Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.
პავლეს მიერ წარმართული რომის იმ ძალად იდენტიფიცირება, რომელმაც 538 წელს პაპობას ძალაუფლებაში აღზევება შეუკავა, იქცა იმ მოწმობად, რომლის საფუძველზეც უილიამ მილერმა შეიცნო, რომ დანიელის წიგნში „მუდმივი“ წარმართობას აღნიშნავს. უილიამ მილერის სქემა ემყარებოდა გამაპარტახებელი ორი ძალის — წარმართობისა და მის შემდგომ პაპიზმის — თანამიმდევრობას. ამ სქემის დასადასტურებლად მილერის უმნიშვნელოვანესი აღმოჩენა იყო პავლეს მოწმობა 2 თესალონიკელთა, მეორე თავში, სადაც პავლე ასახავს, რომ პაპობაზე არსებული შემაკავებელი ძალა, რომელსაც წარმართული რომი ქმნიდა, უნდა ჩამოშორებულიყო, რათა „ცოდვის კაცი“ ღმერთის ტაძარში დამკვიდრებულიყო და ეჩვენებინა თავი, ვითარცა ღმერთი.
In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?
დანიელის წიგნში „ყოველდღიურის“ სიმბოლოს, რომელიც წარმართობას წარმოადგენს, მუდამ მოსდევს პაპობის სიმბოლო, იქნება იგი წარმოდგენილი როგორც გაპარტახების ცოდვა თუ როგორც გაპარტახების სიბილწე. მაგრამ ქრისტეს გაფრთხილებაში ქრისტიანთა მიმართ იერუსალიმის ალყისა და განადგურების შესახებ, რაც ახ. წ. 66-დან 70 წლამდე სამწელიწად-ნახევრის განმავლობაში მოხდა, ქრისტემ „გაპარტახების სიბილწე, რომელზედაც დანიელ წინასწარმეტყველმა თქვა“ მოიხსენია იმ ნიშნად იერუსალიმში მყოფი ქრისტიანებისთვის, რათა მათ დაუყოვნებლივ გაქცეულიყვნენ. ისტორია ადასტურებს, რომ ეს ნიშანი იყო არა პაპური რომის, არამედ წარმართული რომის სიმბოლო. ნიშანი ერთგულთ უნდა ეცნოთ, თუ ალყისა და განადგურების თავიდან აცილება სურდათ. არის თუ არა „გაპარტახების სიბილწე, რომელზედაც დანიელ წინასწარმეტყველმა თქვა,“ წარმართული რომის სიმბოლო, თუ პაპური რომისა?
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.
ამიტომ, როცა იხილავთ გაპარტახების სისაძაგლეს, რომლის შესახებაც იწინასწარმეტყველა დანიელ წინასწარმეტყველმა, რომ დგას წმინდა ადგილას, (ვინც კითხულობს, გაიგოს:) მაშინ იუდეაში მყოფნი მთებს შეეფარონ; და ვინც ერდოზეა, ნუ ჩამოვა თავისი სახლიდან რაიმეს გამოსატანად; და ვინც მინდორშია, ნუ დაბრუნდება უკან თავისი სამოსის ასაღებად. ვაი ორსულთ და მეძუძურთ იმ დღეებში! ილოცეთ კი, რომ თქვენი გაქცევა არ მოხდეს ზამთარში და არც შაბათ დღეს; რადგან მაშინ იქნება დიდი გასაჭირი, რომლის მსგავსი არ ყოფილა წუთისოფლის დასაბამიდან აქამდე და არც არასოდეს იქნება. და ის დღეები რომ არ შემცირებულიყო, ვერავითარი ხორციელი ვერ გადარჩებოდა; მაგრამ რჩეულთა გულისთვის შემცირდება ის დღეები. მათე 24:15–22.
Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?
და უაიტი განმარტავს, თუ როგორ შესრულდა ეს გაფრთხილება იერუსალიმის განადგურების ისტორიაში ჩვ. წ. 66-დან 70 წლამდე, და იგი მიუთითებს, რომ დროშა, ანუ რომაული ლაშქრის შტანდარტი, იყო ნიშანი იერუსალიმში ჯერ კიდევ მყოფი ქრისტიანებისთვის, რომ გაქცეულიყვნენ. მაშ, იყო თუ არა „გატიალების სიბილწე, რომლის შესახებაც დანიელ წინასწარმეტყველმა თქვა“, წარმართული რომი, თუ იყო იგი საპაპო რომი, როგორც მილერმა თავის სქემას საფუძვლად დაუდო?
William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.
უილიამ მილერს მიეცა გაგება რომის ორივე გამოვლინების შესახებ (წარმართული, შემდეგ კი პაპური), მაგრამ იმ ისტორიის გამო, რომელშიც იგი ცხოვრობდა, იგი იძულებული იყო ორივე სამეფო ერთ სამეფოდ განეხილა. და, რა თქმა უნდა, ისინი ერთი სამეფოა, მაგრამ ამავე დროს ისინი წარმოადგენენ ორ თანმიმდევრულ სამეფოს. 1798 წლის წინასწარმეტყველური ისტორიის ძალით შეზღუდულ მილერს რომი, უპირველეს ყოვლისა, ერთ სამეფოდ უნდა განეხილა. 1798 წელს მილერს სწამდა, რომ ქრისტეს მეორე მოსვლა დაახლოებით ოცდახუთი წლის შემდეგ უნდა მომხდარიყო. მან ზედმიწევნით იცოდა, რომ პაპურმა რომმა 1798 წელს სასიკვდილო ჭრილობა მიიღო. მილერისთვის პაპური რომის შემდეგ სხვა მიწიერი სამეფოები აღარ არსებობდა, რადგან ქრისტე მალე უნდა დაბრუნებულიყო.
In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.
იმ ისტორიულ მონაკვეთში, რომელშიც მილერი იმყოფებოდა, მას ესმოდა, რომ დანიელის მეორე თავის ქანდაკება ოთხ მიწიერ სამეფოს წარმოადგენდა, რადგან სწორედ ამას მოწმობდა დანიელი.
And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.
და მეოთხე სამეფო იქნება რკინასავით ძლიერი; რადგან, როგორც რკინა აქუცმაცებს და იმორჩილებს ყველაფერს, და როგორც რკინა, რომელიც ყოველივეს ამსხვრევს, ასე დაამსხვრევს იგი და გაანადგურებს. და რადგან იხილე ფეხები და თითები — ნაწილად მეთუნის თიხისა და ნაწილად რკინისა — სამეფო გაყოფილი იქნება; მაგრამ მასში იქნება რკინის სიმტკიცის ნაწილი, რადგან იხილე რკინა შერეული თიხნარ თიხასთან. დანიელი 2:40, 41.
Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.
მილერი ესმოდა, რომ მხოლოდ ოთხი სამეფო არსებობდა, და მეოთხე და საბოლოო სამეფო იყო რომი, რომლის შესახებაც მან ისტორიიდან იცოდა, რომ იგი იყო წარმართული რომი, რომელსაც მოჰყვა პაპური რომი. მეოთხე სამეფო მილერისთვის, დანიელის სიტყვის თანახმად, იყო „გაყოფილი“, მაგრამ მილერისთვის ეს გაყოფა მხოლოდ რომის სამეფოს პირდაპირი და სულიერი მხარეების გარჩევას აღნიშნავდა. იგი მართალი იყო, მაგრამ მისი გაგება შეზღუდული იყო.
Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.
მილერმა ვერ დაინახა, რომ წარმართული და პაპობრივი რომის დაყოფა ეფუძნებოდა იმ დაყოფას, რომლის გამოსავლენადაც პავლე აღდგა. პავლემ (და იოანე ნათლისმცემელმა) დაადგინა, რომ ჯვრის დროის პერიოდში სიტყვიერი უნდა გადასულიყო სულიერში. ამ გაგების გარეშე მილერი იძულებული იყო მიეღო, რომ რომი არსებითად ერთი სამეფო იყო, რომელსაც ორი ფაზა ჰქონდა. და, რასაკვირველია, იგი მართალი იყო (მაგრამ შეზღუდულად). მას არ შეეძლო დაენახა, რომ სულიერი რომი წარმოდგენილი იყო სიტყვიერი ბაბილონით, რადგან სულიერი რომი (პაპობა) აგრეთვე სულიერი ბაბილონია.
Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.
პირდაპირი ბაბილონი, როგორც დანიელის მეორე თავში მოცემული ოთხი სამეფოდან პირველი, წინასახავდა მეოთხე სამეფოს, რადგან პირველი მუდამ უკანასკნელს წინასახავს. წარმართული რომი წინასწარ იყო გამოსახული ბაბილონით, მაგრამ როგორც წარმართული რომი, ისე ბაბილონიც წინასახავდნენ სულიერ რომს (პაპობას). ამიტომ პაპობა იყო მეხუთე სამეფო და იგი ბაბილონით იყო წარმოდგენილი. ეს არის ერთ-ერთი ძირითადი მიზეზი, რის გამოც და უაიტი პირდაპირი ისრაელის ბაბილონში სამოცდაათწლიან ტყვეობას ადარებს სულიერი ისრაელის სულიერ ბაბილონში ათას ორას სამოცწლიან ტყვეობას.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
„ღვთის ეკლესია დედამიწაზე ამ ხანგრძლივი და შეუბრალებელი დევნის პერიოდში ისევე ნამდვილად იყო ტყვეობაში, როგორც ისრაელის ძენი იყვნენ ბაბილონში ტყვედ აყვანილნი გადასახლების ხანაში.“ Prophets and Kings, 714.
Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.
ამიტომ მილერს არავითარი სიძნელე არ ჰქონია იმ წინასწარმეტყველური აღსრულებების ურთიერთჩანაცვლებაში, რომლებიც უფრო კონკრეტულად წარმართულ რომს მიუთითებდა, პაპურ რომთან. ამის მაგალითებს შემდგომში მოვიყვანთ, მაგრამ თუ გვესმის, რომ მილერი წარმართულსა და პაპურ რომს ერთ სამეფოდ მიიჩნევდა, შეგვიძლია გავიგოთ, რატომ არ ექნებოდა მილერს არავითარი სიძნელე იმაში, რომ იესოს მიერ გაკეთებული მითითება „გატიალების სისაძაგლეზე, რომელზედაც დანიელ წინასწარმეტყველი ლაპარაკობდა“, წარმართული რომის აღსრულებად მიეღო, და ამავდროულად დანიელის წიგნში გამოთქმა „გატიალების სისაძაგლე“ პაპური რომის სიმბოლოდ გაეგო. მილერს არ შეეძლო დაენახა სამი გამატიალებელი ძალა, და ამ მიზეზით მისი წინასწარმეტყველური ჩარჩო შეზღუდული იყო, თუმცა ზუსტი.
But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.
მაგრამ როგორ უნდა გავიგოთ ძვ. წ. 66 წლის ისტორიული აღსრულების ეს შეუსაბამობა, როდესაც წარმართულმა რომმა ქრისტეს წინასწარმეტყველების აღსრულებად თავისი ნიშნები ტაძრის წმინდა უბნებში დააყენა? არის თუ არა „გაპარტახების სიბილწე, რომელზედაც წინასწარმეტყველმა დანიელმა ილაპარაკა,“ წარმართული რომის თუ პაპობრივი რომის სიმბოლო? ამ სირთულის პასუხი საკმაოდ მარტივია, როდესაც ორის ნაცვლად სამ გამაპარტახებელ ძალას ცნობ. უნდა დავიწყოთ დის უაიტის კომენტარით ქრისტეს წინასწარმეტყველების აღსრულებაზე იერუსალიმის განადგურების შესახებ.
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
იუდეველთა მიერ ქრისტეს ჯვარცმაში იერუსალიმის დაღუპვაც იყო ჩართული. კალვარიაზე დაღვრილი სისხლი იქცა იმ სიმძიმედ, რომელმაც ისინი დაღუპვისკენ დაძირა როგორც ამ ქვეყნისათვის, ისე მომავალი ქვეყნისათვის. ასე იქნება იმ დიდ უკანასკნელ დღესაც, როცა განკითხვა დაეცემა ღვთის მადლის უარმყოფელთ. ქრისტე, მათი საცდურობის კლდე, მაშინ მათ წინაშე შურისმგებელ მთად გამოცხადდება. მისი სახის დიდება, რომელიც მართალთათვის სიცოცხლეა, ბოროტთათვის შემმუსვრელი ცეცხლი იქნება. უარყოფილი სიყვარულისა და შეურაცხყოფილი მადლის გამო ცოდვილი დაიღუპება.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
„მრავალი მაგალითითა და განმეორებული გაფრთხილებებით იესომ აჩვენა, რა შედეგი მოჰყვებოდა იუდეველთათვის ღვთის ძის უარყოფას. ამ სიტყვებით იგი მიმართავდა ყველა დროის ყველა იმ ადამიანს, ვინც უარს ამბობს, მიიღოს იგი თავის მხსნელად. ყოველი გაფრთხილება მათთვის არის. შებილწული ტაძარი, ურჩი ძე, ცრუ მევენახენი, შეურაცხმყოფელი მშენებლები — ყოველივე ამას თავისი შესატყვისი აქვს ყოველი ცოდვილის გამოცდილებაში. თუ იგი არ მოინანიებს, ის განაჩენი, რომელსაც ისინი წინასწარ მოასწავებდნენ, მისი იქნება.“ The Desire of Ages, 600.
When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.
როცა პავლე სიტყვასიტყვითისაგან სულიერზე გადასვლას მიუთითებს, იგი აღნიშნავს, რომ ეს ჯვრის პერიოდის განმავლობაში მოხდა; და უნდა აღინიშნოს, რომ იერუსალიმის განადგურება უშუალოდ უკავშირდება ჯვარს. სიტყვასიტყვითი იერუსალიმის განადგურება, რომელიც პირველად სიტყვასიტყვითმა ბაბილონმა აღასრულა, უკანასკნელად სიტყვასიტყვითმა რომმა აღასრულა, რადგან იესო ყოველთვის დასასრულს დასაბამთან წარმოაჩენს. საწმიდარისა და მხედრობის თელვა, რომელიც ბაბილონის წარმართული ძალით დაიწყო, რომის წარმართული ძალით დასრულდა.
The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.
სულიერი იერუსალიმის სულიერი გათელვა პაპურმა რომმა აღასრულა, და გათელვის ორივე ეს პერიოდი (პირდაპირი და სულიერი) წინასწარმეტყველურად განასახიერებს ღვთის ხალხის გათელვას მესამე გამაპარტახებელი ძალის მიერ, რომელსაც რომის თვალსაზრისით თანამედროვე რომი ეწოდება.
There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.
არსებობს სამი გამაპარტახებელი ძალა, რომელთაგან თითოეული დევნის ღვთის ხალხს. წარმართობის გველეშაპი, რომელსაც მოსდევს კათოლიციზმის ზღვის მხეცი, და მას მოსდევს შეერთებული შტატების მიწის მხეცი (ცრუ წინასწარმეტყველი). წარმართობა წარმოდგენილი იყო სხვადასხვა წარმართული ძალით, რომლებმაც გათელეს პირდაპირი ისრაელი. შემდეგ პაპიზმმა სულიერი ისრაელი გათელა ათას ორას სამოცი წლის განმავლობაში, 538-დან 1798 წლამდე. გველეშაპის, მხეცისა და ცრუ წინასწარმეტყველის სამგვარი კავშირი არის თანამედროვე რომი და ისიც თელავს ღვთის ხალხს კვირა დღის კანონის კრიზისის „საათის“ განმავლობაში. გველეშაპის, მხეცისა და ცრუ წინასწარმეტყველის სამი გამაპარტახებელი ძალა ასევე წარმოდგენილია, როგორც წარმართული რომი, პაპის რომი და თანამედროვე რომი.
In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.
გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის მიხედვით, წარმართობა წარმოადგენს პირველ ოთხ მეფეს; მეხუთე მეფე არის პაპობა, ხოლო მეექვსე, მეშვიდე და მერვე მეფენი — თანამედროვე რომის სამმაგი კავშირი.
And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.
და არიან შვიდი მეფენი: ხუთი დაეცა, ერთი არის, და მეორე ჯერ არ მოსულა; და როდესაც მოვა, მცირე ხანს უნდა დარჩეს. და მხეცი, რომელიც იყო და აღარ არის, თვითონვე არის მერვე და შვიდთაგანია, და მიდის წარსაწყმედლად. გამოცხადება 17:10, 11.
In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).
დანიელის მეორე თავის მიხედვით, წარმართობა მოიცავს ოთხივე სამეფოს — სიტყვასიტყვით ბაბილონიდან სიტყვასიტყვით რომამდე. სულიერი ბაბილონი არის პაპობა (ოქროს თავი), ხოლო გველეშაპის, მხეცისა და ცრუწინასწარმეტყველის სამმაგი კავშირი (თანამედროვე რომი) წარმოდგენილია სულიერი მიდია-სპარსეთის, სულიერი საბერძნეთისა და სულიერი რომის სამმაგი კავშირით (რომლის სასიკვდილო ჭრილობაც განიკურნა).
When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.
როდესაც იესომ მოიხსენია „გაპარტახების სისაძაგლე, რომლის შესახებაც ითქვა დანიელ წინასწარმეტყველის მიერ“, იგი მიუთითებდა განსაზღვრულ „ნიშანზე“, რომელიც ქრისტიანებმა უნდა ამოიცნონ რომის ყოველი სამი სახის არსებობაში. წარმართული რომი, პაპური რომი და თანამედროვე რომი — ყველა დევნის ღვთის ხალხს. ეს დევნა წინასწარმეტყველურად არის წარმოდგენილი, როგორც საწმიდრისა და ლაშქრის დათრგუნვა. იესომ გააფრთხილა ამ დევნის მოახლოების შესახებ ამ დევნათა სამი პერიოდის ყოველი შემთხვევისთვის. როდესაც რომის ხელისუფლების „ნიშანი“ საწმიდარში იქნა დადგმული, იერუსალიმიდან გაქცევის დრო დამდგარი იყო. იესო არ იყენებდა დანიელის გამოთქმას „გაპარტახების სისაძაგლე“ მიწიერი ძალაუფლების სიმბოლოდ, არამედ იმ ნიშნის სიმბოლოდ, რომლის ამოცნობაც ქრისტიანებს სჭირდებოდათ.
“Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.
„იესომ მსმენელ მოწაფეებს გამოუცხადა ის მსჯავრები, რომლებიც უნდა დასცემოდა განდგომილ ისრაელს, და განსაკუთრებით ის სამაგიეროსმგებელი შურისგება, რომელიც მათზე უნდა მოსულიყო მესიის უარყოფისა და ჯვარცმის გამო. უტყუარი ნიშნები წინ უნდა წასძღოლოდნენ იმ საშინელ დასასრულს. ნანატრი კი არა, არამედ შესაზარი ჟამი უცებ და სწრაფად მოვიდოდა. და მაცხოვარმა გააფრთხილა თავისი მიმდევრები: „როცა იხილავთ გაპარტახების სისაძაგლეს, რომლის შესახებაც დანიელ წინასწარმეტყველმა თქვა, რომ დგას წმიდა ადგილას, — ვინც კითხულობს, გაიგოს, — მაშინ იუდეაში მყოფნი მთებს შეეფარონ.“ მათე 24:15, 16; ლუკა 21:20, 21. როდესაც რომაელთა კერპთაყვანისმცემლური დროშები აღმართულ იქნებოდა წმიდა მიწაზე, რომელიც ქალაქის კედლებს გარეთ რამდენიმე სტადიონზე ვრცელდებოდა, მაშინ ქრისტეს მიმდევრებს ხსნის პოვნა გაქცევაში უნდა ეძებნათ. როცა გამაფრთხილებელი ნიშანი გამოჩნდებოდა, მათ, ვისაც გადარჩენა სურდა, არავითარი დაყოვნება არ უნდა დაეშვათ. მთელ იუდეის ქვეყანაში, ისევე როგორც თვით იერუსალიმში, გაქცევის ნიშანს დაუყოვნებლივ უნდა დამორჩილებოდნენ. ვისაც შემთხვევით ბანზე მოუხდებოდა ყოფნა, არ უნდა ჩამოსულიყო თავის სახლში, თუნდაც თავისი უძვირფასესი საგანძურის გადასარჩენად. ხოლო ისინი, ვინც მინდვრებში ან ვენახებში შრომობდნენ, დროს არ უნდა დაეკარგათ იმისათვის, რომ დაბრუნებულიყვნენ ზედა სამოსის წასაღებად, რომელიც დღის ხვატში შრომისას გვერდზე ჰქონდათ გადადებული. მათ ერთი წამითაც არ უნდა დაეყოვნათ, რათა საერთო დაღუპვაში არ მოქცეულიყვნენ.“ The Great Controversy, 25.
In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.
ამ მონაკვეთში და უაიტი „გაპარტახების სისაძაგლეს“ განსაზღვრავს როგორც „უტყუარ ნიშანს“, რომელიც წარმოდგენილი იყო „რომაელთა კერპთაყვანისმცემლური დროშებით“, რომლებიც მათ აღმართეს საწმიდრის „წმიდა ადგილზე“. იესო „გაპარტახების სისაძაგლეს“ არ იყენებდა არც წარმართული და არც პაპური რომის რომელიმე ძალის წარმოსადგენად, არამედ „ნიშნად“. როდესაც ეს „ნიშანი“ ტაძრის წმიდა ადგილზე დაიდგმებოდა, ქრისტიანებს იერუსალიმიდან უნდა ევლოთ, „რათა საყოველთაო განადგურებაში არ მოჰყოლოდნენ“. და უაიტი იმავე მონაკვეთში მოგვიანებით კიდევ უფრო შორს მიდის და მიუთითებს, რომ ქრისტეს წინასწარმეტყველებას, რომელმაც განადგურება გამოაცხადა, ერთზე მეტი აღსრულება ჰქონდა.
“The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.
მაცხოვრის წინასწარმეტყველებას, რომელიც იერუსალიმზე მსჯავრის მოხდენას ეხება, კიდევ ერთი აღსრულება ელის, რომლის წინაშეც ის საშინელი გაპარტახება მხოლოდ მკრთალი ჩრდილი იყო. რჩეული ქალაქის ხვედრში ჩვენ შეგვიძლია ვიხილოთ იმ სამყაროს განაჩენი, რომელმაც უარყო ღვთის წყალობა და ფეხქვეშ გათელა მისი კანონი. ბნელია ადამიანური ტანჯვის მატიანე, რომლის მოწმეც დედამიწა ყოფილა დანაშაულით სავსე თავისი ხანგრძლივი საუკუნეების განმავლობაში. გული უძლურდება და გონება ქანცდება ამის ჭვრეტისას. შემაძრწუნებელი იყო ზეცის ხელისუფლების უარყოფის შედეგები. მაგრამ მომავლის გამოცხადებებში კიდევ უფრო ბნელი სურათი არის წარმოდგენილი. წარსულის მატიანე — მღელვარებათა, ბრძოლათა და რევოლუციათა ხანგრძლივი მსვლელობა, „მეომრის ბრძოლა… არეულ ხმაურში, და სამოსელი სისხლში მოსვრილი“ (ესაია 9:5) — რა არის ეს ყველაფერი იმ დღის საშინელებებთან შედარებით, როცა ღვთის შემაკავებელი სული სრულიად განეშორება ბოროტებს და აღარ შეაკავებს ადამიანური ვნებისა და სატანური რისხვის ამოფრქვევას! მაშინ მსოფლიო, როგორც არასოდეს უწინ, იხილავს სატანის მმართველობის შედეგებს.
“But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.
„მაგრამ იმ დღეს, როგორც იერუსალიმის დაღუპვის ჟამს, ღვთის ერი იხსნება, ყოველი, ვინც ცოცხალთა შორის ჩაწერილად აღმოჩნდება. ესაია 4:3. ქრისტემ განაცხადა, რომ იგი მეორედ მოვა, რათა თავისი ერთგულნი თავისთან შეკრიბოს: „მაშინ იგლოვებს ქვეყნის ყოველი ტომი და იხილავენ კაცის ძეს, ცის ღრუბლებზე მომავალს ძალითა და დიდი დიდებით. და მოავლენს თავის ანგელოზებს საყვირის დიდი ხმით, და ისინი შეკრებენ მის რჩეულებს ოთხივე ქარიდან, ცის კიდიდან კიდემდე.“ მათე 24:30, 31. მაშინ ისინი, ვინც სახარებას არ დაემორჩილნენ, მოისპობიან მისი პირის სულით და დაიღუპებიან მისი მოსვლის ბრწყინვალებით. 2 თესალონიკელები 2:8. ძველი ისრაელის მსგავსად, ბოროტნი თავადვე იღუპებიან; ისინი თავიანთივე ურჯულოებით ეცემიან. ცოდვილი ცხოვრებით მათ თავი იმდენად გამოიყვანეს ღმერთთან შეუთანხმებლობაში, მათი ბუნება იმდენად გაირყვნა ბოროტებით, რომ მისი დიდების გამოცხადება მათთვის შემმუსვრელ ცეცხლად იქცევა.“
“Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.
„ადამიანნი ფრთხილად იყვნენ, რათა არ უგულებელყონ ის გაკვეთილი, რომელიც მათ ქრისტეს სიტყვებში გადაეცემათ. როგორც მან გააფრთხილა თავისი მოწაფენი იერუსალიმის დაღუპვის შესახებ და მისცა მათ მოახლოებული განადგურების ნიშანი, რათა გაქცეულიყვნენ; ასევე გააფრთხილა მან ქვეყნიერება საბოლოო განადგურების დღის შესახებ და მისცა მისი მოახლოების ნიშნები, რათა ყველამ, ვისაც სურს, გაექცეს მომავალ რისხვას. იესო აცხადებს: ‘და იქნება ნიშნები მზეში, და მთვარეში, და ვარსკვლავებში; და მიწაზე ხალხთა შეჭირვება.’ ლუკა 21:25; მათე 24:29; მარკოზი 13:24–26; გამოცხადება 6:12–17. ისინი, ვინც ხედავენ მისი მოსვლის ამ მაუწყებლებს, უნდა ‘იცოდნენ, რომ ახლოს არის, კართანვე.’ მათე 24:33. ‘იფხიზლეთ, მაშასადამე,’ — ასეთია მისი შემაგონებელი სიტყვები. მარკოზი 13:35. ისინი, ვინც გაფრთხილებას ყურად იღებენ, არ დარჩებიან სიბნელეში, რათა იმ დღემ მოულოდნელად წაასწროს მათ. მაგრამ მათთვის, ვინც არ იფხიზლებს, ‘უფლის დღე მოვა, როგორც ქურდი ღამით.’ 1 თესალონიკელთა 5:2–5.“ დიდი ბრძოლა, 36, 37.
When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.
როცა და უაიტმა ეს სიტყვები დაწერა, იერუსალიმის განადგურების მომავალში აღსასრულებელი შესრულება ჯერ კიდევ წინ იყო. სამყაროს დასასრულს თანამედროვე რომის (გველეშაპის, მხეცისა და ცრუ წინასწარმეტყველის) წინააღმდეგ აღსრულებული სამაგიეროსმიგებელი განაჩენი წარმოადგენს სულიერი ბაბილონის საბოლოო დაცემას, მაგრამ სულიერი ბაბილონი (პაპობა) უკვე ერთხელ დაეცა 1798 წელს. იერუსალიმის განადგურება წარმოადგენს ღმერთის სამაგიეროსმიგებელ განაჩენს განდგომილ ეკლესიაზე.
The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.
იერუსალიმის განადგურება 66 წ. ახ. წ.-დან 70 წ. ახ. წ.-მდე არსებული სამნახევარი წლის განმავლობაში წინასახავს ღვთის შურისმგებელი სამსჯავროს განადგურებით მოქმედებას წუთისოფლის დასასრულს, რომელიც მოევლინება თანამედროვე რომს (გველეშაპს, მხეცსა და ცრუწინასწარმეტყველს). იერუსალიმის ალყა და განადგურება, რომელიც წარმართობამ განახორციელა 66 წ. ახ. წ.-დან 70 წ. ახ. წ.-მდე, ზუსტად სამნახევარ წელიწადს გაგრძელდა.
The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.
სულიერი იერუსალიმის ალყა და განადგურება, რომელიც პაპიზმმა განახორციელა, გაგრძელდა სამნახევარი წინასწარმეტყველური წლის განმავლობაში, 538 წლიდან 1798 წლამდე. ეს ორი ილუსტრაცია განასახიერებს იერუსალიმის ალყასა და განადგურებას კვირადღის კანონის კრიზისის „ჟამში“, რომელიც თანამედროვე რომის მიერ არის გამოწვეული. იერუსალიმის სამი განადგურებიდან უკანასკნელი უკუქცეულია, როგორც ეს დანიელის წიგნშია წარმოდგენილი.
The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.
დანიელის წიგნი იწყება იმით, რომ ბაბილონი იპყრობს და ანადგურებს იერუსალიმს, და სრულდება ბაბილონის განადგურებითა და იერუსალიმის გამარჯვებით. სამივე ბრძოლაში ქრისტიანებს მიეცათ ნიშანი, რომელიც აუწყებდა მათ, რომ მოახლოებული ომისგან გაქცეულიყვნენ. ახ. წ. 66 წელს ეს მოხდა მაშინ, როდესაც წარმართული რომის ლაშქრებმა თავიანთი ნიშნები (საომარი დროშები) განათავსეს საწმიდრის წმინდა ადგილას. 538 წელს კი ეს იყო დრო, როდესაც „ცოდვის კაცი“ გამოცხადდა, დაჯდა ღვთის ტაძარში (ქრისტიანულ ეკლესიაში) და თავს ღმერთად წარმოაჩენდა, როდესაც იმავე წელს ორლეანის კრებაზე კვირადღის კანონი გაატარა. კვირადღის დაცვაზე იძულებითი დამორჩილება არის ის, რასაც პაპობა ქრისტიანულ სამყაროზე თავისი ძალაუფლების მტკიცებულებად მიიჩნევს, რადგან ისინი ამტკიცებენ (და სამართლიანადაც), რომ ღვთის სიტყვაში კვირადღის თაყვანისცემისათვის არავითარი საფუძველი არ არსებობს, და ის ფაქტი, რომ მათ თავად დააწესეს კვირადღე ქრისტიანობაში თაყვანისცემის დღედ, იმის მტკიცებულებაა, რომ მათი წარმართული გადმოცემებისა და ადათების ავტორიტეტი ბიბლიაზე მაღლა დგას.
In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
538 წელს ქრისტიანებს რომის ეკლესიისგან უნდა განეშორებინათ თავი არა მხოლოდ იმიტომ, რომ იგი ჭეშმარიტად ქრისტიანული ეკლესია არ იყო, არამედ ასევე იმიტომაც, რომ პაპის ხელისუფლების ნიშანი ღვთის ეკლესიის წმიდა ადგილზე იყო აღმართული. და უაიტი მიუთითებს იმ ისტორიის განშორების პროცესზე, რომელმაც დასაბამი მისცა იმ პერიოდს, როცა ღვთის ეკლესია უდაბნოში გაიქცა ათას ორას სამოცი წლით.
“But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.
„მაგრამ არავითარი ერთობა არ არსებობს ნათლის მთავარსა და ბნელის მთავარს შორის, და არც მათი მიმდევრების შორის შეიძლება არსებობდეს ერთობა. როდესაც ქრისტიანები დათანხმდნენ შეერთებოდნენ მათ, ვინც წარმართობიდან მხოლოდ ნახევრად იყო მოქცეული, ისინი დაადგნენ გზას, რომელიც მათ სულ უფრო და უფრო აშორებდა ჭეშმარიტებას. სატანა ხარობდა, რომ მოახერხა ქრისტეს მიმდევართა ასე დიდი რაოდენობის მოტყუება. შემდეგ მან უფრო სრულად მიმართა თავისი ძალა მათზე და შთააგონა ისინი, დაედევნებინათ ისინი, ვინც ღვთის ერთგული რჩებოდა. ვერავინ იცოდა ისე კარგად, როგორ დაპირისპირებოდა ჭეშმარიტ ქრისტიანულ რწმენას, როგორც მათ, ვინც ოდესღაც მისი დამცველები იყვნენ; და ეს განდგომილი ქრისტიანები, თავიანთ ნახევრად წარმართ თანამგზავრებთან შეერთებულნი, თავიანთ ბრძოლას მიმართავდნენ ქრისტეს მოძღვრების უმთავრესი არსებითი ნიშნების წინააღმდეგ.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
იგი სასოწარკვეთილ ბრძოლას მოითხოვდა მათგან, რომელთაც სურდათ ერთგულნი დარჩენილიყვნენ, რათა მტკიცედ მდგარიყვნენ იმ მოტყუებებსა და სისაძაგლეების წინააღმდეგ, რომლებიც სამღვდელო შესამოსლით იყო შენიღბული და ეკლესიაში შემოტანილი. ბიბლია არ იყო მიღებული რწმენის სტანდარტად. რელიგიური თავისუფლების მოძღვრებას ერესი ეწოდებოდა, ხოლო მის დამცველებს სძულდათ და დევნიდნენ.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
„ხანგრძლივი და მძაფრი ბრძოლის შემდეგ, ერთგულმა მცირერიცხოვანმა ჯგუფმა გადაწყვიტა, გაეწყვიტა ყოველგვარი კავშირი განდგომილ ეკლესიასთან, თუ იგი კვლავაც უარს იტყოდა სიცრუისა და კერპთაყვანისმცემლობისგან გათავისუფლებაზე. მათ დაინახეს, რომ ღმერთის სიტყვისადმი მორჩილებისათვის განშორება აბსოლუტური აუცილებლობა იყო. მათ ვერ გაბედეს შეეთმინათ ისეთი ცდომილებანი, რომლებიც საბედისწერო იყო მათი საკუთარი სულებისთვის, და მიეცათ მაგალითი, რომელიც საფრთხეში ჩააგდებდა მათი შვილებისა და შვილთაშვილების რწმენას. მშვიდობისა და ერთობის შესანარჩუნებლად ისინი მზად იყვნენ წასულიყვნენ ყოველგვარ დათმობაზე, რომელიც ღმერთისადმი ერთგულებასთან იქნებოდა თანხმობაში; მაგრამ გრძნობდნენ, რომ თვით მშვიდობაც კი მეტისმეტად ძვირად იქნებოდა შეძენილი, თუ ამისათვის საჭირო იქნებოდა პრინციპის მსხვერპლად შეწირვა. თუ ერთობის უზრუნველყოფა შეიძლებოდა მხოლოდ ჭეშმარიტებისა და სიმართლის დათმობის ფასად, მაშინ იყოს განსხვავებაც და ომიც კი.“ The Great Controversy, 45.
We will continue these thoughts in the next article.
ჩვენ ამ აზრთა განვითარებას შემდეგ სტატიაში განვაგრძობთ.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
„მარადისობა ჩვენს წინაშე იშლება. ფარდა ეს-ეს არის უნდა აიწიოს. ჩვენ, რომელთაც ეს საზეიმო, საპასუხისმგებლო მდგომარეობა გვიკავია, რას ვაკეთებთ, რაზე ვფიქრობთ, რომ ასე ვეკვრით ჩვენი თავკერძა სიმყუდროვის სიყვარულს, მაშინ როცა ჩვენს გარშემო სულები იღუპებიან? ნუთუ ჩვენი გულები სრულიად გაქვავდა? განა არ შეგვიძლია ვიგრძნოთ ან გავიგოთ, რომ სხვათა ხსნისათვის საქმე გვაქვს შესასრულებელი? ძმანო, იმ დასისანი ხართ, რომელთაც თვალები აქვთ და ვერ ხედავენ, და ყურები აქვთ და ვერ ისმენენ? ნუთუ ამაოდ მოგანიჭათ ღმერთმა თავისი ნების ცოდნა? ნუთუ ამაოდ გიგზავნიდათ გაფრთხილებას გაფრთხილებაზე? გწამთ თუ არა მარადიული ჭეშმარიტების განცხადებანი იმის შესახებ, რაც ქვეყნიერებას უნდა დაატყდეს თავს; გწამთ თუ არა, რომ ღვთის მსჯავრი ხალხზეა დაკიდებული, და მაინც შეგიძლიათ უზრუნველად იჯდეთ, ზარმაცნი, უდარდელნი, განცხრომის მოყვარენი?“
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.
„ახლა არ არის დრო, რომ ღვთის ერმა თავისი გრძნობები ამ ქვეყნიერებაზე მიაჯაჭვოს ან თავისი საუნჯე აქ დააგროვოს. შორს აღარ არის ის დრო, როდესაც, როგორც პირველ მოწაფეებს, ჩვენც იძულებულნი გავხდებით, თავშესაფარი ვეძებოთ უკაცრიელ და განმარტოებულ ადგილებში. როგორც რომაულ ლაშქართა მიერ იერუსალიმის ალყაშემორტყმა იყო იუდეაში მცხოვრები ქრისტიანებისთვის გაქცევის ნიშანი, ასევე ჩვენს ერში ძალაუფლების ხელში ჩაგდება იმ დადგენილებით, რომელიც პაპურ შაბათს დაამკვიდრებს, ჩვენთვის გაფრთხილება იქნება. მაშინ დადგება დრო, რომ დიდი ქალაქები დავტოვოთ, რათა ამის შემდეგ მცირე ქალაქებიც დავტოვოთ და განმარტოებულ სამყოფელებს შევაფაროთ თავი მთებში, განმარტოებულ ადგილებში. ახლა კი, ნაცვლად იმისა, რომ აქ ძვირადღირებული საცხოვრებლები ვეძებოთ, უნდა ვემზადებოდეთ უკეთეს ქვეყანაში გადასასვლელად, ანუ ზეციურში. ნაცვლად იმისა, რომ ჩვენი სახსრები თვითდაკმაყოფილებაზე დავხარჯოთ, უნდა ვსწავლობდეთ მომჭირნეობას. ყოველი ნიჭი, რომელიც ღმერთმა გვასესხა, მის სადიდებლად უნდა იქნეს გამოყენებული, რათა გაფრთხილება მიეცეს ქვეყნიერებას. ღმერთს თავისი თანამშრომლებისთვის საქმე აქვს ქალაქებში შესასრულებელი. ჩვენი მისიები უნდა შენარჩუნდეს; ახალი მისიები უნდა გაიხსნას. ამ საქმის წარმატებით გასაგრძელებლად მცირედი ხარჯი არ იქნება საკმარისი. საჭიროა თაყვანისცემის სახლები, სადაც ხალხი მოწვეული იქნება, რათა მოისმინოს ამ დროისთვის განკუთვნილი ჭეშმარიტებები. სწორედ ამ მიზნისათვის ღმერთმა თავის მმართველებს კაპიტალი მიანდო. ნუ დააბამთ თქვენს ქონებას ამქვეყნიურ საწარმოებში, რათა ეს საქმე შეფერხდეს. თქვენი სახსრები იქ იქონიეთ, სადაც შეძლებთ მათ განკარგვას ღვთის საქმის სასარგებლოდ. თქვენი საუნჯე წინ გაგზავნეთ ზეცაში.“ Testimonies, volume 5, 464.