Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.
დანიელის მეთერთმეტე თავის მეორმოცე მუხლი იწყება აღსასრულის ჟამს, მაგრამ ეს მუხლი განსაზღვრავს აღსასრულის ორ ჟამს და, ამდენად, წინასწარმეტყველების შემსწავლელს საშუალებას აძლევს, აღსასრულის პირველი ჟამი შეუთანხმოს აღსასრულის მეორე ჟამს. როდესაც ეს გამოყენება ხდება, მილერიტული ისტორიის ხაზი, რომელიც 1798 წელს დაიწყო, პარალელურად მიუყვება შეერთებული შტატების ისტორიას 1989 წელს. ეს ორი ხაზი განსაზღვრავს ჭეშმარიტი პროტესტანტული რქის ხაზსა და გამოცხადების მეცამეტე თავში აღწერილი მიწის მხეცის რესპუბლიკური რქის ხაზს. ორივე ხაზი იწყება აღსასრულის ჟამს 1798 წელს, ხოლო აღსასრულის ჟამი 1989 წელს უბრალოდ ავსებს და იძლევა მეორე დამოწმებას ჭეშმარიტების ნიშნულებისა, რომლებიც ამ მუხლში იხსნება.
The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.
მესამე ანგელოზის მოძრაობა მოვიდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, მაგრამ გადაიდო 1856-დან 1863 წლამდე შვიდწლიანი აჯანყების გამო. მესამე ანგელოზის მოსვლა განმეორდა 2001 წლის 11 სექტემბერს. 1863 წელი წინასახედ იყო წარმოდგენილი ძველი ისრაელის პირველი ბანაკობით კადეშში და ათი მზვერავის აჯანყებით, ხოლო 2001 წლის 11 სექტემბერი წინასახედ იყო წარმოდგენილი ძველი ისრაელის უკანასკნელი ბანაკობით კადეშში და მოსეს აჯანყებით. 1863 წლის აჯანყება წარმოადგენდა პირველ აჯანყებას კადეშში, რომელმაც გამოიწვია სიკვდილის მსჯავრი უდაბნოში. 2001 წლის 11 სექტემბრის აჯანყება წარმოადგენდა უკანასკნელ აჯანყებას კადეშში, რომელმაც გამოიწვია ლაოდიკიური ადვენტიზმის ხელმძღვანელობის სიკვდილი.
The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.
1840 წლის 11 აგვისტოს ანგელოზის ჩამოსვლამ, რომელმაც დასაბამი მისცა 1840-დან 1844 წლამდე მოძრაობას, რომელსაც დებმა უაითმა ღვთის ძალის დიდებული გამოვლინება უწოდა, წინასწარმეტყველურად განასახიერა 2001 წლის 11 სექტემბერი და გამოავლინა ღვთის ძალის დიდებული გამოვლინება.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
„ანგელოზმა, რომელიც ერთიანდება მესამე ანგელოზის უწყების გამოცხადებაში, თავისი დიდებით უნდა გაანათოს მთელი დედამიწა. აქ წინასწარმეტყველურად არის ნათქვამი საქმე, მსოფლიო მასშტაბისა და უჩვეულო ძალისა. 1840–44 წლების ადვენტური მოძრაობა იყო ღვთის ძალის დიდებული გამოვლინება; პირველი ანგელოზის უწყება მიიტანეს მსოფლიოს ყოველ მისიონერულ სადგურზე, და ზოგიერთ ქვეყანაში აღიძრა უდიდესი რელიგიური ინტერესი, რომლის მსგავსი არც ერთ ქვეყანაში არ უხილავთ მეთექვსმეტე საუკუნის რეფორმაციის შემდეგ; მაგრამ ყოველივე ამას გადააჭარბებს ძლევამოსილი მოძრაობა მესამე ანგელოზის უკანასკნელი გაფრთხილების დროს.“ The Great Controversy, 611.
The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.
1844 წლის 22 ოქტომბერს მესამე ანგელოზის პირველი მოსვლა (პირველი კადეში) იყო საქმის დასასრულებლად, მაგრამ ღვთის ხალხმა არჩია აერჩია ახალი წინამძღოლი და ეგვიპტეში დაბრუნებულიყო. 1863 წლისთვის მათ „კვლავ ააშენეს იერიხონი“, ნაცვლად იმისა, რომ ღვთის საქმეში მიეღოთ მონაწილეობა იერიხონის კედლების ჩამოგდებაში. ამიტომ მათ დაედოთ წყევლა — უდაბნოში სიკვდილი.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
და იესო ნავემ იმ დროს დააფიცა ისინი და თქვა: წყეულიმც იყოს უფლის წინაშე ის კაცი, რომელიც აღდგება და ააშენებს ამ ქალაქ იერიხონს; მის საძირკველს თავის პირმშოზე დადებს, და თავის უმცროს ძეზე აღმართავს მის კარიბჭეებს. იესო ნავეს ძე 6:26.
As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.
როგორც ძველ ისრაელს პირველ კადეშში, რომელმაც უარყო იესო ნავეს ძისა და ქალების უწყება, ისე თანამედროვე ისრაელის აჯანყებამ პირველ კადეშში (1863) მათზე მოიწვია იესო ნავეს ძის წყევლა. როდესაც მესამე ანგელოზი დაბრუნდა 2001 წლის 11 სექტემბერს (უკანასკნელი კადეში), დაიწყო საბოლოო საქმე, რომელიც წინ უძღოდა ღვთის მიერ იერიხონისა და მისი გალავნების დამხობას.
October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.
1844 წლის 22 ოქტომბერი აღნიშნავს მესამე ანგელოზის მოსვლას და ამითვე აღნიშნავს უკანასკნელ დღეებში მალე მოსახდენი კვირა დღის დადგომას. 1863 წელი აღნიშნავს მესამე ანგელოზის გამოცდის პერიოდის დასასრულს, რომელიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს დაიწყო. ამიტომ 1863 წელი მალე მოსახდენი კვირა დღის კანონის სიმბოლოა, რადგან იესო ყოველთვის დასასრულს დასაწყისით წარმოგვიდგენს. 1863 წელს ერი ორ კლასად გაიყო, და ასევე კვირა დღის კანონის დროსაც ორი კლასი გამოვლინდება.
The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.
მესამე ანგელოზის გამოცდის პერიოდი მილერიტების ისტორიაში დაიწყო 1844 წელს და დასრულდა 1863 წელს, და დასაწყისიც და დასასრულიც, ორივე, უკანასკნელი დღეების საკვირაო კანონს აღნიშნავდა. დასაწყისსა (1844) და დასასრულს (1863) შორის არსებულ ისტორიაში მოთავსებულია მილერიტული მოძრაობის აჯანყება (1856). ამგვარად, ეს პერიოდი ატარებს „ჭეშმარიტების“ ხელწერას. 2001 წლის 11 სექტემბერს კადეშში მეორედ დაბრუნება აღნიშნავს მესამე ანგელოზის გამოცდის პროცესის დასაწყისს, რომელიც სრულდება მალე მოსალოდნელ საკვირაო კანონთან, როგორც ეს 1863 წლით არის წინასახეობრივად წარმოდგენილი.
From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.
იმ კვირის კანონიდან ვიდრე ადამიანის გამოცდის დრო დასრულდებოდეს, იერიხონი და მისი კედლები დაემხობა, იმ აღმასრულებელ სამსჯავროსთან თანხმობაში, რომელიც ბაბილონის მეძავზე აღსრულდება და რომელიც იმ ისტორიაშია წარმოდგენილი. ორმოცი მუხლი იწყება 1798 წელს და მთავრდება მალე მოსალოდნელი კვირის კანონით ორმოცდამეერთე მუხლში. აღსასრულის დრო 1798 წელს წარმოადგენს ღვთის ეკლესიის შინაგან ხაზს, რომელიც იწყება პირველ ანგელოზის მოძრაობის მილერიტებით და გრძელდება მესამე ანგელოზის მოძრაობამდე და ას ორმოცდაოთხი ათასამდე. ყველაფერი ერთ მუხლში.
The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.
ჩრდილოეთის მეფესა და სამხრეთის მეფეს შორის ომი, რომელიც დაიწყო სამხრეთის მეფის აღზევებით 1798 წელს, დასრულდა 1989 წელს, როდესაც სამხრეთის მეფე დამარცხდა ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე და მეექვსე სამეფოებს შორის ალიანსის მიერ. ჩრდილოეთის მეფისა და სამხრეთის მეფის ომი, რომელიც დაიწყო 1798 წელს, მილერიტებმა აღიარეს რომის წინააღმდეგ მიმართულ ბრძოლად, რომელსაც ისინი უბრალოდ უყურებდნენ, როგორც წარმართობისა და პაპიზმის ორ გამაპარტახებელ ძალას. როდესაც ომი დასრულდა 1989 წელს, მასში ჩართული იყო სამივე გამაპარტახებელი ძალა, და ამან აღნიშნა იმ წინასწარმეტყველური ილუსტრაციის დასაწყისი, wherein ეს სამი ძალა სამყაროს მიჰყავს არმაგედონამდე, რომელიც გეოგრაფიულად წარმოდგენილია დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცდამეხუთე მუხლში.
Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.
ორმოციდან ორმოცდამეხუთე მუხლები განსაზღვრავს იმ სამი ძალის წინასწარმეტყველურ დინამიკას, რომელთაც პაპი თავის აღსასრულამდე მიჰყავთ ზღვებსა და დიდებულ წმიდა მთას შორის. სწორად გაგების შემთხვევაში, ორმოცდამეერთე მუხლში წარმოდგენილი წინასწარმეტყველური ისტორია მოიცავს ორმოცდამეერთედან ორმოცდამეოთხე მუხლების ჩათვლით.
Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.
ამიტომ, აღსასრულის დროიდან, 1989 წლიდან დაწყებული, 1798-ის მეორე მოწმობით, რომელიც განსაზღვრავს სამხრეთის მეფესა და ჩრდილოეთის მეფეს შორის ომის დასაწყისსა და დასასრულს, ორმოცდამეთერთმეტე მუხლიდან ორმოცდამეოთხე მუხლამდე იდენტიფიცირებულია იმ პაპობის სამმაგი კავშირი, რომლის სასიკვდილო ჭრილობაც განკურნებულია, ხოლო ორმოცდამეხუთე მუხლშია ნაჩვენები, თუ სად მოეწევა მას აღსასრული. ეს მუხლები, როდესაც ამ თვალსაზრისით განიხილება, წარმოგვიდგენს ისტორიას, რომელიც ღმერთის ეკლესიის გარეთ ვითარდება, როგორც ეს ასევე წარმოდგენილია გამოცხადების წიგნში შვიდ ბეჭედსა და შვიდ ეკლესიას შორის არსებული მიმართებით.
The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.
წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზი, რომელიც წარმოდგენილია 1798 წლით, უპირველესად წარმოადგენს საგამოძიებო სამსჯავროს, ხოლო ხაზი, რომელიც იმავე წერტილიდან იწყება 1989 წელს, უპირველესად წარმოადგენს აღმასრულებელ სამსჯავროს. 1798 წელი უპირველესად უსვამს ხაზს იმ მაცნის მსახურებას, რომელიც ამზადებს გზას აღთქმის მაცნისთვის, ხოლო 1989 წელი უპირველესად უსვამს ხაზს ელიას მაცნის მსახურებას.
Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.
1798 წლიდან, როცა დანიელის წიგნი გაიხსნა, ჩვენ ვხედავთ წინასწარმეტყველური ისტორიის შესახებ ცოდნის გამრავლებას, რომლის ფარგლებში ქრისტე თავის ხალხს მიჰყავს აღთქმიერ ურთიერთობაში, რომელიც ახორციელებს ღვთაებრიობისა და ადამიანობის მუდმივ შეერთებას. ეს უკანასკნელი დღის აღთქმა წმინდა წერილებში არაერთგზის არის აღნიშნული.
Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.
აჰა, დადგება დღეები, ამბობს უფალი, როცა ახალ აღთქმას დავუდებ ისრაელის სახლს და იუდას სახლს; არა იმ აღთქმის მიხედვით, რომელიც მათ მამებთან დავდე იმ დღეს, როცა ხელი მოვკიდე, რათა ეგვიპტის ქვეყნიდან გამომეყვანა ისინი; რომელი აღთქმაც მათ დაარღვიეს, თუმცა მე მათი მეუღლე ვიყავი, ამბობს უფალი. არამედ ეს იქნება აღთქმა, რომელსაც დავუდებ ისრაელის სახლს იმ დღეების შემდეგ, ამბობს უფალი: ჩემს რჯულს ჩავდებ მათ შინაგანში და მათ გულებზე დავწერ მას; და მე ვიქნები მათი ღმერთი, ხოლო ისინი იქნებიან ჩემი ხალხი. და აღარ ასწავლიან ერთმანეთი თავის მოყვასს და თითოეული თავის ძმას, ეუბნებოდნენ: „შეიცანით უფალი“, რადგან ყველანი მიცნობენ მე, მცირეთაგან მათ შორის უდიდესამდე, ამბობს უფალი; რადგან ვაპატიებ მათ ურჯულოებას და მათ ცოდვას აღარ გავიხსენებ. იერემია 31:31–34.
All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”
ყველა წინასწარმეტყველი მიუთითებს უკანასკნელ დღეებზე, და გამოთქმა „უკანასკნელი დღეები“ წინასწარმეტყველებაში წარმოადგენს სამსჯავროს დროის პერიოდს. პირველი ანგელოზი მოვიდა 1798 წელს, აღსასრულის ჟამს, რათა 1844 წელს სამსჯავროს გახსნის შესახებ ეუწყებინა, რაც ასევე უკანასკნელი დღეების დადგომას ნიშნავს. უკანასკნელი დღეები არის იერემიას „დღეები“, რომლებიც მოვა, როდესაც ღმერთი თავისი ხალხის „უსამართლობას“ „მიუტევებს“ და მათ ცოდვებს „აღარ გაიხსენებს“. ეს საქმე სრულდება ქრისტეს მიერ, როგორც მღვდელმთავრის მიერ, გამოსახულებრივად წინასწარმინიშნებულ შერიგების დღეში, „უკანასკნელ დღეებში“.
Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.
მილერიტულ ადვენტიზმს, რწმენით რომ გაეგრძელებინა სიარული მესამე ანგელოზის მზარდ ნათელში, რომელიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს მოვიდა, ისინი უკვე იესო ქრისტესთან ერთად თავიანთ მარადიულ სამკვიდრებელში იქნებოდნენ. სწორედ ამას გულისხმობს იერემია, როდესაც ამბობს: „იმ დღეთა შემდეგ.“ „იმ დღენი“ არის წინასწარმეტყველური პერიოდები, რომლებმაც 1844 წლამდე მიიყვანეს და მასში დასრულდნენ. ეს არის ის „დღენი,“ რომელთაც დანიელის მეთორმეტე თავი მოიხსენიებს.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
მაგრამ შენ წადი შენს გზაზე აღსასრულამდე; რადგან დაისვენებ და აღდგები შენს წილში დღეთა დასასრულს. დანიელი 12:13.
At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.
„უკანასკნელ დღეებში“, ანუ, როგორც იერემია ამბობს, „იმ დღეთა შემდეგ“, ქრისტემ განიზრახა თავისი რჯული დაედო თავისი ხალხის შინაგან ნაწილებში და თავისი რჯული დაეწერა გულებზე. შინაგანი ნაწილები არის მდაბალი ბუნება, ანუ, როგორც პავლე უწოდებს, ხორცი, ხოლო გული — უმაღლესი ბუნება. აღთქმა ჰპირდება, რომ მოქცევისას თავის ხალხს მისცემს ახალ გონებას, ხოლო მეორედ მოსვლისას — ახალ სხეულს. კაცი დაეცა ადამთან ერთად, რომელიც ღვთის ხატად იყო შექმნილი და რომელიც შექმნილი იყო უმაღლესი ბუნებითა და მდაბალი ბუნებით. ქრისტეს აღთქმა ის არის, რომ გამოისყიდოს კაცობრიობა თავისი ორგვარი ბუნებით ცოდვის წყევლისაგან.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’
„ამ დედამიწის ისტორიის უკანასკნელ დღეებში ღმერთის აღთქმა მის მცნებათა დამცველ ხალხთან განახლდება. „იმ დღეს აღთქმას დავუდებ მათ ველის მხეცებთან, ცის ფრინველებთან და მიწაზე მცოცავებთან; და მოვსპობ მშვილდსა და მახვილს და ბრძოლას ამ ქვეყნიდან, და უსაფრთხოდ დავაწვენ მათ. და დაგწინდავ ჩემზე უკუნისამდე; დიახ, დაგწინდავ ჩემზე სიმართლით, სამართლით, სიყვარულითა და წყალობებით. და დაგწინდავ ჩემზე ერთგულებით; და შეიცნობ უფალს.“
“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.
„და მოხდება იმ დღეს: მოვისმენ, ამბობს უფალი, მოვისმენ ცას, და ის მოისმენს მიწას; და მიწა მოისმენს პურს, ღვინოსა და ზეთს; და ისინი მოისმენენ იზრეყელს. და დავთესავ მას ჩემთვის მიწაზე; და შევიწყალებ მას, ვინც შეწყალებული არ ყოფილა; და ვეტყვი მათ, ვინც ჩემი ერი არ იყო: შენ ჩემი ერი ხარ; და ისინი იტყვიან: შენ ჩემი ღმერთი ხარ.“ ოსია 2:14-23.
“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.
„იმ დღეს... ისრაელის ნატამალი და იაკობის სახლის გადარჩენილნი... ჭეშმარიტებით დაეყრდნობიან უფალს, ისრაელის წმიდას.“ ესაია 10:20. „ყოველი ერისა და ტომისა და ენისა და ხალხისგან“ იქნებიან ისინი, ვინც სიხარულით გამოეხმაურებიან უწყებას: „გეშინოდეთ ღვთისა და დიდება მიაგეთ მას, რადგან მოვიდა მისი სამსჯავროს ჟამი.“ ისინი მიიქცევიან ყოველი იმ კერპისგან, რომელიც მათ ამ ქვეყანას აბამს, და „თაყვანს სცემენ მას, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა და ზღვა და წყალთა წყაროები.“ ისინი გათავისუფლდებიან ყოველი შემბოჭველი ხლართისგან და წარდგებიან სამყაროს წინაშე, როგორც ღვთის წყალობის ძეგლები. ყოველი საღვთო მოთხოვნისადმი მორჩილნი, ისინი ანგელოზთაგან და ადამიანთაგან ცნობილნი იქნებიან, როგორც ისინი, ვინც „იცავენ ღვთის მცნებებსა და იესოს რწმენას.“ გამოცხადება 14:6–7, 12.
“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
„აჰა, დღეები მოვა, ამბობს უფალი, როცა მხვნელი დაეწევა მომკელს, და ყურძნის მწურავი — თესლის მთესველს; და მთები დაწვეთებენ ტკბილ ღვინოს, და ყველა ბორცვი დადნება. და უკან დავაბრუნებ ჩემი ერის, ისრაელის, ტყვეობას, და ისინი ააშენებენ გაპარტახებულ ქალაქებს და დასახლდებიან მათში; გააშენებენ ვენახებს და შესვამენ მათ ღვინოს; გააკეთებენ ბაღებსაც და შეჭამენ მათ ნაყოფს. და დავრგავ მათ მათ მიწაზე, და აღარასოდეს აღმოიფხვრებიან თავიანთი მიწიდან, რომელიც მე მივეცი მათ, ამბობს უფალი, შენი ღმერთი. ამოსი 9:13–15.“ Review and Herald, February 26, 1914.
When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.
როდესაც იერემია ამბობს: „იმ დღეების შემდეგ“, ის „დღეები“, რომლებიც წინ უძღოდა იმ საქმეს, რომელსაც წარმოადგენს ქრისტე, როდესაც იგი უეცრად მოდის თავის ტაძარში მის განსაწმედად, იყო ის წინასწარმეტყველური პერიოდები, რომლებიც დასრულდა 1798 და 1844 წლებში. იმ წინასწარმეტყველური დღეების (პერიოდების) დასასრულმა აღნიშნა ის ორმოცდაექვსი წელი, რომლის განმავლობაში ქრისტემ აღმართა მილერიტთა ტაძარი, და როდესაც იგი უეცრად მოვიდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, იგი ასრულებდა მალაქიას მესამე თავს, რომელიც მან ასევე აღასრულა, როცა განწმიდა ტაძარი თავისი მსახურების დასაწყისსა და დასასრულს.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
„ტაძრის განწმენდისას სამყაროს მყიდველებისა და გამყიდველებისაგან, იესომ გამოაცხადა თავისი მისია — განეწმინდა გული ცოდვის შებილწვისაგან, მიწიერი სურვილებისაგან, ეგოისტური ვნებებისაგან, ბოროტი ჩვევებისაგან, რომლებიც სულს ხრწნიან. მალაქია 3:1–3 ციტირებულია.“ ქრისტეს სურვილი, 161.
And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.
და „იმ დღეების შემდეგ“, ქრისტეს განზრახული ჰქონდა განეწმინდა ტაძარი, რომელიც მან აღმართა და რომელიც წარმოადგენდა მის საქმეს — თავისი ხალხის გულების ცოდვის შებილწულებისგან განწმენდას, ანუ, როგორც იერემია ამბობს, თავისი რჯულის მათ გულებსა და შინაგან ნაწილებზე დაწერას.
For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.
რადგან მათში ნაკლი ჰპოვა, ამბობს: აჰა, მოდიან დღეები, ამბობს უფალი, და დავუდებ ახალ აღთქმას ისრაელის სახლს და იუდას სახლს; არა იმ აღთქმის მიხედვით, რომელიც მათ მამებთან დავდე იმ დღეს, როცა ხელი მოვკიდე მათ ეგვიპტის ქვეყნიდან გამოსაყვანად; რადგან ისინი არ დარჩნენ ჩემს აღთქმაში, და მე აღარ ვიზრუნე მათზე, ამბობს უფალი. რადგან ეს არის აღთქმა, რომელსაც იმ დღეების შემდეგ დავუდებ ისრაელის სახლს, ამბობს უფალი: ჩემს რჯულებს ჩავდებ მათ გონებაში და მათ გულებზე დავწერ მათ; და მე ვიქნები მათთვის ღმერთი, და ისინი იქნებიან ჩემთვის ერი. ებრაელთა 8:8–10.
The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.
სიტყვები „იმ დღეებში“ იყო დანიელის „დღეთა დასასრული“, რომელიც დასრულდა 1798 და 1844 წლებში. პროტესტანტული რქის ხაზი, რომელიც იწყება 1798 წელს, დანიელის მეთერთმეტე თავის მეორმოცე მუხლში, ხაზს უსვამს აღთქმის ურთიერთობას, რომელიც დამყარებულია ას ორმოცდაოთხი ათასთან. ებრაული სიტყვა „წილი“ არის მცირე ქვა, რომელიც გამოიყენებოდა ადამიანის ხვედრის განსასაზღვრად. დანიელს ეთქვა, წასულიყო და დაესვენა (სიკვდილში) „დღეთა დასასრულამდე“, როცა, 1844 წელს, სამსჯავრო დაიწყებოდა და მისი ხვედრი განისაზღვრებოდა.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
ხოლო შენ წადი შენი გზით აღსასრულამდე; რადგან დაისვენებ და აღდგები შენს წილში დღეთა დასასრულს. დანიელი 12:13.
The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.
„უკანასკნელი დღეების“ „დღეები“ აღნიშნავს დროის წინასწარმეტყველებებს, რომლებიც 1844 წელს დასრულდა, რადგან ამის შემდეგ წინასწარმეტყველური დრო აღარ იარსებებდა. ორი ათას სამასი წელი, რომელიც იყო მარაჰის ხილვა და ნიშნავდა ქრისტეს უეცარ გამოჩენას თავის საწმიდარში, მაშინ დასრულდა; და ასევე დასრულდა უკანასკნელი რისხვის ორი ათას ხუთას ოცი წელიც, როგორც პირველი რისხვის დღეები დასრულდა დასასრულის ჟამს 1798 წელს. „იმ დღეების შემდეგ“, როგორც ამას იერემია მოიხსენიებს, შემდგომ პავლემაც განიხილა. პავლე ორჯერ მიმართავს იერემიას „იმ დღეების შემდეგ“-ს, რადგან პავლე მხოლოდ იმ აღთქმას კი არ ეხება, რომელიც უნდა დამყარებულიყო „იმ დღეების შემდეგ“, არამედ, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, იგი ქრისტეს, როგორც მღვდელმთავრის, მსახურებას განსაზღვრავს.
For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.
რადგან მან ერთი შესაწირავით სამუდამოდ სრულყო განწმედილნი. ამის შესახებ სულიწმიდაც გვემოწმება; რადგან ადრე თქვა: „ეს არის აღთქმა, რომელსაც მათთან დავდებ იმ დღეთა შემდეგ, ამბობს უფალი: ჩემს კანონებს მათ გულებში ჩავდებ და მათ გონებაში დავწერ მათ“; და: „მათ ცოდვებსა და ურჯულოებებებს აღარასოდეს მოვიხსენებ.“ ხოლო სადაც ამის მიტევებაა, იქ ცოდვისათვის შესაწირავი აღარ არის. ამრიგად, ძმანო, გვაქვს რა გაბედულება იესოს სისხლით წმიდათაწმიდაში შესასვლელად, ახალი და ცოცხალი გზით, რომელიც მან ჩვენთვის აკურთხა ფარდის, ესე იგი, თავისი ხორცის გავლით; და გვყავს რა დიდი მღვდელი ღვთის სახლზე. ებრაელთა 10:14–21.
The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.
ორას ოცწლიანი პერიოდი, რომელიც აკავშირებს ქრისტეს გამოჩენის მარის ხილვის წინასწარმეტყველებას წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზონის ხილვის ორათას ხუთას ოცწლიან წინასწარმეტყველებასთან, ერთმანეთთან აბამს, ანუ აკავშირებს, ამ ორი წინასწარმეტყველური პერიოდის დასაწყისს სიმბოლური კავშირით, რომელიც წარმოადგენს კაცობრიობისა და ღვთაებრიობის შეერთებას; ეს კი არის საქმე, რომელსაც ქრისტე აღასრულებს იმ განწმედაში, რომელიც მესამე ანგელოზის მოძრაობის დროს ხდება, და შედეგად იდება აღთქმა, რომელსაც იგი ას ორმოცდაოთხი ათასთან დებს.
The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.
ხაზონის ხილვა, რომელიც ტაძრის გათელვას ასახავს, არის ცოდვით გათელილი კაცობრიობის ხილვა ადამის ედემის ბაღში აჯანყების დროიდან; ხოლო მარაჰის ხილვა, რომელიც ტაძრის აღდგენისა და განწმენდის ქრისტეს საქმეს ასახავს, ორივე აღსრულდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს. არსებობს ღმერთის რისხვის ორი 2520-წლიანი წინასწარმეტყველება, რომლებიც ლაშქრისა და საწმიდარის გათელვას წარმოადგენს.
Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.
ორივე ეს წინასწარმეტყველება წარმოადგენს კაცობრიობის გათელვას, რომელიც მარაჰის ხილვით უნდა აღდგეს. ღვთის ეს ორი რისხვა თავისი ერის წინააღმდეგ წარმოადგენს დაცემული კაცობრიობის მიმართ რისხვას, რომლის ხსნა და აღდგენა მხოლოდ ქრისტეს საქმით შეიძლებოდა, დაცემული ტაძრის აღდგენითა და განწმენდით.
The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.
ორი რისხვა კაცობრიობის უმაღლეს ბუნებასა და დაბალ ბუნებას წარმოადგენს. ადამის დაცემისას დაბალმა ბუნებამ უზენაესობა მოიპოვა უმაღლეს ბუნებაზე, ხოლო ქრისტეს განზრახვა ადამიანთათვის იყო, რომ უმაღლეს ბუნებას ემართა დაბალი ბუნებისთვის. ადამის დაცემისას უმაღლესი ბუნება დაეცა დაბალი ბუნების გულისთქმათა წინაშე, და ღვთის განზრახვა უკუგდებულ იქნა. ეს არის ის, რასაც ბიბლიური „მოქცევა“ ნიშნავს. მოქცეულად ყოფნა ნიშნავს, რომ უმაღლესი ბუნება კვლავ აღდგეს თავის მმართველ მდგომარეობაში დაბალ ბუნებაზე. მოქცევა ნიშნავს შემობრუნებას, ანუ თავდაყირა დაყენებას.
The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.
პირველი რისხვა ჩრდილოეთის სამეფოს წინააღმდეგ იყო რისხვა ქვედა ბუნების წინააღმდეგ, რომელმაც დაცემისას უმაღლესი ბუნება დაიმორჩილა. ეს რისხვა პირველად მოვიდა, რადგან ქრისტემ გამოსყიდვის საქმე სწორედ იქიდან იტვირთა, სადაც იგი პირველად დაიწყო; ხოლო იგი დაიწყო ქვედა ბუნების გულისთქმით, რომელიც იყო მადის გულისთქმა. ქრისტემ თავისი საქმე ორმოცი დღის მარხვით დაიწყო.
“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.
„ქრისტემ იცოდა, რომ ხსნის გეგმის წარმატებით განსახორციელებლად მას უნდა დაეწყო ადამიანის გამოსყიდვის საქმე სწორედ იქ, სადაც დაღუპვა დაიწყო. ადამი დაეცა მადის დაკმაყოფილებით. იმისათვის, რომ ადამიანს ღრმად შთაებეჭდა ღმერთის რჯულისადმი მორჩილების მოვალეობა, ქრისტემ თავისი გამოსყიდვის საქმე ადამიანის ფიზიკური ჩვევების რეფორმირებით დაიწყო. ზნეობაში დაცემა და მოდგმის გადაგვარება უმთავრესად დამახინჯებული მადის დაკმაყოფილებას უნდა მიეწეროს.“ Testimonies, volume 3, 486.
The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.
მეორე განრისხება მიმართული იყო უფრო მაღალი ბუნების წინააღმდეგ, რომელიც წარმოდგენილია სამხრეთის სამეფოთი, სადაც მდებარეობს იერუსალიმი, ქალაქი, რომელიც ღმერთმა აირჩია თავისი სახელის დასამკვიდრებლად. 1844 წლის 22 ოქტომბერს ის საქმე, რომლის აღსრულებასაც ქრისტე განიზრახავდა, და ის საქმე, რომელსაც იგი ახლა აღასრულებს, წარმოდგენილია ეზეკიელის ორი ჯოხით.
When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.
როცა ეზეკიელის ორი კვერთხი სამუდამოდ ერთ კვერთხად შეერთდება, ეს მიუთითებს იმ აღთქმაზე, whereby ქრისტე თავის ხალხს სამუდამოდ ცოდვას განაშორებს, და უმაღლესი და უმდაბლესი ბუნებები კვლავ უბრუნდება სათანადო იერარქიულ წყობას, და ადამიანები კიდევ ერთხელ სრულნი ხდებიან. მოუქცეველ მდგომარეობაში ადამიანის უმდაბლესი ბუნება, წარმოდგენილი პირველი რისხვით, ბატონობდა ადამიანის უმაღლეს ბუნებაზე, რომელიც წარმოდგენილი იყო უკანასკნელი რისხვით. ამგვარად, პირველი რისხვა მიმართული იყო ჩრდილოეთის სამეფოს წინააღმდეგ, რომელიც გეოგრაფიულად სამხრეთის სამეფოზე „ზემოთ“ მდებარეობდა.
The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.
ორას ოცწლიანი პერიოდი, რომელიც მარაჰისა და ხაზონის ორ ხილვას აკავშირებს ღმრთაებრიობასთან და კაცობრიობასთან, მათ ორმხრივ დასაწყისებში, ორივე ერთ ჯოხად ერთიანდება, როცა ქრისტე ას ორმოცდაოთხი ათასთან ერთად ასრულებს მესამე ანგელოზის საქმეს. ეს არის სამხრეთის სამეფოს წინააღმდეგ უკანასკნელი რისხვის წინასწარმეტყველება, რომელიც შეერთებულია 1844 წელს გამოჩენის წინასწარმეტყველებასთან, რადგან აღთქმა მოქცევისას ახალ გონებას იძლევა, ხოლო ახალი სხეული (ჩრდილოეთის სამეფო) მხოლოდ მეორედ მოსვლისას აღდგება, თვალის დახამხამებაში.
Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.
დანიელის მეთერთმეტე თავის მეორმოცე მუხლი განსაზღვრავს აღსასრულის ორივე ჟამს და, ამით, ხაზს უსვამს წინასწარმეტყველური ისტორიის როგორც შინაგან, ისე გარეგან ხაზს გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწიერი მხეცის ისტორიის განმავლობაში. ამ მუხლში გახსნილი ჭეშმარიტებები წარმოადგენს ჭეშმარიტების როგორც შინაგან, ისე გარეგან ხაზებს, რომელთა ამოცნობად და აღსასრულებლად ქრისტე მოვიდა თავის ხალხში. ჭეშმარიტება, რომ კაცობრიობა, ღვთაებრივთან შეერთებული, არ სცოდავს, წარმოდგენილია იმ ნათელში, რომელიც ცოდნის გახსნის შედეგს უკავშირდება, და წარმოადგენს ღვთის ხალხის შინაგან ჭეშმარიტებას უკანასკნელ დღეებში. ნათელი, რომელიც წარმოდგენილია იმ ძალებს შორის ბრძოლით, რომელთაც ქვეყნიერება არმაგედონისკენ მიჰყავთ, არის ღვთის ხალხის გარეგანი ჭეშმარიტება უკანასკნელ დღეებში.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ ამ შესწავლას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.
და კვლავ მოვიდა ჩემთან უფლის სიტყვა და მითხრა: შენ კი, კაცის ძეო, აიღე ერთი კვერთხი და დაწერე მასზე: იუდასთვის და ისრაელის ძეთათვის, მის თანამოზიარეთათვის; შემდეგ აიღე მეორე კვერთხი და დაწერე მასზე: იოსებისთვის, ეფრემის კვერთხისთვის, და მთელი ისრაელის სახლისთვის, მის თანამოზიარეთათვის. და შეუერთე ისინი ერთმანეთს ერთ კვერთხად, და გახდებიან ერთნი შენს ხელში. და როდესაც შენი ხალხის ძენი გეტყვიან, რას ნიშნავს ესო, უთხარი მათ: ასე ამბობს უფალი ღმერთი: აჰა, ავიღებ იოსების კვერთხს, რომელიც ეფრემის ხელშია, და ისრაელის ტომებს, მის თანამოზიარეთ, და შევუერთებ მას იუდას კვერთხს, და ვაქცევ მათ ერთ კვერთხად, და იქნებიან ერთნი ჩემს ხელში. და კვერთხები, რომლებზედაც შენ დაწერ, იქნება შენს ხელში მათ თვალწინ. და უთხარი მათ: ასე ამბობს უფალი ღმერთი: აჰა, გამოვიყვან ისრაელის ძეთ წარმართთა შორისიდან, სადაც არ უნდა იყვნენ წასულნი, და შევკრებ მათ ყოველი მხრიდან, და მოვიყვან მათ თავიანთ ქვეყანაში. და ვაქცევ მათ ერთ ერად იმ ქვეყანაში, ისრაელის მთებზე; და ერთი მეფე იქნება ყველასთვის მეფე; და აღარ იქნებიან ორ ერად, და აღარასოდეს გაიყოფიან ორ სამეფოდ. და აღარ შებილწავენ თავს თავიანთი კერპებით, არც თავიანთი საძაგლობებით, არც რაიმე თავიანთი დანაშაულებით; არამედ ვიხსნი მათ ყველა მათი სამკვიდრებლიდან, სადაც შესცოდეს, და განვწმენდ მათ; და იქნებიან ისინი ჩემი ხალხი, და მე ვიქნები მათი ღმერთი. და დავითი, ჩემი მსახური, იქნება მათზე მეფე; და ყველას ეყოლება ერთი მწყემსი; ჩემს სამართალთა მიხედვით ივლიან, ჩემს წესდებებს დაიცავენ და აღასრულებენ მათ. და იცხოვრებენ იმ ქვეყანაში, რომელიც მივეცი იაკობს, ჩემს მსახურს, სადაც თქვენი მამები ცხოვრობდნენ; და იცხოვრებენ მასში ისინი, მათი ძენი და მათი ძეთა ძენი უკუნისამდე; და დავითი, ჩემი მსახური, იქნება მათი მთავარი უკუნისამდე. და დავდებ მათთან მშვიდობის აღთქმას; ეს იქნება მათთან საუკუნო აღთქმა; და დავამკვიდრებ მათ, და გავამრავლებ მათ, და დავდგამ ჩემს საწმიდარს მათ შორის უკუნისამდე. ჩემი კარავიაც მათთან იქნება; და მე ვიქნები მათი ღმერთი, და ისინი იქნებიან ჩემი ხალხი. და გაიგებენ წარმართნი, რომ მე, უფალი, განვწმენდ ისრაელს, როდესაც ჩემი საწმიდარი იქნება მათ შორის უკუნისამდე. ეზეკიელი 37:15–28.