The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Artikel sadurungé dipungkasi kanthi paragraf kang muni mangkéné, “Palakrama prajanjèn taun 313 nggambaraké palakrama prajanjèn pungkasan saka kakuwasan kapapan karo Amerika Sarékat—raja utama saka sepuluh raja ing Wahyu pitulas; sawijining kakuwasan mawa rong sungu kang dilambangaké déning kakuwasan mawa rong sungu saka Prancis. Sajarah kang diwiwiti karo Clovis ing taun 496 lan ing pungkasané nuntun marang dekret Yustinianus ing taun 533 lan pamenthangan tahta kapapan ing taun 538, nggambaraké sajarah saka taun 1989 tekan marang angger-angger dina Minggu.”
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496, and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Ronald Reagan dipralambangaké déning Clovis ing taun 496, lan Donald Trump dipralambangaké déning Justinian ing taun 533. Dekret Justinian diwetokaké limang taun sadurungé kapausan munggah ing dhampar ing taun 538, lan Édik Milan diwetokaké wolung taun sadurungé undhang-undhang dina Minggu kang kapisan ing taun 321. Dekret lan édik kasebut kaloroné jumbuh minangka tetenger dalan kang ndhisiki undhang-undhang dina Minggu.
Reagan
Reagan
On September 20, 1870, Italian troops captured Rome. The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952, General Clark withdrew his name.
Ing tanggal 20 Sèptèmber 1870, wadyabala Italia ngrebat Roma. Nagara-Nagara Kepausan sampun boten wonten malih minangka nagara teritorial, lan Paus Pius IX dados “tawanan ing Vatikan.” Sarehning sampun boten wonten malih wewengkon kepausan ingkang dipunakeni minangka nagara ingkang gadhah kadhaulatan, Amérika Sarékat (kados déné kathah nagara sanèsipun) boten nglajengaken malih sesambetan diplomatik resmi kaliyan Paus minangka panguwasa kadonyan. Ing wulan Oktober 1951, Présidhèn Harry S. Truman nyalonaken Jéndral Mark W. Clark minangka Dhuta Ageng Amérika Sarékat ing Vatikan. Énggal tuwuh panentangan ingkang kiyat saking kathah gréja saha organisasi Protèstan, ingkang ngandharaken bilih pangangkatan punika nerak pamisahan antawisipun gréja lan nagara. Ing wulan Januari 1952, Jéndral Clark narik malih asmanipun saking pencalonan.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. On April 9, 1984, William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
Ing tanggal 10 Januari 1984, Présidhèn Ronald Reagan lan Paus John Paul II kanthi resmi sarujuk kanggo nganakaké sesambungan diplomatik kanthi jangkep antarané Amérika Sarékat lan Takhta Suci. Ing tanggal 9 April 1984, William A. Wilson (sing nalika iku wis njabat minangka wakil pribadiné Reagan) masrahaké layang kapercayané lan dadi Duta Besar Amérika Sarékat sing kapisan kanggo Takhta Suci.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
Sajroning telung puluh telung taun wiwit taun 1951 nganti 1984, perlawanan Protestantisme marang Katulik buyar. “Lengen-lengen” sing ngadeg kanggo kapausan ing taun 496 lumantar Clovis dadi pralambang tumrap Reagan ing taun 1984 nganti tekan 1989. Clovis nggambarake nyingkire agama (paganisme) sing nahan kapausan supaya ora munggah maneh menyang kakuwasan, lan ing taun 1984 perlawanan Protestantisme marang munggahe kapausan wus katundhung. “Saben dinane” (paganisme) wus disingkirake, lan Paulus njlentrehake panyingkiran perlawanan paganisme marang kapausan iku minangka “murtad.”
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’, which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Pasamuwan simbolis kang nglakoni kompromi, kang dilambangaké déning Constantine Agung lan sajarah wiwit taun 313 nganti 538, nggambaraké sawijining mangsa nalika sawijining pasamuwan nglakoni kompromi lan murtad. Agama kang dilambangaké déning ‘508’, kang sadurungé wis ngendhalèni sumebaré panguwasa kepausan, dadi pralambang murtadé kaum Protestan ing Amerika Serikat. Reagan dilambangaké déning Clovis. Ing taun 496, Clovis masrahaké “panguwasané” marang kepausan, saéngga dadi pralambang “aliansi kang ora suci” kang kawujud ing mangsa pamaréntahané Reagan. Clovis uga nggambaraké panyingkirané “kang saben dina” ing taun 508. 508 dadi pralambang 1984.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
“Kompromi antarané paganisme lan agama Kristen iki ngasilaké tuwuhé ‘manungsa duraka’ kang wis dipratélakaké luwih dhisik ana ing ramalan minangka sing nentang lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah. Sistem agama palsu kang raksasa iku minangka karya agunging pangwasané Sétan—sawijining monumèn saka upayané kanggo lenggah ana ing dhampar supaya mrentah bumi miturut karsané dhéwé.” The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Reagan kondhang nyebut Uni Sovyèt minangka sawijining “kakaisaran ala” ing sawijining pidato taun 1983 lan nganggep komunisme ateistis minangka ancaman moral lan rohani kang jero banget. Panjenengané lan Yohanes Paulus II mbangun sawijining kemitraan pribadi lan pulitik kang raket nglawan komunisme Sovyèt. Kaloroné ndeleng perjuangan iku ing istilah moral lan malah uga providensial; Reagan kanthi pribadi ngendika bab sawijining “Rancangan Ilahi” kanggo ngrubuhaké komunisme. Reagan nduwèni kawigatèn marang penampakan Fátima (pepènget yèn “Rusia bakal nyebaraké kaluputan-kaluputané”), lan loro pemimpin iku rembugan bab pangrasa bebarengan yèn Gusti Allah wis nylametaké nyawané (kaloroné slamet saka upaya rajapati ing taun 1981) kanggo sawijining ancas kang ana gandhèngané karo ngalahaké komunisme.
The Disciples of Christ
Para Muridé Kristus
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination, whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church, repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Reagan digedhèkaké ing denominasi Disciples of Christ, kang para pangadegé kanthi langsung mulangaké yèn paus Katulik iku antikristus. Alexander Campbell, pamimpin paling pinunjul ing mangsa wiwitan pasamuwan Disciples of Christ, bola-bali mratélakaké yèn kapausan iku antikristus. Ing debat-debat lan tulisan-tulisané, dhèwèké ngandharaké panemu yèn sungu cilik ing Daniel 7, kéwan ing Wahyu 13, lan manungsa dosa ing 2 Tésalonika 2 iku kabèh ngrujuk marang para paus ing Roma. Dhèwèké migunakaké pamadhanan-pamadhanan iki ing debat-debat umum (kalebu debat karo Uskup Katulik John B. Purcell ing taun 1837). Barton W. Stone nyebut pamaréntahan Paus minangka antikristus kang sajati lan “manungsa dosa.” Walter Scott (juru Injil liyané ing mangsa wiwitan gerakan iki) nulis yèn manungsa dosa, yaiku Paus ing Roma, bakal jumedhul ing pasamuwan Kristen lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah.
Reagan’s mother, Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Ibuné Reagan, Nelle, iku anggota denominasi Disciples of Christ kang tuhu ngugemi agamané lan dadi pawongan kang paling gedhé pangaribawané ing babagan agama tumrap Reagan nalika isih bocah. Reagan dibaptis ing gréja Disciples of Christ ing Dixon, Illinois, nalika umuré 11 taun lan aktif ing kono nalika isih taruna (kalebu mulang ing sekolah Minggu). Dhèwèké kuliah ing Eureka College, kang duwé afiliasi karo Disciples of Christ.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
“Sapa waé sing dadi bingung ing pangertené marang pangandika, sing gagal ndeleng tegesé antikristus, mesthi bakal nempataké awaké dhéwé ing sisihé antikristus. Saiki ora ana wektu kanggo kita nyawiji karo donya.” Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents, he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan, is profoundly confused about the true aims of the papacy and who the papacy is.
Reagan dipralambangaké déning Clovis lan uga déning komprominé Constantine Agung. Reagan uga dadi présidhèn kapisan saka wolung présidhèn pungkasan wiwit jaman wekasan ing taun 1989. Minangka présidhèn kapisan saka wolung présidhèn pungkasan, dhèwèké dadi pralambangé Donald Trump, sing, kaya déné Reagan, bingung banget ngenani ancas-ancas sejatiné kepausan lan sapa sejatiné kepausan iku.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Apa wong loro bisa lumaku bebarengan, manawa ora padha sarujuk? Amos 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989 and ends in the history of Donald Trump.
Pawiwahan adhedhasar prajanjèn kang kaping enem lan pungkasan ing kitab Daniel bab sewelas dumadi ing sejarah kang diwiwiti ing wektu pungkasan ing taun 1989 lan dipungkasi ing sejarah Donald Trump.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
“Ing sajroning gerakan-gerakan kang sapunika lagi lumampah ing Amerika Sarékat kanggo ngukuhaké tumrap lembaga-lembaga lan tata panganggoné pasamuwan panyengkuyung saka nagara, para Protestan lagi ngetutaké tapak tilas para penganut kapausan. Malah luwih saka iku, padha mbikak lawang kanggo Kapausan supaya pikantuk malih ing Amerika Protestan kaluhuran panguwasa kang wus ilang ana ing Donya Lawas.” The Great Controversy, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan align with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
Prajanjèn palakrama taun 313 lan Maklumat Milan jumbuh karo sejarah taun 533, lan dekrit Justinian ing taun 533 bakal dileksanakaké manèh déning pamaréntahan kang ngaku Kristen nanging wis ora mangertèni manawa nganggep kakuwasan kepausan minangka lembaga Kristen iku saapik-apiké sawijining oksimoron, lan saala-alané sawijining kasasaran kang mawa pati.
Church and State
Pasamuwan lan Nagara
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Ing taun 457 SM, dhawuh katelu saka Artaxerxes mulihaké kadhaulatan bangsa, tumrap wewenang pulitik lan uga agama.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Lan sira, Ezra, miturut kawicaksanané Allahmu kang ana ing tanganmu, angkatana para pangarsa pangadilan lan para hakim, supaya padha ngadili sakehé wong kang ana ing sabrang bengawan, yaiku kabèh wong kang padha wanuh marang angger-anggering Allahmu; lan mulangana marang wong-wong kang durung wanuh. Lan sapa waé kang ora gelem nindakaké angger-anggering Allahmu lan angger-anggering ratu, paukuman kaeksekusèkaké kanthi enggal marang dhèwèké, manawa iku paukuman pati, utawa pembuangan, utawa panyitaning bandha, utawa pakunjaran. Ezra 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844, when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillments. Both omega fulfillments represent a closed door: one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Katetepan kaping telu iku mènèhi wewenang kanggo ngleksanani putusan pangadilan lan paukuman manut angger-anggering Allah lan uga angger-anggering raja. Katetepan iku nandhani wiwitané wangsit rong èwu telung atus taun, kang rampung ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika Kristus dumadakan rawuh ing padalemané Panjenengané. Katetepan iku uga nandhani wiwitané wangsit rong atus sèket taun kang rampung ing taun 207 SM, ing sajarah antarané paprangan Raphia ing taun 217 SM lan Panium ing taun 200 SM. Pulihé kadhaulatan sipil lan agama ing taun 457 SM nuduhaké sawijining alfa rangkep kang nduwèni rong pangujudan omega. Pangujudan omega loro mau padha nggambaraké lawang kang katutup: siji kanggo sungu Protestan lan sijiné kanggo sungu Republikan.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Ramalan kapisan sajrone rong ewu telung atus taun nggambarake angger-anggering Allah, lan ramalan rong atus sèket taun nggambarake angger-anggering raja. Loro ramalan mau nandhakake sungu Protestanisme lan sungu Republikanisme ing kéwan bumi ing Wahyu telulas. Sungu Republikan saka kéwan bumi iku dipasang ana ing tengahing ayat sewelas nganti nembelas saka Daniel sewelas. Mangsa pitulas taun antarané Raphia lan Panium dipotongi déning siji sungu saka ramalan rangkep saka dhawuh katelu ing taun 457 SM. Ramalan kang kaping pindho iku nandhakake becik paukuman marang umat prajanjèn pungkasan lan uga paukuman marang bangsa panggonan umat prajanjèn mau nemokake oyod-oyodé.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Lan Panjenengané ngandika marang Abram, “Satemene kowe kudu ngerti manawa turunmu bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu duwèké, lan bakal ngabdi marang wong-wong ing kono; lan wong-wong mau bakal nandhes wong-wong mau patang atus taun; lan bangsa kang diladèni iku iya bakal Sunadili; lan sawisé mangkono turunmu bakal metu karo banda kasugihan kang gedhé.” Purwaning Dumadi 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844, is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom and a new earth to dwell in.
Ing kitab Yeheskiel, tanggal 22 Oktober 1844 dipralambangaké déning tanggal 22 Oktober 573 SM. Tanggal sing siji nandhani wiwitané pangadilan pamriksan, déné tanggal sijiné nandhani diunèkaké slomprèt Yobel ing wiwitan lan uga ing pungkasané proses pangadilan. Kaloro tanggal iku salaras, lan loro-loroné nandhani lawang sing katutup. Taun 1844 nggambaraké katutupé lawang Papan Suci, nalika Kristus pindhah mlebu ing Papan Kang Mahasuci. Taun 573 SM nandhani pungkasané mangsa pacoban tumrap manungsa, nalika para batur tukoning dosa sing wis ditebus diparingi kamardikan lan bumi anyar kanggo dipanggoni.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Lan manawa ing taun-taun iki dhèwèké ora katuku nebus, mula ing taun Yobel dhèwèké bakal metu, iya dhèwèké lan anak-anaké bebarengan karo dhèwèké. Awit wong Israèl iku para abdi tumrap Aku; padha iku para abdining-Ku, yaiku wong-wong kang Dakjupuk metu saka tanah Mesir: Ingsun iki Pangéran, Allahmu. Leviticus 25:54, 55.
Both October 22s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Kaloro tanggal 22 Oktober kasebut nglambangake lawang kang katutup nalika angger-angger dina Minggu kang bakal enggal teka ditrapake. Mangsa pacoban kang diparingake marang Adventisme diwiwiti ing taun 1844 lan bakal rampung nalika angger-angger dina Minggu kang bakal enggal teka ditrapake, lan mangsa pacoban kang diparingake marang Amerika Serikat uga bakal rampung nalika angger-angger dina Minggu kang bakal enggal teka ditrapake. Kaloro pungkasan kasebut jumbuh karo rong seksi tanggal 22 Oktober, yaiku 2.300 taun lan rong atus seket taun.
The two-hundred-and-fifty-year period that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. That is ten years after Raphia, meaning borderland, and seven years before Panium, which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast, in between verses eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Mangsa rong atus seket taun kang rampung ing pérangan sajarah antarané Raphia lan Panium mérang wektu antarané peperangan loro mau dadi rong wilangan pralambang, kang bebarengan nduwèni teges mirunggan dhéwé. Yaiku sepuluh taun sawisé Raphia, kang ateges tlatah tapel wates, lan pitung taun sadurungé Panium, yaiku peperangan kang dumadi ing sawijining dhataran lan rampung ing pangepungan. Wilangan sepuluh lan pitu minangka pralambang nandhani panguwasané naga adhedhasar sawetara paseksèn. Taun 207 SM mapanaké Trump, pralambang kéwan saka bumi, ing antarané ayat sewelas lan limalas ing Daniel bab sewelas, kang miturut nubuwat lagi nyawisaké dhiri kanggo guneman kaya naga, kaya kang digambaraké déning gabungan wilangan sepuluh lan wilangan pitu.
Seventeen is also symbolic, and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the year 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Angka pitulas ugi ngemu teges pralambang, saha njembaraken cakupan sajarah wiwit Raphia dumugi Panium ngantos sasampunipun Panium lan ugi sadèrèngipun Raphia. Ptolemy IV Philopator jumeneng raja ing Mesir Ptolemaik wiwit taun 221 SM dumugi taun 204 SM, saha ngasoraken Antiochus Magnus ing Raphia ing taun 217 SM. Ptolemy wiwit jumeneng raja sadèrèngipun Raphia, saha ngasta papréntahan salami ‘pitulas’ taun. Angka pitulas nggambaraken satunggaling mangsa ing sajarah ingkang kawiwitan sadèrèngipun Raphia saha lumampah nglangkungi paprangan Panium lan pangepungan Sidon dumugi pungkasaning mangsa pacoban tumrap manungsa, kados ingkang dipunpralambangaken déning taun 330. Pameca kalih atus sèket taun tumrap mangsa pasamuwan Smyrna kawiwitan ing taun 64 saha kapungkasan nalika wontenipun Maklumat Milan lan prajanjèn palakrami taun 313.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possess three waymarks. 313 was the Edict of Milan; 321 was the first Sunday law, and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States.
Constantine Agung nggambaraké sajarah pasamuwan Pergamos, lan sajarah iku kawiwitan ing taun 313 lan rampung ing taun 538. ‘Pitulas’ taun kapisan sawisé rampungé pameca rong atus seket taun ing taun 313 nduwèni telung tetenger. Taun 313 ditandhani déning Edik Milan; taun 321 ditandhani déning angger-angger dina Minggu kang kapisan, lan pamérangan kakaisaran ditandhani ing taun 330. Taun 330 nggambaraké angger-angger dina Minggu kang pungkasan, kang nandhani pungkasané mangsa pacoban tumrap manungsa. Mulané, angka pitulas diwiwiti sadurungé Raphia lan rampung suwé sawisé kampanye militèr Panium lan Sidon. Ayat nembelas ing Daniel bab sewelas nggambaraké angger-angger dina Minggu ing Amérika Sarékat.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem, is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Pameca Smirna nuduhaké pratandha pangepungan kang dadi punjering pawarta pepélingé Yéheskièl. Tetenger kang ndhisiki undhang-undhang dina Minggu, kaya kang dilambangaké déning rong gambaran bab karusakané Yérusalèm, yaiku pangepungan, nanging uga Maklumat Milan, kang dadi wiwitané kawanguné recané kéwan iku.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Council of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Nalika pangepungan, bakal dumadi prosèsi palakrama adhedhasar prajanjèn. Prosèsi iki minangka fraktal saka prosèsi palakrama kang diwiwiti karo Reagan, kaya kang dipralambangaké déning Clovis ing taun 496, nanging prosèsi pungkasan tumuju palakrama diwiwiti nalika pangepungan, salaras karo dékrèt Justinian taun 533 lan Édik Milan taun 313. Loro tetenger kasebut padha ndhisiki undhang-undhang dina Minggu. Taun 313 ndhisiki undhang-undhang dina Minggu kang kapisan ing taun 321, lan dékrèt taun 533 ndhisiki undhang-undhang dina Minggu ing Konsili Orleans katelu ing taun 538. Sawijining wujud pranatan ukum bakal ngganepi ciri-ciri profètis saka dékrèt Justinian lan uga Édik Milan, déné sawijining wujud palakrama simbolis adhedhasar prajanjèn bakal dianakaké.
When that decree is made, it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark, identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen, as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Nalika katetepan iku diwetokaké, wis kasep kanggo nyawisaké dhiri, amarga lawang mangsa sih-rahmat wis katutup tumrap sungu Protestan, padha pesthiné karo katutupé lawang iku nalika Paskah kapisan ing Mesir. Sawisé iku, undhang-undhang dina Minggu, minangka tetenger sabanjuré, ora mung nélakaké yèn recané kéwan iku wis kawangun kanthi wutuh, nanging uga nandhani pangetrapan tandhané kéwan iku kanthi peksa. Undhang-undhang dina Minggu nandhani pungkasané mangsa sih-rahmat tumrap sungu Republikan, kéwan saka bumi ing Wahyu telulas, padha pesthiné karo matiné Firaun lan wadya-balané ing Segara Abang sawisé Paskah.
The two-hundred-and-fifty-year period that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Periode rong atus sèket taun kang rampung ing taun 207 SM nuduhaké Donald Trump, kang dilambangaké déning Antiochus Magnus kang lagi nyawisaké dhiri kanggo kampanye militèr kang bakal diwiwiti ing dhataran Panium lan dipungkasi kanthi pangepungan Sidon. Sawisé Paprangan Panium, panglima bala Ptolemaik, Scopas saka Aetolia, mlayu menyang kutha Sidon bebarengan karo udakara 10.000 prajurit kang isih urip. Antiochus ngoyak dhèwèké lan nindakaké ‘pangepungan’ marang Sidon. Pamaréntahan Ptolemaik ing Alexandria ngirim bala pitulungan, nanging bala iku gagal. Nalika kaancam kaliren, Scopas masrahaké kutha iku. Antiochus ngidini Scopas lunga; sawisé iku Scopas bali menyang Mesir, lan ing kana pungkasané diukum pati kanthi tudhuhan cidra marang nagara lan nggelapaké dhuwit. Pangepungan Sidon ngrampungaké panaklukané Antiochus marang Coele-Syria sawisé Panium.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Mbakyu White ngidhentifikasi buku karya Uriah Smith, *Daniel and the Revelation*, minangka “astaning pitulunganing Allah.” Smith ngidhentifikasi kampanye rong tatarané Antiokhus ing komentaré ngenani ayat patbelas lan patbelas saka Daniel sewelas.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
“Pamulange ratu enom ing Mesir kapitadosaké déning Sénat Romawi marang M. Emilius Lepidus, kang banjur nunjuk Aristomenes, satunggaling mentri sepuh lan mawa pengalaman ing kraton punika, dados wali panjenenganipun. Tindak kapisanipun yaiku nyawisaké pangayoman tumrap ancaman panyerbuan déning kalih ratu ingkang sekuthu, Philip lan Antiochus.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
“Kanggo maksud iki, dhèwèké ngutus Scopas, sawijining panglima perang AEtolia kang misuwur, kang nalika iku ngladèni wong Mesir, menyang tanah asalé dhéwé kanggo nglumpukaké bala bantuan tumrap tentara. Sawisé nyepakaké sawijining tentara, dhèwèké maju mlebu ing Palestina lan Coele-Syria (nalika Antiochus lagi kasangkut ing perang nglawan Attalus ing Asia Cilik), lan nundhung kabèh Yudea mlebu ing pasrahan marang wewenangé Mesir.”
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
“Mangkono prekawis-prakawis katata ana ing sawijining kahanan kanggo kasampurnaning ayat kang ana ing ngarsa kita. Amarga Antiochus, sawisé mandheg saka perang nglawan Attalus miturut parentahing wong Romawi, enggal tumindak kanggo ngrebut bali Palestina lan Coele-Syria saka tangane wong Mesir. Scopas diutus kanggo ngadhepi dhèwèké. Cedhak sumber-sumbering Kali Yordan, kaloro wadya perang iku padha kepethuk. [Panium] Scopas kasoran, diburu nganti tekan Sidon, lan ana ing kono dipageri kanthi rapet. Telung panglima Mesir kang paling mumpuni, bebarengan karo pasukan-pasukané kang paling becik, diutus kanggo mbebasaké kepungan iku, nanging tanpa kasil. Pungkasane Scopas, nalika ngadhepi, ana ing momoking paceklik kang kuru lan ora kaasta, sawijining mungsuh kang ora bisa dilawan déning dhèwèké, kapeksa nyerah kanthi syarat kang ngisin-isini, yaiku mung diparengaké urip; mula panjenengané lan wong-wongé kang cacahé sepuluh éwu diidini lunga, tanpa sandhangan lan wuda. Ing kéné katon panguwasaning ratu sisih lor ngrebut kutha-kutha kang paling kiyat pageré; awit Sidon iku, loro-loroné ing papané lan ing pertahanané, kalebu salah sawijining kutha kang paling kuwat ing jaman iku. Ing kéné katon guguré gegamaning sisih kidul kanggo bisa nahan, lan uga guguré bangsa kang wis dipilih déning ratu sisih kidul; yaiku Scopas lan pasukan-pasukan Aetolia-né.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two-hundred-and-fifty-year period that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313, represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313 typify the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Periode rong atus sèket taun kang rampung ing taun 207 SM iku nuduhaké Donald Trump. Pameca rong atus sèket taun kang rampung ing taun 313 kanthi anané palakrama adhedhasar prajanjèn antarané wétan lan kulon sarta Edik Milan iku nuduhaké kabentuké gambar kéwan ing Amérika Sarékat. Pasamuwan Pergamos, kang kawiwitan ing taun 313, nggambaraké sejarah nalika Kakristenan murtad lantaran kompromi karo agama paganisme, sadurungé kakuwasan paus nglenggahi dhampar. Pergamos lan taun 313 nglambangaké kompromi kang digambaraké déning kabentuké gambar kéwan ing Amérika Sarékat. Iku nggambaraké kompromi antarané Kakristenan lan Roma kang dikuwasani paus, awit agama Katulik iku ora liya kajaba paganisme kang nyamar minangka lembaga Kristen. Pameca rong atus sèket taun kang kawiwitan ing taun 1776 lan rampung ing taun iki uga ngrembug Amérika Sarékat. Mula, telung pameca rong atus sèket taun iku kabèh ngrembug sawijining aspèk profètis ngenani kéwan saka bumi ing Wahyu telulas, lan kateluné rampung ing sajroning garis-garis pameca kang dilambangaké déning angka pitulas.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Hukum Minggu iku nalika Amerika Serikat ngucap kaya naga, lan pangucapé sawijining bangsa iku tumindaké para panguwasa legislatif lan yudisialé.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
“Pangucapipun” bangsa punika inggih tumindakipun panguwaos legislatif saha yudisialipun. The Great Controversy, 442.
Trump is neither a judicial nor legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power typifies the Sunday law. The decree of 533 and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Trump dudu panguwasa yudikatif utawa legislatif, mula undhang-undhang dina Minggu sing ora suwé manèh bakal teka iku bakal ditetepaké déning Kongres. Nanging, tumindak apa waé sing nyengkuyung panguwasan kepausan dadi pralambang undhang-undhang dina Minggu. Dekret taun 533 lan maklumat taun 313 nuduhaké wiwitané mangsa nalika reca kéwan iku kawangun. Pungkasané yaiku undhang-undhang dina Minggu sing ora suwé manèh bakal teka, lan Yesus tansah nggambaraké pungkasan kanthi wiwitan, mula tumindaké Trump lumantar prentah eksekutif sing bakal mènèhi “konsesi” apa waé marang antikristus ing pamecané Kitab Suci bakal nglambangaké alfa saka gerakan sing mung bakal rampung ing omega, nalika Amerika Serikat “bakal nyingkur prinsip-prinsip pamaréntahané nganti netepaké undhang-undhang dina Minggu.”
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
“Ana akèh akèh wong, malah saka antarané wong-wong sing melu ing gerakan penegakan dina Minggu iki, sing kabut marang akibat-akibat kang bakal ngetutaké tumindak iki. Wong-wong mau ora weruh manawa padha lagi nggebug kanthi langsung marang kamardikan agama. Ana akèh wong sing durung tau mangertèni tuntutan-tuntutan Sabat Kitab Suci lan dhasar palsu kang dadi landhesan institusi dina Minggu. Saben gerakan sing ndhukung undhang-undhang agama satemené iku sawijining tumindak ngalah marang kepausan, kang sajroning akèh jaman kanthi tetep perang nglawan kamardikaning ati nurani. Pangreksan dina Minggu nduwèni asalé minangka institusi sing diarani Kristen saka ‘rahasyaning piala;’ lan penegakané bakal dadi pangakèn nyata marang prinsip-prinsip kang dadi watu pojok Romanisme. Nalika bangsa kita nganti nyélaki prinsip-prinsip pamaréntahané dhéwé kanthi netepaké undhang-undhang dina Minggu, Protestantisme sajroning tumindak iki bakal gandhèng tangan karo kapapan; iki ora liya kajaba maringi urip marang tirani kang wis suwé kanthi kebak pepénginan nunggu kalodhangané kanggo njeblug manèh menyang despotisme sing aktif.” Testimonies, jilid 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
Sembarang “gerakan sing nyengkuyung undhang-undhang agama sejatiné minangka tumindak pasrah marang kepausan,” lan gerakan-gerakan kuwi kadadéan sadurungé undhang-undhang Minggu sing bakal enggal lumaku.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
“Prentah kang ngleksanakake pangibadah marang dina iki kudu metu marang saindenging jagad. Ing tataran winates, prentah iku wis metu. Ing sawetara panggonan kakuwasan sipil lagi ngandika nganggo swaraning naga, padha kaya ratu kapir ngandika marang para tawanan Ibrani.” Signs of the Times, 6 Mei 1897.
We will continue these things in the next article.
Kita bakal nerusake prekara-prekara iki ing artikel sabanjuré.