Pawarta pepènget pungkasan digambarake ing Daniel bab sewelas ayat patang puluh papat:

Nanging pawarta saka ing wetan lan saka ing lor bakal gawe goreh atine: mulane dheweke bakal maju kanthi nepsu kang gedhe kanggo numpes lan nyirnakake wong akeh nganti tumpes tapis. Daniel 11:44.

Pawarta saka lor iku nglambangake pesene raja ing lor. Raja ing lor kang sejati iku Sang Kristus, lan kakuwasan Paus iku tiron palsu ing donya saka Sang Kristus minangka raja ing lor kang sejati. Tiron palsu ing donya iku wakile Iblis.

“Kanggo nggayuh kauntungan lan pakurmatan kadonyan, pasamuwan katuntun supaya ngupaya sih lan panyengkuyung saka para panggedhé ing donya; lan sawisé kanthi mangkono nampik Kristus, pasamuwan iku kagiring supaya mènèhaké kasetyané marang wakilé Sétan—uskup Roma.” Pasulayan Agung, 50.

Sétan wis nduwèni pepénginan kanggo nggulingaké kaloro dhamparing Gusti Allah, lan dhèwèké migunakaké Paus Roma ing upaya kang gagal kanggo mujudaké pepénginané.

Iba anggonira tiba saka ing langit, dhuh Lucifer, putraning fajar! Iba anggonira kategor nganti tiba ing bumi, sira kang wus ngapesake para bangsa! Awit sira wus ngucap ing sajroning atinira, Aku bakal munggah menyang swarga, aku bakal ngluhurake dhamparku ing sadhuwuring lintang-lintanging Allah: aku uga bakal lenggah ana ing gunung pasamuwan, ing sisih lor kang adoh: aku bakal munggah ngungkuli dhuwuring mega; aku bakal dadi kaya Kang Mahaluhur. Yesaya 14:12–14.

Pepénginané Sétan yaiku lenggah ing dhampar pulitiké Gusti Allah, kang dipralambangaké déning “lintang-lintangé Gusti Allah.” “Lintang-lintang” iku para malaékat.

Wewadiné lintang pitu kang wus sira deleng ana ing asta tengeningsun, sarta padamaran mas pitu. Lintang pitu iku para malaékaté pasamuwan pitu: lan padamaran pitu kang wus sira deleng iku pasamuwan pitu. Wahyu 1:20.

Sétan uga kepéngin lungguh ing dhampar kaagaman kagungané Gusti Allah, kang dilambangaké déning “sisih-sisih lor.”

Gunung Sion, ing sisih lor, kuthane Sang Prabu Agung, iku endah papan dununge sarta dadi kabungahane salumahing bumi. Masmur 48:2.

Sétan ngembangaké panguwasa kepausan minangka upaya kanggo nggulingaké Kratoné Gusti Allah lan mrentah planet bumi minangka wewengkon panguwasané dhéwé.

“Kompromi antarané paganisme lan agama Kristen iki njalari tuwuhé ‘wong dosa’ kang wis kawangsitaké bakal nglawan lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli Gusti Allah. Sistem agama palsu kang gedhé banget iku minangka karya agung saka panguwasané Iblis—tugu pratandha upayané kanggo nglungguhaké awaké dhéwé ing dhampar supaya mrentah bumi miturut kekarepané dhéwé.” The Great Controversy, 50.

“Pawarta” saka sisih lor ing ayat patang puluh papat iku pesené Sétan, lan upayané wakilé ing donya kanggo nguwasani planet bumi. Pawarta saka sisih wétan iku pesen saka “angin wétan” ing pamecané Kitab Suci. “Angin wétan” iku pesené Islam—anak-anak saka wétan ing pamecané Kitab Suci. Malaékat panyegel ing Wahyu bab pitu mijil saka wétan, lan pesen rangkep saka raja ing sisih lor kang palsu lan Islam iku pesen panyegelan kang diwartakaké pas sadurungé mangsa sih-rahmat katutup.

Lan dhèwèké bakal ngedegaké tarub-tarub kedhatoné ing antarané segara-segara ing gunung suci kang mulya; nanging dhèwèké bakal nemahi wekasané, lan ora ana siji-sijia kang bakal mitulungi dhèwèké. Lan ing wektu iku Michael bakal jumeneng, sang pangéran agung kang jumeneng mbélani para putraning bangsamu: lan bakal ana mangsa karubedan, kang durung tau ana wiwit ana bangsa nganti tumeka ing wektu iku: lan ing wektu iku bangsamu bakal diluwari, saben wong kang bakal tinemu katulis ing kitab iku. Daniel 11:45, 12:1.

Pawarta pepéling pungkasan iku pawarta kang dumadi saka rong pérangan, kang digambaraké kanthi pralambang ing manéka pethikan Kitab Suci; saben pethikan iku mènèhi paseksi mirunggan dhéwé-dhéwé tumrap pralambang pawarta pungkasan kang dumadi saka rong pérangan mau. Angin wétan narik kawigatèn ing kontèksé minangka salah siji saka rong pawarta kang mujudaké pawarta pepéling pungkasan sadurungé mangsa sih-rahmat katutup. Islam, ing sesambungané karo pawarta saka lor ing ayat patang puluh papat, nglambangaké pawarta internal, déné pawarta saka lor nglambangaké pawarta eksternal. Bab iki narik kawigatèn amarga Islam dadi salah siji pérangan saka pawarta kang dumadi saka rong pérangan kang diwartakaké déning para Millerit ing taun 1844. Ing sajarah para Millerit, Islam minangka pawarta eksternal, déné ing ayat patang puluh papat, Islam minangka pawarta internal. Pawarta internal ing sajarah para Millerit yaiku 2.300 dina kang nyelarasaké pasemon bab prawan sapuluh lan wiwitané pangadilan. Islam ing tanggal 11 Agustus 1840 minangka pawarta eksternal, lan tanggal 12 Agustus 1844 minangka pawarta internal. Tanggal sewelas lan rolas Agustus yèn dijumlahaké dadi telulikur, lan telulikur nglambangaké sajarah para Millerit, amarga sajarah iku sajarahé malaékat loro kang kawitan ing Wahyu patbelas, lan angka telu ing wilangan telulikur nglambangaké pawarta malaékat katelu. Pawarta loro kang kawitan ndhisiki pawarta katelu, kaya déné angka loro ndhisiki angka telu ing wilangan telulikur.

Malaékat katelu rawuh ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika malaékat kapisan lan kapindho rampung. Kekaroné rampung ing pungkasané 2300 dina, kang nandhani diwiwitiné pangadilan tumrap wong-wong mati. Pangadilan tumrap wong-wong mati terus lumaku nganti 9/11, nalika pawarta rangkep saka Wahyu wolulas tumurun bebarengan karo swara loro iku.

Nalika 9/11 dumadi lan prastawa tanggal 11 Agustus 1840 kabalèn, Islam nandhani wiwitané udan mangsa wekasan lan panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat ewu. Pawarta èksternal kanggo wong satus patang puluh papat ewu yaiku Nashville minangka pratandha yèn pambentukan recané kéwan wis diwiwiti. Ing sajarah kaum Millerite, nalika pangekangan ditrapaké marang Islam ing tanggal 11 Agustus 1840, iku minangka pawarta èksternal. Nalika Islam dibebasaké ing 9/11, Islam dadi pawarta internal. Pawarta saka wétan lan lor nglambangaké rong swara ing Wahyu wolulas.

Swara kapisan wis nggenepi telung ayat kapisan, lan swara ing ayat kapapat nggambarake panguwuh supaya metu saka Babil, yaiku panguwuh sora kang diwiwiti bebarengan karo tekane undhang-undhang dina Minggu ing mangsa cedhak. Ayat siji nganti telu wis kagenepan nalika gedhong-gedhong gedhe ing New York dirubuhake dening jamahaning Gusti Allah.

“Sapunika wonten pawarta bilih kula sampun mratelakaken bilih New York badhé kasapu déning ombak pasang? Bab punika boten naté kula ucapaken. Kula sampun ngucapaken, nalika kula ningali gedhong-gedhong ageng ingkang saweg dipunbangun wonten ing ngriku, tingkat mbaka tingkat, ‘Saèstu nggegirisi sesawangan-sesawangan ingkang badhé dumados nalika Gusti jumeneng kanggé nggoreg bumi kanthi nggegirisi! Ing wekdal punika pangandika ing Wahyu 18:1–3 badhé kaleksanan.’ Sedaya isi bab kaping wolulas ing Kitab Wahyu punika minangka pepènget bab prakawis ingkang badhé nempuh bumi. Nanging kula boten gadhah pepadhang mligi bab punapa ingkang badhé nempuh New York, namung kula mangertos bilih ing satunggaling dinten gedhong-gedhong ageng wonten ing ngriku badhé dipunrubuhaken déning pangwaosipun Gusti Allah ingkang malik saha njungkiraken. Saking pepadhang ingkang kaparingaken dhateng kula, kula mangertos bilih karisakan wonten ing jagad. Satunggal pangandika saking Gusti, satunggal jamahan saking pangwaosipun ingkang prakosa, lan wewangunan-wewangunan ingkang ageng sanget punika badhé ambruk. Badhé dumados sesawangan-sesawangan ingkang nggegirisinipun boten saged kita angen-angen.” Review and Herald, 5 Juli 1906.

Telung ayat kapisan nuduhake tekane bilai katelu saka Islam. 9/11 nandhani wiwitane panyegelan wong satus patang puluh papat ewu lan wiwitane udan pungkasan. Pawarta bab panyegelan iku asipat internal, dene panggilan ing ayat papat supaya metu saka Babil iku asipat eksternal. Telung ayat kapisan nggambarake pangadilan tumrap pasamuwan, lan ayat papat nandhani tekane pangadilan tumrap wong-wong ing sanjabane umat prajanjiane Gusti Allah.

“Mulané, ing pakaryan pungkasan kanggo mènèhi pepéling marang jagad, rong timbalan kang béda diwedharaké marang pasamuwan-pasamuwan. Pawartané malaékat kapindho yaiku, ‘Wis rubuh, wis rubuh Babylon, kutha gedhé iku, amarga wis ndadèkaké sakèhing bangsa ngombé anggur bebenduning laku cabulé.’ Lan sajroning panguwuh sora saka pawartané malaékat katelu, keprungu swara saka swarga kang ngandika, ‘Padha metua saka ing kono, hé umat-Ku.’” Review and Herald, 6 Desember 1892.

Swara loro ing Wahyu bab wolulas iku dipralambangake lumantar rong prastawa nalika Kristus ngresiki Padaleman Suci.

“Nalika Gusti Yesus ngawiti paladosanipun ing sangajenging umum, Panjenenganipun nyucekaken Padaleman Suci saking panajisan ingkang nerak kasucenipun. Salah satunggaling pakaryan pungkasan ing paladosanipun inggih punika panyucekan Padaleman Suci ingkang kaping kalih. Makaten ugi ing pakaryan pungkasan kangge paring pepenget dhateng jagad, kalih panguwuh ingkang béda kawartosaken dhateng pasamuwan-pasamuwan. Pawarta malaékat ingkang kaping kalih inggih punika, ‘Babil, kutha gedhé iku, wis rubuh, wis rubuh, amarga dhèwèké wis ndadèkaké sakèhé bangsa padha ngombé angguring bebenduning laku jinané’ (Wahyu 14:8). Lan ing panguwuh sora saking pawarta malaékat ingkang kaping tiga, kapireng swanten saking swarga ingkang ngandika, ‘Padha metua saka ing kutha iku, hé umat-Ku, supaya kowé aja padha mèlu ing dosa-dosané, lan supaya kowé aja padha katempuh ing pageblug-pageblugé. Awit dosa-dosané wis tekan swarga, lan Gusti Allah wis ngèngeti piala-pialané’ (Wahyu 18:4, 5).” Selected Messages, buku 2, 118.

Titik Wiwitan

Ing antarané taun 1838 lan tanggal 1 Agustus 1840, Josiah Litch nemtokaké titik wiwitané pameca 391 taun lan limalas dina ing Wahyu bab sanga, kang nyusul mangsa pameca limang sasi kang kapindho. Panemoné iku ndadèkaké dhèwèké bisa ngramal kanthi trep ora mung taun lan sasiné, nanging uga tanggal ing sasi iku nalika pameca mau bakal kayektenan. Sawisé panguciwa kapisan ing tanggal 19 April 1844, Samuel Snow nemokaké titik wiwitané 2300 dina ing Daniel bab wolu. Panemoné iku ndadèkaké dhèwèké bisa ngramal kanthi trep ora mung tauné, nanging uga sasi lan tanggalé ing taun iku. Panemoné Litch bab titik wiwitan iku nguwataké pawarta malaékat kapisan lan panemoné Snow bab titik wiwitan iku nguwataké pawarta malaékat kapindho.

Malaékat kapisan lan kapindho nglambangaké gerakan Millerite wiwit taun 1798 nganti tanggal 22 Oktober 1844, nalika kuciwa gedhé nandhani rawuhé malaékat katelu. Ing sajarah malaékat katelu, panemon titik wiwitan pameca limang sasi ing Wahyu bab sanga nuduhaké kapan pekabaran panguwuh ing tengah wengi lan Islam nguwataké pekabaran kasebut. Panemon iki ngenani titik wiwitan kanggo pepéling pungkasan saka malaékat katelu nyakup karya kang wis dirampungaké minangka pralambang déning Litch lan Snow. Pekabaran Nashville kudu dibeneraké, lan pambenerané dumadi nalika titik wiwitan kasebut ditemokaké.

Ing sajarah kaum Millerit, titik wiwitané pameca limang sasi yaiku tanggal 27 Juli 1299, nanging panemuan ing taun 2026 nuduhaké anané pameca limang sasi kang kapindho lan luwih dhisik ing bab sanga Kitab Wahyu. Pangertèn iku nyawijèkaké sakabèhé sajarah kang digambaraké ing bab sanga, lan kanthi mangkono nuduhaké perang Nineveh minangka kunci kang mbukak sajarah pameca kang tumuju marang mangsa limang sasi kang diwiwiti ing taun 632.

Peperangan ing Nineveh ing taun 627 disusul déning sédané Mohammed limang taun sabanjuré. Sédané nandhani wiwitané pameca limang sasi kang kapisan, kang rampung ing taun 782 kanthi diasoraké Roma Wétan déning Islam. Mangsa limang taun wiwit saka “kunci” Nineveh nganti sédané Mohammed disusul déning pungkasané kakuwasan Persia, kang sadurungé dadi salah siji saka rong pihak kang padha mungsuhan ing peperangan ing Nineveh. Runtagé Persia dumadi sepuluh taun sawisé sédané Mohammed. Mulané, “kunci” peperangan ing Nineveh kang ngeculaké walang-walang Islam disusul déning sédané Mohammed limang taun sabanjuré, kang nandhani titik wiwitané pameca limang sasi. Banjur, sepuluh taun sawisé sédané Mohammed, Persia runtag. Mulané, wiwit diputeré kunci Nineveh ana mangsa limang taun kang disusul déning mangsa sepuluh taun.

Gegayutan simbolis antarane angka lima lan sepuluh iku “kunci” tumrap pameca limang sasi. Ing angka lima lan sepuluh simbolis kang kawitan dhewe ing pameca kasebut, pameca kapisan saka ‘loro’ pameca limang sasi ing bab mau diwiwiti. Limang sasi nglambangake satus seket dina. Pameca limang sasi kang kapisan ana ing ayat lima, dene kang kapindho ana ing ayat sepuluh. Pameca wektu kang katelu, yaiku telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, ana ing ayat limalas. Pameca katelu ing ayat limalas diandharake ing taun 1838, lan sadurunge Agustus 1840, Litch wis nemokake titik wiwitane pameca kasebut. Dheweke nerbitake andharane kang kapindho ing tanggal 1 Agustus 1840, sepuluh dina sadurunge pameca mau kayektenan ing tanggal 11 Agustus 1840. Ing kono dheweke nerbitake andharane kang pungkasan sepuluh dina sadurunge pameca mau kayektenan, yaiku ing dina kaping lima saka limalas dina pungkasan ing pameca kasebut.

Peperangan Nineveh ing taun 627 disusul sédané Mohammed limang taun sabanjuré. Sédané iku nandhani wiwitané pameca limang sasi kang kapisan, kang rampung ing taun 782 kanthi diasoraké Roma Wétan déning Islam. Jangka wektu limang taun saka “kunci” Nineveh nganti sédané Mohammed banjur disusul déning kakalahan kang nemtokaké tumrap kakuwatan militèr Persia ing Peperangan Nahavand ing taun 642, sepuluh taun sawisé sédané Mohammed. Mangkono, “kunci” peperangan Nineveh kang ngeculaké walang-walang Islam disusul sédané Mohammed limang taun sabanjuré, kang nandhani titik wiwitané pameca limang sasi. Banjur, sepuluh taun sawisé sédané Mohammed, kakuwatan militèr Persia nandhang kakalahan kang nemtokaké ing Nahavand. Dadi, wiwit kunci Nineveh diputer, ana jangka wektu limang taun kang banjur disusul sepuluh taun.

Pameca-pameca bab bilai kapisan lan kapindho rampung ing tanggal 11 Agustus 1840, kanthi diwatesiné kakuwatan Ottoman ing Konstantinopel, nalika wektu limang lan sepuluh dina miturut Litch digenepi magepokan karo prastawa iku. Jangka wektu telung atus sangang puluh siji taun iku jumbuh karo pameca ing kitab Ezekiel bab papat. Ing kono Ezekiel didhawuhi turon miring ngiwa suwéné telung atus sangang puluh taun. Panjenengané didhawuhi tumindak mangkono ing sawijining pérangan kitab kang diwiwiti ing bab siji lan ayat siji.

Kacarita, ing taun kaping telung puluh, ing sasi kaping papat, tanggal kaping lima ing sasi iku, nalika aku ana ing antarane para tawanan ing pinggir Kali Chebar, langit kabukak, sarta aku weruh sesanti-sesanti bab Gusti Allah. Ezekiel 1:1.

“Taun kaping telung puluh” iku taun kaping telung puluh saka siklus Yobel kaping pitulas kang diwiwiti ing jaman pamaréntahané Josiah. Dina kaping lima ing sasi kaping papat cocog karo tanggal 21 Juli 1844, kang persis dadi titik tengahing mangsa pangentèn-entèné para pandhèrèk Miller, ing antarané kuciwa tanggal 19 April 1844 lan kuciwa tanggal 22 Oktober 1844. Ing tanggal iku Samuel Snow sepisanan migunakaké tetembungan “lah, pangantèn lanang rawuh,” nalika medharaké pawarta panguwuh tengah wengi kang sejati ing Boston. Titik tengah ing sajarah para pandhèrèk Miller iki dituduhaké lumantar ilham.

“Ing mangsa panas taun 1844, ing tengah-tengah antarane wektu kang wiwitane dikira minangka pungkasaning 2300 dina lan mangsa gugur ing taun iku uga, kang sabanjure dingerteni minangka wates pungkasaning petungan dina mau, pawarta kasebut kawartakake kanthi tetembungan Kitab Suci dhewe: ‘Lah, Sang Pangantèn Kakung rawuh!’” The Great Controversy, 398.

Bab kang wigati ing kéné luwih gegayutan karo pangétungan wektu miturut Kitab Suci, amarga yèn dietung mundur telung atus sangang puluh taun saka taun kaping 30 ing siklus Yobel kaping 17, bakal tekan wektu pecahé karajan ing taun 977 SM. Ing wektu iku, pambrontakané Raja Yerobeam saka Israel njalari anané pameca bab Yosia, kaya kang diwartakaké déning nabi kang ora manut ing 1 Para Raja 13. Yeremia bab siji ayat loro mratélakaké yèn Yeremia miwiti ayahan paladènané ing taun kaping 13 pamaréntahané Raja Yosia.

Kang kaparingan pangandikané Sang Pangéran nalika jamané Yosia, putrané Amon, ratu ing Yéhuda, ing taun kaping telulas anggoné jumeneng nata. Yérémia 1:2.

Taun kaping telulas pamaréntahané Yosia yaiku taun 627 SM, patang puluh taun sadurungé pangepungan taun 587 SM. Patang puluh taun anggoné Yeheskiel gumléthak miring nengen kanggo Yehuda diwiwiti ing taun mau lan dipungkasi nalika pangepungan, sing uga dadi pungkasané telung atus sangang puluh taun anggoné gumléthak miring ngiwa. Wiwitané telung atus sangang puluh taun iku yaiku taun 977 SM, nalika pameca bab Yosia diwedharaké kanggo nentang pambrontakané Prabu Yerobeam saka sepuluh taler Israel ing sisih lor. Pambrontakané taler Yehuda ing sisih kidul digambaraké déning paladosané Yeremia sing diwiwiti patang puluh taun sadurungé pangepungan. Yosia nggambaraké sawijining mangsa wiwit taun 977 SM nganti taun 627 SM, sing diwiwiti kanthi pambrontakan alfa saka sepuluh taler ing sisih lor lan dipungkasi nalika pambrontakan omega saka karajan Yehuda ing sisih kidul kawujud. Telung atus sangang puluh taun sing diwiwiti ing taun 977 SM, sing digambaraké déning anggoné Yeheskiel gumléthak miring ngiwa, iku trep ing babagan sajarah lan pameca ing konteks pangétungan wektu kanthi cara èksklusif.

Nanging, petungan wektu kanthi cara eksklusif lan inklusif padha-padha tinemu ing Pangandikaning Allah. Nalika kita ngetung kurun wektu kang padha iku kanthi cara inklusif, kita kudu nglebokake taun 978 SM, amarga pameca iku rampung ing tengah taun (21 Juli 1844). Mula, pangetrapan petungan inklusif tumrap kurun wektu iku ora ngasilake telung atus sangang puluh taun, nanging telung atus sangang puluh siji taun. Pangepungan suwene siji koma lima taun kang diwiwiti ing taun 587 iku ngasilake pameca kanthi petungan inklusif kang padha karo telung atus sangang puluh siji taun, disusul ‘siji koma lima’ taun. Wektu siji koma lima taun, utawa wolulas sasi, ing Yeheskiel bab papat iku tinemu ing bab iku dhewe kang mratelakake paugeran yen sadina padha karo setaun. Wektu setaun setengah sajrone pangepungan iku uga dimangerteni kanthi pralambang minangka limalas dina.

Pangepungané Yeheskiel ngemot petungan kang persis padha karo petungan ing pameca Wahyu 9:15. Ing sajarah iku pawarta saka lor digambaraké déning rong prastawa pangrusakan Yerusalem. Kaloro pangrusakan iku ditindakaké déning raja-raja saka lor kang nglambangaké panguwasaning kapausan ing jaman wekasan. Pawarta saka wétan kang digambaraké déning Islam uga lumebu ing sajarah kang padha iku, déné pawarta njaba lan pawarta njero ing Daniel sewelas patang puluh papat mujudaké pawarta rangkep kang martakaké wekasané mangsa pacoban tumrap manungsa. Pawarta iku didadèkaké siji sawisé titik wiwitan kang siningid ing pameca limang sasi iku kabukak segelé. Nalika segelé kabukak, pakaryané Litch ing pamaringan kakuwatan marang pawarta malaékat kapisan lan pakaryané Samuel Snow ing pamaringan kakuwatan marang pawarta malaékat kapindho digabungaké ing pamaringan kakuwatan marang pawarta malaékat katelu.

Pambeneran tumrap pawarta sadurungé, kaya kang diwakili déning Litch lan Snow, minangka pralambang tumrap pambeneran pawarta Nashville tanggal 18 Juli 2020 iku, lan pambukaking segel titik wiwitan dumadi ing taun 2026, telung puluh taun sawisé pawarta kang segelé dibukak ing taun 1989 diresmèkaké ing taun 1996.

Kita bakal nerusaké pamikiran-pamikiran iki ing artikel sabanjuré.