Nabi Mikha ngajokaké pitakonan ngenani pangertèn bab pangadilan.

Lan aku kandha, Padha rungokna, dakjaluk marang kowe, he para panggedhening Yakub lan para panguwasaning turune Israel; Apa ora dadi kuwajibanmu mangerteni kaadilan? Mikha 3:1.

Wangsulanipun inggih punika bilih umatipun Gusti Allah kedah mangertos bab pangadilan. Umatipun kedah mangertos bilih wonten wekdal nalika Gusti Allah badhe miwiti pangadilanipun.

Ngandika kanthi swara sora, Padha wedia marang Gusti Allah, lan padha ngluhurna Panjenengané; awit wektuning pangadilané wis tumeka: lan padha sujuda marang Panjenengané kang nitahaké langit, lan bumi, lan segara, lan sumber-sumber banyu. Wahyu 14:7.

Bab pangadilan kawedhar ing saindhenging Sabdané Gusti Allah, nanging rincian bab pangadilan iku akèh-akèhé dimangertèni kanthi kliru lan ora digatèkaké, kependhem ing sangisoré “tradhisi lan adat pakulinan,” kang dadi salah siji piranti utama kang digunakaké Sétan kanggo nutupi kayektèn-kayektèné Gusti Allah.

Nanging yagéné kowé ngadili sadulurmu? Utawa yagéné kowé ngrèmèhaké sadulurmu? Awit kita kabèh bakal padha ngadeg ana ing ngarsaning dhampar pangadilané Kristus. Amarga wis katulis, Demi gesang-Ku, mangkono pangandikané Pangéran, saben dhengkul bakal sujud marang Aku, lan saben ilat bakal ngaturaké pangakon marang Gusti Allah. Mulané saben wong ing antarané kita bakal nyaosi panjawab bab awaké dhéwé marang Gusti Allah. Rum 14:10–12.

Wonten satunggaling wekdal ingkang dipuntedahaken minangka “jam”, nalika kita sedaya badhé ngadhep ing pangadilan. Pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia mangertos kanthi cetha bilih pangadilan sampun kawiwitan ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika Kristus ngrampungaken pakaryanipun ing papan suci ing pasucèn swarga, nanging sami boten purun ningali bilih pangadilan punika mujudaken reroncèning tahapan pangadilan ingkang rinci sanget. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih nalika Kristus pindhah mlebet ing Papan Mahasuci lan miwiti pangadilan ing taun 1844, Panjenenganipun miwiti saking tiyang-tiyang ingkang sampun tilar donya ing salebeting iman Kristus. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih proses pangadilan kawiwitan saking Adam lan lajeng kanthi runtut nlusuri cathetan sajarah umat manungsa wiwit Adam lan salajengipun. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih wonten wekdal nalika Kristus mungkasi anggènipun ngadili tiyang-tiyang ingkang sampun tilar donya, lan salajengipun Panjenenganipun miwiti pakaryanipun ngadili tiyang-tiyang ingkang nalika punika taksih gesang. Nanging tiyang-tiyang punika sampun dipunwutakaken déning “tradhisi lan adat pakulinan.”

“‘Déné gesang langgeng punika inggih punika, supados sami wanuh dhumateng Paduka, satunggal-tunggalipun Allah ingkang sajati, saha dhumateng Yésus Kristus, ingkang sampun Paduka utus.’ Saèstu perlu sanget tumrap para priya saha wanita ingkang ngaken gesang mursid anggènipun mangertosi Kitab Suci. Lumantar punika piyambakipun sami dipungulawenthah ing piwulang ingkang leres, saha dados ngoyod sarta alandhesan ing kayektèn, dipunsantosakaken ing pangertosan bab Yésus Kristus. Nanging tradhisi saha adat pakulinanipun manungsa boten kénging dipuncampuraken kaliyan kayektèn-kayektèn suci ingkang kawedhar lumantar wahyu. Dhumateng tiyang-tiyang ingkang sami nindakaken punika, Kristus ngandika, ‘Pancèn pinter temen anggonmu nampik pepakoning Allah, supaya kowé bisa ngugemi tradhisimu dhéwé.’ Saha punika ing wekdal sapunika sami leresipun kados nalika Kristus wonten ing bumi, sarta dipuntampik tuwin dipunsalib.

“‘Niti-priksanen Kitab Suci.’ Sinaua, ndedongaa, lan pracayaa. Bukaken Kitab Suci tanpa prasangka, kanthi ati kang andhap asor lan gelem diwulang, lan kanthi pangertèn kang kabukak marang pangaribawané Rohing Allah, lilakna dayané kang ngyakinaké iku mbentuk urip lan ati nurani. Ing dina iki, swara saka Kalvari lagi ngandika kanthi nada welas asih marang saben jiwa. Muga-muga kabèh wong padha sumurup manawa siji-sijiné pangarep-arepé yaiku ngrungokaké, nampani, lan sukarena ing kayektèn kang dadi kakuwataning Allah kanggo nylametaké kabèh wong kang pracaya.” Bible Echo, 2 September 1895.

Para penganut Advent Dina Kapitu Laodikea nyumurupi manawa ana “jam” tartamtu kang wis tumeka lan nandhani wiwitané pangadilan tumrap wong-wong kang wis mati ing tanggal 22 Oktober 1844, nanging padha ora gelem nyumurupi manawa ana wektu nalika Kristus wiwit ngadili wong-wong kang isih urip. Kaya déné wiwitané pangadilan tumrap wong-wong kang wis mati, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip uga katuduhaké ing pangandika-Né kang awujud wangsit. Petrus nuduhaké wektu iku, kang diarani “mangsa-mangsa pamulihané samubarang kabèh.”

Mulané padha mratobata lan padha balia marang Gusti Allah, supaya dosa-dosamu kabirat, nalika mangsa-mangsa panyegeran bakal tumeka saka ing ngarsané Gusti; Lan Panjenengané bakal ngutus Yésus Kristus, kang sadurungé wis kawartakaké marang kowé. Lelakoné Para Rasul 3:19, 20.

Ing pangadilan, dosa-dosa dibusak, nanging mung menawa kita wis ngakoni lan ninggalaké panerak-panerak kang wis kita lakoni. Menawa kita durung ngakoni lan ninggalaké dosa-dosa mau, jeneng-jeneng kita kang dibusak. Ing pangadilan ana kitab kang ngemot jenengé wong-wong kang wis mratélakaké iman marang Kristus, lan kitab liyané kang ngemot cathetan saben dosa kang wis kita lakoni. Uga ana kitab pangéling-éling.

Aku terus nyawang nganti dhampar-dhampar padha karubuhake, lan Sang Mahasepuh lenggah, pangagemane putih kaya salju, lan rikmaning mustakane kaya wulu wedhus kang resik: dhampare kaya urubing geni, lan rodha-rodhane kaya geni kang murub. Ana ilining geni kang metu lan mili saka ing ngarsane: sewu kaping sewu padha leladi marang Panjenengane, lan sepuluh ewu kaping sepuluh ewu padha ngadeg ana ing ngarsane: pangadilan banjur dianakake, lan kitab-kitab padha kabukak. Daniel 7:9, 10.

Ing kitab Wahyu, pangadilan tumrap wong-wong kang ora kaslametaké kaleksanan sawisé rawuhé Sang Kristus kang kaping pindho, nanging pangadilan tumrap wong-wong kang kaslametaké kaleksanan sadurungé rawuhé Sang Kristus kang kaping pindho.

Sarta aku weruh wong-wong mati, cilik lan gedhé, padha ngadeg ing ngarsané Gusti Allah; lan kitab-kitab padha kabukak: lan ana kitab liyané kang kabukak, yaiku kitab kauripan: lan wong-wong mati padha diadili adhedhasar apa kang katulis ing kitab-kitab mau, miturut panggawéné. Wahyu 20:12.

Ing pangadilan ana telung kitab: kitab kauripan, kitab dosa, lan kitab pangeling-eling.

Banjur wong-wong kang wedi-asih marang Pangeran kerep padha guneman siji lan sijine: lan Pangeran nggatekake sarta miyarsakake, lan sawijining kitab pangeling-eling ditulis ana ing ngarsane tumrap wong-wong kang wedi-asih marang Pangeran lan kang ngangen-angen asmane. Lan wong-wong iku bakal dadi kagunganingsun, mangkono pangandikane Pangeran Gustining balatantra, ing dina nalika Ingsun nglumpukake sesotyaningsun; lan Ingsun bakal ngeman wong-wong mau, kaya dene wong kang ngeman anake lanang dhewe kang ngabdi marang dheweke. Banjur sira kabeh bakal bali, lan mbedakake antarane wong mursid lan wong duraka, antarane wong kang ngabdi marang Gusti Allah lan wong kang ora ngabdi marang Panjenengane. Malachi 3:16–18.

Pangadilan misahaké wong-wong kang kaslametaké saka wong-wong kang ora kaslametaké, miturut katetepan ing telung kitab cathetan ing swarga. Maleakhi mratélakaké yèn wong-wong kang kaslametaké iku wong-wong kang “wedi marang Gusti.” Pétrus nedahaké sawijining mangsa nalika manungsa isih urip lan bisa mratobat sarta diowahi uripé. Supaya bisa mratobat, sawijining jiwa kudu isih urip. Miturut Pétrus, wektu pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip iku “mangsa-mangsa kasegeran.” Ing tanggal 11 September 2001, proses pangadilan kang wis diwiwiti tanggal 22 Oktober 1844 iku rampung, lan Panjenengané miwiti pakaryané ngadili wong-wong kang isih urip. Sawijining proses pangadilan kang lumaku tataran mbaka tataran wis diwiwiti ing taun 1844: sawijining proses kang diwiwiti saka wong-wong kang wis mati, kang jenengé kacathet ing kitab kauripan.

Ing tanggal 9/11, Kristus jumeneng kanggo miwiti tataran pangadilan sabanjuré. Ing pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip, Panjenengané uga bakal “bebantahan” karo wong-wong. Kristus ora bebantahan karo wong mati, amarga wong mati ora ngerti apa-apa, awit kaya kang wis diterangaké déning Yésus ing riwayat Martha, Mary, lan Lazarus, pati iku turu.

Awit sapa kang isih kagolong ing antarane sakabehing wong urip iku duwe pangarep-arep: amarga asu kang urip iku luwih becik tinimbang singa kang mati. Awit wong urip padha sumurup manawa bakal mati: nanging wong mati ora sumurup apa-apa, lan wis ora oleh ganjaran maneh; amarga pangeling-eling marang wong-wong mau wis dilalekake. Katresnane, rasa sengite, lan rasa merine saiki uga wis sirna; lan ing salawas-lawase padha ora duwe panduman maneh ing samubarang kang ditindakake ing sangisoring srengenge. Kohelet 9:4–6.

Supados Yesus saged nyuwun kanthi adreng dhateng umat manungsa, umat manungsa kedah taksih gesang.

Panjenengané ngandika mangkono; sawisé iku Panjenengané ngandika marang para sakabat, “Mitra kita Lazarus lagi turu; nanging Aku arep mrana supaya Aku bisa nggugah dhèwèké saka turu.” Para sakabat banjur padha matur, “Gusti, menawi piyambakipun tilem, piyambakipun badhé saras.” Nanging Yésus ngandika bab patiné Lazarus, déné para sakabat ngira yèn Panjenengané ngandika bab ngaso ing sajroning turu. Yésus banjur ngandika marang para sakabat kanthi cetha, “Lazarus wis mati.” Yohanes 11:11–14.

Pétrus mratélakaké “mangsa-mangsa kasegeran” minangka “wayah” nalika pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti, lan ing wektu iku Yésus diutus, sarta nalika Panjenengané rawuh, Panjenengané “jumeneng” lan “ngandharaké prakara.”

Pangéran jumeneng kanggo nggugat, lan jumeneng kanggo ngadili umat. Pangéran bakal ngasta pangadilan tumrap para pinituwaning umaté lan para panggedhéné: amarga sira padha ngentèkaké kebon anggur; barang jarahan saka wong-wong miskin ana ing omah-omahira. Yésaya 3:13, 14.

Ellen White nuduhake kapan Gusti “wungu,” utawa kaya kang dipratelakake dening Yesaya, “Gusti jumeneng” kanggo “nggugat” lan “ngadili umat.”

“Saiki ana kabar yèn aku wis mratélakaké manawa New York bakal kasapu déning ombak pasang? Bab iku ora tau dakkandhakaké. Aku wis kandha, nalika aku nyawang gedhong-gedhong gedhé kang lagi dibangun ing kana, tingkat mbaka tingkat, ‘Saiba nggegirisiné kedadéan-kedadéan kang bakal dumadi nalika Gusti jumeneng ngoregaké bumi kanthi nggegirisi! Ing wektu iku pangandika ing Wahyu 18:1–3 bakal kawujud.’ Sakabèhé bab wolulas ing kitab Wahyu iku pepéling bab apa kang bakal nekani bumi. Nanging aku ora kaparingan pepadhang mligi ngenani apa kang bakal nekani New York, mung aku sumurup yèn ing sawijining dina gedhong-gedhong gedhé ing kana bakal dirubuhaké déning pangwasané Gusti Allah kang nggulingaké lan njungkirbalikaké. Saka pepadhang kang kaparingaké marang aku, aku sumurup yèn karusakan ana ing donya. Satembung saka Gusti, sasenggolan saka pangwasané kang prakosa, lan wewangunan-wewangunan kang gedhé lan kukuh iki bakal ambruk. Bakal dumadi kedadéan-kedadéan kang nggegirisiné ora bisa kita bayangaké.” Review and Herald, 5 Juli 1906.

Sadhèrèk Putri White ugi mratélakaken bilih malaékat ingkang tumedhak ing Wahyu bab sedasa kanthi kitab alit ingkang kabikak wonten ing asta-Nipun punika boten sanès kejawi Yésus Kristus piyambak.

“Malaékat prakosa kang maringi piwulang marang Yohanes iku ora liya kajaba Yésus Kristus piyambak. Anggoné napakaké suku tengené ing segara lan suku kiwané ing dharatan nuduhaké peran kang lagi ditindakaké déning Panjenengané ing adegan-adegan panutuping pasulayan agung karo Iblis. Sikep jumeneng iki mratélakaké pangwasa lan wewenang-Né kang paling luhur tumrap salumahing bumi.” The Seventh-day Adventists Bible Commentary, jilid 7, 971.

Peran ingkang “saweg dipunlampahi ing adegan-adegan pungkasan” dening Gusti Yesus nggambaraken pakaryanipun minangka Imam Agung ing swarga.

Mulané, para sadulur kang suci, kang padha olèh panduman ing timbalan kaswargan, padha nggatèkna Sang Rasul lan Imam Agung kang kita akoni, yaiku Kristus Yésus. Ibrani 3:1.

Sedulur White ora mung mratélakaké manawa malaékat ing Wahyu bab sepuluh iku Kristus, nanging uga mratélakaké manawa telung malaékat ing Wahyu bab patbelas iku pralambang Kristus, awit panjenengané nyathet manawa wong-wong Protestan ing sajarah gerakan Millerite nyalibaké telung pawarta iku kaya déné wong-wong Yahudi nyalibaké Kristus.

“Akèh wong kang ngrasa giris nalika nyawang tumindaké wong Yahudi anggoné nampik lan nyalib Kristus; lan nalika padha maca riwayat panganiaya kang nistha marang Panjenengané, padha ngira yèn padha nresnani Panjenengané, lan ora bakal nyélaki Panjenengané kaya kang ditindakaké Pétrus, utawa nyalib Panjenengané kaya kang ditindakaké wong Yahudi. Nanging Gusti Allah, kang pirsa isining atiné saben wong, wis nguji katresnan marang Gusti Yesus kang miturut pangakuné ana ing atiné. Saisining swarga padha nggatekaké kanthi tumemen banget kepriyé pawarta malaékat kapisan ditampa. Nanging akèh wong kang ngaku nresnani Gusti Yesus, lan kang ngesokaké luh nalika maca carita bab kayu salib, padha ngécé pawarta kabungahan bab rawuhé Panjenengané. Tinimbang nampa pawarta iku kanthi bungah, padha mratélakaké yèn pawarta iku pangangen-angen kang klèru. Padha sengit marang wong-wong kang nresnani rawuhé Panjenengané lan nundhung wong-wong iku saka pasamuwan-pasamuwan. Wong-wong kang nampik pawarta kapisan ora bisa olèh paédah saka pawarta kapindho; semono uga padha ora olèh paédah saka panguwuh ing tengah wengi, kang ancasé nyawisaké wong-wong iku supaya kanthi pracaya bisa lumebu bebarengan karo Gusti Yesus menyang papan kang mahasuci ing pasucèn ing swarga. Lan kanthi nampik rong pawarta sadurungé iku, padha wis ndadèkaké pangertèné dadi peteng banget nganti ora bisa ndeleng pepadhang apa-apa ing pawarta malaékat katelu, kang nuduhaké dalan lumebu ing papan kang mahasuci. Aku weruh yèn kayadéné wong Yahudi anggoné nyalib Gusti Yesus, mangkono uga pasamuwan-pasamuwan kang mung nyandhang jeneng Kristen wis nyalib pawarta-pawarta iki, mulané padha ora ngerti dalan lumebu ing papan kang mahasuci, lan ora bisa olèh paédah saka panyuwunan syafaaté Gusti Yesus ing kono. Kayadéné wong Yahudi kang nyaosaké kurban-kurbané kang tanpa guna, padha nyaosaké pandonga-pandongané kang tanpa guna marang ruwang kang wis ditilar Gusti Yesus; lan Sétan, kang seneng marang pangapusan iku, nyamar kanthi patrap kang mursid, sarta nggiring pikirané wong-wong kang ngaku Kristen iki marang awaké dhéwé, tumindak nganggo panguwasané, pratandha-pratandhané lan kaélokan-kaélokané kang ngapusi, supaya wong-wong iku kaiket kenceng ing jireté.” Early Writings, 259–261.

Para malaékat ing Kitab Wahyu nglambangaké pribadi kang ora liya Yésus Kristus piyambak, lan malaékat ing Wahyu bab wolulas kang tumurun nalika gedhong-gedhong gedhé ing New York dirubuhaké déning demèkané Gusti Allah tanggal 11 September 2001 iku Kristus. Pétrus mratélakaké manawa nalika pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti, kang déning Pétrus diarani “mangsa-mangsa kasegeran,” Gusti Allah bakal ngutus Yésus. “Kasegeran” kang dimaksud Pétrus iku udan pungkasan, kang dinyatakaké tumeka nalika malaékat ing Wahyu bab wolulas tumurun.

“Udan pungkasan bakal tumiba marang umaté Gusti Allah. Sawijining malaékat kang gedhé pangwasané bakal tumurun saka swarga, lan salumahing bumi bakal dipadhangi déning kamulyané.” Review and Herald, 21 April 1891.

Ing tanggal 11 September, Gusti Yésus jumeneng kanggo ngoreg-oreg bumi kanthi nggegirisi, kanggo miwiti pangadilan tumrap wong-wong kang urip lan “nggugat” umaté. Panjenengané nggugat lumantar Sabdané kang asipat kenabian. Nanging sanadyan pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia ngerti yèn prosès pangadilan iku lumaku tataran mbaka tataran, wong-wong mau ora ngerti yèn padha wiwit diadili nalika gedhong-gedhong gedhé ing Kutha New York ambruk.

Iya, manuk bango ing langit mangertèni mangsa-mangsané kang wus katemtokaké; lan manuk derkuku, manuk cangak lan manuk sriti padha netepi wektuné anggoné teka; nanging umat-Ku ora mangertèni pangadilané Pangéran. Kepriyé anggonmu padha kandha, Kita iki padha wicaksana, lan angger-anggeré Pangéran ana ing kita? Lah, sayekti tanpa guna anggoné nggawé iku; kalamé para ahli Torèt iku tanpa guna. Wong-wong wicaksana padha kawirangan, padha kegiris lan kacekel: lah, padha nampik pangandikané Pangéran; lan kawicaksanan apa kang ana ing wong-wong mau? Yeremia 8:7–9.

Nalika Kristus jumeneng kanggo ngaturaké panyuwunan ing 9/11, Panjenengané nimbali umat-Né supaya nggolèki “dalan-dalan kuna” ing kitab Yeremia.

“Mungsuh ngupaya ngalihaké pikirané para sadulur lanang lan wadon kita saka pakaryan nyawisaké sawijining umat supaya tetep ngadeg ing dina-dina wekasan iki. Panalaran-panalarané kang nasaraké iku dirancang kanggo ngalihaké pikiran saka bebaya lan kuwajiban ing wektu iki. Padha nganggep pepadhang kang digawa Kristus nalika rawuh saka swarga kanggo diparingaké marang Yokanan kanggo umaté iku mung sathithik ajiné. Padha mulangaké manawa prastawa-prastawa kang sedhéla manèh bakal kita adhepi iku ora cukup wigati kanggo digatèkaké kanthi mligi. Padha ndadèkaké kayektèn kang asalé saka swarga dadi tanpa daya, lan ngrampas pengalaman ing jaman kapungkur kang diduwèni umaté Allah, sarta minangka gantiné menehi èlmu kawruh palsu marang wong-wong mau. ‘Mangkéné pangandikané Pangéran: Padha ngadega ana ing dalan-dalan, lan padha ndelenga, lan padha takona bab dalan-dalan kang lawas, ing ngendi dunungé dalan kang becik, lan padha lumakua ing kono.’ [Yeremia 6:16.]

“Aja ana wong siji-sijia kang ngupaya mbongkar dhasar-dhasaring iman kita,—dhasar-dhasar kang dipasang nalika wiwitaning pakaryan kita, lumantar panyinaon Sabda kang dilambari pandonga lan lumantar wahyu. Kita wis mbangun ing sadhuwure dhasar-dhasar iki luwih saka sèket taun. Wong bisa bae ngira manawa dheweke wis nemokake dalan anyar, manawa dheweke bisa masang dhasar kang luwih kukuh tinimbang kang wis dipasang; nanging iki pangapusan kang gedhe. ‘Ora ana wong siji-sijia kang bisa masang dhasar liyane kajaba dhasar kang wis dipasang.’ [1 Korinta 3:11.] Ing jaman kapungkur, akeh wong kang wis ngupaya mbangun iman anyar, netepake paugeran-paugeran anyar; nanging pira suwene wewangunane tetep ngadeg? Ora suwe banjur ambruk; awit ora didegake ing Padhas.” Testimonies, jilid 8, 296, 297.

Anggoné pasamuwan Advent Dina Kapitu kang asipat Laodikia ora gelem bali marang kayektèn-kayektèn kang wis diteguhaké ing sajarah gerakan Millerite wis ndadèkaké wong-wong mau metu saka “dalan”-é Gusti Allah, lan padha milih dalan anyar kang disangga déning janji-janji kothong saka “tradhisi lan adat pakulinan.”

Padha mlayua mrana-mréné ing lurung-lurungé Yerusalem, lan saiki padha nyawanga lan nitènana, sarta padha nggolèka ing alun-aluné, manawa sira bisa nemu wong siji, manawa ana wong kang nindakaké kaadilan, kang ngupaya kayektèn; lan Ingsun bakal ngapura kutha iku. Lan sanadyan padha ngucap, Pangéran iku gesang; satemené padha sumpah palsu. Dhuh Pangéran, punapa paningal Paduka boten katuju dhateng kayektèn? Paduka sampun nggebag tiyang-tiyang punika, nanging sami boten prihatos; Paduka sampun numpes tiyang-tiyang punika, nanging sami boten purun nampi pamerdi: sami ndadosaken rainipun langkung atos tinimbang sela parang; sami boten purun wangsul. Mulané aku kandha, Mesthi wong-wong iki mlarat; padha bodho: awit padha ora ngerti marganing Pangéran, lan pranataning Allahé. Aku arep marani para panggedhé, lan guneman karo wong-wong mau; awit padha ngerti marganing Pangéran, lan pranataning Allahé: nanging wong-wong iki kabèh padha mecah pasangan, lan medhot tali-tali pangiket. Yeremia 5:1–5.

Umat Advent Dina Kapitu bakal dijaluki tanggung jawab amarga ora gelem ngakoni proses pangadilan kaya kang dituduhaké ing pangandikané Gusti Allah kang asipat pameca. Ellen White kanthi cetha mratélakaké yèn wong-wong kang diwènèhi cap ing Wahyu bab pitu iku padha karo wong-wong kang diwènèhi cap ing Yéheskièl bab sanga.

“Panyegelan para abdiné Gusti Allah iki padha karo panyegelan kang dituduhaké marang Yéheskièl ing sajroning sesanti.” Paseksèn kanggo Para Pandhita, 445.

Ing Yehezkiel bab sanga, Yerusalem nglambangaké pasamuwan Advent Dina Kapitu.

“Ing kéné kita sumurup yèn pasamuwan—pasucèné Gusti—yaiku sing sepisanan ngrasakaké sabetan bebenduné Gusti Allah. Para pinituwa, yaiku wong-wong sing wis kaparingan pepadhang gedhé déning Gusti Allah lan wis madeg dadi pangreksa kapentingan rohaniné umat, wis nyidrani kapercayan sing kapasrahaké marang wong-wong mau. Wong-wong mau wis padha ngugemi panemu yèn kita ora perlu ngarep-arep mukjijat lan kawedharé pangwasané Gusti Allah kanthi cetha kaya ing jaman biyèn. Jaman wis owah. Tetembungan iki nguwataké anggoné padha ora pracaya, lan padha kandha: Gusti ora bakal nindakaké kabecikan, lan uga ora bakal nindakaké piala. Panjenengané iku banget welas asih, mula ora bakal rawuh ngadili umaté. Mulané, ‘Katentreman lan kaslametan’ dadi panguwuhé wong-wong sing ora bakal manèh nguwuhaké swarané kaya kalasangka kanggo mratélakaké marang umaté Gusti Allah bab palanggaran-palanggarané, lan marang brayaté Yakub bab dosa-dosané. Asu-asu bisu sing ora gelem njegog iki sing ngrasakaké piwales kang adil saka Gusti Allah kang wis digawé duka. Wong-wong lanang, para prawan, lan bocah-bocah cilik kabèh padha nemahi pati bebarengan.” Testimonies, jilid 5, 211.

Ing tanggal 11 September 2001, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti. Pangadilan iki kawiwitan saka umat kang ngakoni awaké minangka umaté Gusti Allah, lan banjur lumaku saka para pemimpin nganti tekan para anggota pasamuwan awam. Nalika pangadilan tumrap pasamuwané Gusti Allah rampung, proses pangadilan banjur diterusaké marang wong-wong ing sajabané umat kang ngakoni awaké minangka umaté Gusti Allah.

Awit wus tumeka wektune pangadilan kudu kawiwitan ing padalemane Gusti Allah: lan manawa kawiwitan saka kita dhisik, kapriye wekasane wong-wong kang ora manut marang Injiling Gusti Allah? 1 Petrus 4:17.

“Injil” kang ora diestokake iku “Injil langgeng” kang diwartakake dening malaekat kapisan ing Wahyu bab patbelas, kang ora mung martakake “wektu” pangadilane Gusti Allah, nanging uga ngajak manungsa supaya “wedi marang Gusti Allah.” Iya wong-wong kang wedi marang Gusti Allah ing kitab Maleakhi iku kang katulis ing kitab pangeling-eling.

Ngandika kanthi swara sora, Padha wedia marang Gusti Allah, lan padha ngluhurna Panjenengané; awit wektuning pangadilané wis tumeka: lan padha sujuda marang Panjenengané kang nitahaké langit, lan bumi, lan segara, lan sumber-sumber banyu. Wahyu 14:7.

Prosès pangadilan diwiwiti saka umat prajanjiané Gusti Allah, lan ing taun 1844 Gusti ngliwati umat prajanjian kang sadurungé lan nganakaké prajanjian karo gerakan Millerite. Wong-wong Protestan ing babak sajarah iku diliwati nalika Gusti milih umat prajanjian kang anyar, kaya kang wis ditindakaké Panjenengané tumrap wong-wong kang metu saka Mesir ngliwati Segara Teberau ing sajarahé Musa, Yusak lan Kaleb. Prosès kang padha kagambaraké ing pungkasaning Israèl nalika Gusti Allah megat Israèl kuna lan nganakaké prajanjian karo pangantèn putri Panjenengané kang anyar—pasamuwan Kristen. Pasamuwan iku lumebu ing pangawulan sajroning pepeteng kapausan suwéné 1.260 taun, kaya kang wis dilambangaké déning pepeteng suwéné 430 taun ing Mesir tumrap Israèl kuna. Nalika pasamuwan Kristen metu saka pepeteng kapausan ing taun 1798, wektu iku wong-wong mau padha dadi wong Kristen Protestan. Sawisé iku, wong-wong mau diuji lan diliwati ing taun 1844, kaya déné wong-wong kang mati ing ara-ara samun sadurungé mlebu ing Tanah Prajanjian, lan uga kaya déné wong-wong Yahudi kang dipegat nalika Kristus palakrama karo pangantèn putri Kristen Panjenengané. Ing prastawa 9/11, prosès pangujian ing jamané Musa, Kristus lan taun 1844 dibalèni manèh.

Yesus Kristus punika tetep sami, kala wingi, dinten punika, saha ing salami-laminipun. Ibrani 13:8.

Ellen White ugi nedahaken prinsip punika:

“Pakaryaning Allah ing bumi, saka jaman menyang jaman, nuduhaké pepadhan kang cetha banget ing saben réformasi gedhé utawa gerakan agama. Paugeran-paugeran anggoné Allah tumindak marang manungsa tansah padha. Gerakan-gerakan wigati ing jaman saiki ana pepadhané karo gerakan-gerakan ing jaman kapungkur, lan pengalamaning pasamuwan ing jaman-jaman biyèn ngemot piwulang-piwulang kang aji banget tumrap jaman kita dhéwé.” The Great Controversy, 343.

Sang Kristus sepisanan nganakaké prajanjian karo sawijining umat pilihan nalika prastawa pangluwaran ing Segara Abang. Panjenengané nindakaké iku kanggo netepi pamecané Abraham, kang mratélakaké bab kawulanané umaté Gusti Allah ing Mesir, kang dadi pralambang kawulanané Israel kasukman sajroning Jaman Peteng ing sangisoré panguwasané paus. Panawanan ing Mesir ora mung dadi pralambang panawanan ing Jaman Peteng, nanging uga panawanané Israel kuna ing Babil.

“Pasamuwané Gusti Allah ing bumi pancèn dadi tawanan sajroning mangsa panganiaya tanpa kendhat kang suwé iki, padha kaya bani Israèl kang ditawan ing Babil nalika mangsa pambuwangan.” Para Nabi lan Para Raja, 714.

Panawanan ing Mesir minangka panggeneping pamecané Abraham uga nedahaké yèn bangsa kang dadi papan padunungané umaté Gusti Allah sajroning mangsa pangawulan iku uga bakal diadili.

Panjenengané banjur ngandika marang Abram, Sumurupa kanthi pesthi yèn turunira bakal dadi wong neneka ing nagara kang dudu duwèké, lan bakal padha ngawula marang wong-wong ing kono; lan wong-wong mau bakal nganiaya turunira suwéné patang atus taun; sarta bangsa kang bakal dikawulani déning turunira iku uga bakal Dakadili: lan sawisé iku turunira bakal padha metu kalawan nggawa bandha akèh. Purwaning Dumadi 15:13, 14.

Nalika umat pinilih metu saka Mesir, Mesir nampa paukumané ing banyu Segara Teberau. Sawisé pitung puluh taun panawanan ing Babil, Babil diruntuhaké déning Kakaisaran Media-Persia. Nalika wong-wong Protestan ing Jaman Peteng metu saka mangsa panganiaya déning kapausan, Jéndral Berthier, andhahané Napoleon, nawan paus, lan antikristus mati ing pambuwangan setaun sawisé iku.

Ora preduli tradhisi utawa adat apa kang didadèkaké tamèng déning sawijining wong kanggo nglirwakaké pawarta kang nuduhaké wektuné pangadilané Gusti Allah; pasamuwan lan nagara padha-padha kawengku ing proses pangadilan. Ing tanggal 11 September 2001, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti lan pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia wiwit lumebu ing mangsa pangadilané, nalika Kristus jumeneng kanggo ngoregaké bumi kanthi nggegirisi lan nyuwun kanthi temen marang pasamuwan kagungané supaya bali menyang dalan-dalan lawas. Pasamuwan iku yaiku umat prajanjian sadurungé kang lagi diliwati, lan wong-wong kang pancèn milih bali menyang dalan-dalan lawas minangka tanggapan marang panyuwuné Kristus sabanjuré bakal diadili. Garis pamisah antarané pangadilan tumrap umat prajanjian sadurungé lan umat prajanjian anyar yaiku taun 2020. Nagara kang dadi papan umat prajanjian sadurungé mula-mula diadegaké uga kawengku ing proses pangadilan kang padha persis. Pangadilan tumrap nagara iku diwiwiti ing taun 1861 kanthi dumadiné Perang Sadulur.

Ing tanggal 9/11, pérangan kapisan saka rong pérangan kang mbentuk sungu Républikané kéwan saka bumi ing kitab Wahyu wiwit ngalami pangadilané bebarengan karo Gréja Advent Dina Kapitu Laodikia. Pérangan saka sungu Républikan iku yaiku Partai Démokrat, kang uga tekan wekasané ing taun 2020 kanthi kapilihé Joe Biden lumantar pamilihan kang dicolong.

Wiwit taun 2020, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip wiwit ditindakake marang perangan kapindho saka sungu Republik, kang diwakili dening Partai Republik. Pangadilan iki uga diwiwiti tumrap wong-wong kang sadurunge tau duwe gegayutan karo pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia. Pangadilan tumrap Partai Demokrat kang rampung ing taun 2020 njalari partai kasebut pecah dadi pirang-pirang golongan, lan kahanan iki saya terus lumaku bebarengan karo proses pangadilan kang uga terus lumaku. Partai Demokrat saiki dadi partaine golongan abang (komunis) lan golongan ijo (Islamis). Proses pangadilan tumrap Partai Republik tekan pungkasane ing tanggal 3 November 2026, rong atus seket taun sawise taun 1776. Kaya kang dumadi tumrap Partai Demokrat, Partai Republik saiki uga wis pecah lan buyar dadi golongan-golongan kanthi permanen, padha kaya Partai Demokrat kang ambruk lan buyar dadi golongan-golongan ing taun 2020.

Ing taun 2020, lawang tumrap tahap kapisan saka sungu Republikan lan sungu Protestan ing kéwan kang metu saka bumi ing Wahyu bab telulas wis katutup. Ing tanggal 3 November 2026, lawang tumrap tahap kapindho saka sungu Republikan wis katutup, lan lawang tumrap umat prajanjian anyar, yaiku tahap kapindho saka sungu Protestan ing kéwan kang metu saka bumi, wis arep katutup. Nalika lawang iku katutup, sawisé iku lawang mangsa sih-rahmat uga katutup tumrap kéwan kang nyangga sungu loro mau. Lawang loro kang isih bakal katutup ing pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip wis dipralambangaké ing sejarah kapisan sawijining umat prajanjian kang pinilih, kang kawengku ing pamecané Abraham bab umat pinilih. Kristus tansah nggambaraké pungkasan kanthi wiwitan. Nalika wong-wong Ibrani ngolesaké getih ing cagak-cagak lawang nalika Paskah kapisan, lawang iku nggambaraké lawang sabanjuré ing sejarah kita. Nalika Firaun mati ing banyuné Segara Abang, lawang kapindho ing sejarah iku mralambangaké lawang kang katutup tumrap bangsa Amerika Serikat nalika tekané undhang-undhang dina Minggu kang wis cedhak.

Umatipun Gusti Allah kaukum déning Sabdanipun Gusti Allah amargi boten mangertos pangadilanipun Gusti Allah, lan tiyang-tiyang ing sanjawining pasamuwanipun Gusti Allah ugi wonten ing sangandhaping paukuman ingkang sami. Umatipun Gusti Allah badhé lulus utawi gagal ing ujian pungkasan gumantung ing anggènipun wangsul dhateng margi-margi kina ingkang kagambaraken ing Sabdanipun Gusti Allah ingkang asipat pameca. Tiyang-tiyang Ibrani nalika Paskah ingkang kapisan nggambaraken kori katutup ingkang kaping kalih tumrap sungu Protestanipun kéwan saking bumi, lan Mesir ingkang nemahi pungkasanipun ing Seganten Abrit nggambaraken kéwan saking bumi ing Wahyu bab tigang welas. Para warga Amérika Sarékat ugi kaukum amargi nampik margi-margi kina ingkang suci kagunganipun.

Tumrap Amerika Serikat, dalan-dalan lawas kang bakal ngukum bangsa iku ing pangadilan yaiku rong dokumen suci, yaiku Pranyatan Kamardikan lan Konstitusi. Nalika angger-angger dina Minggu kang ora suwe maneh bakal teka iku ditrapake, bangsa iki bakal nampik prinsip-prinsip kang diwakili dening rong dokumen suci mau, kang laras karo rong paseksen suci kang diwakili dening Kitab Suci lan Roh Pameca, kang bakal ngukum sungu Protestan.

Dumunung ing kahanan nalika “tradhisi lan adat pakulinan” ngalang-alangi sawijining jiwa anggone mangerteni apa sebabe lan apa kang dilambangake dening bal-bal geni ing Nashville ora mung nutup lawang kanggo sungu Protestan Amerika Serikat, nanging uga nandhani tekane mangsa kang tumuju marang pangadilan tumrap Amerika Serikat, nalika, kaya kang dicathet dening Ellen White, “kamurtadan nasional disusul dening karusakan nasional.”

Bab-bab punika badhé kita lajengaken ing artikel salajengipun.