The prophet Micah raises a question about understanding of the judgment.
Nabi Mikha ngajokaké pitakonan ngenani pangertèn bab pangadilan.
And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Micah 3:1.
Lan aku kandha, Padha rungokna, dakjaluk marang kowe, he para panggedhening Yakub lan para panguwasaning turune Israel; Apa ora dadi kuwajibanmu mangerteni kaadilan? Mikha 3:1.
The answer is that God’s people are to know judgment. They are to understand that there is a time when God would begin His judgment.
Wangsulanipun inggih punika bilih umatipun Gusti Allah kedah mangertos bab pangadilan. Umatipun kedah mangertos bilih wonten wekdal nalika Gusti Allah badhe miwiti pangadilanipun.
Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:7.
Ngandika kanthi swara sora, Padha wedia marang Gusti Allah, lan padha ngluhurna Panjenengané; awit wektuning pangadilané wis tumeka: lan padha sujuda marang Panjenengané kang nitahaké langit, lan bumi, lan segara, lan sumber-sumber banyu. Wahyu 14:7.
The subject of the judgment runs throughout God’s Word, but the details of judgment are largely misunderstood and disregarded, buried under “traditions and customs,” which is one of the main tools Satan employs to cover God’s truths.
Bab pangadilan kawedhar ing saindhenging Sabdané Gusti Allah, nanging rincian bab pangadilan iku akèh-akèhé dimangertèni kanthi kliru lan ora digatèkaké, kependhem ing sangisoré “tradhisi lan adat pakulinan,” kang dadi salah siji piranti utama kang digunakaké Sétan kanggo nutupi kayektèn-kayektèné Gusti Allah.
But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God. So then every one of us shall give account of himself to God. Romans 14:10–12.
Nanging yagéné kowé ngadili sadulurmu? Utawa yagéné kowé ngrèmèhaké sadulurmu? Awit kita kabèh bakal padha ngadeg ana ing ngarsaning dhampar pangadilané Kristus. Amarga wis katulis, Demi gesang-Ku, mangkono pangandikané Pangéran, saben dhengkul bakal sujud marang Aku, lan saben ilat bakal ngaturaké pangakon marang Gusti Allah. Mulané saben wong ing antarané kita bakal nyaosi panjawab bab awaké dhéwé marang Gusti Allah. Rum 14:10–12.
There is a time pointed out as an “hour” when we all shall stand in judgment. The Laodicean Seventh-day Adventist church is well aware that the judgment commenced on October 22, 1844, when Christ finished His work in the holy place of the heavenly sanctuary, but they have refused to see that the judgment represents a very detailed progression of judgment. They understand that when Christ moved into the Most Holy Place and began judgment in 1844, He began with those who had died in the faith of Christ. They understand that the process of judgment began with Adam and proceeded through the historical record of mankind progressively from Adam onward. They know there is a time when Christ ceases judging those who are dead, and that He then begins His work of judging those that are then living. Yet they have been blinded by “traditions and customs.”
Wonten satunggaling wekdal ingkang dipuntedahaken minangka “jam”, nalika kita sedaya badhé ngadhep ing pangadilan. Pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia mangertos kanthi cetha bilih pangadilan sampun kawiwitan ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika Kristus ngrampungaken pakaryanipun ing papan suci ing pasucèn swarga, nanging sami boten purun ningali bilih pangadilan punika mujudaken reroncèning tahapan pangadilan ingkang rinci sanget. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih nalika Kristus pindhah mlebet ing Papan Mahasuci lan miwiti pangadilan ing taun 1844, Panjenenganipun miwiti saking tiyang-tiyang ingkang sampun tilar donya ing salebeting iman Kristus. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih proses pangadilan kawiwitan saking Adam lan lajeng kanthi runtut nlusuri cathetan sajarah umat manungsa wiwit Adam lan salajengipun. Tiyang-tiyang punika mangertos bilih wonten wekdal nalika Kristus mungkasi anggènipun ngadili tiyang-tiyang ingkang sampun tilar donya, lan salajengipun Panjenenganipun miwiti pakaryanipun ngadili tiyang-tiyang ingkang nalika punika taksih gesang. Nanging tiyang-tiyang punika sampun dipunwutakaken déning “tradhisi lan adat pakulinan.”
“‘And this is life eternal, that they might know Thee, the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ What necessity is there for men and women who profess godliness to understand the Holy Scriptures. It is by this means that they are nurtured in sound doctrine, and become rooted and grounded in the truth, established in the knowledge of Jesus Christ. But the traditions and customs of men must not be mingled with the sacred truths of revelation. To those who were doing this Christ said, ‘Full well ye reject the commandments of God, that ye may keep your own traditions.’ And this is as true now as it was when Christ was on earth, and was rejected and crucified.
“‘Déné gesang langgeng punika inggih punika, supados sami wanuh dhumateng Paduka, satunggal-tunggalipun Allah ingkang sajati, saha dhumateng Yésus Kristus, ingkang sampun Paduka utus.’ Saèstu perlu sanget tumrap para priya saha wanita ingkang ngaken gesang mursid anggènipun mangertosi Kitab Suci. Lumantar punika piyambakipun sami dipungulawenthah ing piwulang ingkang leres, saha dados ngoyod sarta alandhesan ing kayektèn, dipunsantosakaken ing pangertosan bab Yésus Kristus. Nanging tradhisi saha adat pakulinanipun manungsa boten kénging dipuncampuraken kaliyan kayektèn-kayektèn suci ingkang kawedhar lumantar wahyu. Dhumateng tiyang-tiyang ingkang sami nindakaken punika, Kristus ngandika, ‘Pancèn pinter temen anggonmu nampik pepakoning Allah, supaya kowé bisa ngugemi tradhisimu dhéwé.’ Saha punika ing wekdal sapunika sami leresipun kados nalika Kristus wonten ing bumi, sarta dipuntampik tuwin dipunsalib.
“‘Search the Scriptures.’ Study, pray, and believe. Take up the Bible without prejudice, and in a humble, teachable spirit, and, with the understanding open to the impressions of the Spirit of God, let its convincing power mould the life and conscience. Today the voice from Calvary is speaking in tones of mercy to every soul. May all see that their only hope is to hear, to receive, and to rejoice in the truth which is the power of God unto salvation to all who believe.” Bible Echo, September 2, 1895.
“‘Niti-priksanen Kitab Suci.’ Sinaua, ndedongaa, lan pracayaa. Bukaken Kitab Suci tanpa prasangka, kanthi ati kang andhap asor lan gelem diwulang, lan kanthi pangertèn kang kabukak marang pangaribawané Rohing Allah, lilakna dayané kang ngyakinaké iku mbentuk urip lan ati nurani. Ing dina iki, swara saka Kalvari lagi ngandika kanthi nada welas asih marang saben jiwa. Muga-muga kabèh wong padha sumurup manawa siji-sijiné pangarep-arepé yaiku ngrungokaké, nampani, lan sukarena ing kayektèn kang dadi kakuwataning Allah kanggo nylametaké kabèh wong kang pracaya.” Bible Echo, 2 September 1895.
Laodicean Seventh-day Adventists see that there was a specific “hour” that arrived and marked the beginning of the judgment of the dead on October 22, 1844, yet they refuse to see there is a time when Christ began to judge the living. As with the beginning of the judgment of the dead, the judgment of the living is also pointed out in His prophetic word. Peter identifies that time, which he identifies as the “times of restitution of all things.”
Para penganut Advent Dina Kapitu Laodikea nyumurupi manawa ana “jam” tartamtu kang wis tumeka lan nandhani wiwitané pangadilan tumrap wong-wong kang wis mati ing tanggal 22 Oktober 1844, nanging padha ora gelem nyumurupi manawa ana wektu nalika Kristus wiwit ngadili wong-wong kang isih urip. Kaya déné wiwitané pangadilan tumrap wong-wong kang wis mati, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip uga katuduhaké ing pangandika-Né kang awujud wangsit. Petrus nuduhaké wektu iku, kang diarani “mangsa-mangsa pamulihané samubarang kabèh.”
Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.
Mulané padha mratobata lan padha balia marang Gusti Allah, supaya dosa-dosamu kabirat, nalika mangsa-mangsa panyegeran bakal tumeka saka ing ngarsané Gusti; Lan Panjenengané bakal ngutus Yésus Kristus, kang sadurungé wis kawartakaké marang kowé. Lelakoné Para Rasul 3:19, 20.
In the judgment sins are blotted out, but only if we have confessed and forsaken the transgressions we have committed. If we have not confessed and forsaken those sins, our names are blotted out. In the judgment there is a book containing the names of those who have professed faith in Christ, and another book where is recorded every sin we have committed. There is also a book of remembrance.
Ing pangadilan, dosa-dosa dibusak, nanging mung menawa kita wis ngakoni lan ninggalaké panerak-panerak kang wis kita lakoni. Menawa kita durung ngakoni lan ninggalaké dosa-dosa mau, jeneng-jeneng kita kang dibusak. Ing pangadilan ana kitab kang ngemot jenengé wong-wong kang wis mratélakaké iman marang Kristus, lan kitab liyané kang ngemot cathetan saben dosa kang wis kita lakoni. Uga ana kitab pangéling-éling.
I beheld till the thrones were cast down, and the Ancient of days did sit, whose garment was white as snow, and the hair of his head like the pure wool: his throne was like the fiery flame, and his wheels as burning fire. A fiery stream issued and came forth from before him: thousand thousands ministered unto him, and ten thousand times ten thousand stood before him: the judgment was set, and the books were opened. Daniel 7:9, 10.
Aku terus nyawang nganti dhampar-dhampar padha karubuhake, lan Sang Mahasepuh lenggah, pangagemane putih kaya salju, lan rikmaning mustakane kaya wulu wedhus kang resik: dhampare kaya urubing geni, lan rodha-rodhane kaya geni kang murub. Ana ilining geni kang metu lan mili saka ing ngarsane: sewu kaping sewu padha leladi marang Panjenengane, lan sepuluh ewu kaping sepuluh ewu padha ngadeg ana ing ngarsane: pangadilan banjur dianakake, lan kitab-kitab padha kabukak. Daniel 7:9, 10.
In the book of Revelation, the judgment of the lost takes place after Christ’s second coming, but the judgment of those who are saved precedes the second coming of Christ.
Ing kitab Wahyu, pangadilan tumrap wong-wong kang ora kaslametaké kaleksanan sawisé rawuhé Sang Kristus kang kaping pindho, nanging pangadilan tumrap wong-wong kang kaslametaké kaleksanan sadurungé rawuhé Sang Kristus kang kaping pindho.
And I saw the dead, small and great, stand before God; and the books were opened: and another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works. Revelation 20:12.
Sarta aku weruh wong-wong mati, cilik lan gedhé, padha ngadeg ing ngarsané Gusti Allah; lan kitab-kitab padha kabukak: lan ana kitab liyané kang kabukak, yaiku kitab kauripan: lan wong-wong mati padha diadili adhedhasar apa kang katulis ing kitab-kitab mau, miturut panggawéné. Wahyu 20:12.
In the judgment there are three books: the book of life, the book of sins and a book of remembrance.
Ing pangadilan ana telung kitab: kitab kauripan, kitab dosa, lan kitab pangeling-eling.
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
Banjur wong-wong kang wedi-asih marang Pangeran kerep padha guneman siji lan sijine: lan Pangeran nggatekake sarta miyarsakake, lan sawijining kitab pangeling-eling ditulis ana ing ngarsane tumrap wong-wong kang wedi-asih marang Pangeran lan kang ngangen-angen asmane. Lan wong-wong iku bakal dadi kagunganingsun, mangkono pangandikane Pangeran Gustining balatantra, ing dina nalika Ingsun nglumpukake sesotyaningsun; lan Ingsun bakal ngeman wong-wong mau, kaya dene wong kang ngeman anake lanang dhewe kang ngabdi marang dheweke. Banjur sira kabeh bakal bali, lan mbedakake antarane wong mursid lan wong duraka, antarane wong kang ngabdi marang Gusti Allah lan wong kang ora ngabdi marang Panjenengane. Malachi 3:16–18.
The judgment divides the saved from the lost as determined by the three record books of heaven. The saved are defined by Malachi as those that “feared the Lord.” Peter identifies a time when men are alive, and can repent and be converted. To repent, a soul must be living. According to Peter, the hour of the judgment of the living is “the times of refreshing.” On September 11, 2001, the judgment process that had begun on October 22, 1844, ended, and He began His work of judging the living. A progressive process of judgment had begun in 1844: a process that began with the dead whose names were recorded in the book of life.
Pangadilan misahaké wong-wong kang kaslametaké saka wong-wong kang ora kaslametaké, miturut katetepan ing telung kitab cathetan ing swarga. Maleakhi mratélakaké yèn wong-wong kang kaslametaké iku wong-wong kang “wedi marang Gusti.” Pétrus nedahaké sawijining mangsa nalika manungsa isih urip lan bisa mratobat sarta diowahi uripé. Supaya bisa mratobat, sawijining jiwa kudu isih urip. Miturut Pétrus, wektu pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip iku “mangsa-mangsa kasegeran.” Ing tanggal 11 September 2001, proses pangadilan kang wis diwiwiti tanggal 22 Oktober 1844 iku rampung, lan Panjenengané miwiti pakaryané ngadili wong-wong kang isih urip. Sawijining proses pangadilan kang lumaku tataran mbaka tataran wis diwiwiti ing taun 1844: sawijining proses kang diwiwiti saka wong-wong kang wis mati, kang jenengé kacathet ing kitab kauripan.
On 9/11, Christ stood up to begin the next phase of judgment. In the judgment of the living, He would also “plead” with the people. Christ does not plead with the dead, for the dead know not anything, for as Jesus identified in the history of Martha, Mary and Lazarus, death is sleep.
Ing tanggal 9/11, Kristus jumeneng kanggo miwiti tataran pangadilan sabanjuré. Ing pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip, Panjenengané uga bakal “bebantahan” karo wong-wong. Kristus ora bebantahan karo wong mati, amarga wong mati ora ngerti apa-apa, awit kaya kang wis diterangaké déning Yésus ing riwayat Martha, Mary, lan Lazarus, pati iku turu.
For to him that is joined to all the living there is hope: for a living dog is better than a dead lion. For the living know that they shall die: but the dead know not anything, neither have they any more a reward; for the memory of them is forgotten. Also their love, and their hatred, and their envy, is now perished; neither have they any more a portion forever in any thing that is done under the sun. Ecclesiastes 9:4–6.
Awit sapa kang isih kagolong ing antarane sakabehing wong urip iku duwe pangarep-arep: amarga asu kang urip iku luwih becik tinimbang singa kang mati. Awit wong urip padha sumurup manawa bakal mati: nanging wong mati ora sumurup apa-apa, lan wis ora oleh ganjaran maneh; amarga pangeling-eling marang wong-wong mau wis dilalekake. Katresnane, rasa sengite, lan rasa merine saiki uga wis sirna; lan ing salawas-lawase padha ora duwe panduman maneh ing samubarang kang ditindakake ing sangisoring srengenge. Kohelet 9:4–6.
For Jesus to plead with mankind requires mankind to be alive.
Supados Yesus saged nyuwun kanthi adreng dhateng umat manungsa, umat manungsa kedah taksih gesang.
These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.
Panjenengané ngandika mangkono; sawisé iku Panjenengané ngandika marang para sakabat, “Mitra kita Lazarus lagi turu; nanging Aku arep mrana supaya Aku bisa nggugah dhèwèké saka turu.” Para sakabat banjur padha matur, “Gusti, menawi piyambakipun tilem, piyambakipun badhé saras.” Nanging Yésus ngandika bab patiné Lazarus, déné para sakabat ngira yèn Panjenengané ngandika bab ngaso ing sajroning turu. Yésus banjur ngandika marang para sakabat kanthi cetha, “Lazarus wis mati.” Yohanes 11:11–14.
Peter identifies the “times of refreshing” as the “hour” when the judgment of the living begins, and at that time Jesus is sent, and when He arrives He “stands” and “pleads.”
Pétrus mratélakaké “mangsa-mangsa kasegeran” minangka “wayah” nalika pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti, lan ing wektu iku Yésus diutus, sarta nalika Panjenengané rawuh, Panjenengané “jumeneng” lan “ngandharaké prakara.”
The Lord standeth up to plead, and standeth to judge the people. The Lord will enter into judgment with the ancients of his people, and the princes thereof: for ye have eaten up the vineyard; the spoil of the poor is in your houses. Isaiah 3:13, 14.
Pangéran jumeneng kanggo nggugat, lan jumeneng kanggo ngadili umat. Pangéran bakal ngasta pangadilan tumrap para pinituwaning umaté lan para panggedhéné: amarga sira padha ngentèkaké kebon anggur; barang jarahan saka wong-wong miskin ana ing omah-omahira. Yésaya 3:13, 14.
Ellen White identifies when the Lord “arises,” or as Isaiah states, “the Lord standeth up” to “plead” and to “judge the people.”
Ellen White nuduhake kapan Gusti “wungu,” utawa kaya kang dipratelakake dening Yesaya, “Gusti jumeneng” kanggo “nggugat” lan “ngadili umat.”
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Saiki ana kabar yèn aku wis mratélakaké manawa New York bakal kasapu déning ombak pasang? Bab iku ora tau dakkandhakaké. Aku wis kandha, nalika aku nyawang gedhong-gedhong gedhé kang lagi dibangun ing kana, tingkat mbaka tingkat, ‘Saiba nggegirisiné kedadéan-kedadéan kang bakal dumadi nalika Gusti jumeneng ngoregaké bumi kanthi nggegirisi! Ing wektu iku pangandika ing Wahyu 18:1–3 bakal kawujud.’ Sakabèhé bab wolulas ing kitab Wahyu iku pepéling bab apa kang bakal nekani bumi. Nanging aku ora kaparingan pepadhang mligi ngenani apa kang bakal nekani New York, mung aku sumurup yèn ing sawijining dina gedhong-gedhong gedhé ing kana bakal dirubuhaké déning pangwasané Gusti Allah kang nggulingaké lan njungkirbalikaké. Saka pepadhang kang kaparingaké marang aku, aku sumurup yèn karusakan ana ing donya. Satembung saka Gusti, sasenggolan saka pangwasané kang prakosa, lan wewangunan-wewangunan kang gedhé lan kukuh iki bakal ambruk. Bakal dumadi kedadéan-kedadéan kang nggegirisiné ora bisa kita bayangaké.” Review and Herald, 5 Juli 1906.
Sister White also identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten with a little book open in His hand was no less a personage than Jesus Christ.
Sadhèrèk Putri White ugi mratélakaken bilih malaékat ingkang tumedhak ing Wahyu bab sedasa kanthi kitab alit ingkang kabikak wonten ing asta-Nipun punika boten sanès kejawi Yésus Kristus piyambak.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventists Bible Commentary, volume 7, 971.
“Malaékat prakosa kang maringi piwulang marang Yohanes iku ora liya kajaba Yésus Kristus piyambak. Anggoné napakaké suku tengené ing segara lan suku kiwané ing dharatan nuduhaké peran kang lagi ditindakaké déning Panjenengané ing adegan-adegan panutuping pasulayan agung karo Iblis. Sikep jumeneng iki mratélakaké pangwasa lan wewenang-Né kang paling luhur tumrap salumahing bumi.” The Seventh-day Adventists Bible Commentary, jilid 7, 971.
The part which Jesus “is acting in the closing scenes” represents His work as the heavenly high priest.
Peran ingkang “saweg dipunlampahi ing adegan-adegan pungkasan” dening Gusti Yesus nggambaraken pakaryanipun minangka Imam Agung ing swarga.
Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus. Hebrews 3:1.
Mulané, para sadulur kang suci, kang padha olèh panduman ing timbalan kaswargan, padha nggatèkna Sang Rasul lan Imam Agung kang kita akoni, yaiku Kristus Yésus. Ibrani 3:1.
Sister White not only identifies the angel of Revelation ten as Christ, but she also identifies the three angels of Revelation fourteen as symbols of Christ, for she notes that the Protestants of Millerite history crucified the three messages as the Jews crucified Christ.
Sedulur White ora mung mratélakaké manawa malaékat ing Wahyu bab sepuluh iku Kristus, nanging uga mratélakaké manawa telung malaékat ing Wahyu bab patbelas iku pralambang Kristus, awit panjenengané nyathet manawa wong-wong Protestan ing sajarah gerakan Millerite nyalibaké telung pawarta iku kaya déné wong-wong Yahudi nyalibaké Kristus.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
“Akèh wong kang ngrasa giris nalika nyawang tumindaké wong Yahudi anggoné nampik lan nyalib Kristus; lan nalika padha maca riwayat panganiaya kang nistha marang Panjenengané, padha ngira yèn padha nresnani Panjenengané, lan ora bakal nyélaki Panjenengané kaya kang ditindakaké Pétrus, utawa nyalib Panjenengané kaya kang ditindakaké wong Yahudi. Nanging Gusti Allah, kang pirsa isining atiné saben wong, wis nguji katresnan marang Gusti Yesus kang miturut pangakuné ana ing atiné. Saisining swarga padha nggatekaké kanthi tumemen banget kepriyé pawarta malaékat kapisan ditampa. Nanging akèh wong kang ngaku nresnani Gusti Yesus, lan kang ngesokaké luh nalika maca carita bab kayu salib, padha ngécé pawarta kabungahan bab rawuhé Panjenengané. Tinimbang nampa pawarta iku kanthi bungah, padha mratélakaké yèn pawarta iku pangangen-angen kang klèru. Padha sengit marang wong-wong kang nresnani rawuhé Panjenengané lan nundhung wong-wong iku saka pasamuwan-pasamuwan. Wong-wong kang nampik pawarta kapisan ora bisa olèh paédah saka pawarta kapindho; semono uga padha ora olèh paédah saka panguwuh ing tengah wengi, kang ancasé nyawisaké wong-wong iku supaya kanthi pracaya bisa lumebu bebarengan karo Gusti Yesus menyang papan kang mahasuci ing pasucèn ing swarga. Lan kanthi nampik rong pawarta sadurungé iku, padha wis ndadèkaké pangertèné dadi peteng banget nganti ora bisa ndeleng pepadhang apa-apa ing pawarta malaékat katelu, kang nuduhaké dalan lumebu ing papan kang mahasuci. Aku weruh yèn kayadéné wong Yahudi anggoné nyalib Gusti Yesus, mangkono uga pasamuwan-pasamuwan kang mung nyandhang jeneng Kristen wis nyalib pawarta-pawarta iki, mulané padha ora ngerti dalan lumebu ing papan kang mahasuci, lan ora bisa olèh paédah saka panyuwunan syafaaté Gusti Yesus ing kono. Kayadéné wong Yahudi kang nyaosaké kurban-kurbané kang tanpa guna, padha nyaosaké pandonga-pandongané kang tanpa guna marang ruwang kang wis ditilar Gusti Yesus; lan Sétan, kang seneng marang pangapusan iku, nyamar kanthi patrap kang mursid, sarta nggiring pikirané wong-wong kang ngaku Kristen iki marang awaké dhéwé, tumindak nganggo panguwasané, pratandha-pratandhané lan kaélokan-kaélokané kang ngapusi, supaya wong-wong iku kaiket kenceng ing jireté.” Early Writings, 259–261.
The angels of Revelation symbolize no less a personage than Jesus Christ, and the angel of Revelation eighteen who descended when the great buildings of New York were thrown down by a touch of God on September 11, 2001, was Christ. Peter identified that when the judgment of the living began, which he identified as the “times of refreshing,” God would send Jesus. Peter’s “refreshing” is the latter rain, which is identified as arriving when the angel of Revelation eighteen descends.
Para malaékat ing Kitab Wahyu nglambangaké pribadi kang ora liya Yésus Kristus piyambak, lan malaékat ing Wahyu bab wolulas kang tumurun nalika gedhong-gedhong gedhé ing New York dirubuhaké déning demèkané Gusti Allah tanggal 11 September 2001 iku Kristus. Pétrus mratélakaké manawa nalika pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti, kang déning Pétrus diarani “mangsa-mangsa kasegeran,” Gusti Allah bakal ngutus Yésus. “Kasegeran” kang dimaksud Pétrus iku udan pungkasan, kang dinyatakaké tumeka nalika malaékat ing Wahyu bab wolulas tumurun.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Udan pungkasan bakal tumiba marang umaté Gusti Allah. Sawijining malaékat kang gedhé pangwasané bakal tumurun saka swarga, lan salumahing bumi bakal dipadhangi déning kamulyané.” Review and Herald, 21 April 1891.
On 9/11, Jesus stood to shake terribly the earth, to begin the judgment of the living and “plead” with His people. He pleads through His prophetic Word. But even though the Laodicean Seventh-day Adventist church knows of the progressive nature of the judgment process, they know not that they began to be judged when the great buildings of New York City came down.
Ing tanggal 11 September, Gusti Yésus jumeneng kanggo ngoreg-oreg bumi kanthi nggegirisi, kanggo miwiti pangadilan tumrap wong-wong kang urip lan “nggugat” umaté. Panjenengané nggugat lumantar Sabdané kang asipat kenabian. Nanging sanadyan pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia ngerti yèn prosès pangadilan iku lumaku tataran mbaka tataran, wong-wong mau ora ngerti yèn padha wiwit diadili nalika gedhong-gedhong gedhé ing Kutha New York ambruk.
Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:7–9.
Iya, manuk bango ing langit mangertèni mangsa-mangsané kang wus katemtokaké; lan manuk derkuku, manuk cangak lan manuk sriti padha netepi wektuné anggoné teka; nanging umat-Ku ora mangertèni pangadilané Pangéran. Kepriyé anggonmu padha kandha, Kita iki padha wicaksana, lan angger-anggeré Pangéran ana ing kita? Lah, sayekti tanpa guna anggoné nggawé iku; kalamé para ahli Torèt iku tanpa guna. Wong-wong wicaksana padha kawirangan, padha kegiris lan kacekel: lah, padha nampik pangandikané Pangéran; lan kawicaksanan apa kang ana ing wong-wong mau? Yeremia 8:7–9.
When Christ stood to plead at 9/11, He called His people to seek the “old paths” of Jeremiah.
Nalika Kristus jumeneng kanggo ngaturaké panyuwunan ing 9/11, Panjenengané nimbali umat-Né supaya nggolèki “dalan-dalan kuna” ing kitab Yeremia.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
“Mungsuh ngupaya ngalihaké pikirané para sadulur lanang lan wadon kita saka pakaryan nyawisaké sawijining umat supaya tetep ngadeg ing dina-dina wekasan iki. Panalaran-panalarané kang nasaraké iku dirancang kanggo ngalihaké pikiran saka bebaya lan kuwajiban ing wektu iki. Padha nganggep pepadhang kang digawa Kristus nalika rawuh saka swarga kanggo diparingaké marang Yokanan kanggo umaté iku mung sathithik ajiné. Padha mulangaké manawa prastawa-prastawa kang sedhéla manèh bakal kita adhepi iku ora cukup wigati kanggo digatèkaké kanthi mligi. Padha ndadèkaké kayektèn kang asalé saka swarga dadi tanpa daya, lan ngrampas pengalaman ing jaman kapungkur kang diduwèni umaté Allah, sarta minangka gantiné menehi èlmu kawruh palsu marang wong-wong mau. ‘Mangkéné pangandikané Pangéran: Padha ngadega ana ing dalan-dalan, lan padha ndelenga, lan padha takona bab dalan-dalan kang lawas, ing ngendi dunungé dalan kang becik, lan padha lumakua ing kono.’ [Yeremia 6:16.]
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“Aja ana wong siji-sijia kang ngupaya mbongkar dhasar-dhasaring iman kita,—dhasar-dhasar kang dipasang nalika wiwitaning pakaryan kita, lumantar panyinaon Sabda kang dilambari pandonga lan lumantar wahyu. Kita wis mbangun ing sadhuwure dhasar-dhasar iki luwih saka sèket taun. Wong bisa bae ngira manawa dheweke wis nemokake dalan anyar, manawa dheweke bisa masang dhasar kang luwih kukuh tinimbang kang wis dipasang; nanging iki pangapusan kang gedhe. ‘Ora ana wong siji-sijia kang bisa masang dhasar liyane kajaba dhasar kang wis dipasang.’ [1 Korinta 3:11.] Ing jaman kapungkur, akeh wong kang wis ngupaya mbangun iman anyar, netepake paugeran-paugeran anyar; nanging pira suwene wewangunane tetep ngadeg? Ora suwe banjur ambruk; awit ora didegake ing Padhas.” Testimonies, jilid 8, 296, 297.
The refusal of the Laodicean Seventh-day Adventist church to return to the truths established in the Millerite history has taken them out of God’s “way,” and they selected a new way that is upheld by the empty promises of “traditions and customs.”
Anggoné pasamuwan Advent Dina Kapitu kang asipat Laodikia ora gelem bali marang kayektèn-kayektèn kang wis diteguhaké ing sajarah gerakan Millerite wis ndadèkaké wong-wong mau metu saka “dalan”-é Gusti Allah, lan padha milih dalan anyar kang disangga déning janji-janji kothong saka “tradhisi lan adat pakulinan.”
Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. I will get me unto the great men, and will speak unto them; for they have known the way of the Lord, and the judgment of their God: but these have altogether broken the yoke, and burst the bonds. Jeremiah 5:1–5.
Padha mlayua mrana-mréné ing lurung-lurungé Yerusalem, lan saiki padha nyawanga lan nitènana, sarta padha nggolèka ing alun-aluné, manawa sira bisa nemu wong siji, manawa ana wong kang nindakaké kaadilan, kang ngupaya kayektèn; lan Ingsun bakal ngapura kutha iku. Lan sanadyan padha ngucap, Pangéran iku gesang; satemené padha sumpah palsu. Dhuh Pangéran, punapa paningal Paduka boten katuju dhateng kayektèn? Paduka sampun nggebag tiyang-tiyang punika, nanging sami boten prihatos; Paduka sampun numpes tiyang-tiyang punika, nanging sami boten purun nampi pamerdi: sami ndadosaken rainipun langkung atos tinimbang sela parang; sami boten purun wangsul. Mulané aku kandha, Mesthi wong-wong iki mlarat; padha bodho: awit padha ora ngerti marganing Pangéran, lan pranataning Allahé. Aku arep marani para panggedhé, lan guneman karo wong-wong mau; awit padha ngerti marganing Pangéran, lan pranataning Allahé: nanging wong-wong iki kabèh padha mecah pasangan, lan medhot tali-tali pangiket. Yeremia 5:1–5.
Seventh-day Adventists will be held accountable for refusing to see the judgment process as identified in God’s prophetic word. Ellen White clearly identifies that those who are sealed in Revelation chapter seven are the same as those sealed in chapter nine of Ezekiel.
Umat Advent Dina Kapitu bakal dijaluki tanggung jawab amarga ora gelem ngakoni proses pangadilan kaya kang dituduhaké ing pangandikané Gusti Allah kang asipat pameca. Ellen White kanthi cetha mratélakaké yèn wong-wong kang diwènèhi cap ing Wahyu bab pitu iku padha karo wong-wong kang diwènèhi cap ing Yéheskièl bab sanga.
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
“Panyegelan para abdiné Gusti Allah iki padha karo panyegelan kang dituduhaké marang Yéheskièl ing sajroning sesanti.” Paseksèn kanggo Para Pandhita, 445.
In Ezekiel nine, Jerusalem represents the Seventh-day Adventist church.
Ing Yehezkiel bab sanga, Yerusalem nglambangaké pasamuwan Advent Dina Kapitu.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
“Ing kéné kita sumurup yèn pasamuwan—pasucèné Gusti—yaiku sing sepisanan ngrasakaké sabetan bebenduné Gusti Allah. Para pinituwa, yaiku wong-wong sing wis kaparingan pepadhang gedhé déning Gusti Allah lan wis madeg dadi pangreksa kapentingan rohaniné umat, wis nyidrani kapercayan sing kapasrahaké marang wong-wong mau. Wong-wong mau wis padha ngugemi panemu yèn kita ora perlu ngarep-arep mukjijat lan kawedharé pangwasané Gusti Allah kanthi cetha kaya ing jaman biyèn. Jaman wis owah. Tetembungan iki nguwataké anggoné padha ora pracaya, lan padha kandha: Gusti ora bakal nindakaké kabecikan, lan uga ora bakal nindakaké piala. Panjenengané iku banget welas asih, mula ora bakal rawuh ngadili umaté. Mulané, ‘Katentreman lan kaslametan’ dadi panguwuhé wong-wong sing ora bakal manèh nguwuhaké swarané kaya kalasangka kanggo mratélakaké marang umaté Gusti Allah bab palanggaran-palanggarané, lan marang brayaté Yakub bab dosa-dosané. Asu-asu bisu sing ora gelem njegog iki sing ngrasakaké piwales kang adil saka Gusti Allah kang wis digawé duka. Wong-wong lanang, para prawan, lan bocah-bocah cilik kabèh padha nemahi pati bebarengan.” Testimonies, jilid 5, 211.
On September 11, 2001, the judgment of the living commenced. It began with God’s professed people, and it progressed from leadership unto the laity. When the judgment of God’s church concludes, the judgment process proceeds to those outside of the professed people of God.
Ing tanggal 11 September 2001, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti. Pangadilan iki kawiwitan saka umat kang ngakoni awaké minangka umaté Gusti Allah, lan banjur lumaku saka para pemimpin nganti tekan para anggota pasamuwan awam. Nalika pangadilan tumrap pasamuwané Gusti Allah rampung, proses pangadilan banjur diterusaké marang wong-wong ing sajabané umat kang ngakoni awaké minangka umaté Gusti Allah.
For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.
Awit wus tumeka wektune pangadilan kudu kawiwitan ing padalemane Gusti Allah: lan manawa kawiwitan saka kita dhisik, kapriye wekasane wong-wong kang ora manut marang Injiling Gusti Allah? 1 Petrus 4:17.
The “gospel” that is not obeyed is the “everlasting gospel” that is announced by the first angel of Revelation fourteen, who not only announces the “hour” of God’s judgment, but calls on men to “fear God.” It is those who fear God in Malachi that are written in the book of remembrance.
“Injil” kang ora diestokake iku “Injil langgeng” kang diwartakake dening malaekat kapisan ing Wahyu bab patbelas, kang ora mung martakake “wektu” pangadilane Gusti Allah, nanging uga ngajak manungsa supaya “wedi marang Gusti Allah.” Iya wong-wong kang wedi marang Gusti Allah ing kitab Maleakhi iku kang katulis ing kitab pangeling-eling.
Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:7.
Ngandika kanthi swara sora, Padha wedia marang Gusti Allah, lan padha ngluhurna Panjenengané; awit wektuning pangadilané wis tumeka: lan padha sujuda marang Panjenengané kang nitahaké langit, lan bumi, lan segara, lan sumber-sumber banyu. Wahyu 14:7.
The judgment process begins with the covenant people of God, and in 1844 the Lord passed by the former covenant people and entered into covenant with the Millerite movement. The Protestants of that history were passed by as the Lord chose a new covenant people, as He had done with those who came out of Egypt through the Red Sea in the history of Moses, Joshua and Caleb. The same process was illustrated at the end of Israel when God divorced ancient Israel and entered into covenant with His new bride—the Christian church. That church went into the bondage of 1,260 years of papal darkness as typified by 430 years of darkness in Egypt for ancient Israel. When the Christian church emerged from the papal darkness in 1798, they were then Protestant Christians. They were thereafter tested and passed by in 1844, as were those who died in the wilderness in advance of entering the Promised Land, and also as the Jews who were divorced as Christ married His Christian bride. At 9/11, the testing process of Moses, Christ and 1844 was repeated.
Prosès pangadilan diwiwiti saka umat prajanjiané Gusti Allah, lan ing taun 1844 Gusti ngliwati umat prajanjian kang sadurungé lan nganakaké prajanjian karo gerakan Millerite. Wong-wong Protestan ing babak sajarah iku diliwati nalika Gusti milih umat prajanjian kang anyar, kaya kang wis ditindakaké Panjenengané tumrap wong-wong kang metu saka Mesir ngliwati Segara Teberau ing sajarahé Musa, Yusak lan Kaleb. Prosès kang padha kagambaraké ing pungkasaning Israèl nalika Gusti Allah megat Israèl kuna lan nganakaké prajanjian karo pangantèn putri Panjenengané kang anyar—pasamuwan Kristen. Pasamuwan iku lumebu ing pangawulan sajroning pepeteng kapausan suwéné 1.260 taun, kaya kang wis dilambangaké déning pepeteng suwéné 430 taun ing Mesir tumrap Israèl kuna. Nalika pasamuwan Kristen metu saka pepeteng kapausan ing taun 1798, wektu iku wong-wong mau padha dadi wong Kristen Protestan. Sawisé iku, wong-wong mau diuji lan diliwati ing taun 1844, kaya déné wong-wong kang mati ing ara-ara samun sadurungé mlebu ing Tanah Prajanjian, lan uga kaya déné wong-wong Yahudi kang dipegat nalika Kristus palakrama karo pangantèn putri Kristen Panjenengané. Ing prastawa 9/11, prosès pangujian ing jamané Musa, Kristus lan taun 1844 dibalèni manèh.
Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.
Yesus Kristus punika tetep sami, kala wingi, dinten punika, saha ing salami-laminipun. Ibrani 13:8.
Ellen White also identifies this principle:
Ellen White ugi nedahaken prinsip punika:
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
“Pakaryaning Allah ing bumi, saka jaman menyang jaman, nuduhaké pepadhan kang cetha banget ing saben réformasi gedhé utawa gerakan agama. Paugeran-paugeran anggoné Allah tumindak marang manungsa tansah padha. Gerakan-gerakan wigati ing jaman saiki ana pepadhané karo gerakan-gerakan ing jaman kapungkur, lan pengalamaning pasamuwan ing jaman-jaman biyèn ngemot piwulang-piwulang kang aji banget tumrap jaman kita dhéwé.” The Great Controversy, 343.
The first time Christ entered into covenant with a chosen people was at the Red Sea deliverance. He did so in fulfillment of the prophecy of Abraham, which identified the bondage of God’s people in Egypt, which typifies the bondage of spiritual Israel during the Dark Ages of papal rule. The captivity in Egypt not only typified the captivity of the Dark Ages, but also the captivity of ancient Israel in Babylon.
Sang Kristus sepisanan nganakaké prajanjian karo sawijining umat pilihan nalika prastawa pangluwaran ing Segara Abang. Panjenengané nindakaké iku kanggo netepi pamecané Abraham, kang mratélakaké bab kawulanané umaté Gusti Allah ing Mesir, kang dadi pralambang kawulanané Israel kasukman sajroning Jaman Peteng ing sangisoré panguwasané paus. Panawanan ing Mesir ora mung dadi pralambang panawanan ing Jaman Peteng, nanging uga panawanané Israel kuna ing Babil.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
“Pasamuwané Gusti Allah ing bumi pancèn dadi tawanan sajroning mangsa panganiaya tanpa kendhat kang suwé iki, padha kaya bani Israèl kang ditawan ing Babil nalika mangsa pambuwangan.” Para Nabi lan Para Raja, 714.
The captivity in Egypt in fulfillment of Abraham’s prophecy also identifies that the nation where God’s people dwelt during the period of bondage would also be judged.
Panawanan ing Mesir minangka panggeneping pamecané Abraham uga nedahaké yèn bangsa kang dadi papan padunungané umaté Gusti Allah sajroning mangsa pangawulan iku uga bakal diadili.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Panjenengané banjur ngandika marang Abram, Sumurupa kanthi pesthi yèn turunira bakal dadi wong neneka ing nagara kang dudu duwèké, lan bakal padha ngawula marang wong-wong ing kono; lan wong-wong mau bakal nganiaya turunira suwéné patang atus taun; sarta bangsa kang bakal dikawulani déning turunira iku uga bakal Dakadili: lan sawisé iku turunira bakal padha metu kalawan nggawa bandha akèh. Purwaning Dumadi 15:13, 14.
When the chosen people came out of Egypt, Egypt met its judgment in the waters of the Red Sea. After seventy years of captivity in Babylon, Babylon was overthrown by the Medo-Persian empire. When the Protestants of the Dark Ages emerged from the period of papal persecution, Napoleon's General Berthier took the pope captive, and the antichrist died in exile a year later.
Nalika umat pinilih metu saka Mesir, Mesir nampa paukumané ing banyu Segara Teberau. Sawisé pitung puluh taun panawanan ing Babil, Babil diruntuhaké déning Kakaisaran Media-Persia. Nalika wong-wong Protestan ing Jaman Peteng metu saka mangsa panganiaya déning kapausan, Jéndral Berthier, andhahané Napoleon, nawan paus, lan antikristus mati ing pambuwangan setaun sawisé iku.
It matters not what tradition or custom a person hides behind to disregard the message identifying the hour of God’s judgment; both church and state are subject to the judgment process. On September 11, 2001, the judgment of the living began and the Laodicean Seventh-day Adventist church began its judgment period, as Christ stood to shake terribly the earth and plead for His church to return to the old paths. That church is the former covenant people who are being passed by, and those who did choose to return to the old paths in response to Christ’s pleading were thereafter to be judged. The dividing line for the judgment of the former covenant people and the new covenant people was 2020. The nation where the former covenant people were initially established was also subject to the very same judgment process. That nation’s judgment began in 1861 with the Civil War.
Ora preduli tradhisi utawa adat apa kang didadèkaké tamèng déning sawijining wong kanggo nglirwakaké pawarta kang nuduhaké wektuné pangadilané Gusti Allah; pasamuwan lan nagara padha-padha kawengku ing proses pangadilan. Ing tanggal 11 September 2001, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti lan pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia wiwit lumebu ing mangsa pangadilané, nalika Kristus jumeneng kanggo ngoregaké bumi kanthi nggegirisi lan nyuwun kanthi temen marang pasamuwan kagungané supaya bali menyang dalan-dalan lawas. Pasamuwan iku yaiku umat prajanjian sadurungé kang lagi diliwati, lan wong-wong kang pancèn milih bali menyang dalan-dalan lawas minangka tanggapan marang panyuwuné Kristus sabanjuré bakal diadili. Garis pamisah antarané pangadilan tumrap umat prajanjian sadurungé lan umat prajanjian anyar yaiku taun 2020. Nagara kang dadi papan umat prajanjian sadurungé mula-mula diadegaké uga kawengku ing proses pangadilan kang padha persis. Pangadilan tumrap nagara iku diwiwiti ing taun 1861 kanthi dumadiné Perang Sadulur.
On 9/11, the first of the two parts that make up the Republican horn of the earth beast of Revelation began its judgment alongside the Laodicean Seventh-day Adventist church. That portion of the Republican horn was the Democratic party, which also came to its end in 2020 with the stolen election of Joe Biden.
Ing tanggal 9/11, pérangan kapisan saka rong pérangan kang mbentuk sungu Républikané kéwan saka bumi ing kitab Wahyu wiwit ngalami pangadilané bebarengan karo Gréja Advent Dina Kapitu Laodikia. Pérangan saka sungu Républikan iku yaiku Partai Démokrat, kang uga tekan wekasané ing taun 2020 kanthi kapilihé Joe Biden lumantar pamilihan kang dicolong.
From 2020, the judgment of the living began upon the second part of the Republican horn, represented by the Republican party. It also began on those who had formerly been associated with the Laodicean Seventh-day Adventist church. The judgment that ended for the Democratic party in 2020 produced a multifold division within the Democratic party, which has only continued as the judgment process has continued. The Democratic party is now the party of red (communists) and green (Islamists). The end of the judgment process for the Republican party arrived on November 3, 2026, two hundred and fifty years after 1776. As with the Democratic party, the Republican party has now permanently divided and splintered, just as the Democratic party collapsed and splintered in 2020.
Wiwit taun 2020, pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip wiwit ditindakake marang perangan kapindho saka sungu Republik, kang diwakili dening Partai Republik. Pangadilan iki uga diwiwiti tumrap wong-wong kang sadurunge tau duwe gegayutan karo pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia. Pangadilan tumrap Partai Demokrat kang rampung ing taun 2020 njalari partai kasebut pecah dadi pirang-pirang golongan, lan kahanan iki saya terus lumaku bebarengan karo proses pangadilan kang uga terus lumaku. Partai Demokrat saiki dadi partaine golongan abang (komunis) lan golongan ijo (Islamis). Proses pangadilan tumrap Partai Republik tekan pungkasane ing tanggal 3 November 2026, rong atus seket taun sawise taun 1776. Kaya kang dumadi tumrap Partai Demokrat, Partai Republik saiki uga wis pecah lan buyar dadi golongan-golongan kanthi permanen, padha kaya Partai Demokrat kang ambruk lan buyar dadi golongan-golongan ing taun 2020.
In 2020, the door closed on the first phase of both the Republican and Protestant horns of the earth beast of Revelation thirteen. On November 3, 2026, the door closed upon the second phase of the Republican horn, and the door is about to close upon the new covenant people, that is, the second phase of the Protestant horn of the earth beast. When that door closes, the door of probation thereafter closes on the beast that carries those two horns. The two closing doors that remain in the judgment of the living were typified by the first history of a chosen covenant people, who were subject to Abraham’s prophecy of a chosen people. Christ always illustrates the end with the beginning. When the Hebrews placed the blood on the doorposts on the first Passover, that door represented the next door in our history. When Pharaoh died in the waters of the Red Sea, the second door of that history typified the closed door upon the nation of the United States at the soon-coming Sunday law.
Ing taun 2020, lawang tumrap tahap kapisan saka sungu Republikan lan sungu Protestan ing kéwan kang metu saka bumi ing Wahyu bab telulas wis katutup. Ing tanggal 3 November 2026, lawang tumrap tahap kapindho saka sungu Republikan wis katutup, lan lawang tumrap umat prajanjian anyar, yaiku tahap kapindho saka sungu Protestan ing kéwan kang metu saka bumi, wis arep katutup. Nalika lawang iku katutup, sawisé iku lawang mangsa sih-rahmat uga katutup tumrap kéwan kang nyangga sungu loro mau. Lawang loro kang isih bakal katutup ing pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip wis dipralambangaké ing sejarah kapisan sawijining umat prajanjian kang pinilih, kang kawengku ing pamecané Abraham bab umat pinilih. Kristus tansah nggambaraké pungkasan kanthi wiwitan. Nalika wong-wong Ibrani ngolesaké getih ing cagak-cagak lawang nalika Paskah kapisan, lawang iku nggambaraké lawang sabanjuré ing sejarah kita. Nalika Firaun mati ing banyuné Segara Abang, lawang kapindho ing sejarah iku mralambangaké lawang kang katutup tumrap bangsa Amerika Serikat nalika tekané undhang-undhang dina Minggu kang wis cedhak.
God’s people stand condemned by God’s Word for not understanding the judgment of God, and those outside of God’s church are under the same condemnation. God’s people will pass or fail the final test based upon their returning to the old paths represented within God’s prophetic Word. The Hebrews at the first Passover represent the second closed door for the earth beast’s Protestant horn, and Egypt ending in the Red Sea represents the earth beast of Revelation thirteen. The citizens of the United States are also under condemnation for rejecting their sacred old paths.
Umatipun Gusti Allah kaukum déning Sabdanipun Gusti Allah amargi boten mangertos pangadilanipun Gusti Allah, lan tiyang-tiyang ing sanjawining pasamuwanipun Gusti Allah ugi wonten ing sangandhaping paukuman ingkang sami. Umatipun Gusti Allah badhé lulus utawi gagal ing ujian pungkasan gumantung ing anggènipun wangsul dhateng margi-margi kina ingkang kagambaraken ing Sabdanipun Gusti Allah ingkang asipat pameca. Tiyang-tiyang Ibrani nalika Paskah ingkang kapisan nggambaraken kori katutup ingkang kaping kalih tumrap sungu Protestanipun kéwan saking bumi, lan Mesir ingkang nemahi pungkasanipun ing Seganten Abrit nggambaraken kéwan saking bumi ing Wahyu bab tigang welas. Para warga Amérika Sarékat ugi kaukum amargi nampik margi-margi kina ingkang suci kagunganipun.
For the United States, the old paths that will condemn them in the judgment are the two sacred documents of the Declaration of Independence and the Constitution. At the soon-coming Sunday law, this nation will reject the principles represented in those two sacred documents, which align with the two sacred testimonies represented by the Bible and Spirit of Prophecy that will condemn the Protestant horn.
Tumrap Amerika Serikat, dalan-dalan lawas kang bakal ngukum bangsa iku ing pangadilan yaiku rong dokumen suci, yaiku Pranyatan Kamardikan lan Konstitusi. Nalika angger-angger dina Minggu kang ora suwe maneh bakal teka iku ditrapake, bangsa iki bakal nampik prinsip-prinsip kang diwakili dening rong dokumen suci mau, kang laras karo rong paseksen suci kang diwakili dening Kitab Suci lan Roh Pameca, kang bakal ngukum sungu Protestan.
To be in a position where “traditions and customs” prevent a soul from understanding why and what the fireballs of Nashville represent not only closes the door for the Protestant horn of the United States, but it also marks the arrival of the period that leads to the judgment upon the United States, when, as Ellen White records, “national apostasy is followed by national ruin.”
Dumunung ing kahanan nalika “tradhisi lan adat pakulinan” ngalang-alangi sawijining jiwa anggone mangerteni apa sebabe lan apa kang dilambangake dening bal-bal geni ing Nashville ora mung nutup lawang kanggo sungu Protestan Amerika Serikat, nanging uga nandhani tekane mangsa kang tumuju marang pangadilan tumrap Amerika Serikat, nalika, kaya kang dicathet dening Ellen White, “kamurtadan nasional disusul dening karusakan nasional.”
We will continue these things in the next article.
Bab-bab punika badhé kita lajengaken ing artikel salajengipun.