The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.
სამოცდასამი წლიდან სამოცდამეათე წლამდე არსებული შვიდწლიანი გაფრთხილება, რომელიც ქადაგდა იმ კაცის მიერ, რომელიც „იერუსალიმის ქუჩებში ზემოთ და ქვემოთ დადიოდა და აცხადებდა იმ ვაებებს, რომელნიც ქალაქზე უნდა მოწეულიყო“, წინასახედ იყო წარმოდგენილი იერუსალიმისთვის მიცემული სამნახევარწლიანი გაფრთხილებით: პირველად ქრისტეს მსახურებაში, ხოლო შემდეგ კიდევ სამნახევარი წლით მოწაფეთა მსახურებაში. წინა სტატიებში უკვე ნაჩვენები იყო, რომ იერუსალიმის დაღუპვა შეიძლებოდა მომხდარიყო ჯვარზე, ან მოგვიანებით სტეფანეს ჩაქოლვისას, მაგრამ ღვთის სულგრძელებამ გადაავადა მისი მსჯავრი ქალაქსა და ხალხზე.
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
„და ვისზედაც იგი დაეცემა, ფხვნილად აქცევს მას.“ ხალხს, რომელმაც ქრისტე უარყო, მალე უნდა ეხილა თავისი ქალაქისა და თავისი ერის განადგურება. მათი დიდება უნდა შემუსრულიყო და ქარის წინაშე მტვერივით გაფანტულიყო. და რა იყო ის, რამაც იუდეველები დაღუპა? ეს იყო კლდე, რომელზედაც რომ აეშენებინათ, მათი სიმტკიცე და უსაფრთხოება იქნებოდა. ეს იყო ღვთის შეძულებული სიკეთე, უგულებელყოფილი სიმართლე, შეურაცხყოფილი წყალობა. ადამიანები თავად დაუდგნენ ღმერთს წინააღმდეგ, და ყოველივე, რაც მათი ხსნისთვის იყო განწესებული, მათ დაღუპვად ექცა. ყოველივე, რაც ღმერთმა სიცოცხლისთვის დაადგინა, მათ სიკვდილად აღმოაჩნდათ. იუდეველთა მიერ ქრისტეს ჯვარცმაში ჩადებული იყო იერუსალიმის განადგურება. გოლგოთაზე დაღვრილი სისხლი ის სიმძიმე იყო, რომელმაც ისინი დაღუპვის უფსკრულში ჩაძირა როგორც ამ ქვეყნისთვის, ისე მომავალი ქვეყნისთვის. ასე იქნება იმ დიდ უკანასკნელ დღესაც, როდესაც სამსჯავრო დაეცემა ღვთის მადლის უარმყოფელთ. ქრისტე, მათი საცთურის კლდე, მაშინ მათ წინაშე შურისმგებელ მთად გამოცხადდება. მისი სახის დიდება, რომელიც მართალთათვის სიცოცხლეა, ბოროტთათვის შემჭმელ ცეცხლად იქცევა. უარყოფილი სიყვარულისა და შეურაცხყოფილი მადლის გამო ცოდვილი დაიღუპება.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
„მრავალი მაგალითითა და განმეორებული გაფრთხილებებით იესომ აჩვენა, რა შედეგი ექნებოდა ღვთის ძის უარყოფას იუდეველთათვის. ამ სიტყვებით იგი მიმართავდა ყველა საუკუნის ყველა იმ ადამიანს, ვინც უარს ამბობს მის მიღებაზე, როგორც თავის გამომსყიდველზე. ყოველი გაფრთხილება მათთვის არის. შებილწულ ტაძარს, ურჩ ძეს, ცრუ მევენახეებს, აბუჩად ამგდებ მშენებლებს, თავიანთი შესატყვისი ჰყავთ ყოველი ცოდვილის გამოცდილებაში. თუ იგი არ მოინანიებს, ხვედრი, რომელსაც ისინი წინასწარ მოასწავებდნენ, მისი იქნება.“ The Desire of Ages, 600.
The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.
შვიდწლიანი პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც ეს კაცი იერუსალიმს უმოწმებდა, პირველი ალყის დროს გაიყო ორ თანაბარ პერიოდად, თითოეული ათას ორას სამოც დღეს მოიცავდა. ეს შვიდი წელი იერუსალიმის განადგურებას წარმოადგენდა, ხოლო ქრისტესა და მოწაფეთა მსახურების შვიდი წელი იერუსალიმის განადგურების დასაწყისს წარმოადგენდა; და იესო ყოველთვის დასასრულს დასაწყისით განასახიერებს. ეს შვიდი წელი აგრეთვე განსახიერებული იყო ჩრდილოეთის სამეფოს წინააღმდეგ მიმართულ „შვიდ ჟამში“, რომელიც გაიყო ორ თანაბარ პერიოდად, თითოეული ათას ორას სამოც წელს მოიცავდა.
When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”
როცა თანამედროვე რომი იმეორებს წარმართული და პაპური რომის ისტორიას, რომელიც თელავს პირდაპირი და სულიერი იერუსალიმს, და როცა თანამედროვე რომი იმეორებს ორი გაფრთხილების ორი პერიოდის ისტორიას, რომელიც მოცემული იყო იმ კაცის მიერ 63 წლიდან 70 წლამდე, და როცა თანამედროვე რომი იმეორებს იმ ისტორიას, რომელიც წარმოდგენილია იმ ორი პერიოდის მიერ, როცა ქრისტე და მოწაფეები სამნახევარი წლის განმავლობაში დადიოდნენ იერუსალიმში და იერუსალიმიდან, გამოიკვეთება ორი განსხვავებული პერიოდი, თუმცა უკანასკნელ დღეებში „დრო აღარ არის.“
The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.
ამ ორი პერიოდის უკანასკნელი არის სიმბოლური ორმოცდაორი თვე, რომელშიც თანამედროვე რომი აღასრულებს თავის საბოლოო დევნას ერთგულთა წინააღმდეგ, მას შემდეგ, რაც მისი სასიკვდილო ჭრილობა განიკურნება მალე მოსახდენი კვირა დღის კანონის დროს. ეს სიმბოლური ორმოცდაორი თვე არის ამ ორ პერიოდთაგან მეორე და წარმოადგენს თანამედროვე რომის აღმასრულებელი სამსჯავროს პერიოდს. ამ პერიოდს წინ უსწრებს ცოცხალთა საგამომძიებლო სამსჯავრო ლაოდიკიურ ადვენტიზმში.
The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.
კაცი, რომელმაც სიტყვასიტყვით იერუსალიმს გაფრთხილება წარუდგინა, ტიტუსის ალყის დროს გარდაიცვალა. იგი არ დაღუპულა თავად განადგურებისას, არამედ იმ ალყის მიმდინარეობისას, რომელიც განადგურებას უძღოდა წინ, რადგან იერუსალიმის განადგურებისას არც ერთი ქრისტიანი არ დაღუპულა.
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
„შვიდი წლის განმავლობაში ერთი კაცი განუწყვეტლივ დადიოდა იერუსალიმის ქუჩებში მაღლა-დაბლა და აცხადებდა იმ ვაებებს, რომლებიც ქალაქს უნდა დასტყდომოდა. დღე და ღამე იგი გოდების ამ შემზარავ გალობას იმეორებდა: „ხმა აღმოსავლეთიდან! ხმა დასავლეთიდან! ხმა ოთხი ქარიდან! ხმა იერუსალიმის წინააღმდეგ და ტაძრის წინააღმდეგ! ხმა სასიძოების და სძალების წინააღმდეგ! ხმა მთელი ხალხის წინააღმდეგ!“ — იქვე. ეს უცნაური არსება დააპატიმრეს და გაშოლტეს, მაგრამ მის ბაგეთაგან არც ერთი ჩივილი არ გამოსულა. შეურაცხყოფასა და ძალადობას იგი მხოლოდ ამით პასუხობდა: „ვაი, ვაი იერუსალიმს!“ „ვაი, ვაი მის მკვიდრთ!“ მისი გამაფრთხილებელი ძახილი არ შეწყვეტილა, ვიდრე არ მოიკლა იმ ალყის დროს, რომელიც თავად ჰქონდა ნაწინასწარმეტყველები.“ The Great Controversy, 29, 30.
The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.
კაცი დაიღუპა ალყის დროს, მაგრამ არა საბოლოო განადგურებისას; ხოლო საბოლოო განადგურება წარმოადგენს მადლის ვადის დახურვასა და უკანასკნელ შვიდ წყლულს. ამიტომ ეს კაცი არის იმ უწყების სიმბოლო, რომელიც მოუწოდებს იერუსალიმის დატოვებას პირველი ალყის დროს. მაშინ ქრისტიანები გაიქცნენ, და პირველ სამნახევარ წელიწადში ეს კაცი იყო იმ ჯგუფის სიმბოლო, რომელიც იერუსალიმში არ კვდება; ხოლო მეორე სამნახევარ წელიწადში იგი არის იმ უკანასკნელი ქრისტიანების სიმბოლო, რომლებიც იღუპებიან მადლის ვადის დახურვამდე. პირველ პერიოდში იგი მიუთითებს ას ორმოცდაოთხ ათასზე, ხოლო მეორე სამნახევარწლიან პერიოდში წარმოადგენს დიდ სიმრავლეს, რომელიც მეორე პერიოდში იღუპება.
The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.
მამაკაცის უწყება ისტორიკოსმა ჩაიწერა და იგი ექვსი ხმით იყო წარმოდგენილი. როცა იგი საბოლოოდ დააპატიმრეს, მისი მეშვიდე და საბოლოო უწყება იყო: „ვაი, ვაი“ იერუსალიმს და მის მკვიდრთ. პირველი ჩაწერილი „ხმა“ იყო „ხმა აღმოსავლეთიდან“, ხოლო მისი უკანასკნელი უწყება იყო „ვაი“. მისი უწყების პირველი ელემენტიც და უკანასკნელი ელემენტიც ის ბიბლიური სიმბოლო იყო, რომელიც ისლამს წარმოადგენს, რადგან ისლამი ბიბლიაში „აღმოსავლეთის“ შვილებია და ისინი „აღმოსავლეთის ქარით“ არიან წარმოდგენილნი. სიტყვა „ვაის“ გაორმაგება მის საბოლოო უწყებაში ასახავს თანამედროვე ბაბილონის დასასრულს, როცა დედამიწის მეფენი სამჯერ შეჰღაღადებენ: „ვაი, ვაი, ის დიდი ქალაქი“. ბერძნული სიტყვა, რომელიც გამოცხადების მეთვრამეტე თავში ამ სამ მუხლში ნათარგმნია როგორც „ვაი“, ნათარგმნია როგორც „ვაი“ მერვე თავის მეცამეტე მუხლში.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
და ვიხილე და მოვისმინე ერთი ანგელოზი, რომელიც ცის შუაგულში მიფრინავდა და მაღალი ხმით ამბობდა: ვაი, ვაი, ვაი მიწის მკვიდრთ, იმ სამ ანგელოზთა საყვირის სხვა ხმების გამო, რომელნიც ჯერ კიდევ უნდა ახმიანდნენ! გამოცხადება 8:13.
The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.
კაცის მიერ გამოცხადებული „ვაი, ვაი“ წარმოადგენს სამი ვაის სამმაგ გამოყენებას, რადგან პირველი ვაის ელემენტები, მეორე ვაის ელემენტებთან ერთად „სტრიქონზე სტრიქონი“ შეერთებულნი, განსაზღვრავენ მესამე ვაის ელემენტებს, ისევე როგორც მეთვრამეტე თავში დედამიწის მეფეთა მიერ წარმოთქმული სამი გამოთქმა — „ვაი, ვაი“ — წარმოადგენს მესამე ვაის, როგორც ეს პირველი და მეორე ვაების მიერ არის დადგენილი. კაცის უწყების დასაწყისი და დასასრული ტიპოლოგიურად ასახავდა მესამე ვაის ისლამის უწყებას.
The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.
მისი უწყების პირველი გამოხატულება იყო ხმა „აღმოსავლეთიდან“, და „აღმოსავლეთი“ ისლამის სიმბოლოა, მაგრამ იგი ასევე არის აღმოსავლეთიდან აღმომავალი დამბეჭდავი ანგელოზის იდენტიფიკაციაც.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.
და ამის შემდეგ ვიხილე ოთხი ანგელოზი, რომლებიც იდგნენ დედამიწის ოთხ კუთხეში და იკავებდნენ დედამიწის ოთხ ქარს, რათა ქარს არ დაებერა არც დედამიწაზე, არც ზღვაზე და არც ერთ ხეზე. და ვიხილე სხვა ანგელოზი, რომელიც აღმოსავლეთიდან ამოდიოდა და ჰქონდა ცოცხალი ღმერთის ბეჭედი; და მან დიდი ხმით შესძახა იმ ოთხ ანგელოზს, რომელთაც მიეცათ ძალა დაეზიანებინათ დედამიწა და ზღვა, და თქვა: ნუ ავნებთ არც დედამიწას, არც ზღვას და არც ხეებს, ვიდრე შუბლზე დავასვამთ ბეჭედს ჩვენი ღმერთის მონებს. და გავიგონე დაბეჭდილთა რიცხვი: და დაიბეჭდა ას ორმოცდაოთხი ათასი ისრაელის ძეთა ყველა ტომიდან. გამოცხადება 7:1–4.
In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.
ელია კარმელის მთაზე არსებული ამბის მიხედვით, როდესაც მან ზღვისკენ გაიხედა და ღრუბელი იხილა, იგი დასავლეთისკენ იყურებოდა, რადგან კარმელის მთა ხმელთაშუა ზღვის მახლობლად მდებარეობს.
And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.
და იყო მეშვიდედ, რომ თქვა: აჰა, მცირე ღრუბელი ამოდის ზღვიდან, კაცის ხელისოდენა. და თქვა: ადი, უთხარი ახაბს: შეაბი შენი ეტლი და ჩადი, რათა წვიმამ არ დაგაყოვნოს. 3 მეფეთა 18:44.
Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.
ელია, ალბათ, დასავლეთისკენ, ხმელთაშუა ზღვის მიმართულებით, იქნებოდა მიქცეული. ლუკას სახარების მეთორმეტე თავში ქრისტე საუბრობს იმის შესახებ, რომ მისი უწყება განყოფის უწყებაა.
Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.
ნუთუ ჰგონიათ, რომ მოვედი, რათა ქვეყანაზე მშვიდობა მოვიტანო? გეუბნებით თქვენ: არა, არამედ უფრო განყოფა. რადგან ამიერიდან ერთ სახლში ხუთნი იქნებიან განყოფილნი: სამი ორის წინააღმდეგ და ორი სამის წინააღმდეგ. მამა განეყოფა ძეს და ძე — მამას; დედა — ასულს და ასული — დედას; დედამთილი — თავის რძალს და რძალი — თავის დედამთილს. და ხალხსაც უთხრა: როდესაც ხედავთ, რომ ღრუბელი დასავლეთიდან ამოდის, მაშინვე ამბობთ: წვიმა მოვაო; და ასე ხდება. და როცა სამხრეთის ქარი ქრის, ამბობთ: სიცხე იქნებაო; და ხდება. თვალთმაქცნო, ცისა და მიწის სახის გარჩევა შეგიძლიათ; მაშ, ამ ჟამის გარჩევა როგორ ვერ შეგიძლიათ? ლუკა 12:51–56.
The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”
იერუსალიმისადმი მაცნეს უწყება ატარებს ალფასა და ომეგას ხელმოწერას, ვინაიდან დასაწყისი და დასასრული განსაზღვრავს მესამე „ვაი“-ს ისლამს, და „აღმოსავლეთის“ ხმასთან ერთად ერთდროულად განსაზღვრავს ისლამის უწყებას, როგორც დაბეჭდვის უწყებას. „დასავლეთიდან“ მომდინარე „მეორე ხმა“ განსაზღვრავს გვიან წვიმას, რომელიც არის უკანასკნელი წვიმა, და ყველა წინასწარმეტყველი უკანასკნელ დღეებს მიმართავს. „დასავლეთის“ უწყება გვიან წვიმის უწყების სიმბოლოა, რომელიც თაყვანისმცემელთა ორ ჯგუფს წარმოშობს. ერთ ჯგუფს არ ძალუძს გვიანი წვიმის უწყების ცნობა, რადგან ისინი „ამ ჟამს ვერ არჩევენ“.
The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.
მაცნის უწყების მომდევნო ელემენტია „ოთხი ქარის“ ხმა, რომელიც ერთდროულად არის როგორც დაბეჭდვის უწყება, ისე ისლამის განრისხებული ცხენის უწყებაც, როგორც ეს წარმოდგენილია მესამე ვაით. შემდეგი ელემენტი მიმართულია იერუსალიმისა და ტაძრის წინააღმდეგ, და ამგვარად განსაზღვრავს ყველა წინასწარმეტყველის უწყებას, რომელიც ამოიცნობს ადამიანთა ერთ კლასს, რომელსაც გვერდს უვლიან, რადგან თავიანთი ხსნის პრეტენზია დააფუძნეს არა ქრისტეზე, არამედ ტაძარსა და ღვთის რჩეულ ხალხად თავიანთ მემკვიდრეობაზე. ისინი არიან ისინი, ვინც მთელი წმინდა ისტორიის განმავლობაში წარმოდგენილნი არიან როგორც მქადაგებელნი: „უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ.“ იერუსალიმისა და ტაძრის წინააღმდეგ მიმართული უწყება არის ლაოდიკიის უწყება.
“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.
„არ არის საჭირო გაოცება იმით, რომ ეკლესია სულიწმიდის ძალით არ ცოცხლდება. კაცები და ქალები გვერდზე დებენ იმ დარიგებას, რომელიც ქრისტემ მისცა. რისხვა და სიხარბე იმარჯვებს. სულის ტაძარი სავსეა ბოროტებით. ქრისტესთვის ადგილი აღარ არის. ადამიანები თავიანთ უკუღმართ გზებს მიჰყვებიან. ისინი არ ისმენენ მაცხოვრის სიტყვებს. ისინი საკუთარ თავს საკუთარ ხელში იღებენ, უარყოფენ შეგონებებსა და გაფრთხილებებს, ვიდრე სასანთლე თავისი ადგილიდან არ გადაიძვრება და სულიერი გარჩევის უნარი ადამიანური შეხედულებებით არ აირევა. მიუხედავად იმისა, რომ მსახურებაში ნაკლოვანნი არიან, თავს იმართლებენ და ამბობენ: „უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ.“ ისინი ღვთის რჯულს გვერდზე სწევენ, რათა თავიანთი საკუთარი წარმოსახვის ნათელს გაჰყვნენ.“ Review and Herald, April 8, 1902.
The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.
შემდეგ მაცნემ თავისი გამაფრთხილებელი უწყების ხმა აღმართა სიძეებისა და პატარძლების წინააღმდეგ, როგორც „სტრიქონი სტრიქონზე“-ს მეთოდოლოგიის სიმბოლო; რადგან უკანასკნელი დღეების წინასწარმეტყველური ხაზი სწორედ ისეთი იქნება, როგორიც ნოეს დღეებში იყო წინასწარმეტყველური ხაზი, როცა ისინი ქორწინდებოდნენ სწორედ იმ დროს, როდესაც განადგურების წარღვნა მზად იყო გადმოსულიყო მათ ამქვეყნიურ ამბიციებსა და გეგმებზე.
“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.
„ბიბლია აცხადებს, რომ უკანასკნელ დღეებში ადამიანები შთაინთქმებიან ამქვეყნიური მისწრაფებებით, სიამოვნებითა და ფულის მოხვეჭით. ისინი დაბრმავებულნი იქნებიან მარადიული რეალობების მიმართ. ქრისტე ამბობს: „როგორც იყო ნოეს დღეებში, ისე იქნება კაცის ძის მოსვლაც. რადგან როგორც წარღვნამდე იმ დღეებში ჭამდნენ და სვამდნენ, ქორწინდებოდნენ და ათხოვებდნენ, იმ დღემდე, როცა ნოე კიდობანში შევიდა, და ვერაფერი შეიცნეს, ვიდრე წარღვნა მოვიდოდა და ყველა არ წალეკა; ასე იქნება კაცის ძის მოსვლაც.“ მათე 24:37–39.
“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.
„ასეა დღესაც. ადამიანები გამალებით მიიჩქარიან მოგების ძიებასა და ეგოისტურ განცხრომაში, თითქოს არ არსებობდეს ღმერთი, არც ზეცა და არც მომავალი ცხოვრება. ნოეს დღეებში წარღვნის შესახებ გაფრთხილება იქნა მოვლინებული, რათა ადამიანები თავიანთ ბოროტებაში შეეძრა და სინანულისაკენ მოეწვია. ასევე, ქრისტეს მალე მოსვლის უწყება განკუთვნილია იმისათვის, რომ ადამიანები გამოაფხიზლოს ამქვეყნიური საგნებით მათი სრულ შთანთქმულობიდან. იგი მიზნად ისახავს მათში მარადიულ რეალობათა შეგრძნების გაღვიძებას, რათა ყურად იღონ მოწვევა უფლის სუფრაზე.“
“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.
სახარების მოწვევა უნდა მიეცეს მთელ მსოფლიოს — „ყოველ ერს, და ტომს, და ენას, და ხალხს.“ გამოცხადება 14:6. გაფრთხილებისა და წყალობის უკანასკნელი უწყება უნდა გაანათოს მთელ დედამიწას თავისი დიდებით. მან უნდა მიაღწიოს ადამიანთა ყველა ფენას — მდიდარსა და ღარიბს, მაღალსა და დაბალს. „გადით გზებსა და ღობეებთან,“ — ამბობს ქრისტე, — „და აიძულეთ ისინი შემოვიდნენ, რათა ჩემი სახლი აივსოს.“ ქრისტეს იგავები, 228.
The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.
გაფრთხილების უკანასკნელი ელემენტი ხაზგასმულია წინა მონაკვეთში. უწყება, რომელიც წარმოდგენილია როგორც ხმა „მთელი ხალხის“ წინააღმდეგ, არის მარადიული სახარება, რომელიც ცხადყოფს სახარების მოთხოვნათა დაკმაყოფილების აუცილებლობას, რათა ადამიანი ხსნას ეზიაროს. მარადიული სახარების პირველი მოთხოვნაა ღვთის შიში, და ეს შიში დაფუძნებულია იმ სინამდვილეზე, რომ სწორედ ჩვენმა ცოდვებმა აიყვანა ქრისტე, ცოცხალი ღვთის ძე, ჯვარზე.
Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”
იერუსალიმთან წარგზავნილის ყოველი ელემენტი მისი მსახურების შვიდი წლის განმავლობაში წარმოადგენდა მარადიულ სახარებას, რომელიც იმავე სახარებას შეადგენდა, რაც წარმოდგენილი იყო იმ შვიდი წლის განმავლობაში, როცა ქრისტემ მრავალთან აღთქმა განამტკიცა 27 წლიდან 34 წლამდე. ეს ასევე არის მარადიული სახარება, რომელიც ცხადდება უკანასკნელი დღეების უკანასკნელ ორ პერიოდში, და იგი განსაზღვრულად მიეკუთვნება გვიანი წვიმის უწყებას, როგორც მესამე „ვაის“ ისლამის უწყებას. იგი განსაზღვრავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას, ხორბლისა და ღვარძლის განცალკევებას, ღვარძლის ლაოდიკიურ მდგომარეობას და წინასწარმეტყველების სამმაგ გამოყენებას, როგორც გვიანი წვიმის მეთოდოლოგიის სიმბოლოს, რომელიც არის „ხაზი ხაზზე.“
The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.
იმ ისტორიაში შვიდი წლის უწყება წინასწარმეტყველურად არის მოთავსებული „შურისგების დღეებში“, რაც ქრისტეს უწყებისა და საქმის უმთავრესად პირველივე მოხსენიების ნაწილი იყო; ხოლო მისი უწყება და საქმე უკანასკნელ დღეებში ას ორმოცდაოთხი ათასის მიერ უნდა განმეორდეს. შემდეგ ისინი თავიანთ უწყებას განსაზღვრავენ „ღვთის შურისგების დღეების“ წინასწარმეტყველურ გარემოში. ბიბლიაში ღვთის „შურისგების“ ორი სახეა წარმოდგენილი მის სიტყვაში: მისი შურისგება თავის ხალხზე და აგრეთვე მისი შურისგება თავის მტრებზე.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.
ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის „შვიდი ჟამი“ ასახავს ღვთის შურისგებას მისი ურჩი ხალხის მიმართ, და ეს შურისგება მოიცავს საწმიდრისა და მხედრობის როგორც პირდაპირ, ისე სულიერ გათელვას. საწმიდრისა და მხედრობის გათელვის სიმბოლიკაში წარმოდგენილია აგრეთვე ღვთის შურისგების სიმბოლიკა მის მტრებზე. უკანასკნელ დღეებში ღვთის შურისგება მისი ხალხის წინააღმდეგ წარმოდგენილია როგორც ლაოდიკიური ადვენტიზმის ამონთხევა მოახლოებული კვირა-დღის კანონის დროს. იმ საგზაო ნიშნულზე იწყება მისი შურისგებაც თანამედროვე ბაბილონის წინააღმდეგ.
The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.
ცოცხალთა საგამომძიებლო სამსჯავრო ლაოდიკიელი ადვენტიზმის მიმართ, რომელსაც მოჰყვება აღსასრულის სამსჯავრო ტვიროსის მეძავზე და მხეცზე, რომელსაც იგი ზის ზედ და რომლის თავზეც მეფობს, არის უკანასკნელი დღეების წინასწარმეტყველური ისტორია, სადაც ყოველი ხილვის შედეგი სრულდება. ყოველი ხილვა ამ ორ წინასწარმეტყველურ პერიოდს უნდა მიესადაგოს, რადგან გვიანი წვიმის მეთოდოლოგია არის წინასწარმეტყველური ხაზის მიყენება წინასწარმეტყველურ ხაზზე. ამ ორი ისტორიის დასაწყისში იესომ აღნიშნა „ნიშანი“, რომელიც ამტკიცებს, რომ იმ დროს მცხოვრებნი დედამიწის ისტორიის უკანასკნელ თაობას ეკუთვნიან.
The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.
პირველი პერიოდი დაიწყო, როდესაც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა დაიწყო 2001 წლის 11 სექტემბერს. სწორედ ამ სასაზღვრო ნიშნულში იქნა მოთავსებული ის „ნიშანი“, რომელიც ქრისტემ ლუკას ოცდამეერთე თავში მიუთითა.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].
„ახლა კი, ძმანო, ღმერთს სურს, რომ ჩვენი ადგილი დავიკავოთ იმ კაცთან, რომელსაც ლამპარი უჭირავს; გვსურს, ჩვენი ადგილი იქ დავიკავოთ, სადაც ნათელია და სადაც ღმერთმა საყვირს გარკვეული ხმა მისცა. ჩვენ გვსურს საყვირს გარკვეული ხმა მივცეთ. ჩვენ ვიყავით საგონებელში და ვიყავით ეჭვში, და ეკლესიები სიკვდილის პირას არიან. მაგრამ ახლა აქ ვკითხულობთ: „ამის შემდეგ ვიხილე სხვა ანგელოზი, ჩამომავალი ზეცით, რომელსაც დიდი ხელმწიფება ჰქონდა; და მისი დიდებით განათლდა დედამიწა. და ძლიერად შეღაღადა ძლიერი ხმით და თქვა: დაეცა, დაეცა ბაბილონი დიდი, და გახდა ეშმაკთა სამკვიდრებელი და ყოველი უწმინდური სულის საბუდარი და ყოველი უწმინდური და საძულველი ფრინველის გალია“ [გამოცხადება 18:1, 2].“
“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.
„ახლა კი, როგორღა შევიტყობთ რამეს იმ უწყების შესახებ, თუ ისეთ მდგომარეობაში არ ვიმყოფებით, რომ ზეციური ნათლის რაიმე გამოვიცნოთ, როცა იგი ჩვენთან მოვა? და ჩვენ უმალვე შევიწყნარებთ ყველაზე ბნელ საცდურსაც, როცა იგი ჩვენთან მოვა ვინმესგან, ვინც ჩვენ გვეთანხმება, მაშინ როდესაც არ გაგვაჩნია მტკიცებულების უმცირესი ნაწილაკიც კი, რომ ღმერთის სულმა იგი მოავლინა. ქრისტემ თქვა: „მე მოვედი მამაჩემის სახელით, და თქვენ არ მიმიღებთ“ [იხ. იოანე 5:43]. ახლა კი, სწორედ ეს საქმე მიმდინარეობს აქ მინეაპოლისში გამართული კრების დროიდან მოყოლებული. რადგან ღმერთი თავის სახელით გზავნის უწყებას, რომელიც თქვენს შეხედულებებს არ ეთანხმება, ამიტომ [თქვენ ასკვნით], რომ იგი არ შეიძლება იყოს ღმერთისგან მომდინარე უწყება.“ Sermons and Talks, ტომი 1, 142.