan Edikt Milan selaras karo sajarah taun 533, lan dekrit Yustinianus ing taun 533 bakal maneh ditindakake déning sawijining pamaréntahan sing ngakoni awake Kristen, sing wis ora mangertèni menawa ngenali kakuwatan kapapaan minangka sawijining institusi Kristen iku, paling becik, sawijining oksimoron, lan paling ala, sawijining kasasar sing matèni.

Pasamuwan lan Nagara

Ing taun 457 SM, dhawuh katelu saka Artaxerxes mulihaké kadhaulatan bangsa, tumrap wewenang pulitik lan uga agama.

Lan sira, Ezra, miturut kawicaksanané Allahmu kang ana ing tanganmu, angkatana para pangarsa pangadilan lan para hakim, supaya padha ngadili sakehé wong kang ana ing sabrang bengawan, yaiku kabèh wong kang padha wanuh marang angger-anggering Allahmu; lan mulangana marang wong-wong kang durung wanuh. Lan sapa waé kang ora gelem nindakaké angger-anggering Allahmu lan angger-anggering ratu, paukuman kaeksekusèkaké kanthi enggal marang dhèwèké, manawa iku paukuman pati, utawa pembuangan, utawa panyitaning bandha, utawa pakunjaran. Ezra 7:25, 26.

Prentah katelu maringi wewenang kanggo ngleksanani paukuman lan ukuman tumrap angger-anggering Allah lan uga angger-anggering ratu. Prentah iku nandhani wiwitaning ramalan rong ewu telung atus taun kang dipungkasi tanggal 22 Oktober 1844 nalika Sang Kristus dumadakan rawuh menyang Pedalemané. Prentah iku uga nandhani wiwitaning ramalan rong atus seket taun kang rampung ing taun 207 SM, ing sajarah antarané paprangan ing Raphia taun 217 SM lan Panium taun 200 SM. Mulihaké manèh kedaulatan sipil lan agama ing taun 457 SM mratandhani sawijining alfa kaping pindho kang manggihaké kaloro panggenaping omega. Kaloro panggenaping omega iku makili lawang kang katutup; siji kanggo sungu Protestan lan sijiné kanggo sungu Republik.

Ramalan kapisan sajrone rong ewu telung atus taun nggambarake angger-anggering Allah, lan ramalan rong atus sèket taun nggambarake angger-anggering raja. Loro ramalan mau nandhakake sungu Protestanisme lan sungu Republikanisme ing kéwan bumi ing Wahyu telulas. Sungu Republikan saka kéwan bumi iku dipasang ana ing tengahing ayat sewelas nganti nembelas saka Daniel sewelas. Mangsa pitulas taun antarané Raphia lan Panium dipotongi déning siji sungu saka ramalan rangkep saka dhawuh katelu ing taun 457 SM. Ramalan kang kaping pindho iku nandhakake becik paukuman marang umat prajanjèn pungkasan lan uga paukuman marang bangsa panggonan umat prajanjèn mau nemokake oyod-oyodé.

Lan Panjenengané ngandika marang Abram, “Satemene kowe kudu ngerti manawa turunmu bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu duwèké, lan bakal ngabdi marang wong-wong ing kono; lan wong-wong mau bakal nandhes wong-wong mau patang atus taun; lan bangsa kang diladèni iku iya bakal Sunadili; lan sawisé mangkono turunmu bakal metu karo banda kasugihan kang gedhé.” Purwaning Dumadi 15:13, 14.

Ing kitab Yéheskiel, 22 Oktober 1844 dipralambangaké déning 22 Oktober 573 SM. Salah siji tanggal iku nandhani wiwitaning pangadilan panyelidikan, lan sijiné nandhani kumandhanging slomprèt Yobel, ing wiwitan uga ing pungkasaning prosès pangadilan mau. Kaloroné tanggal iku padha salaras, lan kaloroné padha nandhani lawang kang katutup. Taun 1844 makili katutupé lawang papan suci, nalika Kristus pindhah mlebu ing Papan Mahasuci. Taun 573 SM nandhani pungkasaning mangsa cobaning manungsa, nalika para abdiné dosa kang wus ditebus diparingi kamardikané, lan bumi anyar kanggo dienggoni.

Lan manawa ing taun-taun iki dhèwèké ora katuku nebus, mula ing taun Yobel dhèwèké bakal metu, iya dhèwèké lan anak-anaké bebarengan karo dhèwèké. Awit wong Israèl iku para abdi tumrap Aku; padha iku para abdining-Ku, yaiku wong-wong kang Dakjupuk metu saka tanah Mesir: Ingsun iki Pangéran, Allahmu. Leviticus 25:54, 55.

Kaloro tanggal 22 Oktober iku nggambarake lawang kang katutup saka hukum Minggu kang enggal rawuh. Mangsa kasempatan kang kaparingake marang Adventisme diwiwiti ing taun 1844 lan dipungkasi ing hukum Minggu kang enggal rawuh, lan mangsa kasempatan kang kaparingake marang Amérika Sarékat uga dipungkasi ing hukum Minggu kang enggal rawuh. Kaloro pungkasan iku padha selaras karo kaloro seksi tanggal 22 Oktober, yaiku 2.300 taun lan rong atus sèket taun.

Rong atus sèket sèket lima puluh taun kang mungkasi sajarah antarané Raphia lan Panium mbagi mangsa saka rong perang mau dadi rong angka simbolis, kang bebarengan nduwèni teges khasé dhéwé. Sapuluh taun sawisé Raphia, kang tegesé tlatah tapel wates, lan pitung taun sadurungé Panium, kang dadi sawijining perang kang kadadéan ing sawijining dhataran lan dipungkasi ing sawijining pengepungan. Sepuluh lan pitu, minangka simbol, nandhani kakuwatan naga adhedhasar sawetara paseksi. Taun 207 SM nempataké Trump, simbol saka kéwan bumi, ing antarané ayat sewelas lan limalas saka Daniel sewelas, kanthi profétis nyawisaké kanggo ngandika kaya naga, kaya kang dipratélakaké déning gabungan angka sepuluh lan angka pitu.

Pitung welas ugi ngemu pralambang, lan punika ngrembakaaken sajarah saking Raphia dumugi Panium, nglangkungi Panium lan ugi sadèrèngipun Raphia. Ptolemy IV Philopator mrentah dados ratu ing Mesir Ptolemaik wiwit 221 SM dumugi 204 SM, lan piyambakipun ngalahaken Antiochus Magnus ing Raphia ing taun 217 SM. Ptolemy wiwit mrentah sadèrèngipun Raphia, lan piyambakipun mrentah suwawi “pitung welas” taun. Angka pitung welas nggambaraken satunggaling mangsa sajarah ingkang wiwit sadèrèngipun Raphia, lan ngantos nglangkungi paprangan Panium tuwin pangepungan Sidon dumugi panutupan wekdal cobaning manungsa kados ingkang dipralambangaken déning taun 330. Ramalan kalih atus seket taun tumrap mangsa pasamuwan Smirna kawiwitan ing taun 64 lan pungkasanipun wonten ing Edict of Milan lan prajanjèn palakrama taun 313.

Konstantinus Agung nggambarake sajarah pasamuwan Pergamus, lan sajarah iku diwiwiti ing taun 313 lan rampung ing taun 538. Pitulas taun kapisan sawisé pungkasaning ramalan rong atus sèket taun ing taun 313 nduwèni telung tenger. Taun 313 yaiku Edikt Milan, taun 321 yaiku angger-angger Minggu kang kapisan, lan paméranganing kakaisaran katandhani ing taun 330. Taun 330 nggambarake angger-angger Minggu kang pungkasan, kang nandhani pungkasaning mangsa kasempatan manungsa. Mulané cacahe pitulas diwiwiti sadurungé Rafia lan dipungkasi adoh sawisé kampanye militèr Panium lan Sidon. Ayat nembelas ing Daniel sebelas nggambarake angger-angger Minggu ing Amerika Serikat.

Pralambang Smirna ngenali tandha pangepungan kang dadi jantunging pesen pepèngeté Yehezkiel. Tenger dalan kang ndhisiki paugeran dina Ahad, kaya dene kagambarake lumantar loro ilustrasi karusakané Yerusalem, yaiku pangepungan; nanging iku uga Edict of Milan, kang miwiti kawanguné gambaring kéwan galak.

Ing wekdal bakal ana sawijining arak-arakan bebrayan prajanjian. Iku minangka sawijining fraktal saka arak-arakan bebrayan kang diwiwiti lumantar Reagan, kaya kang dipratandhani déning Clovis ing taun 496, nanging arak-arakan pungkasan tumuju marang bebrayan iku diwiwiti ing wekdal pengepungan, selaras karo dekretipun Justinian ing taun 533, lan karo Edict of Milan ing taun 313. Kaloro waymark mau ndhisiki hukum Minggu. Taun 313 ndhisiki hukum Minggu kang kapisan ing taun 321, lan dekret ing taun 533 ndhisiki hukum Minggu ing Counsel of Orleans kang kaping tiga ing taun 538. Sawijining wangun legislasi bakal netepi ciri-ciri kenabian saka dekretipun Justinian lan Edict of Milan, dene sawijining wangun bebrayan prajanjian kang simbolis bakal dipasangaké.

Nalika pranatan iku wis katetepaké, wis kasep kanggo nyawisaké dhiri, awit lawanging mangsa sih-rahmat wis katutup tumrap sungu Protestan, satemtuné kaya nalika lawang iku katutup ing Paskah kang kapisan ana ing Mesir. Sakwisé iku, angger-angger Minggu, tetenger dalan sabanjuré, netepaké ora mung yèn patunging kéwan galak iku wis kabentuk kanthi sampurna, nanging uga panindak pameksa tandha kéwan galak. Angger-angger Minggu nandhani pungkasane mangsa sih-rahmat tumrap sungu Republik, yaiku kéwan bumi ing Wahyu telulas, satemtuné kaya Fir'aun lan wadya-balané padha mati ing Segara Abang sawisé Paskah.

Rong atus sèket sèket taun sing rampung ing taun 207 SM iku ngenali Donald Trump, kaya kang dipratandhakaké déning Antiokhus Magnus nalika nyawisaké kampanye kang bakal teka, kang diwiwiti ing tanah rata Panium lan dipungkasi nganggo pangepungan Sidon. Sawisé Perang Panium, panglima Ptolemaik Scopas saka Aitolia mlayu bebarengan karo watara 10.000 prajurit kang isih urip menyang kutha Sidon. Antiokhus ngoyak dhèwèké lan nindakake ‘pangepungan’ marang Sidon. Pamaréntahan Ptolemaik ing Alexandria ngirim pasukan pitulungan, nanging gagal. Nalika ngadhepi kaliren, Scopas masrahaké kutha iku. Antiokhus ngidinaké Scopas lunga; Scopas banjur bali menyang Mesir, ing kana pungkasane dhèwèké dipatèni kanthi tuduhan pengkhianatan lan panggelapan. Pangepungan Sidon ngrampungaké penaklukan Antiokhus marang Koile-Siria sawisé Panium.

Mbakyu White ngidhentifikasi buku karya Uriah Smith, *Daniel and the Revelation*, minangka “astaning pitulunganing Allah.” Smith ngidhentifikasi kampanye rong tatarané Antiokhus ing komentaré ngenani ayat patbelas lan patbelas saka Daniel sewelas.

“Pamulange ratu enom ing Mesir kapitadosaké déning Sénat Romawi marang M. Emilius Lepidus, kang banjur nunjuk Aristomenes, satunggaling mentri sepuh lan mawa pengalaman ing kraton punika, dados wali panjenenganipun. Tindak kapisanipun yaiku nyawisaké pangayoman tumrap ancaman panyerbuan déning kalih ratu ingkang sekuthu, Philip lan Antiochus.

“Kanggo maksud iki, dhèwèké ngutus Scopas, sawijining panglima perang AEtolia kang misuwur, kang nalika iku ngladèni wong Mesir, menyang tanah asalé dhéwé kanggo nglumpukaké bala bantuan tumrap tentara. Sawisé nyepakaké sawijining tentara, dhèwèké maju mlebu ing Palestina lan Coele-Syria (nalika Antiochus lagi kasangkut ing perang nglawan Attalus ing Asia Cilik), lan nundhung kabèh Yudea mlebu ing pasrahan marang wewenangé Mesir.”

“Mangkono prekawis-prakawis katata ana ing sawijining kahanan kanggo kasampurnaning ayat kang ana ing ngarsa kita. Amarga Antiochus, sawisé mandheg saka perang nglawan Attalus miturut parentahing wong Romawi, enggal tumindak kanggo ngrebut bali Palestina lan Coele-Syria saka tangane wong Mesir. Scopas diutus kanggo ngadhepi dhèwèké. Cedhak sumber-sumbering Kali Yordan, kaloro wadya perang iku padha kepethuk. [Panium] Scopas kasoran, diburu nganti tekan Sidon, lan ana ing kono dipageri kanthi rapet. Telung panglima Mesir kang paling mumpuni, bebarengan karo pasukan-pasukané kang paling becik, diutus kanggo mbebasaké kepungan iku, nanging tanpa kasil. Pungkasane Scopas, nalika ngadhepi, ana ing momoking paceklik kang kuru lan ora kaasta, sawijining mungsuh kang ora bisa dilawan déning dhèwèké, kapeksa nyerah kanthi syarat kang ngisin-isini, yaiku mung diparengaké urip; mula panjenengané lan wong-wongé kang cacahé sepuluh éwu diidini lunga, tanpa sandhangan lan wuda. Ing kéné katon panguwasaning ratu sisih lor ngrebut kutha-kutha kang paling kiyat pageré; awit Sidon iku, loro-loroné ing papané lan ing pertahanané, kalebu salah sawijining kutha kang paling kuwat ing jaman iku. Ing kéné katon guguré gegamaning sisih kidul kanggo bisa nahan, lan uga guguré bangsa kang wis dipilih déning ratu sisih kidul; yaiku Scopas lan pasukan-pasukan Aetolia-né.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

Rong atus seket sèket taun sing dipungkasi ing 207 SM ngenali Donald Trump. Ramalan rong atus seket taun sing dipungkasi ing 313 kanthi palakrama prajanjèn antarané wetan lan kulon, lan Edik Milan, lagi ngenali pambentukan gambar kéwan galak ing Amérika Sarékat. Pasamuwan Pergamos, sing diwiwiti ing 313, makili sajarah nalika agama Kristen murtad lumantar sawijining kompromi karo agama paganisme, sadurungé kakuwasan kepausan njumeneng ing dhampar. Pergamos lan taun 313 nityakaké kompromi sing diwakili déning pambentukan gambar kéwan galak ing Amérika Sarékat. Iku makili kompromi antarané agama Kristen lan Roma kepausan, amarga agama Katulik iku ora luwih lan ora kurang kejaba paganisme sing disamur dadi lembaga Kristen. Ramalan rong atus seket taun sing diwiwiti ing 1776 lan dipungkasi ing taun iki uga lagi ngandharaké prakara Amérika Sarékat. Mulané, katelu ramalan rong atus seket taun iku ngandharaké sawatara aspek profetik saka kéwan bumi ing Wahyu telulas, lan kateluné dipungkasi ana ing sajroning garis-garis profetik sing diwakili déning angka pitulas.

Hukum Minggu iku nalika Amerika Serikat ngucap kaya naga, lan pangucapé sawijining bangsa iku tumindaké para panguwasa legislatif lan yudisialé.

“Pangucapipun” bangsa punika inggih tumindakipun panguwaos legislatif saha yudisialipun. The Great Controversy, 442.

Trump dudu panguwasa yudisial utawa legislatif, mulane angger-angger dina Minggu kang enggal rawuh katindakake déning Kongres. Nanging samubarang tumindak kang maringi panyengkuyung marang kakuwasan kepausan, iku nglambangaké angger-angger dina Minggu. Dékrit taun 533 lan édit taun 313 nandhakaké wiwitaning mangsa nalika gambaring kéwan iku kawangun. Pungkasané yaiku angger-angger dina Minggu kang enggal rawuh, lan Gusti Yésus tansah nggambaraké pungkasan lumantar wiwitan, mula tumindaké Trump lumantar sawijining dhawuh eksekutif kang bakal maringi “konsèsi” apa waé marang antikristus ing wangsit Kitab Suci bakal makili alpha saka gerakan kang mung bakal rampung ing omega, nalika Amérika Sarékat “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”

“Ana akèh akèh wong, malah saka antarané wong-wong sing melu ing gerakan penegakan dina Minggu iki, sing kabut marang akibat-akibat kang bakal ngetutaké tumindak iki. Wong-wong mau ora weruh manawa padha lagi nggebug kanthi langsung marang kamardikan agama. Ana akèh wong sing durung tau mangertèni tuntutan-tuntutan Sabat Kitab Suci lan dhasar palsu kang dadi landhesan institusi dina Minggu. Saben gerakan sing ndhukung undhang-undhang agama satemené iku sawijining tumindak ngalah marang kepausan, kang sajroning akèh jaman kanthi tetep perang nglawan kamardikaning ati nurani. Pangreksan dina Minggu nduwèni asalé minangka institusi sing diarani Kristen saka ‘rahasyaning piala;’ lan penegakané bakal dadi pangakèn nyata marang prinsip-prinsip kang dadi watu pojok Romanisme. Nalika bangsa kita nganti nyélaki prinsip-prinsip pamaréntahané dhéwé kanthi netepaké undhang-undhang dina Minggu, Protestantisme sajroning tumindak iki bakal gandhèng tangan karo kapapan; iki ora liya kajaba maringi urip marang tirani kang wis suwé kanthi kebak pepénginan nunggu kalodhangané kanggo njeblug manèh menyang despotisme sing aktif.” Testimonies, jilid 5, 711.

Sembarang “gerakan sing nyengkuyung undhang-undhang agama sejatiné minangka tumindak pasrah marang kepausan,” lan gerakan-gerakan kuwi kadadéan sadurungé undhang-undhang Minggu sing bakal enggal lumaku.

“Prentah kang ngleksanakake pangibadah marang dina iki kudu metu marang saindenging jagad. Ing tataran winates, prentah iku wis metu. Ing sawetara panggonan kakuwasan sipil lagi ngandika nganggo swaraning naga, padha kaya ratu kapir ngandika marang para tawanan Ibrani.” Signs of the Times, 6 Mei 1897.

Kita bakal nerusake prekara-prekara iki ing artikel sabanjuré.