Sajarah Sing Kasingit saka Ayat Patang Puluh - Nomer Telung Puluh Siji

“Kompromi antarané paganisme lan agama Kristen iki ngasilaké tuwuhé ‘manungsa duraka’ kang wis dipratélakaké luwih dhisik ana ing ramalan minangka sing nentang lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah. Sistem agama palsu kang raksasa iku minangka karya agunging pangwasané Sétan—sawijining monumèn saka upayané kanggo lenggah ana ing dhampar supaya mrentah bumi miturut karsané dhéwé.” The Great Controversy, 50.

“Sapa waé sing dadi bingung ing pangertené marang pangandika, sing gagal ndeleng tegesé antikristus, mesthi bakal nempataké awaké dhéwé ing sisihé antikristus. Saiki ora ana wektu kanggo kita nyawiji karo donya.” Kress Collection, 105.

Apa wong loro bisa lumaku bebarengan, manawa ora padha sarujuk? Amos 3:3.

“Ing sajroning gerakan-gerakan kang sapunika lagi lumampah ing Amerika Sarékat kanggo ngukuhaké tumrap lembaga-lembaga lan tata panganggoné pasamuwan panyengkuyung saka nagara, para Protestan lagi ngetutaké tapak tilas para penganut kapausan. Malah luwih saka iku, padha mbikak lawang kanggo Kapausan supaya pikantuk malih ing Amerika Protestan kaluhuran panguwasa kang wus ilang ana ing Donya Lawas.” The Great Controversy, 573.

Lan sira, Ezra, miturut kawicaksanané Allahmu kang ana ing tanganmu, angkatana para pangarsa pangadilan lan para hakim, supaya padha ngadili sakehé wong kang ana ing sabrang bengawan, yaiku kabèh wong kang padha wanuh marang angger-anggering Allahmu; lan mulangana marang wong-wong kang durung wanuh. Lan sapa waé kang ora gelem nindakaké angger-anggering Allahmu lan angger-anggering ratu, paukuman kaeksekusèkaké kanthi enggal marang dhèwèké, manawa iku paukuman pati, utawa pembuangan, utawa panyitaning bandha, utawa pakunjaran. Ezra 7:25, 26.

Lan Panjenengané ngandika marang Abram, “Satemene kowe kudu ngerti manawa turunmu bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu duwèké, lan bakal ngabdi marang wong-wong ing kono; lan wong-wong mau bakal nandhes wong-wong mau patang atus taun; lan bangsa kang diladèni iku iya bakal Sunadili; lan sawisé mangkono turunmu bakal metu karo banda kasugihan kang gedhé.” Purwaning Dumadi 15:13, 14.

Lan manawa ing taun-taun iki dhèwèké ora katuku nebus, mula ing taun Yobel dhèwèké bakal metu, iya dhèwèké lan anak-anaké bebarengan karo dhèwèké. Awit wong Israèl iku para abdi tumrap Aku; padha iku para abdining-Ku, yaiku wong-wong kang Dakjupuk metu saka tanah Mesir: Ingsun iki Pangéran, Allahmu. Leviticus 25:54, 55.

“Pamulange ratu enom ing Mesir kapitadosaké déning Sénat Romawi marang M. Emilius Lepidus, kang banjur nunjuk Aristomenes, satunggaling mentri sepuh lan mawa pengalaman ing kraton punika, dados wali panjenenganipun. Tindak kapisanipun yaiku nyawisaké pangayoman tumrap ancaman panyerbuan déning kalih ratu ingkang sekuthu, Philip lan Antiochus.

“Kanggo maksud iki, dhèwèké ngutus Scopas, sawijining panglima perang AEtolia kang misuwur, kang nalika iku ngladèni wong Mesir, menyang tanah asalé dhéwé kanggo nglumpukaké bala bantuan tumrap tentara. Sawisé nyepakaké sawijining tentara, dhèwèké maju mlebu ing Palestina lan Coele-Syria (nalika Antiochus lagi kasangkut ing perang nglawan Attalus ing Asia Cilik), lan nundhung kabèh Yudea mlebu ing pasrahan marang wewenangé Mesir.”

“Mangkono prekawis-prakawis katata ana ing sawijining kahanan kanggo kasampurnaning ayat kang ana ing ngarsa kita. Amarga Antiochus, sawisé mandheg saka perang nglawan Attalus miturut parentahing wong Romawi, enggal tumindak kanggo ngrebut bali Palestina lan Coele-Syria saka tangane wong Mesir. Scopas diutus kanggo ngadhepi dhèwèké. Cedhak sumber-sumbering Kali Yordan, kaloro wadya perang iku padha kepethuk. [Panium] Scopas kasoran, diburu nganti tekan Sidon, lan ana ing kono dipageri kanthi rapet. Telung panglima Mesir kang paling mumpuni, bebarengan karo pasukan-pasukané kang paling becik, diutus kanggo mbebasaké kepungan iku, nanging tanpa kasil. Pungkasane Scopas, nalika ngadhepi, ana ing momoking paceklik kang kuru lan ora kaasta, sawijining mungsuh kang ora bisa dilawan déning dhèwèké, kapeksa nyerah kanthi syarat kang ngisin-isini, yaiku mung diparengaké urip; mula panjenengané lan wong-wongé kang cacahé sepuluh éwu diidini lunga, tanpa sandhangan lan wuda. Ing kéné katon panguwasaning ratu sisih lor ngrebut kutha-kutha kang paling kiyat pageré; awit Sidon iku, loro-loroné ing papané lan ing pertahanané, kalebu salah sawijining kutha kang paling kuwat ing jaman iku. Ing kéné katon guguré gegamaning sisih kidul kanggo bisa nahan, lan uga guguré bangsa kang wis dipilih déning ratu sisih kidul; yaiku Scopas lan pasukan-pasukan Aetolia-né.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

“Pangucapipun” bangsa punika inggih tumindakipun panguwaos legislatif saha yudisialipun. The Great Controversy, 442.

“Ana akèh akèh wong, malah saka antarané wong-wong sing melu ing gerakan penegakan dina Minggu iki, sing kabut marang akibat-akibat kang bakal ngetutaké tumindak iki. Wong-wong mau ora weruh manawa padha lagi nggebug kanthi langsung marang kamardikan agama. Ana akèh wong sing durung tau mangertèni tuntutan-tuntutan Sabat Kitab Suci lan dhasar palsu kang dadi landhesan institusi dina Minggu. Saben gerakan sing ndhukung undhang-undhang agama satemené iku sawijining tumindak ngalah marang kepausan, kang sajroning akèh jaman kanthi tetep perang nglawan kamardikaning ati nurani. Pangreksan dina Minggu nduwèni asalé minangka institusi sing diarani Kristen saka ‘rahasyaning piala;’ lan penegakané bakal dadi pangakèn nyata marang prinsip-prinsip kang dadi watu pojok Romanisme. Nalika bangsa kita nganti nyélaki prinsip-prinsip pamaréntahané dhéwé kanthi netepaké undhang-undhang dina Minggu, Protestantisme sajroning tumindak iki bakal gandhèng tangan karo kapapan; iki ora liya kajaba maringi urip marang tirani kang wis suwé kanthi kebak pepénginan nunggu kalodhangané kanggo njeblug manèh menyang despotisme sing aktif.” Testimonies, jilid 5, 711.

“Prentah kang ngleksanakake pangibadah marang dina iki kudu metu marang saindenging jagad. Ing tataran winates, prentah iku wis metu. Ing sawetara panggonan kakuwasan sipil lagi ngandika nganggo swaraning naga, padha kaya ratu kapir ngandika marang para tawanan Ibrani.” Signs of the Times, 6 Mei 1897.