Wosing pawarta pepeling ing kitab Yehezkiel kagambarake ing pangepungan kang diwiwiti ing taun 587 SM. Pangepungan mau njalari karusakane Yerusalem setaun setengah sabanjure, ing taun 586 SM. Pangepungan kang diwiwiti ing taun 587 SM iku dadi pralambang tumrap pangepungan dening Cestius ing taun 66. Karusakane Yerusalem ing taun 586 SM dadi pralambang tumrap pangepungan lan karusakane Yerusalem ing taun 70.
Taun 587 SM lan taun 66 iku padha-padha minangka pratandha. Sédané garwané Yehezkiel nuduhaké karusakané Yerusalem sing bakal kelakon, lan dipasangé panji-panji panguwasané Roma ing wewengkon suci Padaleman Suci iku ora mung dadi pratandha supaya padha ngungsi, nanging uga nglambangaké tengeré kéwan sing bakal muncul nalika undhang-undhang dina Minggu ditetepaké. Garwané Yehezkiel lan taun 66 iku padha-padha nuduhaké karusakané Yerusalem sing bakal kelakon, yaiku undhang-undhang dina Minggu—tengeré kéwan.
Pangepungane Yeheskiel nggambarake umate Gusti Allah kang padha dadi tawanan nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapake, lan taun 66 nggambarake uwale saka tengerane kewan iku. Garwane Yeheskiel nggambarake kahanan katawan kang dialami para prawan bodho ing Adventisme, lan wong-wong kang uwal ing taun 66 nggambarake para prawan wicaksana ing krisis kang padha iku. Para prawan wicaksana kang uwal ing taun 66 wis mangerteni pratandha iku sadurunge panji Romawi dipasang.
Panji Romawi nglambangaké tandhané kéwan, lan ing kono lawang ing pasemon bab prawan sepuluh iku katutup. Karusakané Yérusalèm ing taun 70 uga nglambangaké undhang-undhang dina Minggu. Taun 66 nglambangaké pepélingé malaékat katelu. Ing taun 66, pepéling iku wiwit saya ngrembaka dadi panguwuh kang sora. Mangsa saka taun 66 nganti taun 70 salaras karo mangsa pambentukan citrané kéwan, lan mangsa iku diwiwiti lan dipungkasi kanthi undhang-undhang dina Minggu. Taun 66 iku alfané mangsa kasebut, mula minangka tipe, déné taun 70, kang dadi oméga, iku undhang-undhang dina Minggu kang dadi antitipe. Taun 66 iku wewayangané, déné taun 70 iku wujud sanyatané. Lawang katutup tumrap pasamuwan ing tengering dalan alfa taun 66, lan lawang katutup tumrap bangsa ing tengering dalan oméga taun 70.
Pratandha pepéling ing taun 66 nandhani wiwitané pangepungan lan wektu nalika para penganut Advent wis kasèp anggoné nyawisaké dhiri kanggo ngadhepi pangetrapané undhang-undhang dina Minggu kang bakal kaleksanan nalika Yerusalem dirusak ing taun 70. Pangepungan iku wektu nalika meterai dicapaké, nanging mung dideleng déning para malaékat, lan pangrusakané Yerusalem iku undhang-undhang dina Minggu, nalika meterai katon cetha tumrap jagad.
Segel kasebut dibubuhaké nalika pangepungan, nanging ing wektu iku mung bisa dideleng déning para malaékat.
“Punapa ta capipun Allah ingkang gesang, ingkang dipunpasang ing bathukipun umatipun? Punika satunggaling tandha ingkang saged dipunwaos déning para malaékat, sanès déning mripatipun manungsa; amargi malaékat panumpes kedah ningali tandha panebusan punika. Akal budi ingkang lantip sampun ningali tandha salib Kalvari ing para putra lan putri angkatipun Gusti. Dosa amargi nglanggar angger-anggeripun Allah sampun dipunicalaken. Piyambakipun sami ngagem rasukan pista palakrama, sarta mbangun turut lan setya dhateng sadaya dhawuh-dhawuhipun Allah.” Gospel Herald, 11 Juni 1902.
Nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapaké, panji iku diunggahaké, lan banjur saindenging jagad weruh wong-wong kang wis dicap.
“Pakaryané Roh Suci yaiku ngyakinaké jagad bab dosa, bab kabeneran, lan bab pangadilan. Jagad mung bisa diwènèhi pepènget kanthi ndeleng wong-wong kang pracaya marang kayektèn padha kasucèkaké lumantar kayektèn, tumindak adhedhasar paugeran-paugeran kang luhur lan suci, sarta kanthi cara kang luhur lan mulya nuduhaké garis pamisah antarané wong-wong kang netepi dhawuh-dhawuhé Gusti Allah lan wong-wong kang ngidak-idak dhawuh-dhawuh mau. Panyucèn déning Roh Suci nandhakaké kanthi cetha prabédan antarané wong-wong kang nduwèni capé Gusti Allah lan wong-wong kang netepi dina palereman kang palsu. Nalika pacoban iku teka, bakal katuduhaké kanthi cetha apa tengeré kéwan iku. Yaiku netepi dina Minggu. Wong-wong kang, sawisé krungu kayektèn, isih tetep nganggep dina iki suci, padha mawa tandha tangané si manungsa dosa, kang duwé pangangkah ngowahi mangsa-mangsa lan angger-angger.” Bible Training School, 1 Desember 1903.
Nalika karisakanipun Yerusalem, ingkang inggih punika angger-angger dinten Minggu, panji punika lajeng dipuninggahaken, saha prabédan antawisipun tiyang-tiyang ingkang nindakaken pangibadah ing dinten kaping pitu utawi dinten kapisan dados punjering kawigatosan tumrap sadaya umat manungsa. Pratandhanipun Cestius minangka pralambang saha ugi pepènget bab karisakan ingkang badhé dumados nalika angger-angger dinten Minggu. Warsa 66 nglambangaken satunggaling mangsa ingkang tumuju dhateng angger-angger dinten Minggu, ingkang dipunlambangaken déning karisakanipun Yerusalem. Tata susunan pengepungan ngantos dumugi angger-angger dinten Minggu punika sami kaliyan tata susunanipun seksi tiga ingkang dipunlambangaken déning sajarahipun pasamuwan Pergamos.
Sawijining pratandha nuduhake wiwitaning pangepungan kang lumaku sajrone sawatara wektu nganti Yerusalem disirnakake. Taun 321 lan 538 sejajar karo taun 586 SM lan taun 70. Papat taun kasebut kabeh nglambangake undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka. Undhang-undhang dina Minggu taun 321 didhisiki dening Maklumat Milan taun 313, lan undhang-undhang dina Minggu taun 538 didhisiki dening Dekret taun 533. Taun 313 lan 533 sejajar karo taun 66 lan 587 SM.
“‘Reca kanggo kéwan’ nglambangaké wujud Protestantisme murtad kang bakal kawangun nalika gréja-gréja Protestan ngupaya pitulungan saka panguwasa sipil kanggo meksakaké dogma-dogmané. ‘Tandhaning kéwan’ isih kudu ditetepaké tegesé.” Pasulayan Agung, 445.
Sawijining Periode lan Sawijining Titik
Recané kéwan lan tandhané kéwan iku rong pralambang sing gegandhèngan, nanging béda. Pambentukan recané kéwan nglambangaké sawijining rentang wektu, déné tandhané kéwan nglambangaké sawijining titik wektu. Pangepungan nglambangaké sawijining rentang wektu, déné karusakané Yérusalèm nglambangaké sawijining titik wektu. Ilham nandhesaké prabédan iki kanthi nglebur Yérusalèm miturut pangrehing Allah ing taun 70 lan ing taun 586 sadurungé Masèhi, ing sasi lan tanggal sing persis padha ing tauné dhéwé-dhéwé. Karusakané Yérusalèm, yaiku undhang-undhang dina Minggu lan tandhané kéwan, iku sawijining titik wektu. Pangepungan iku sawijining rentang wektu sing diwiwiti kanthi sawijining pratandha. Pratandha iku nglambangaké undhang-undhang dina Minggu.
Sédané garwané Ezekiel, “kang dadi pepénginaning mripaté,” lan pepélingé Yésus ngenani pangrusak kang nistha, kang diwedharaké déning Nabi Daniel, mujudaké seksi loro saka Kitab Suci. Édik Milan lan Dékrit Justinian uga minangka pratandha ing sajarah, amarga loro-loroné nandhani wiwitané mangsa nubuat kang padha, kang tumuju marang angger-angger dina Minggu.
Pratandha kang diandharaké Yésus ing Matius 24 nuntut supaya wong-wong kang bakal bisa oncat wis mangertèni pepéling mau sadurungé kaleksanan.
Mulané, manawa kowé padha weruh jejember kang njalari karusakan, kang dikandhakaké déning Nabi Daniel, ngadeg ing papan suci, (sapa kang maca, iku mangertia:) Ing wektu iku wong-wong kang ana ing Yudéa padha ngungsia menyang pagunungan: Wong kang ana ing payon aja mudhun njupuk barang apa waé saka ing omahé: Lan wong kang ana ing pategalan iya aja bali njupuk sandhangané. Matéus 24:15–18.
Nuh
Ing pawarta pepeling ing Matius 24, Gusti Yesus nedahaké karusakané Yerusalem minangka gegambaran bab wekasaning jagad. Panjenengané uga mbandhingaké kahanan sadurungé rawuhé kang kaping pindho karo kahanan ing jamané Nuh. Mula, karusakané Yerusalem lan banjir gedhé ing jamané Nuh padha-padha dadi gegambaran profetis tumrap prastawa-prastawa kang gegayutan karo wekasaning jagad.
Nanging kayadéné kahanané ing jamané Noe, mangkono uga bakal kelakon nalika rawuhé Putraning Manungsa. Awit kayadéné ing jaman sadurungé banjir, wong-wong padha mangan lan ngombé, omah-omah lan ngomah-omahaké, nganti dina nalika Noe lumebu ing prau, lan padha ora ngerti nganti banjir teka lan nyapu wong-wong mau kabèh; mangkono uga bakal kelakon nalika rawuhé Putraning Manungsa. Matius 24:37–39.
Struktur pangepungan kagambar ing jamané Noah lumantar sédané Lamech lan Methuselah kang padha mursid. Lamech séda limang taun sadurungé banjir gedhé, déné Methuselah séda ing taun dumadiné banjir gedhé, pitung dina sadurungé lawang katutup. Lamech yuswané 777 taun nalika séda, mula nglambangaké tandha angka pitu ing wiwitané limang taun pungkasan sadurungé banjir gedhé. Simbolisme 777 ing wiwitan iku nglambangaké tandha kang nandhani wiwitané pangepungan. Angka omega “7” saka mangsa pangepungan yaiku pitung dina sawisé sédané Methuselah, nalika kéwan-kéwan padha mlebu ing prau. Mangsa pangepungan iku mangsa nalika gambaré kéwan kawangun, mangsa kang tekan pucaké kanthi cap kéwan. Lawang kang katutup ing wektu undhang-undhang dina Minggu dipralambangaké déning lawang kang katutup ing prau.
Limang taun wiwit sédané Lamech kang mursid nganti sédané Methuselah jumbuh karo mangsa limang taun wiwit taun 1448, nalika John Palaiologos séda, nganti taun 1453, nalika seduluré lanang séda sajroning pangepungan Constantinople kang suwéné sèket telung dina. Kaloro mangsa iku diwiwiti lan dipungkasi kanthi sédané bapa lan putrané lanang, utawa sédané sedulur lanang loro. Kaloro mangsa iku padha suwéné limang taun, lan nalika Constantine kang pungkasan séda ing ndhuwur témbok-témbok Constantinople, dhèwèké jumbuh karo lawanging prau kang katutup, amarga mangsa sih-rahmat tumrap Amerika Serikat dipungkasi nalika negara iku ngrubuhaké témbok pamisah simbolis ing sajroning Konstitusi. Kayektèn dikukuhaké adhedhasar seksi loro utawa telu, lan ing rong garis iki, loro-loroné duwé wiwitan lan pungkasan kang sajajar, kang dadi tapak asmané Alpha lan Omega. Loro-loroné suwéné limang taun. Loro-loroné dipungkasi kanthi panandhesan tumrap undhang-undhang dina Minggu.
Sajarah Constantinople sajroné limang taun diwiwiti kanthi sédané John VIII Palaiologos ing taun 1448 lan dipungkasi kanthi ambruké kutha kasebut ing taun 1453. Sawisé sédané saduluré, Constantine XI jumeneng nata ing dhampar Bizantium ing taun 1449, lan miturut tradhisi panapsiran pameca golongan Millerite, anggoné jumeneng nata kasebut digandhèngaké karo pangakon marang supremasi Ottoman. Tanggal 27 Juli 1449 nandhani wiwitané pameca kang suwéné telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, kang rampung ing tanggal 11 Agustus 1840. Ing pungkasané sajarah limang taun iku, Constantinople ambruk sawisé dikepung suwéné sèket telung dina, lan Constantine XI tiwas nalika mbéla kutha kasebut. Ambruké Constantinople nandhani pungkasané Kakaisaran Romawi Wétan, kang wadyabalané wis ngalahaké Persia ing Peperangan Nineveh ing taun 627, saéngga njangkepi gegayutan sajarah karo ramalané Mohammed ngenani bangsa Romawi.
John VIII Palaiologos ngupaya pitulungan militèr saka Kulon kanggo nglawan wong-wong Turki Ottoman kang terus maju. Kanggo olèh pitulungan kasebut, dhèwèké mimpin delegasi Bizantium menyang Konsili Florence (1438–1439), lan ing kono dhèwèké kanthi resmi nyarujuki panyawijiné Gréja Wétan lan Gréja Kulon. Pasarujukan kasebut nyakup panampa marang doktrin-doktrin Kulon (mliginé Filioque lan primasi paus) kang wis suwé ditampik déning Gréja Wétan.
Nalika piyambakipun wangsul dhateng Konstantinopel, pamanunggalan punika pikantuk panentangan ingkang wiyar saking para rohaniwan, biarawan, saha rakyat Bizantium. Pamanunggalan punika boten nate dipuntindakaken kanthi efektif, saha pambiyantu militèr saking Kulon ingkang dipunajeng-ajeng boten kawujud. Panolakan tumrap pamanunggalan Firenze tetep dados salah satunggaling sumber utami ingkang nuwuhaken crah ngantos bedhahipun kutha punika ing taun 1453.
Kabeh nabi ngandharake bab dina-dina wekasan kanthi luwih mligi tinimbang bab dina-dina nalika padha urip, lan kabeh prakara kang katulis ing kono iku kanggo pepeling tumrap wong-wong kang urip ing dina-dina wekasan iku dhewe. Sadherek Putri White nuduhake “madeg lan rubuhe karajan-karajan” minangka salah sawijining pokok utama ing pasinaon bab pameca. Prinsip-prinsip iki nuduhake manawa rubuhe karajan-karajan kuna iku minangka pralambang rubuhe karajan-karajan ing dina-dina wekasan. Ing salah sawijining tataran pangerten, mangsa limang taun kang nandhani wiwitane pameca bab wektu kang rampung tanggal 11 Agustus 1840, lan kang ngandharake sebab lan akibat saka wiwitane pameca iku, sarta kang uga rampung kanthi pangepungan suwene seket telung dina ing taun 1453, didhisiki dening anggone pamimpin karajan njaluk pitulungan marang Greja Katulik Roma lumantar sawijining aliansi kang adhedhasar ditampane rong piwulang utama kang misahake Greja Ortodoks lan Greja Katulik Kulon. Konsili kasebut sajajar karo Konsili Nicaea kapisan ing taun 325 kang wis dianakake dening Konstantinus Agung.
Fraktal ing wiwitané mangsa limang taun iku nuduhaké anané aliansi antarané pamimpin pulitik karajan kang wis arep ambruk lan Gréja Katulik. Kanthi mangkono, fraktal iku salaras karo Constantine Agung, kang nganakaké konsili kapisan ing taun 325 kanggo nglawan agama palsu Arianisme, kaya kang uga ditindakaké déning Palaiologos kanggo nglawan agama palsu Islam. Ing fraktal alfa saka mangsa limang taun iku, pameca wektu kang katelu ing Wahyu bab sanga wiwit lumaku. Banjur, ing fraktal ing pungkasané, pangepungan kang suwéné sèket telung dina ditandhani. Ing wiwitané mangsa limang taun iku, nalika Lamech mati, ana sawijining sajarah pambuka kang mligi tumrap mangsa kasebut, amarga miturut pameca, patiné Lamech loro-loroné dipapanaké ing tetenger kang padha.
Lamekh ing garis keturunané Kain nandhesaké panutupan mangsa pacoban kanthi ipat-ipaté pitung puluh kaping pitu, kang padha karo patang atus sangang puluh taun. Kanthi digandhèngaké karo kasunyatan yèn ana telung mangsa pacoban kang saben-saben suwéné patang atus sangang puluh taun tumrap para nabi, para imam, lan para raja ing sajarah karajan kang kapérang, sédané Lamekh kang mursid nalika yuswané 777 taun nggambaraké susunan telung perangan saka pasamuwan kang menang. Nabi, imam, lan raja saben-saben disegel. Panyegelan lan panandhan pungkasaning mangsa pacoban lumantar Lamekh loro mau minangka pralambang lawang prau kang wis ditutup. Fraktal ing pungkasan iku yaiku pitung dina nalika kéwan-kéwan padha munggah menyang prau. Wiwitané pangepungan minangka pratandha, mula fraktal pitung dina ing pungkasaning mangsa limang tauné Nuh diwiwiti kanthi pratandha.
“Mangsa pacoban tumrap tiyang-tiyang punika sampun meh dumugi pungkasanipun. Para pendhudhuk donya ingkang boten pitados lan remen ngece badhe kaparingan pratandha mirunggan bab panguwaos ilahinipun Gusti Allah. Noah sampun kanthi setya netepi pitedah ingkang sampun dipunparingaken Gusti Allah dhateng piyambakipun. Prau punika sampun rampung dipundamel, trep saestu kaliyan dhawuhipun Gusti Allah. Piyambakipun sampun nyawisaken tandhon pangan ingkang kathah sanget kangge manungsa lan sato kewan. Sasampunipun sadaya punika kalampahan, Gusti Allah ndhawuhi Noah ingkang setya, ‘Sira dalah brayatira kabeh padha lumebua ing prau, awit Ingsun wus nguningani manawa sira iku wong mursid ana ing ngarsaningSun.’ Para malaekat kautus nglumpukaken sato kewan ingkang sampun katitahaken dening Gusti Allah saking wana lan pategalan. Para malaekat lumampah wonten ing ngajengipun sato kewan punika, lan sato kewan punika sami ngetutaken, kalih-kalih, jaler lan estri, dene sato kewan ingkang kalal pitu-pitu. Sato kewan punika, wiwit ingkang galak piyambak ngantos ingkang lulut piyambak lan boten mbebayani, sami lumampah kanthi runtut, tentrem, lan khidmat lumebet ing prau. Langit katingal kados katutupan mendhung awujud peksi maneka warni. Peksi-peksi punika sami mabur tumuju ing prau, kalih-kalih, jaler lan estri, dene peksi ingkang kalal pitu-pitu. Tiyang sadonya sami nyawang kanthi gumun—sawenehipun kanthi ajrih, nanging manahipun sampun dados atos sanget awit saking pambalelanipun, satemah pamedharing panguwaosipun Gusti Allah ingkang cetha sanget punika namung ndayani manahipun sawetawis kemawon. Sadangunipun pitung dinten sato kewan punika sami lumebet ing prau, lan Noah nata sato kewan punika wonten ing papan-papan ingkang sampun dipunsamektakaken kangge sato kewan wau.” Spirit of Prophecy, jilid 1, 71.
Wong wolu kang ana ing prau padha pindhah saka jagad lawas menyang jagad anyar, saengga dadi pralambang tumrap wong satus patang puluh papat ewu kang pindhah saka bumi iki menyang bumi kang kadadekake anyar tanpa ngrasakake pati. Minangka pralambang tumrap wong satus patang puluh papat ewu, Noah uga nggambarake pawarta malaekat katelu. Enoch, kang lumaku bebarengan karo Gusti Allah sajrone telung atus taun lan banjur kaangkat, nggambarake umat ing jaman wekasan kang padha karo umat kang digambarake dening wong wolu ing prau Noah. Wong wolu iku dadi pralambang tumrap wong-wong kang ora mati, lan Enoch, kang nggambarake wong-wong iku dhewe, ora mati. Enoch iku malaekat kapisan kang dadi pralambang tumrap William Miller, kang uga martakake rawuhe Sang Kristus kang Kaping Pindho lan pangadilan.
Lan Henokh uga, kang kapitu wiwit Adam, medhar wangsit bab wong-wong iki, pangandikané: Lah, Gusti rawuh kadhèrèkaké puluhan èwu para suci kagungané, kanggo ngasta pangadilan tumrap wong kabèh, lan mbuktèkaké kaluputané sakèhé wong duraka ing antarané wong-wong mau, tumrap sakèhé panggawé duraka kang wis padha dilakoni kanthi duraka, lan tumrap sakèhé tembung kasar kang wis diucapaké déning wong-wong dosa kang duraka kanggo nglawan Panjenengané. Yudas 1:14, 15.
Henokh minangka malaékat kapisan dadi pralambang tumrap Nuh, kang minangka malaékat katelu. Henokh minangka malaékat kapisan nglambangaké wektu wekasan, nalika malaékat kapisan rawuh. Tumrap para pandhèrèk Miller, wektu iku taun 1798; tumrap wong satus patang puluh papat èwu iku, wektu iku taun 1989. Wektu wekasan ing taun 1798 teka ing pungkasané pitung mangsa ing Kaimaman nem likur, lan wektu wekasan teka ing taun 1989 ing pungkasané satus nem likur taun saka pambrontakan taun 1863 nganti ambruké Uni Soviet ing taun 1989. Pitung mangsa kang nglambangaké rong èwu limang atus rong puluh taun saka taun 723 sadurungé Masèhi nganti taun 1798 dipérang dadi rong mangsa kang padha suwéné, yaiku saben mangsa sèwu rong atus sawidak taun. Sèwu rong atus sawidak taun iku pralambang pitung mangsa, lan satus nem likur iku saprasepuluhé sèwu rong atus sawidak taun, mula wektu wekasan ing taun 1798 lan taun 1989 loro-loroné teka ing pungkasané sawijining mangsa kang dilambangaké déning pitung mangsa ing Kaimaman nem likur. Henokh, minangka pralambang malaékat kapisan lan rawuhé malaékat ing wektu wekasan, iku turunan kang kapitu saka Adam.
Henokh iku malaékat kapisan; Lamekh iku malaékat kapindho, awit malaékat kapindho tansah nduwèni rangkepan, lan Lamekh saka trah Set dikontrasaké karo Lamekh saka trah Kain. Metusalah nggambaraké pawarta Panguwuh Tengah Wengi kang nyawiji karo lan nguwataké malaékat kapindho, yaiku Lamekh. Sédané Lamekh minangka pratandha pangepungan, awit sédané Lamekh sajajar karo sédané garwané Yehezkiel. Pratandha garwané Yehezkiel iku nuduhaké angger-angger dina Minggu kang bakal teka lan kahanan dadi tawanan kang nyusul. Pratandhané Lamekh yaiku yuswané kang 777 taun. Pratandhané iku sajajar karo garwané Yehezkiel lan Cestius ing taun 66. Pratandha-pratandha mau sajajar karo pratandha Maklumat Milan ing taun 313. Kaya déné Yehezkiel dipisahaké nalika garwané séda, pratandha Maklumat ing taun 313 misahaké pasamuwan Smirna kang mursid saka pasamuwan Pergamus kang ora mursid.
Pamisahan antarane rong golongan ditandhani ing pratandha pangepungan. Pamisahan iku uga digambarake dening rong golongan kang diwakili dening kémah Watertown lan kémah papan Samuel Snow ngandharake pawarta sejati Panguwuh ing Tengah Wengi sajrone nem dina pakumpulan kémah ing Exeter. Nem dina pakumpulan kémah ing Exeter iku disusul sewidak enem dina kang tumuju marang lawang katutup ing tanggal 22 Oktober 1844. Lamech saka trah Seth nandhani pratandha pangepungan kanthi 777, dene pepadhane, Lamech saka trah Cain, nandhani pratandhane kanthi mangsa pacoban patang atus sangang puluh taun. Taun 66 nggambarake pratandha pangepungan kang ndhisiki karusakan kang magepokan karo undhang-undhang dina Minggu, kaya kang dipralambangake dening karusakane Jerusalem ing taun 70. Nem dina ing Exeter jumbuh karo taun 66, dene sewidak enem dina kang tumuju marang lawang katutup jumbuh karo mangsa antarane pratandha pangepungan lan karusakan ing taun 70, kang nggambarake mangsa pacoban kang rampung nalika lawang katutup.
Ing pratandhaning pangepungan, angka 666 dilambangaké ing garis-garis iki minangka kosok baliné angka 777 duwèké Lamech. Pangepungan iku sawijining mangsa profètis, lan Yesus tansah nggambaraké pungkasan lumantar wiwitan, mula capé Lamech kang mursid bebarengan karo tandhané Lamech kang ora mursid nuduhaké sapa wong-wong kang nemu karusakan lan sapa wong-wong kang kapitulungan rahayu, kang padha ditandhani ing wiwitaning pangepungan, sarta uga nuduhaké rong golongan kang kababar ing pungkasaning pangepungan. Kabèh pangepungan iku salaras karo pambentukan reca kéwan galak kang tumuju lan tekan wekasané ing tandhané kéwan galak.
Kita badhé nglajengaken bab-bab punika ing artikel salajengipun.