In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

წინა სტატიებში ჩვენ განვსაზღვრეთ, რომ მილერიტები აცნობიერებდნენ, რომ თავად აღასრულებდნენ ათი ქალწულის იგავს, აბაკუმის წიგნის მეორე თავს და ეზეკიელის წიგნის მეთორმეტე თავის ოცდაერთიდან ოცდარვა მუხლებს. ეზეკიელის ეს მუხლები მიუთითებს, რომ როდესაც ეს სამი წინასწარმეტყველური მონაკვეთი უკანასკნელ დღეებში სრულყოფილად აღსრულდება, „ყოველი ხილვის შედეგი“ აღსრულდება. დას უაითიც ამ მოვლენას ეხება.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

„გამოცხადებაში ბიბლიის ყველა წიგნი ერთდება და სრულდება. აქ არის დანიელის წიგნის შევსება. ერთი არის წინასწარმეტყველება; მეორე — გამოცხადება. წიგნი, რომელიც დაბეჭდილი იყო, არ არის გამოცხადება, არამედ დანიელის წინასწარმეტყველების ის ნაწილი, რომელიც უკანასკნელ დღეებს ეხება. ანგელოზმა უბრძანა: „შენ კი, დანიელ, დაფარე ეს სიტყვები და დაბეჭდე ეს წიგნი აღსასრულის ჟამამდე.“ დანიელი 12:4.“ მოციქულთა საქმენი, 585.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

ათი ქალწულის იგავი ასოთას ასოზე მეორდება ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს, რომელიც დაიწყო 2001 წლის 11 სექტემბერს და სრულდება მაშინ, როდესაც კარს დაუხურავენ უგუნურ ქალწულებს მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს. ისტორიის ამ პერიოდში ყოველივე ხილვის შედეგი წარმოდგენილია იმით, რომ „ბიბლიის ყველა წიგნი ერთდება და სრულდება.“

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

წინა სტატიაში ჩვენ ვაშენებდით გაგების საფუძველს, რათა წარმოგვედგინა ისტორიის გარეგანი ხაზი, რომელიც წარმოდგენილია დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცე მუხლში და რომელიც განასახიერებს მიწის მხეცის რესპუბლიკური რქის პოლიტიკურ ისტორიას. ეს ისტორია პარალელურად მიედინება მიწის მხეცის ჭეშმარიტი პროტესტანტული რქის რელიგიურ ისტორიასთან. ჩვენ გამოვავლინეთ რამდენიმე წინასწარმეტყველური ხაზი, რომლებიც შეეხება მიწის მხეცის რესპუბლიკურ რქას, და ამ ხაზებს ვათავსებთ იმ წინასწარმეტყველურ ისტორიაზე, რომელიც 1989 წელს, აღსასრულის ჟამს, დაიწყო.

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

მიწის მხეცის წინასწარმეტყველური პერიოდი, რომელიც 1776 წელს დაიწყო და დასასრულის ჟამს, 1798 წელს, დასრულდა, არის ის ხაზი, რომლის გამოყენებასაც ვაპირებთ, რათა შევეცადოთ ერთად მოვიყვანოთ ყველა ის ხაზი, რომლებიც ახლა თავის ზემოქმედებას ახდენენ. პერიოდი 1776 წლიდან 1798 წლამდე ატარებს ალფასა და ომეგას ნიშანს, რადგან იგი იწყება და სრულდება საკანონმდებლო ქმედებით, რაც არის ერის მეტყველება.

“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

„ერის ლაპარაკი მისი საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებათა მოქმედებაში გამოიხატება.“ დიადი ბრძოლა, 443.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

მიწის მხეცის ერთ-ერთი უმთავრესი ნიშანია მისი საუბარი. ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუცია ღვთაებრივი დოკუმენტი იყო, რომელმაც კარი გაუღო რელიგიურ და პოლიტიკურ თავისუფლებას და ამით შთანთქა დევნის „წყალდიდობა“, რომელსაც საუკუნეების განმავლობაში ახორციელებდნენ ევროპის მეფეები და კათოლიკური ეკლესია.

And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

და გველმა თავისი პირიდან წყალი მდინარესავით გადმოასხა ქალის კვალდაკვალ, რათა იგი წაეღო ნიაღვარს. და დედამიწა შეეწია ქალს: გააღო დედამიწამ თავისი პირი და შთანთქა ის ნიაღვარი, რომელიც დრაკონმა თავისი პირიდან გადმოასხა. გამოცხადება 12:15, 16.

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოდ წოდებული მიწის მხეცის მმართველობის დასასრულს იგი კვლავ ამეტყველდება, მაგრამ მაშინ იგი ილაპარაკებს როგორც გველეშაპი, კვირა დღის კანონის აღსრულების გზით.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

და ვიხილე სხვა მხეცი, რომელიც ამოდიოდა მიწიდან; და ჰქონდა მას ორი რქა კრავის მსგავსი, და ლაპარაკობდა როგორც გველი. გამოცხადება 13:11.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

მიწის მხეცმა დასაბამი აიღო, როგორც მეექვსე სამეფომ, 1798 წელს, როდესაც პაპობას ძალა წაერთვა.

“And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

„და როცა პაპობას, ძალისგან გაძარცულს, აიძულეს, შეწყვეტოდა დევნა, იოანემ იხილა ახალი ძალა, რომელიც ამოდიოდა, რათა გაემეორებინა გველეშაპის ხმა და გაეგრძელებინა იგივე სასტიკი და ღვთისმგმობელი საქმე. ეს ძალა, უკანასკნელი, რომელსაც ეკლესიისა და ღვთის რჯულის წინააღმდეგ ომის წარმოება ელის, სიმბოლურად წარმოდგენილი იყო კრავითმსგავსი რქების მქონე მხეცით.“ Signs of the Times, November 1, 1899.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

1798 წელს, როდესაც პაპობამ თავისი სასიკვდილო ჭრილობა მიიღო, შეერთებულმა შტატებმა ილაპარაკა; და, როგორც ყოველთვის ხდება ალფასა და ომეგას შემთხვევაში, დასაწყისში ნათქვამმა წინასწარ გამოსახა ის, რაც დასასრულს იქნება ნათქვამი. 1798 წელს „უცხოელთა და ამბოხების აქტები“ კანონად იქნა გამოცხადებული, რითაც წინასწარ იქნა გამოსახული ის კანონები, რომლებიც დასასრულს ამოქმედდება არალეგალურ იმიგრაციასთან და მედიასთან დაკავშირებით.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

პერიოდი, რომელსაც განვიხილავთ 1776 წლიდან 1798 წლამდე, ატარებს ალფასა და ომეგას ნიშანს, რადგან იგი დასაწყისში განსაზღვრავს დამოუკიდებლობის დეკლარაციის „მეტყველებას“, რომელიც ტიპოლოგიურად წარმოადგენს 1798 წლის უცხოელთა და ამბოხების შესახებ აქტებს. ამ პერიოდის შუაგულში გვხვდება ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუცია. ეს პერიოდი დედამიწის მხეცის მმართველობის წინასწარმეტყველურ გამოსახულებას იძლევა, რადგან იგი ლაპარაკს იწყებს, ვითარცა კრავი, მაგრამ პერიოდი სრულდება კანონმდებლობით, რომელიც გველეშაპს წარმოადგენს. მაგრამ, როგორც ხშირად ხდება, რაიმეს დასაწყისი და დასასრული საპირისპიროებთან თანხმდება. ამ პერიოდის პირველი გზანიშნული წარმოდგენილია უკანასკნელ გზანიშნულში, ხოლო შუა გზანიშნული იყო ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუცია, რომელიც ცამეტმა შტატმა მოახდინა რატიფიკაცია. ებრაული სიტყვა „ჭეშმარიტება“ შედგა პირველი ასოსაგან, შემდეგ მეცამეტე ასოსაგან, შემდეგ კი ებრაული ანბანის უკანასკნელი ასოსაგან.

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

პერიოდი, რომელსაც ახლა განვიხილავთ, ატარებს პირველისა და უკანასკნელის, რომელიც არის ჭეშმარიტება, ხელწერას. ეს პერიოდი წარმოადგენს პერიოდს, რომელსაც მივყავართ მიწის მხეცის მმართველობის დასაწყისამდე, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოსი, და ამიტომაც იგი წარმოადგენს პერიოდს, რომელსაც მივყავართ მიწის მხეცის მმართველობის დასასრულამდე, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოსი. ეს პერიოდი დაიწყო დასასრულის ჟამს, 1989 წელს. 1776-დან 1798 წლამდე პერიოდი უნდა დაედოს 1989 წლიდან მალე მოსასვლელ საკვირაო კანონის დრომდე, როდესაც მიწის მხეცი გველეშაპივით ილაპარაკებს, როგორც ეს წარმოდგენილია უცხოელთა და ამბოხების აქტებით.

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

ღირებულია, ჩვენს კვლევაში კიდევ ერთი წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტება შევიტანოთ. ეს ჭეშმარიტება „დასასრულის ჟამის“ ერთი ელემენტია, როგორც სიმბოლო, რომელსაც ხშირად უგულებელყოფენ. ლაოდიკეურ ადვენტიზმს შეიძლება მართლაც ესმოდეს, რომ 1798 წელი იყო „დასასრულის ჟამი“, მაგრამ მათი გაგება, როგორც წესი, ამითვე მთავრდება, რადგან მათ წარმოდგენაც არ აქვთ, რომ ყოველი რეფორმის ხაზი სხვა რეფორმის ხაზებს შეესაბამება. ყოველი რეფორმის ხაზი „დასასრულის ჟამით“ იწყება.

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

მოსე ქრისტეს განასახიერებდა, და მოსემ ეს ფაქტი პირდაპირ განაცხადა, ხოლო პეტრემ იგი დაადასტურა საქმეების წიგნში.

The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

უფალი, შენი ღმერთი, აღგიდგენს შენ წინასწარმეტყველს შენივე შუაგულიდან, შენს ძმათაგან, ჩემის მსგავსს; მას უსმინეთ. მეორე რჯული 18:15.

Jesus was to be “like unto” Moses.

იესო უნდა ყოფილიყო მოსეს „მსგავსი“.

And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

ახლა კი, ძმანო, ვიცი, რომ ეს უმეცრებით იქმენით, როგორც თქვენი მთავარნიც. მაგრამ ის, რაც ღმერთმა წინასწარ აუწყა ყველა თავისი წინასწარმეტყველის ბაგით, რომ ქრისტე დაიტანჯებოდა, ასე აღასრულა. მაშ, მოინანიეთ და მოიქეცით, რათა თქვენი ცოდვები აღიხოცოს, როდესაც უფლის თანდასწრებიდან მოვა განახლების ჟამნი; და მოავლენს იესო ქრისტეს, რომელიც წინასწარ გეხარათ თქვენ. მას ცამ უნდა მიიღოს ყოველთა აღდგენის ჟამამდე, რის შესახებაც ღმერთმა ილაპარაკა ყველა თავისი წმიდა წინასწარმეტყველის ბაგით დასაბამიდანვე. რადგან მოსემ მართლაც უთხრა მამებს: წინასწარმეტყველს აღგიდგენთ უფალი, თქვენი ღმერთი, თქვენი ძმებიდან, ჩემს მსგავსად; მას უსმინეთ ყველაფერში, რასაც ის გეტყვით. და იქნება ისე, რომ ყოველი სული, რომელიც არ მოუსმენს იმ წინასწარმეტყველს, მოისპობა ხალხიდან. ასევე, ყველა წინასწარმეტყველმაც, სამუელიდან დაწყებული და მის შემდგომ მოსულთაც, რამდენმაც ილაპარაკეს, ამ დღეებზე წინასწარ თქვეს. საქმეები 3:17–24.

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

მოსეს ისტორიაში აღსასრულის დრო მისი შობა იყო, და ეს ქრისტეს შობას წინასწარმეტყველურად განასახიერებდა. როგორც ქრისტეს, ისე მოსეს შობისას მოხდა ცოდნის გამრავლება, რომელსაც უნდა გამოეცადა ის თაობა. მათი შობის შესახებ ცოდნამ აღძრა როგორც ეგვიპტის, ისე რომის გველეშაპური ძალაუფლება, რათა ეცადათ წინასწარმეტყველებაში აღთქმულთა მოკვლა. მწყემსები ბორცვებზე და ბრძენნი აღმოსავლეთიდან წარმოადგენენ მათ, ვინც აღსასრულის დროს ცოდნის გამრავლება შეიცნო.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

ხშირად შეუმჩნეველი რჩება ის, რომ აღსასრულის ჟამს ორი სასაზღვრო ნიშანია. დაიბადა არა მხოლოდ მოსე, არამედ მის დაბადებამდე სამი წლით ადრე მისი ძმა აარონიც დაიბადა. ქრისტეს დაბადებამდე ექვსი თვით ადრე მისი ბიძაშვილი იოანე დაიბადა. 1798 წელი ყველაზე გავრცელებულად არის აღიარებული როგორც „აღსასრულის ჟამი“, და 1798 წელს მხეცი (პოლიტიკური აპარატი), რომელზედაც (მეძავი) ბნელი საუკუნეების განმავლობაში იჯდა, მოიკლა, ხოლო ერთი წლის შემდეგ „დედაკაციც“, რომელიც იმ მხეცზე იჯდა, მოკვდა.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

1989 წელს ორი პრეზიდენტი იყო. 1989 წელს ინაუგურაციამდე მართავდა რეიგანი, ხოლო შემდეგ თავისი მმართველობა დაიწყო პირველმა ბუშმა. ათას ორას სამოცი წლის დასასრული წინასწარ იყო ტიპოლოგიურად წარმოდგენილი ბაბილონის ტყვეობის სამოცდაათი წლით, და როცა გენერალმა კიროსმა, დარიოსის ძმისწულმა, ნადიმის ღამეს მოკლა ბელშაცარი, დარიოსი იყო ფაქტობრივი მეფე. დარიოსი და კიროსი წარმოადგენენ იმ უკანასკნელი დროის ორ ნიშნულს.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

წინასწარმეტყველური ურთიერთობა მოსესა და აარონს, იოანესა და იესოს, დარიოსსა და კიროსს, პაპობასა და პაპს, აგრეთვე რეიგანსა და ბუშს შორის, ყოველივე ეს წინასწარმეტყველური ნათლის წყაროა, როდესაც ისინი სწორი მეთოდოლოგიით შეისწავლება. ის, რაზედაც აქ გვინდა მივუთითოთ, არის ის, რომ იოანე, იესოს ბიძაშვილი, იყო ხმა უდაბნოში, რომელიც წინასწარ იყო სახით ნაჩვენები მოსეს ძმის, აარონის მიერ, რომელიც უდაბნოში გაემგზავრა მოსეს შესახვედრად, რათა მისი ხმა ყოფილიყო.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

ქრისტეს ცხებამდე არსებული ოცდაათწლიანი პერიოდის განმავლობაში და ანტიქრისტეს წინმსწრები ოცდაათი წლის განმავლობაშიც, არსებობს ერთი სასიგნალო ნიშანი, რომელიც განსაზღვრავს „ხმას“. ქრისტესთვის ეს იყო იოანეს ხმა, რომელიც უდაბნოში ღაღადებდა. 533 წელს იუსტინიანემ გამოსცა დადგენილება, რომელმაც ანტიქრისტე განსაზღვრა როგორც ერეტიკოსთა შემსწორებელი და ეკლესიის თავი. იუსტინიანეს დადგენილება იყო ის „ხმა“, რომელმაც მოამზადა გზა 538 წელს ორლეანის კრებაზე გამოცხადებული კვირადღის კანონის „დადგენილებისთვის“.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

გენერალ კიროსის ლაშქარი იყო ის ხმა, რომელიც მიანიშნებდა, რომ დარიოსის მიერ ბაბილონის დაპყრობა გარდაუვალი იყო.

“The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

„კიროსის ლაშქრის გამოჩენა ბაბილონის გალავნების წინაშე იუდეველთათვის ნიშანი იყო იმისა, რომ მათი ტყვეობიდან ხსნა მოახლოებული იყო. კიროსის დაბადებამდე ას წელზე მეტით ადრე შთაგონებამ იგი სახელით მოიხსენია და აღბეჭდა მისი მომავალი საქმის ჩანაწერი — თუ როგორ უნდა აეღო მან ბაბილონი მოულოდნელად და როგორ უნდა გაემზადებინა გზა ტყვეთა ძეთა გათავისუფლებისათვის. ესაიას მეშვეობით ნათქვამი იყო:“

“‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

„ასე ეუბნება უფალი თავის ცხებულს, კიროსს, რომლის მარჯვენაც მე მიჭირავს, რათა მის წინაშე დავიმორჩილო ხალხები; … რათა მის წინაშე ორფრთიანი კარიბჭენი გავაღო; და კარიბჭენი არ დაიკეტება; მე წაგიძღვები შენ წინ და მრუდე ადგილებს გავასწორებ; სპილენძის კარიბჭეებს დავლეწავ და რკინის ურდულებს გადავჭრი; და მოგცემ სიბნელის საგანძურებს და დაფარულ საუნჯეებს საიდუმლო ადგილებიდან, რათა იცოდე, რომ მე, უფალი, რომელიც სახელით გიხმობ, ვარ ისრაელის ღმერთი.“ ესაია 45:1–3. წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 551.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

როდესაც აღიარებულია, რომ ორი მოწმისა თუ ორი სასიგნალო ნიშნის მეშვეობით მყარდება წინასწარმეტყველური „აღსასრულის ჟამი“, ასევე შესაძლებელია აღიარებულ იქნეს, რომ ამ ორ სასიგნალო ნიშანს შორის ერთი წარმოადგენს მოახლოებული ისტორიის იდენტიფიკაციას, გამოცხადებას ან გაფრთხილებას. აარონი, იოანე, კიროსი და იუსტინიანე წარმოადგენენ იმ სასიგნალო ნიშანს, რომელიც აღსასრულის ჟამს წინ უსწრებს. 1798 წლის აღსასრულის ჟამი არის იმ პერიოდის დასასრული, რომელიც 1776 წლიდან 1798 წლამდეა წარმოდგენილი. ამ ისტორიის შუაგულში მდგომი სასიგნალო ნიშანი არის ხმა, რომელიც უდაბნოში ღაღადებს მოახლოებული ისტორიის შესახებ. ეს ისტორია დაიწყო გამოცემით, რომელიც უარყოფდა მეფისაც და პაპისაც დიქტატორულ მმართველობას, და დასრულდა გამოცემით, რომელიც დიქტატორის ხასიათს წარმოადგენდა. შუაში არსებული გამოცემა წარმოადგენდა მომავალი ისტორიის „გაფრთხილებას“, და გაფრთხილება ის იყო, რომ შეერთებული შტატების კონსტიტუცია ისტორიის დასასრულს გაუქმდებოდა.

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

ისტორიის ეს ხაზი 1989 წელს დაიწყო განმეორება და იგი კვირის კანონის დროს სრულდება, როდესაც უდაბნოდან ორასი წლით ადრე, 1789 წელს, მოცემული გაფრთხილება უარყოფილია. 1989 იყო დასასრულის დრო, ორმოცე მუხლის ბოლოს, და იგი შეესაბამება 1798 წლის დასასრულის დროს. 1989 შეესაბამება 1776 წელს, ხოლო კვირის კანონი წარმოადგენს 1798 წელს. ისტორიის შუაგულში, სადაც ყოველი ხილვის შედეგი სრულდება, სრულდება ის ისტორია, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო და 1789 წლის გაფრთხილებამდე გრძელდება, და კონსტიტუცია უქმდება. შუაში აუცილებლად უნდა იყოს სასაზღვრო ნიშანი, რადგან ღმერთი არასოდეს იცვლება. ეს სასაზღვრო ნიშანი წარმოადგენდა გაფრთხილებას იმ წინასწარმეტყველური ისტორიისათვის, რომელიც მალე მოსალოდნელი კვირის კანონით იწყება.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

1989 აღნიშნავს დასასრულის ჟამს ორმოცე მუხლში, რომელსაც ორმოცდამეერთე მუხლში კვირა დღის კანონი მოჰყვება. გამაფრთხილებელი უწყება, რომელიც მოვიდა დასასრულის ჟამის შემდეგ, მაგრამ კვირა დღის კანონამდე, იყო 2001 წლის 11 სექტემბერი. იგი აფრთხილებს, რომ ისტორიის იმ პერიოდის დასასრულს მესამე ვაი, რომელიც მოვიდა 2001 წლის 11 სექტემბერს და მაშინვე შეიზღუდა, კვლავ დაატყდებოდა თავს როგორც მოულოდნელი სიურპრიზი, და ათასობით ქალაქი განადგურდებოდა. როდესაც ის განადგურება მოაწევს, სატანა დაიწყებს თავის საოცარ საქმეს, და ეს საქმე იწყება მალე მოსალოდნელ კვირა დღის კანონთან ერთად.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

„ო, ნეტავ ღვთის ხალხს ჰქონდეს გრძნობა იმ გარდაუვალი განადგურებისა, რომელიც ათასობით ქალაქს ემუქრება, ქალაქებს, რომლებიც ახლა თითქმის კერპთაყვანისმცემლობასაა მიცემული! მაგრამ მრავალნი მათგან, რომელთაც ჭეშმარიტება უნდა აუწყონ, თავიანთ ძმებს ადანაშაულებენ და განიკითხავენ. როდესაც ღვთის მომაქცეველი ძალა გონებებზე იმოქმედებს, აშკარა ცვლილება მოხდება. ადამიანებს აღარ ექნებათ მიდრეკილება კრიტიკისა და სხვათა დამხობისაკენ. ისინი აღარ დაიკავებენ ისეთ მდგომარეობას, რომელიც ხელს უშლის ნათლის გაბრწყინებას ქვეყნიერებისათვის. მათი კრიტიკა, მათი ბრალდებანი, შეწყდება. მტრის ძალები საბრძოლველად იკრიბებიან. სასტიკი ბრძოლები წინ გველის. შეიკარით, ჩემო ძმანო და დანო, შეიკარით. შეერთდით ქრისტესთან. „ნუ იტყვით: კავშირიაო,... და ნუ შეგაშინებთ ის, რისიც მათ ეშინიათ, და ნუ შეძრწუნდებით. თავად ლაშქართა უფალი წმიდაჰყავით; და ის იყოს თქვენი შიში და ის იყოს თქვენი ძრწოლა. და ის იქნება საწმიდარი; მაგრამ დაბრკოლების ქვად და საცთურის კლდედ ისრაელის ორივე სახლისათვის, მახედ და მახედ იერუსალიმის მცხოვრებთათვის. და მრავალნი მათ შორის წაბორძიკდებიან, დაეცემიან და დაიმტვრევიან, გაებმებიან და შეპყრობილ იქნებიან.“

“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

„სამყარო თეატრია. მსახიობები, მისი მკვიდრნი, ემზადებიან, რათა თავიანთი წილი შეასრულონ უკანასკნელ დიდ დრამაში. ღმერთი დავიწყებას არის მიცემული. ადამიანთა დიდ მასებში არ არსებობს ერთობა, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ადამიანები თავიანთი ეგოისტური მიზნების მისაღწევად ერთიანდებიან. ღმერთი დაჰყურებს. მისი განზრახვები მისი ურჩი ქვეშევრდომების მიმართ აღსრულდება. ქვეყნიერება ადამიანთა ხელში არ არის გადაცემული, თუმცა ღმერთი ერთ ხანად უშვებს, რომ არეულობისა და უწესრიგობის ძალებმა იბატონონ. ქვემოდან მომდინარე ძალა მოქმედებს, რათა დრამის უკანასკნელი დიდი სცენები მოამზადოს, — სატანა, რომელიც ქრისტედ მოვა და უსამართლობის მთელი მაცდუნებლობით იმოქმედებს მათში, ვინც ფარულ საზოგადოებებში იკრიბება და ერთმანეთთან იკავშირებს თავს. ისინი, ვინც კავშირგაბმის ვნებას ემორჩილებიან, მტრის გეგმებს ახორციელებენ. მიზეზს შედეგი მოჰყვება.“

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

„დანაშაული თითქმის მიაღწია თავის ზღვარს. დაბნეულობა ავსებს მსოფლიოს და დიდი შიში მალე მოევლინება ადამიანებს. დასასრული მეტად ახლოა. ჩვენ, ვინც ჭეშმარიტება ვიცით, უნდა ვემზადებოდეთ იმისთვის, რაც მალე თავს დაატყდება მსოფლიოს როგორც ყოვლისმომცველი მოულოდნელობა.“ Review and Herald, September 10, 1903.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

გაფრთხილება, რომელიც 1789 წელს კონსტიტუციის შემოღებით იყო წინასწარმოსახული, არის მესამე ანგელოზის გაფრთხილება, რომელიც ბრუნდება მეორე კადეშთან, როდესაც იწყება ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა. ეს გაფრთხილება არის გამოცხადების მეთვრამეტე თავის პირველი ხმის გაფრთხილება, და იმ დროს არა მხოლოდ ნიუ-იორკის დიდი შენობები დაეცა, არამედ თვით კონსტიტუციის არსიც შეიცვალა. კონსტიტუცია დაიწერა და დაფუძნდა ინგლისურ სამართალზე, რომლის ძირითადი ფილოსოფია მარტივად შეიძლება ასე განისაზღვროს: „ადამიანი უდანაშაულოა, ვიდრე მისი დანაშაული დამტკიცდება.“ კონსტიტუცია დაიწერა იმ მიზნით, რომ უარყოფილიყო ის, რაც რომაულ სამართალად არის ცნობილი, რომლის ძირითადი ფილოსოფია მარტივად შეიძლება ასე განისაზღვროს: „ადამიანი დამნაშავეა, ვიდრე მისი უდანაშაულობა დამტკიცდება.“

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

უდაბნოდან მომდინარე გაფრთხილება 1789 წელს, რომელიც კონსტიტუციით იყო წარმოდგენილი, წარმოადგენს 2001 წლის 11 სექტემბრის გაფრთხილებას; და არა მხოლოდ ალიაკიდებულმა შენობებმა აღბეჭდა ეს ისტორია პირდაპირი აღსრულებით, არამედ Patriot Act-ის მიღებამაც (მეტყველებად) ასევე წარმოადგინა ეს გაფრთხილება.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

პატრიოტთა აქტი (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) შეერთებული შტატების კონგრესში წარმოდგენილ იქნა 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული თავდასხმებიდან მალევე. კანონპროექტი წარმომადგენელთა პალატაში წარდგენილ იქნა 2001 წლის 23 ოქტომბერს, ხოლო სენატში — 2001 წლის 24 ოქტომბერს. მას ხელი მოაწერა და კანონად აქცია პრეზიდენტმა ჯორჯ უ. ბუშმა 2001 წლის 26 ოქტომბერს. პატრიოტთა აქტის მიზანი იყო მთავრობის შესაძლებლობების გაძლიერება ტერორიზმის აქტების გამოძიებისა და აღკვეთისათვის, აგრეთვე მეთვალყურეობისა და სამართალდამცავი ორგანოების უფლებამოსილებათა გაფართოება, და მან უარყო ინგლისური სამართლის ის ძირითადი და ფუნდამენტური პრინციპი, რომლის თანახმადაც ადამიანი უდანაშაულოდ მიიჩნევა, ვიდრე მისი დანაშაული არ დამტკიცდება. იგი დღესაც გამოიყენება ხელისუფლების შიგნით არსებული ელიტის მიერ, რათა გვერდი აუარონ სამართლებრივი პროცესის სათანადო წესს, პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობასა და სამართლიან სასამართლო განხილვას.

We will continue this study in our next article.

ჩვენ ამ კვლევას ჩვენს მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.

“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

„რა მდგომარეობაში ვიმყოფებით ამ საშინელ და საზეიმო ჟამს? ვაჰ, რა ამპარტავნება სუფევს ეკლესიაში, რა თვალთმაქცობა, რა ცდუნება, რა სიყვარული ჩაცმულობისა, ქარაფშუტობისა და გართობისა, რა სურვილი უზენაესობისა! ყოველმა ამ ცოდვამ დააბნელა გონება, ისე რომ მარადიული საგნები ვერ იქნა გარჩეული. განა არ უნდა გამოვიკვლიოთ წმინდა წერილი, რათა ვიცოდეთ, სად ვდგავართ ამ ქვეყნის ისტორიის მიმდინარეობაში? განა არ უნდა გავხდეთ შეგნებულნი იმ საქმის შესახებ, რომელიც ამ დროს ჩვენთვის სრულდება, და იმ მდგომარეობის შესახებ, რომელიც ჩვენ, როგორც ცოდვილებს, უნდა გვეკავოს, ვიდრე ეს გამოსყიდვის საქმე მიმდინარეობს? თუ ოდნავი ზრუნვაც კი გვაქვს ჩვენი სულების ხსნისათვის, უნდა მოვახდინოთ გადამწყვეტი ცვლილება. უნდა ვეძებდეთ უფალს ჭეშმარიტი მონანიებით; სულის ღრმა შემუსვრილობით უნდა ვაღიაროთ ჩვენი ცოდვები, რათა ისინი აღიხოცოს.

“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

„აღარ უნდა დავრჩეთ მოჯადოებულ მიწაზე. ჩვენ სწრაფად ვუახლოვდებით ჩვენი გამოსაცდელი ვადის დასასრულს. დაე, ყოველი სული იკითხავდეს: როგორი ვდგავარ მე ღვთის წინაშე? არ ვიცით, რამდენად მალე წარმოთქმულ იქნება ჩვენი სახელები ქრისტეს ბაგეთაგან და საბოლოოდ გადაწყდება ჩვენი საქმეები. ოჰ, რა, რა იქნება ეს გადაწყვეტილებანი! ნუთუ მართალთა შორის ვიქნებით შერაცხილნი, თუ უკეთურთა შორის ვიქნებით ჩარიცხულნი?“

“Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

„დაე, ეკლესიამ აღდგეს და ღმერთის წინაშე მოინანიოს თავისი განდგომილებანი. დაე, გუშაგებმა გაიღვიძონ და საყვირს გარკვეული ხმა გამოსცენ. ეს არის განსაზღვრული გაფრთხილება, რომლის ქადაგებაც გვევალება. ღმერთი უბრძანებს თავის მსახურებს: „იღაღადე მთელი ხმით, ნუ დაინდობ, საყვირივით აღამაღლე შენი ხმა და უჩვენე ჩემს ერს მისი დანაშაული და იაკობის სახლს — მისი ცოდვები.“ ხალხის ყურადღება უნდა იქნეს მოპოვებული; თუ ეს ვერ მოხდება, ყოველი ძალისხმევა ფუჭია; თუნდაც ზეციდან ანგელოზი ჩამოვიდეს და ელაპარაკოს მათ, მისი სიტყვები იმაზე მეტ სიკეთეს ვერ მოიტანს, ვიდრე მოიტანდა, მკვდრის ცივ ყურში რომ ელაპარაკებოდეს. ეკლესიამ ქმედებისათვის უნდა გამოიღვიძოს. ღვთის სული ვერასოდეს მოვა იქამდე, ვიდრე იგი გზას არ მოუმზადებს. უნდა იყოს გულწრფელი გულის გამოკვლევა. უნდა იყოს ერთსულოვანი, შეუპოვარი ლოცვა და რწმენით — ღვთის აღთქმათა მოჭიდება. უნდა იყოს არა, როგორც ძველად, სხეულის ჯვალოთი შემოსვა, არამედ სულის ღრმა დამდაბლება. ჩვენ თვითკმაყოფილების და საკუთარი თავის ამაღლებისათვის უმცირესი საფუძველიც კი არა გვაქვს. უნდა დამდაბლდეთ ღვთის ძლიერი ხელის ქვეშ. ის გამოჩნდება, რათა ანუგეშოს და აკურთხოს ჭეშმარიტი მაძიებელნი.“

“The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

საქმე ჩვენს წინაშეა; ჩავერთვებით კი მასში? სწრაფად უნდა ვიმოქმედოთ, მტკიცედ და შეუჩერებლად უნდა მივიწევდეთ წინ. უნდა ვემზადებოდეთ უფლის დიდი დღისათვის. დასაკარგი დრო არ გვაქვს, არც დრო გვაქვს, რომ ეგოისტურ მიზნებს მივცეთ თავი. ქვეყნიერება გაფრთხილებულ უნდა იქნეს. რას ვაკეთებთ ჩვენ, როგორც ცალკეული პირები, რათა ნათელი სხვათა წინაშე წარვადგინოთ? ღმერთმა ყოველ ადამიანს თავისი საქმე დაუტოვა; თითოეულს თავისი როლი აქვს შესასრულებელი, და ამ საქმის უგულებელყოფა არ შეგვიძლია, თუ არ გვინდა ჩვენი სულების დაღუპვის საფრთხეში ჩავაყენოთ.

“O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

„ო, ჩემო ძმებო, განა შეაწუხებთ სულიწმიდას და აიძულებთ მას განშორდეს? განა განდევნით კურთხეულ მხსნელს, რადგან მოუმზადებელნი ხართ მისი თანდასწრებისათვის? განა დაუშვებთ, რომ სულები დაიღუპონ ჭეშმარიტების ცოდნის გარეშე, რადგან მეტისმეტად გიყვართ თქვენი სიმშვიდე, რათა იტვირთოთ ის ტვირთი, რომელიც იესომ თქვენთვის იტვირთა? გამოვიღვიძოთ ძილისაგან. ‘იფხიზლეთ, მღვიძარენი იყავით, რადგან თქვენი მოწინააღმდეგე ეშმაკი, როგორც მბრდღვინავი ლომი, დაიარება და ეძებს, ვინ შთანთქას.’“ Review and Herald, March 22, 1887.