The heart of the warning message of the book of Ezekiel is represented by the siege that began in 587 BC. That siege led to the destruction of Jerusalem a year and a half later in 586 BC. The siege that began in 587 BC typified the siege of Cestius in the year 66. The destruction of Jerusalem in 586 BC typified the siege and destruction of Jerusalem in the year 70.
Wosing pawarta pepeling ing kitab Yehezkiel kagambarake ing pangepungan kang diwiwiti ing taun 587 SM. Pangepungan mau njalari karusakane Yerusalem setaun setengah sabanjure, ing taun 586 SM. Pangepungan kang diwiwiti ing taun 587 SM iku dadi pralambang tumrap pangepungan dening Cestius ing taun 66. Karusakane Yerusalem ing taun 586 SM dadi pralambang tumrap pangepungan lan karusakane Yerusalem ing taun 70.
587 BC and 66 were both signs. The death of Ezekiel’s wife pointed forward to the destruction of Jerusalem, and the standards of Rome’s authority being placed in the sacred precincts of the temple was not only the sign to flee, but it also represented the mark of the beast that arrives at the Sunday law. Both Ezekiel’s wife and the year 66 pointed forward to the destruction of Jerusalem, which is the Sunday law—the mark of the beast.
Taun 587 SM lan taun 66 iku padha-padha minangka pratandha. Sédané garwané Yehezkiel nuduhaké karusakané Yerusalem sing bakal kelakon, lan dipasangé panji-panji panguwasané Roma ing wewengkon suci Padaleman Suci iku ora mung dadi pratandha supaya padha ngungsi, nanging uga nglambangaké tengeré kéwan sing bakal muncul nalika undhang-undhang dina Minggu ditetepaké. Garwané Yehezkiel lan taun 66 iku padha-padha nuduhaké karusakané Yerusalem sing bakal kelakon, yaiku undhang-undhang dina Minggu—tengeré kéwan.
Ezekiel’s siege represented God’s people going into captivity at the Sunday law and the year 66 represented the escape from the mark of the beast. Ezekiel’s wife represented the captivity of the foolish virgins of Adventism, and those that escaped in the year 66 were representing the wise virgins in the very same crisis. The wise virgins who escaped in the year 66 understood the sign in advance of the placing of the Roman standard.
Pangepungane Yeheskiel nggambarake umate Gusti Allah kang padha dadi tawanan nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapake, lan taun 66 nggambarake uwale saka tengerane kewan iku. Garwane Yeheskiel nggambarake kahanan katawan kang dialami para prawan bodho ing Adventisme, lan wong-wong kang uwal ing taun 66 nggambarake para prawan wicaksana ing krisis kang padha iku. Para prawan wicaksana kang uwal ing taun 66 wis mangerteni pratandha iku sadurunge panji Romawi dipasang.
The Roman standard represents the mark of the beast, and it is there where the door closes in the parable of the ten virgins. The destruction of Jerusalem in the year 70 also represents the Sunday law. The year 66 represents the warning of the third angel. That warning begins to swell into the loud cry in the year 66. The period from 66 to 70 aligns with the period of the formation of the image of the beast, and that period begins and ends with the Sunday law. The year 66 is the alpha of the period and is therefore the type, and the year 70, being the omega, is the antitype Sunday law. The year 66 is the shadow, and the year 70 is the substance. The door closes for the church at the alpha waymark of 66, and the door closes for the nation at the omega waymark of 70.
Panji Romawi nglambangaké tandhané kéwan, lan ing kono lawang ing pasemon bab prawan sepuluh iku katutup. Karusakané Yérusalèm ing taun 70 uga nglambangaké undhang-undhang dina Minggu. Taun 66 nglambangaké pepélingé malaékat katelu. Ing taun 66, pepéling iku wiwit saya ngrembaka dadi panguwuh kang sora. Mangsa saka taun 66 nganti taun 70 salaras karo mangsa pambentukan citrané kéwan, lan mangsa iku diwiwiti lan dipungkasi kanthi undhang-undhang dina Minggu. Taun 66 iku alfané mangsa kasebut, mula minangka tipe, déné taun 70, kang dadi oméga, iku undhang-undhang dina Minggu kang dadi antitipe. Taun 66 iku wewayangané, déné taun 70 iku wujud sanyatané. Lawang katutup tumrap pasamuwan ing tengering dalan alfa taun 66, lan lawang katutup tumrap bangsa ing tengering dalan oméga taun 70.
The warning sign of the year 66 marks the beginning of the siege and the point where it is too late for Adventists to prepare for the coming enforcement of the Sunday law when Jerusalem is destroyed in the year 70. The siege is where the seal is impressed, but only seen by angels, and the destruction of Jerusalem is the Sunday law where the seal is visibly seen by the world.
Pratandha pepéling ing taun 66 nandhani wiwitané pangepungan lan wektu nalika para penganut Advent wis kasèp anggoné nyawisaké dhiri kanggo ngadhepi pangetrapané undhang-undhang dina Minggu kang bakal kaleksanan nalika Yerusalem dirusak ing taun 70. Pangepungan iku wektu nalika meterai dicapaké, nanging mung dideleng déning para malaékat, lan pangrusakané Yerusalem iku undhang-undhang dina Minggu, nalika meterai katon cetha tumrap jagad.
The seal is applied at the siege, but it is then only visible to angels.
Segel kasebut dibubuhaké nalika pangepungan, nanging ing wektu iku mung bisa dideleng déning para malaékat.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of his people? It is a mark which angels, not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Gospel Herald, June 11, 1902.
“Punapa ta capipun Allah ingkang gesang, ingkang dipunpasang ing bathukipun umatipun? Punika satunggaling tandha ingkang saged dipunwaos déning para malaékat, sanès déning mripatipun manungsa; amargi malaékat panumpes kedah ningali tandha panebusan punika. Akal budi ingkang lantip sampun ningali tandha salib Kalvari ing para putra lan putri angkatipun Gusti. Dosa amargi nglanggar angger-anggeripun Allah sampun dipunicalaken. Piyambakipun sami ngagem rasukan pista palakrama, sarta mbangun turut lan setya dhateng sadaya dhawuh-dhawuhipun Allah.” Gospel Herald, 11 Juni 1902.
At the Sunday law the ensign is lifted up and then the whole world sees those who have been sealed.
Nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapaké, panji iku diunggahaké, lan banjur saindenging jagad weruh wong-wong kang wis dicap.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
“Pakaryané Roh Suci yaiku ngyakinaké jagad bab dosa, bab kabeneran, lan bab pangadilan. Jagad mung bisa diwènèhi pepènget kanthi ndeleng wong-wong kang pracaya marang kayektèn padha kasucèkaké lumantar kayektèn, tumindak adhedhasar paugeran-paugeran kang luhur lan suci, sarta kanthi cara kang luhur lan mulya nuduhaké garis pamisah antarané wong-wong kang netepi dhawuh-dhawuhé Gusti Allah lan wong-wong kang ngidak-idak dhawuh-dhawuh mau. Panyucèn déning Roh Suci nandhakaké kanthi cetha prabédan antarané wong-wong kang nduwèni capé Gusti Allah lan wong-wong kang netepi dina palereman kang palsu. Nalika pacoban iku teka, bakal katuduhaké kanthi cetha apa tengeré kéwan iku. Yaiku netepi dina Minggu. Wong-wong kang, sawisé krungu kayektèn, isih tetep nganggep dina iki suci, padha mawa tandha tangané si manungsa dosa, kang duwé pangangkah ngowahi mangsa-mangsa lan angger-angger.” Bible Training School, 1 Desember 1903.
At the destruction of Jerusalem, which is the Sunday law, the ensign is then lifted up and the distinction between those who worship on either the seventh or first day becomes the focus of attention for all of mankind. The sign of Cestius is typifying and also warning of the coming destruction at the Sunday law. The year 66 represents a period that leads to the Sunday law, represented by Jerusalem’s destruction. The structure of the siege through to the Sunday law is the same structure as the three witnesses represented by the history of the church of Pergamos.
Nalika karisakanipun Yerusalem, ingkang inggih punika angger-angger dinten Minggu, panji punika lajeng dipuninggahaken, saha prabédan antawisipun tiyang-tiyang ingkang nindakaken pangibadah ing dinten kaping pitu utawi dinten kapisan dados punjering kawigatosan tumrap sadaya umat manungsa. Pratandhanipun Cestius minangka pralambang saha ugi pepènget bab karisakan ingkang badhé dumados nalika angger-angger dinten Minggu. Warsa 66 nglambangaken satunggaling mangsa ingkang tumuju dhateng angger-angger dinten Minggu, ingkang dipunlambangaken déning karisakanipun Yerusalem. Tata susunan pengepungan ngantos dumugi angger-angger dinten Minggu punika sami kaliyan tata susunanipun seksi tiga ingkang dipunlambangaken déning sajarahipun pasamuwan Pergamos.
A sign identifies the beginning of the siege that covers a period of time until Jerusalem is destroyed. The years 321 and 538 align with 586 BC and the year 70. All four dates represent the soon-coming Sunday law. The Sunday law of 321 was preceded by the Edict of Milan in 313, and the Sunday law of 538 was preceded by the Decree of 533. 313 and 533 align with 66 and 587 BC.
Sawijining pratandha nuduhake wiwitaning pangepungan kang lumaku sajrone sawatara wektu nganti Yerusalem disirnakake. Taun 321 lan 538 sejajar karo taun 586 SM lan taun 70. Papat taun kasebut kabeh nglambangake undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka. Undhang-undhang dina Minggu taun 321 didhisiki dening Maklumat Milan taun 313, lan undhang-undhang dina Minggu taun 538 didhisiki dening Dekret taun 533. Taun 313 lan 533 sejajar karo taun 66 lan 587 SM.
“The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.
“‘Reca kanggo kéwan’ nglambangaké wujud Protestantisme murtad kang bakal kawangun nalika gréja-gréja Protestan ngupaya pitulungan saka panguwasa sipil kanggo meksakaké dogma-dogmané. ‘Tandhaning kéwan’ isih kudu ditetepaké tegesé.” Pasulayan Agung, 445.
A Period and a Point
Sawijining Periode lan Sawijining Titik
The image of the beast and the mark of the beast are two related, but different symbols. The formation of the image of the beast represents a period of time, and the mark of the beast represents a point in time. The siege represents a period of time, and the destruction of Jerusalem represents a point in time. Inspiration underlined this distinction by providentially destroying Jerusalem in the year 70 and in 586 BC on the identical month and day of their respective years. The destruction of Jerusalem, which is the Sunday law and the mark of the beast, is a point in time. The siege is a period of time that begins with a sign. That sign typifies the Sunday law.
Recané kéwan lan tandhané kéwan iku rong pralambang sing gegandhèngan, nanging béda. Pambentukan recané kéwan nglambangaké sawijining rentang wektu, déné tandhané kéwan nglambangaké sawijining titik wektu. Pangepungan nglambangaké sawijining rentang wektu, déné karusakané Yérusalèm nglambangaké sawijining titik wektu. Ilham nandhesaké prabédan iki kanthi nglebur Yérusalèm miturut pangrehing Allah ing taun 70 lan ing taun 586 sadurungé Masèhi, ing sasi lan tanggal sing persis padha ing tauné dhéwé-dhéwé. Karusakané Yérusalèm, yaiku undhang-undhang dina Minggu lan tandhané kéwan, iku sawijining titik wektu. Pangepungan iku sawijining rentang wektu sing diwiwiti kanthi sawijining pratandha. Pratandha iku nglambangaké undhang-undhang dina Minggu.
The death of Ezekiel’s wife, “the desire of his eyes,” and the warning of Jesus concerning the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet provide two biblical witnesses. The Edict of Milan and the Decree of Justinian are likewise historical signs, for both mark the beginning of the same prophetic period that leads to the Sunday law.
Sédané garwané Ezekiel, “kang dadi pepénginaning mripaté,” lan pepélingé Yésus ngenani pangrusak kang nistha, kang diwedharaké déning Nabi Daniel, mujudaké seksi loro saka Kitab Suci. Édik Milan lan Dékrit Justinian uga minangka pratandha ing sajarah, amarga loro-loroné nandhani wiwitané mangsa nubuat kang padha, kang tumuju marang angger-angger dina Minggu.
The sign Jesus set forth in Matthew 24 required that those who would escape understand the warning in advance of its fulfillment.
Pratandha kang diandharaké Yésus ing Matius 24 nuntut supaya wong-wong kang bakal bisa oncat wis mangertèni pepéling mau sadurungé kaleksanan.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. Matthew 24:15–18.
Mulané, manawa kowé padha weruh jejember kang njalari karusakan, kang dikandhakaké déning Nabi Daniel, ngadeg ing papan suci, (sapa kang maca, iku mangertia:) Ing wektu iku wong-wong kang ana ing Yudéa padha ngungsia menyang pagunungan: Wong kang ana ing payon aja mudhun njupuk barang apa waé saka ing omahé: Lan wong kang ana ing pategalan iya aja bali njupuk sandhangané. Matéus 24:15–18.
Noah
Nuh
In the warning message of Matthew 24, Jesus identified the destruction of Jerusalem as an illustration of the end of the world. He also compared the conditions preceding His second coming to the days of Noah. Thus, both the destruction of Jerusalem and the flood in Noah’s day serve as prophetic illustrations of the events associated with the end of the world.
Ing pawarta pepeling ing Matius 24, Gusti Yesus nedahaké karusakané Yerusalem minangka gegambaran bab wekasaning jagad. Panjenengané uga mbandhingaké kahanan sadurungé rawuhé kang kaping pindho karo kahanan ing jamané Nuh. Mula, karusakané Yerusalem lan banjir gedhé ing jamané Nuh padha-padha dadi gegambaran profetis tumrap prastawa-prastawa kang gegayutan karo wekasaning jagad.
But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.
Nanging kayadéné kahanané ing jamané Noe, mangkono uga bakal kelakon nalika rawuhé Putraning Manungsa. Awit kayadéné ing jaman sadurungé banjir, wong-wong padha mangan lan ngombé, omah-omah lan ngomah-omahaké, nganti dina nalika Noe lumebu ing prau, lan padha ora ngerti nganti banjir teka lan nyapu wong-wong mau kabèh; mangkono uga bakal kelakon nalika rawuhé Putraning Manungsa. Matius 24:37–39.
The structure of the siege is represented in the days of Noah with the death of righteous Lamech and Methuselah. Lamech died five years before the flood and Methuselah died the year of the flood, seven days before the door closed. Lamech was 777 years old when he died, and thus represents the sign of seven at the beginning of the last five years before the flood. The 777 symbolism at the beginning represents the sign that marks the beginning of the siege. The omega number “7” of the period of the siege is the seven days following Methuselah’s death as the animals entered the ark. The period of the siege is the period when the image of the beast is formed, the period which culminates with the mark of the beast. The closed door at the Sunday law is typified by the closed door on the ark.
Struktur pangepungan kagambar ing jamané Noah lumantar sédané Lamech lan Methuselah kang padha mursid. Lamech séda limang taun sadurungé banjir gedhé, déné Methuselah séda ing taun dumadiné banjir gedhé, pitung dina sadurungé lawang katutup. Lamech yuswané 777 taun nalika séda, mula nglambangaké tandha angka pitu ing wiwitané limang taun pungkasan sadurungé banjir gedhé. Simbolisme 777 ing wiwitan iku nglambangaké tandha kang nandhani wiwitané pangepungan. Angka omega “7” saka mangsa pangepungan yaiku pitung dina sawisé sédané Methuselah, nalika kéwan-kéwan padha mlebu ing prau. Mangsa pangepungan iku mangsa nalika gambaré kéwan kawangun, mangsa kang tekan pucaké kanthi cap kéwan. Lawang kang katutup ing wektu undhang-undhang dina Minggu dipralambangaké déning lawang kang katutup ing prau.
The five years from righteous Lamech’s death to the death of Methuselah align with the period of five years from 1448, when John Palaiologos died, to 1453, when his brother died in the fifty-three-day siege of Constantinople. Both periods begin and end with the death of either a father and son, or brothers. Both periods are five years, and when Constantine the last died on the walls of Constantinople, he aligned with the closed door of the ark, for probation closes for the United States when the destroy the symbolic wall of separation within the Constitution. Truth is established upon two or three witnesses, and within these two lines they both possess parallel beginnings and endings, which is the signature of Alpha and Omega. They both are five years in duration. They both end with an emphasis on the Sunday law.
Limang taun wiwit sédané Lamech kang mursid nganti sédané Methuselah jumbuh karo mangsa limang taun wiwit taun 1448, nalika John Palaiologos séda, nganti taun 1453, nalika seduluré lanang séda sajroning pangepungan Constantinople kang suwéné sèket telung dina. Kaloro mangsa iku diwiwiti lan dipungkasi kanthi sédané bapa lan putrané lanang, utawa sédané sedulur lanang loro. Kaloro mangsa iku padha suwéné limang taun, lan nalika Constantine kang pungkasan séda ing ndhuwur témbok-témbok Constantinople, dhèwèké jumbuh karo lawanging prau kang katutup, amarga mangsa sih-rahmat tumrap Amerika Serikat dipungkasi nalika negara iku ngrubuhaké témbok pamisah simbolis ing sajroning Konstitusi. Kayektèn dikukuhaké adhedhasar seksi loro utawa telu, lan ing rong garis iki, loro-loroné duwé wiwitan lan pungkasan kang sajajar, kang dadi tapak asmané Alpha lan Omega. Loro-loroné suwéné limang taun. Loro-loroné dipungkasi kanthi panandhesan tumrap undhang-undhang dina Minggu.
The five-year history of Constantinople began with the death of John VIII Palaiologos in 1448 and concluded with the fall of the city in 1453. Following his brother’s death, Constantine XI succeeded to the Byzantine throne in 1449, with his accession traditionally associated in Millerite prophetic interpretation with the recognition of Ottoman supremacy. July 27, 1449, marked the beginning of the three-hundred-ninety-one-year-and-fifteen-day prophecy, which concluded on August 11, 1840. At the end of the five-year history, Constantinople fell following a fifty-three-day siege, and Constantine XI was killed defending the city. The fall of Constantinople marked the end of the Eastern Roman Empire, whose forces had defeated Persia at the Battle of Nineveh in 627, thereby completing the historical connection with Mohammed’s prediction concerning the Romans.
Sajarah Constantinople sajroné limang taun diwiwiti kanthi sédané John VIII Palaiologos ing taun 1448 lan dipungkasi kanthi ambruké kutha kasebut ing taun 1453. Sawisé sédané saduluré, Constantine XI jumeneng nata ing dhampar Bizantium ing taun 1449, lan miturut tradhisi panapsiran pameca golongan Millerite, anggoné jumeneng nata kasebut digandhèngaké karo pangakon marang supremasi Ottoman. Tanggal 27 Juli 1449 nandhani wiwitané pameca kang suwéné telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, kang rampung ing tanggal 11 Agustus 1840. Ing pungkasané sajarah limang taun iku, Constantinople ambruk sawisé dikepung suwéné sèket telung dina, lan Constantine XI tiwas nalika mbéla kutha kasebut. Ambruké Constantinople nandhani pungkasané Kakaisaran Romawi Wétan, kang wadyabalané wis ngalahaké Persia ing Peperangan Nineveh ing taun 627, saéngga njangkepi gegayutan sajarah karo ramalané Mohammed ngenani bangsa Romawi.
John VIII Palaiologos sought military help from the West against the advancing Ottoman Turks. To obtain it, he led a Byzantine delegation to the Council of Florence (1438–1439), where he formally accepted the union of the Eastern and Western churches. The agreement included acceptance of Western doctrines (notably the Filioque and papal primacy) that the Eastern Church had long rejected.
John VIII Palaiologos ngupaya pitulungan militèr saka Kulon kanggo nglawan wong-wong Turki Ottoman kang terus maju. Kanggo olèh pitulungan kasebut, dhèwèké mimpin delegasi Bizantium menyang Konsili Florence (1438–1439), lan ing kono dhèwèké kanthi resmi nyarujuki panyawijiné Gréja Wétan lan Gréja Kulon. Pasarujukan kasebut nyakup panampa marang doktrin-doktrin Kulon (mliginé Filioque lan primasi paus) kang wis suwé ditampik déning Gréja Wétan.
When he returned to Constantinople, the union was widely opposed by the Byzantine clergy, monks, and people. It was never effectively implemented, and the hoped-for Western military aid failed to materialize. The rejection of the Florentine union remained a major source of division until the fall of the city in 1453.
Nalika piyambakipun wangsul dhateng Konstantinopel, pamanunggalan punika pikantuk panentangan ingkang wiyar saking para rohaniwan, biarawan, saha rakyat Bizantium. Pamanunggalan punika boten nate dipuntindakaken kanthi efektif, saha pambiyantu militèr saking Kulon ingkang dipunajeng-ajeng boten kawujud. Panolakan tumrap pamanunggalan Firenze tetep dados salah satunggaling sumber utami ingkang nuwuhaken crah ngantos bedhahipun kutha punika ing taun 1453.
All the prophets speak more specifically of the latter days than the days in which they lived, and all those things written therein are for the admonition of those who live in those very same latter days. Sister White points to the “rise and fall of kingdoms” as a primary point of prophetic study. These principles identify the falls of ancient kingdoms as symbols of the fall of kingdoms in the latter days. At one level of understanding, the five-year period that marks the beginning of the time prophecy that ended on August 11, 1840, and that described the cause and effect of the beginning of that prophecy, and also that ended with a fifty-three-day siege in 1453 was preceded by the leader of the kingdom seeking help from the Roman Catholic church through an alliance based upon the acceptance of the two primary doctrines that separated the orthodox and western Catholic churches. That council runs parallel with the first council of Nicaea of 325 that had been convened by Constantine the Great.
Kabeh nabi ngandharake bab dina-dina wekasan kanthi luwih mligi tinimbang bab dina-dina nalika padha urip, lan kabeh prakara kang katulis ing kono iku kanggo pepeling tumrap wong-wong kang urip ing dina-dina wekasan iku dhewe. Sadherek Putri White nuduhake “madeg lan rubuhe karajan-karajan” minangka salah sawijining pokok utama ing pasinaon bab pameca. Prinsip-prinsip iki nuduhake manawa rubuhe karajan-karajan kuna iku minangka pralambang rubuhe karajan-karajan ing dina-dina wekasan. Ing salah sawijining tataran pangerten, mangsa limang taun kang nandhani wiwitane pameca bab wektu kang rampung tanggal 11 Agustus 1840, lan kang ngandharake sebab lan akibat saka wiwitane pameca iku, sarta kang uga rampung kanthi pangepungan suwene seket telung dina ing taun 1453, didhisiki dening anggone pamimpin karajan njaluk pitulungan marang Greja Katulik Roma lumantar sawijining aliansi kang adhedhasar ditampane rong piwulang utama kang misahake Greja Ortodoks lan Greja Katulik Kulon. Konsili kasebut sajajar karo Konsili Nicaea kapisan ing taun 325 kang wis dianakake dening Konstantinus Agung.
The fractal at the beginning of the five years identifies an alliance between the political leader of the kingdom that is about to fall and the Catholic church. In so doing it aligns with Constantine the Great who called the initial council in 325 to combat the false religion of Arianism, as did Palaiologos to combat the false religion of Islam. In the alpha fractal of those five years the third time prophecy of Revelation nine began. Then in the fractal at the end the siege of fifty-three days is marked. In the beginning of the five years at the death of Lamech there is a specific opening history to the period, for both Lamechs are prophetically located as dying at the same waymark.
Fraktal ing wiwitané mangsa limang taun iku nuduhaké anané aliansi antarané pamimpin pulitik karajan kang wis arep ambruk lan Gréja Katulik. Kanthi mangkono, fraktal iku salaras karo Constantine Agung, kang nganakaké konsili kapisan ing taun 325 kanggo nglawan agama palsu Arianisme, kaya kang uga ditindakaké déning Palaiologos kanggo nglawan agama palsu Islam. Ing fraktal alfa saka mangsa limang taun iku, pameca wektu kang katelu ing Wahyu bab sanga wiwit lumaku. Banjur, ing fraktal ing pungkasané, pangepungan kang suwéné sèket telung dina ditandhani. Ing wiwitané mangsa limang taun iku, nalika Lamech mati, ana sawijining sajarah pambuka kang mligi tumrap mangsa kasebut, amarga miturut pameca, patiné Lamech loro-loroné dipapanaké ing tetenger kang padha.
Lamech in the line of Cain emphasizes the close of probation with his curse of seventy times seven, which equates to four hundred and ninety years. Coupled with the fact that there are three four-hundred-and-ninety-year probationary periods for the prophets, the priests and the kings in the history of the divided kingdom, the righteous Lamech’s death at 777 represents the threefold makeup of the church triumphant. Prophet, priest and king are each sealed. The sealing and marking of the end of probationary time with the two Lamechs is the type of the closed door at the ark. The fractal at the end is the seven days the animals ascend the ark. The beginning of the siege is a sign, so the fractal of seven days at the end of the five years of Noah begins with a sign.
Lamekh ing garis keturunané Kain nandhesaké panutupan mangsa pacoban kanthi ipat-ipaté pitung puluh kaping pitu, kang padha karo patang atus sangang puluh taun. Kanthi digandhèngaké karo kasunyatan yèn ana telung mangsa pacoban kang saben-saben suwéné patang atus sangang puluh taun tumrap para nabi, para imam, lan para raja ing sajarah karajan kang kapérang, sédané Lamekh kang mursid nalika yuswané 777 taun nggambaraké susunan telung perangan saka pasamuwan kang menang. Nabi, imam, lan raja saben-saben disegel. Panyegelan lan panandhan pungkasaning mangsa pacoban lumantar Lamekh loro mau minangka pralambang lawang prau kang wis ditutup. Fraktal ing pungkasan iku yaiku pitung dina nalika kéwan-kéwan padha munggah menyang prau. Wiwitané pangepungan minangka pratandha, mula fraktal pitung dina ing pungkasaning mangsa limang tauné Nuh diwiwiti kanthi pratandha.
“The period of their probation was drawing near its close. The unbelieving, scoffing inhabitants of the world were to have a special sign of God’s divine power. Noah had faithfully followed the instructions God had given to him. The ark was finished exactly as God had directed. He had laid in store immense quantities of food for man and beast. And after this was accomplished, God commanded the faithful Noah, ‘Come thou, and all thy house, into the ark, for thee have I seen righteous before me.’ Angels were sent to collect from the forest and field the beasts which God had created. Angels went before these animals and they followed, two and two, male and female, and clean beasts by sevens. These beasts, from the most ferocious, down to the most gentle and harmless, peacefully and solemnly marched into the ark. The sky seemed clouded with birds of every description. They came flying to the ark, two and two, male and female, and the clean birds by sevens. The world looked on with wonder—some with fear, but they had become so hardened by rebellion that this most signal manifestation of God’s power had but a momentary influence upon them. For seven days these animals were coming into the ark, and Noah was arranging them in the places prepared for them.” Spirit of Prophecy, volume 1, 71.
“Mangsa pacoban tumrap tiyang-tiyang punika sampun meh dumugi pungkasanipun. Para pendhudhuk donya ingkang boten pitados lan remen ngece badhe kaparingan pratandha mirunggan bab panguwaos ilahinipun Gusti Allah. Noah sampun kanthi setya netepi pitedah ingkang sampun dipunparingaken Gusti Allah dhateng piyambakipun. Prau punika sampun rampung dipundamel, trep saestu kaliyan dhawuhipun Gusti Allah. Piyambakipun sampun nyawisaken tandhon pangan ingkang kathah sanget kangge manungsa lan sato kewan. Sasampunipun sadaya punika kalampahan, Gusti Allah ndhawuhi Noah ingkang setya, ‘Sira dalah brayatira kabeh padha lumebua ing prau, awit Ingsun wus nguningani manawa sira iku wong mursid ana ing ngarsaningSun.’ Para malaekat kautus nglumpukaken sato kewan ingkang sampun katitahaken dening Gusti Allah saking wana lan pategalan. Para malaekat lumampah wonten ing ngajengipun sato kewan punika, lan sato kewan punika sami ngetutaken, kalih-kalih, jaler lan estri, dene sato kewan ingkang kalal pitu-pitu. Sato kewan punika, wiwit ingkang galak piyambak ngantos ingkang lulut piyambak lan boten mbebayani, sami lumampah kanthi runtut, tentrem, lan khidmat lumebet ing prau. Langit katingal kados katutupan mendhung awujud peksi maneka warni. Peksi-peksi punika sami mabur tumuju ing prau, kalih-kalih, jaler lan estri, dene peksi ingkang kalal pitu-pitu. Tiyang sadonya sami nyawang kanthi gumun—sawenehipun kanthi ajrih, nanging manahipun sampun dados atos sanget awit saking pambalelanipun, satemah pamedharing panguwaosipun Gusti Allah ingkang cetha sanget punika namung ndayani manahipun sawetawis kemawon. Sadangunipun pitung dinten sato kewan punika sami lumebet ing prau, lan Noah nata sato kewan punika wonten ing papan-papan ingkang sampun dipunsamektakaken kangge sato kewan wau.” Spirit of Prophecy, jilid 1, 71.
Eight people were on the ark who went from the old world unto the new world, thus typifying the one hundred and forty-four thousand who go from this earth unto the earth made new without tasting death. As the symbol of the one hundred and forty-four thousand, Noah also represented the third angel’s message. Enoch, who walked with God for three hundred years and then was taken, represents the same people of the latter days represented by Noah’s eight souls. The eight souls typify those who do not die, and Enoch, who represented those very same persons, did not die. Enoch was the first angel who typified William Miller, who also proclaimed the Second coming of Christ and the judgment.
Wong wolu kang ana ing prau padha pindhah saka jagad lawas menyang jagad anyar, saengga dadi pralambang tumrap wong satus patang puluh papat ewu kang pindhah saka bumi iki menyang bumi kang kadadekake anyar tanpa ngrasakake pati. Minangka pralambang tumrap wong satus patang puluh papat ewu, Noah uga nggambarake pawarta malaekat katelu. Enoch, kang lumaku bebarengan karo Gusti Allah sajrone telung atus taun lan banjur kaangkat, nggambarake umat ing jaman wekasan kang padha karo umat kang digambarake dening wong wolu ing prau Noah. Wong wolu iku dadi pralambang tumrap wong-wong kang ora mati, lan Enoch, kang nggambarake wong-wong iku dhewe, ora mati. Enoch iku malaekat kapisan kang dadi pralambang tumrap William Miller, kang uga martakake rawuhe Sang Kristus kang Kaping Pindho lan pangadilan.
And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.
Lan Henokh uga, kang kapitu wiwit Adam, medhar wangsit bab wong-wong iki, pangandikané: Lah, Gusti rawuh kadhèrèkaké puluhan èwu para suci kagungané, kanggo ngasta pangadilan tumrap wong kabèh, lan mbuktèkaké kaluputané sakèhé wong duraka ing antarané wong-wong mau, tumrap sakèhé panggawé duraka kang wis padha dilakoni kanthi duraka, lan tumrap sakèhé tembung kasar kang wis diucapaké déning wong-wong dosa kang duraka kanggo nglawan Panjenengané. Yudas 1:14, 15.
Enoch as the first angel typified Noah who was the third angel. Enoch as the first angel represents the time of the end, when the first angel arrives. For the Millerites that was 1798; for the one hundred and forty-four thousand it was 1989. The time of the end in 1798 arrived at the conclusion of the seven times of Leviticus twenty-six, and the time of the end arrived in 1989 at the end of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863 unto the collapse of the Soviet Union in 1989. The seven times representing the twenty-five hundred and twenty years from 723 BC unto 1798 is broken into two equal periods of twelve hundred and sixty years. Twelve hundred and sixty years is a symbol of the seven times, and one hundred twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty years, so both times of the end of 1798 and 1989 arrived at the conclusion of a period that is represented by Leviticus twenty-six’s seven times. Enoch, as a symbol of the first angel and the arrival of the angel at the time of the end, was the seventh from Adam.
Henokh minangka malaékat kapisan dadi pralambang tumrap Nuh, kang minangka malaékat katelu. Henokh minangka malaékat kapisan nglambangaké wektu wekasan, nalika malaékat kapisan rawuh. Tumrap para pandhèrèk Miller, wektu iku taun 1798; tumrap wong satus patang puluh papat èwu iku, wektu iku taun 1989. Wektu wekasan ing taun 1798 teka ing pungkasané pitung mangsa ing Kaimaman nem likur, lan wektu wekasan teka ing taun 1989 ing pungkasané satus nem likur taun saka pambrontakan taun 1863 nganti ambruké Uni Soviet ing taun 1989. Pitung mangsa kang nglambangaké rong èwu limang atus rong puluh taun saka taun 723 sadurungé Masèhi nganti taun 1798 dipérang dadi rong mangsa kang padha suwéné, yaiku saben mangsa sèwu rong atus sawidak taun. Sèwu rong atus sawidak taun iku pralambang pitung mangsa, lan satus nem likur iku saprasepuluhé sèwu rong atus sawidak taun, mula wektu wekasan ing taun 1798 lan taun 1989 loro-loroné teka ing pungkasané sawijining mangsa kang dilambangaké déning pitung mangsa ing Kaimaman nem likur. Henokh, minangka pralambang malaékat kapisan lan rawuhé malaékat ing wektu wekasan, iku turunan kang kapitu saka Adam.
Enoch was the first angel; Lamech was the second angel, for the second angel always possesses a doubling, and Lamech in the line of Seth is contrasted with Lamech in the line of Cain. Methuselah represents the message of the Midnight Cry that joins and empowers the second angel of Lamech. The death of Lamech marks the sign of the siege, for Lamech’s death aligns with the death of Ezekiel’s wife. The sign of Ezekiel’s wife was of the coming Sunday law and the captivity that follows. The sign of Lamech was his age of 777. His sign aligns with Ezekiel’s wife and Cestius in the year 66. Those signs align with the sign of the Edict of Milan in 313. Just as Ezekiel was separated at his wife’s death, the sign of the Edict in 313 separated the righteous church of Smyrna from the unrighteous church of Pergamos.
Henokh iku malaékat kapisan; Lamekh iku malaékat kapindho, awit malaékat kapindho tansah nduwèni rangkepan, lan Lamekh saka trah Set dikontrasaké karo Lamekh saka trah Kain. Metusalah nggambaraké pawarta Panguwuh Tengah Wengi kang nyawiji karo lan nguwataké malaékat kapindho, yaiku Lamekh. Sédané Lamekh minangka pratandha pangepungan, awit sédané Lamekh sajajar karo sédané garwané Yehezkiel. Pratandha garwané Yehezkiel iku nuduhaké angger-angger dina Minggu kang bakal teka lan kahanan dadi tawanan kang nyusul. Pratandhané Lamekh yaiku yuswané kang 777 taun. Pratandhané iku sajajar karo garwané Yehezkiel lan Cestius ing taun 66. Pratandha-pratandha mau sajajar karo pratandha Maklumat Milan ing taun 313. Kaya déné Yehezkiel dipisahaké nalika garwané séda, pratandha Maklumat ing taun 313 misahaké pasamuwan Smirna kang mursid saka pasamuwan Pergamus kang ora mursid.
The separation of two classes is marked at the sign of the siege. That separation is also illustrated by the two groups represented by the Watertown tent and the tent where Samuel Snow presented the true message of the Midnight Cry during the six days of the Exeter camp meeting. The six days of the Exeter camp meeting were followed by sixty-six days leading to the closed door on October 22, 1844. Lamech of the line of Seth marks the sign of the siege with 777, and his counterpart, Lamech of the line of Cain, marks his sign with four hundred and ninety years of probationary time. The year 66 represents the sign of the siege that precedes the destruction associated with the Sunday law, as typified by the destruction of Jerusalem in the year 70. The six days at Exeter align with the year 66, while the sixty-six days leading to the closed door align with the period between the sign of the siege and the destruction in the year 70, representing the probationary time that ends at the closed door.
Pamisahan antarane rong golongan ditandhani ing pratandha pangepungan. Pamisahan iku uga digambarake dening rong golongan kang diwakili dening kémah Watertown lan kémah papan Samuel Snow ngandharake pawarta sejati Panguwuh ing Tengah Wengi sajrone nem dina pakumpulan kémah ing Exeter. Nem dina pakumpulan kémah ing Exeter iku disusul sewidak enem dina kang tumuju marang lawang katutup ing tanggal 22 Oktober 1844. Lamech saka trah Seth nandhani pratandha pangepungan kanthi 777, dene pepadhane, Lamech saka trah Cain, nandhani pratandhane kanthi mangsa pacoban patang atus sangang puluh taun. Taun 66 nggambarake pratandha pangepungan kang ndhisiki karusakan kang magepokan karo undhang-undhang dina Minggu, kaya kang dipralambangake dening karusakane Jerusalem ing taun 70. Nem dina ing Exeter jumbuh karo taun 66, dene sewidak enem dina kang tumuju marang lawang katutup jumbuh karo mangsa antarane pratandha pangepungan lan karusakan ing taun 70, kang nggambarake mangsa pacoban kang rampung nalika lawang katutup.
At the sign of the siege the number 666 is symbolized in these lines in contrast with Lamech’s 777. The siege is a prophetic period, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the seal of Lamech the righteous in conjunction with the mark of Lamech the unrighteous identifies the lost and the saved being marked at the beginning of the siege, while also identifying the two classes that are manifested at the end of the siege. All the sieges align with the formation of the image of the beast that leads to and concludes at the mark of the beast.
Ing pratandhaning pangepungan, angka 666 dilambangaké ing garis-garis iki minangka kosok baliné angka 777 duwèké Lamech. Pangepungan iku sawijining mangsa profètis, lan Yesus tansah nggambaraké pungkasan lumantar wiwitan, mula capé Lamech kang mursid bebarengan karo tandhané Lamech kang ora mursid nuduhaké sapa wong-wong kang nemu karusakan lan sapa wong-wong kang kapitulungan rahayu, kang padha ditandhani ing wiwitaning pangepungan, sarta uga nuduhaké rong golongan kang kababar ing pungkasaning pangepungan. Kabèh pangepungan iku salaras karo pambentukan reca kéwan galak kang tumuju lan tekan wekasané ing tandhané kéwan galak.
We will continue these things in the next article.
Kita badhé nglajengaken bab-bab punika ing artikel salajengipun.