The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.
დანიელის წიგნში „მუდმივი“ უილიამ მილერმა აღიარა როგორც წარმართული რომის, ანუ წარმართობის, სიმბოლო; მაგრამ უკანასკნელ დღეებში იგი უილიამ მილერის ფუძემდებლური ჭეშმარიტებების უარყოფის სიმბოლოა. იგი წარმოადგენს იმ ამბოხის დასასრულს, რომელიც დაიწყო 1863 წელს, როდესაც უარყვეს მოსეს „შვიდი ჟამის“ შესახებ მილერისეული გაგება ლევიანთა ოცდამეექვსე თავში. როდესაც ადვენტიზმმა უარყო „მუდმივის“ სწორად ამოცნობა, როგორც წარმართობისა, მათ სატანის სიმბოლო ქრისტეს სიმბოლოდ აქციეს. ესაია მიუთითებს, რომ ეს საქმე ყოველივეს თავდაყირა დაყენება იყო. „მუდმივის“ უარყოფა დამკვიდრდა 1930-იან წლებში (ადვენტიზმის მესამე თაობა), თუმცა იგი დავის საგანი იყო ჯერ კიდევ 1901 წლიდან (ადვენტიზმის მეორე თაობა). როგორც ძველი ისრაელის შემთხვევაში, ჭეშმარიტების თანდათანობითმა უარყოფამ შეცდომის მიღებამდე მიიყვანა, რომელიც შეუნდობელი ცოდვის ელემენტებს შეიცავდა.
The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.
მოუნანიებელი ცოდვა მოჩიჩინე იუდეველთათვის იმით გამოიხატა, რომ მათ ქრისტეს მიერ ქმნილი საქმეები სატანის საქმეებად მიიჩნიეს. ძველი ისრაელი თანამედროვე ისრაელის უმთავრესი სიმბოლოა, და თანამედროვე ისრაელმა სწორედ ეს გააკეთა, ოღონდ შებრუნებულად. მათ აიღეს სატანის საქმეები (წარმართობა) და ეს საქმეები ქრისტეს მიაკუთვნეს. ძველი ისრაელის ამბოხება მოიცავს იმასაც, რომ მათ მეფედ სატანა აირჩიეს.
When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.
ამიტომ, როდესაც პილატემ ეს სიტყვა მოისმინა, გამოიყვანა იესო გარეთ და დაჯდა სამსჯავრო სავარძელზე იმ ადგილას, რომელსაც ჰქვია ქვაფენილი, ხოლო ებრაულად — გაბათა. და იყო პასექის მოსამზადებელი დღე, და დაახლოებით მეექვსე საათი; და უთხრა იუდეველებს: აჰა, თქვენი მეფე! ხოლო მათ შესძახეს: წაიყვანე, წაიყვანე, ჯვარს აცვი იგი. პილატემ უთხრა მათ: თქვენი მეფე ჯვარს ვაცვა? მღვდელმთავრებმა უპასუხეს: არა გვყავს მეფე, გარდა კეისრისა. მაშინ გადასცა იგი მათ ჯვარცმისათვის. და მათ წაიყვანეს იესო და წაიყვანეს იგი. იოანე 19:13–16.
Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.
პილატე წარმართული რომის წარმომადგენელი იყო, და და უაიტი აღნიშნავს, რომ გამოცხადების მეთორმეტე თავში ზეციდან გადმოგდებული გველი სატანაა, ხოლო მეორეული აზრით გველი ასევე წარმართული რომიც არის. ამიტომ გველი სიმბოლურად წარმოდგენილია „მუდმივით“. ძველი ისრაელის აჯანყების დასასრული, როდესაც მათ საჯაროდ განაცხადეს: „არ გვყავს მეფე კეისრის გარდა“, წარმოადგენდა მათ საჯარო გამოცხადებას, რომ ისინი თავიანთი მეფის ქვეშევრდომნი იყვნენ, და მათი მეფე სატანა იყო. ეს აჯანყება ღმერთის, როგორც მეფის, წინააღმდეგ დაიწყო წინასწარმეტყველ სამუელის დღეებში, როდესაც მათ უარყვეს ღმერთი, როგორც თავიანთი მეფე, და მოითხოვეს, რომ მათთვის მიეცათ ადამიანური მეფე, რათა სხვა ერების მსგავსნი ყოფილიყვნენ.
Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.
მაშინ შეიკრიბნენ ისრაელის ყველა უხუცესი, მივიდნენ სამუელთან რამაში და უთხრეს მას: აჰა, შენ მოხუცდი, და შენი ძენი შენს გზებზე აღარ დადიან; ახლა დაგვიდგინე მეფე, რათა განგვსაჯოს, როგორც ყველა ერს ჰყავს. მაგრამ სამუელს არ ესიამოვნა ეს სიტყვა, როცა თქვეს: მოგვეცი მეფე, რათა განგვსაჯოს. და სამუელმა ილოცა უფლისადმი. და უთხრა უფალმა სამუელს: ისმინე ხალხის ხმა ყველაფერში, რასაც გეუბნებიან; რადგან მათ შენ კი არ უარგყვეს, არამედ მე უარმყვეს, რათა აღარ ვმეფობდე მათზე. იმ ყველა საქმეთაებრ, რაც გააკეთეს იმ დღიდან, როცა ეგვიპტიდან ამოვიყვანე ისინი, დღემდე — რომ დამივიწყეს მე და სხვა ღმერთებს ემსახურებოდნენ — ასევე გექცევიან შენც. 1 სამუელი 8:4–8.
Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.
ძველმა ისრაელმა ვერასოდეს შეიცნო, რომ მათ ღმერთი უარყვეს, ან რომ მათი სურვილი მიწიერი მეფისა იქამდე მივიდოდა, რომ მესიას ჯვარს აცვამდნენ და თავიანთ მეფედ სატანას აირჩევდნენ. მათი ამბოხი მათსავე თვალთაგან დაფარული იყო მათი საკუთარი თვითმართალი წარმოდგენებით, თითქოს ღმერთის უარყოფის მიუხედავად, ისინი მაინც რჩებოდნენ რჩეულ ერად, რადგან, ბოლოს და ბოლოს, ასე მსჯელობდნენ ისინი, ღმერთი კვლავაც ინარჩუნებდა წმიდა წინასწარმეტყველურ მსახურებას, სამუელის შემდეგაც კი.
They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.
მათ არასწორად განმარტეს წინასწარმეტყველთა წინასწარმეტყველური მსახურება და სჯეროდათ, რომ ღვთის წინასწარმეტყველთა არსებობა ადასტურებდა, რომ ისინი ღვთის რჩეული ხალხი იყვნენ. მათ ვერ დაინახეს, რომ ღმერთისგან შორს იყვნენ და რომ წინასწარმეტყველები ცდილობდნენ კვლავ ღმერთთან დაებრუნებინათ ისინი, რადგან წინასწარმეტყველთა მოქმედებას ღვთის ხელმძღვანელობის მტკიცებულებად აღიქვამდნენ. ეს მაშინაც ასე იყო, მიუხედავად იმისა, რომ განუწყვეტლივ უარყოფდნენ წინასწარმეტყველთა ყველა უწყებას, რომლებიც მათთან იყო მოვლინებული. იგივე მოტყუება მოვიდა ადვენტიზმზეც 1863 წელს.
Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.
ადვენტიზმმა უარყო ის მოძრაობა, რომელიც უილიამ მილერის მსახურების მეშვეობით იყო შეკრებილი, და იმავე წელს, როდესაც მათ უარყვეს მოსეს ცნობა „შვიდი ჟამის“ შესახებ, როგორც იგი ელიას (უილიამ მილერის) მიერ იყო გადმოცემული, აირჩია კანონიერად რეგისტრირებულ ეკლესიად ჩამოყალიბება. იმავე წელს მათ შექმნეს ყალბი წინასწარმეტყველური დიაგრამა, რომლის წაკითხვაც უკვე აღარ შეიძლებოდა და რომელიც უკვე ვეღარ „ლაპარაკობდა“ აბაკუმის 2:3-ის შესაბამისად, რადგან მის ასახსნელად საჭირო იყო განმარტებითი ბუკლეტი. აბაკუმის დიაგრამები შეიძლებოდა წაკითხულიყო ზუსტად იმ სახით, როგორითაც ისინი არსებობდა, და ამიტომაც მათ შეეძლოთ „ელაპარაკათ“.
Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.
ადვენტიზმმა უარი თქვა, შეესრულებინა ნებისმიერი თვითგამოკვლევა იმ არჩევანის შესახებ, რომელიც მათ 1863 წელს გააკეთეს, რადგან, ბოლოს და ბოლოს, მათ შორის ჰყავდათ წინასწარმეტყველი ქალი, რაც ამტკიცებდა, რომ ისინი იყვნენ ნაშთი ხალხი, გამოცხადების წიგნში იდენტიფიცირებული, რომელთაც ჰქონდათ წინასწარმეტყველების სული. მათ გამოავლინეს ძველი ისრაელის იგივე სული და დამოკიდებულება, და აჯანყებამ, რომელიც დაიწყო პირველი სამკაულის უარყოფით, რომელიც მილერმა აღმოაჩინა, საბოლოოდ მიიყვანა ისინი მილერის მიერ „მუდმივის“ სამკაულის იდენტიფიკაციის უარყოფამდეც.
Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.
თანამედროვე ისრაელმა უარყო მილერის მიერ „ყოველდღიურის“ გაგება, როგორც წარმართული რომის სიმბოლოსი, რომელიც თავის მხრივ სატანის სიმბოლოა, და ამტკიცებდა, რომ „ყოველდღიური“ ქრისტეს სიმბოლოა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თანამედროვე ისრაელმა აირჩია სატანური სიმბოლოს მიღება ქრისტეს სიმბოლოდ. როგორც ძველმა ისრაელმა გამოაცხადა, რომ მათ მეფედ არავინ ჰყავდათ კეისრის გარდა, წარმართული რომის წარმომადგენლისა, რომელიც სატანის სიმბოლოა.
In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.
წინასწარმეტყველური გამოყენების თვალსაზრისით, ეს არჩევანი მოითხოვდა, რომ თანამედროვე ისრაელს ხელახლა განესაზღვრა დანიელის მეშვიდე, მერვე და მეცხრე თავები, სწორედ ის თავები, რომელთაც ულაის მდინარე წარმოადგენს და რომლებიც მილერიტულ ისტორიაში ცოდნის გამრავლებას წარმოადგენდნენ. ისინი იძულებულნი იქნებოდნენ შეეცვალათ ეს თავები, რადგან მერვე თავი პირდაპირ სამჯერ მოიხსენიებს „მუდმივს“.
Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.
ულაის მდინარის ხილვის გახსნის ისტორიული გარემოებებით იძულებულნი, მილერიტები ქრისტეს დაბრუნებამდე და მის მიერ თავისი საუკუნო სამეფოს დამყარებამდე ვერ ხედავდნენ სხვა მიწიერ სამეფოებს, როგორც ეს წარმოდგენილია დანიელის მეორე თავში. ამიტომ მათ რომის მეოთხე სამეფო ერთ სამეფოდ მიაჩნდათ, რომელსაც ორი ასპექტი ჰქონდა. ეს ორი ასპექტი უშუალოდ არის წარმოდგენილი დანიელის მეშვიდე და მერვე თავებში. დანიელი მიუთითებს, რომ ხილვა, რომელიც მან მერვე თავში მიიღო, მეშვიდე თავის ხილვასთან კავშირში უნდა გაგებულიყო.
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.
მეფე ბელშაცარის მეფობის მესამე წელს მე, დანიელს, გამომეცხადა ხილვა იმ პირველის შემდეგ, რომელიც პირველად გამომეცხადა. დანიელი 8:1.
The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.
ხილვა, „რომელიც გამოეცხადა“ დანიელს „თავდაპირველად“, იყო მეშვიდე თავის ხილვა.
In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.
ბაბილონის მეფის, ბელშაცარის, მეფობის პირველ წელს დანიელმა იხილა სიზმარი და თავის საწოლზე მწოლიარემ თავის თავში ხილვები იხილა; შემდეგ მან ჩაწერა ეს სიზმარი და გადმოსცა საქმის არსი. დანიელი 7:1.
The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.
ორი ხილვა წარმოადგენს ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოთა ორ ასპექტს, რომლებიც პირველად დანიელის მეორე თავში იყო წარმოდგენილი. ბაბილონის, მიდია-სპარსეთის, საბერძნეთისა და რომის ოთხი სამეფო კვლავ განმეორდა მეშვიდე თავში, შემდეგ კი კიდევ ერთხელ — მერვე თავში, მაგრამ იმ განსხვავებით, რომ განირჩეოდა ოთხი სამეფოს პოლიტიკური ელემენტები და ოთხი სამეფოს რელიგიური ელემენტები. დანიელის მეშვიდე თავში ეს სამეფოები წარმოდგენილია მტაცებელი მხეცებით, ხოლო მერვე თავში იგივე სამეფოები საწმიდრის მხეცებით არის წარმოდგენილი. დანიელს სურდა გაეგო მეშვიდე თავის ხილვა, და გაბრიელი მოვიდა მასთან მის ასახსნელად.
I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.
მე, დანიელი, შევწუხდი ჩემს სულში ჩემი სხეულის შუაგულში, და ჩემი თავის ხილვებმა შემაძრწუნა. მივუახლოვდი ერთს მათგანს, ვინც იქ იდგა, და ვკითხე მას ყოველივე ამის ჭეშმარიტება. მან მიპასუხა და გამაგებინა ამ ამბავთა განმარტება. ეს დიდი მხეცები, რომელნიც ოთხნი არიან, ოთხი მეფენი არიან, რომლებიც აღდგებიან მიწიდან. ხოლო უზენაესის წმიდანნი მიიღებენ სამეფოს და დაიმკვიდრებენ სამეფოს უკუნისამდე, მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. დანიელი 7:15–18.
Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.
დანიელს ეუწყა, რომ ეს ოთხი მხეცი ოთხი მიწიერი სამეფო იყო, რომლებიც იარსებებდნენ მანამდე, ვიდრე დამყარდებოდა ღვთის საუკუნო სამეფო, თანახმად დანიელის მეორე თავისა. უნდა ყოფილიყო ოთხი მიწიერი სამეფო, რომლებიც წინ უძღოდნენ ღვთის საუკუნო სამეფოს მოსვლას, როგორც ეს წარმოდგენილია მეორე თავში მთიდან მოჭრილი ლოდით, რომელმაც მთელი დედამიწა აღავსო.
Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.
დაი უაიტმა იმ ოთხი სამეფოს მილერიტული გაგება მნიშვნელოვნად გასცდა, როდესაც მან მიმართა გამოცხადების მეცამეტე თავში მოხსენიებულ მიწის მხეცს.
“At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.
„ამ დროს შემოჰყავთ კიდევ ერთი სიმბოლო. წინასწარმეტყველი ამბობს: ‘ვიხილე სხვა მხეცი, ამომავალი მიწიდან; და ჰქონდა მას ორი რქა, ვითარცა კრავს.’ მუხლი 11. როგორც ამ მხეცის იერი, ისე მისი აღმოცენების წესი მიუთითებს, რომ ერი, რომელსაც იგი წარმოადგენს, არ ჰგავს მათ, რომლებიც წინა სიმბოლოებით იყვნენ წარმოდგენილნი. დიდი სამეფოები, რომელნიც მსოფლიოზე ბატონობდნენ, წინასწარმეტყველ დანიელს წარედგინა, როგორც მტაცებელი მხეცები, აღმდგარნი მაშინ, როცა ‘ცის ოთხი ქარი დიდ ზღვაზე იბრძოდა.’ დანიელი 7:2. გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავში ანგელოზმა განმარტა, რომ წყლები ნიშნავს ‘ერებს, ხალხთა სიმრავლეს, ტომებსა და ენებს.’ გამოცხადება 17:15. ქარები შფოთისა და ბრძოლის სიმბოლოა. ცის ოთხი ქარი, დიდი ზღვის მიმართ მბრძოლი, წარმოადგენს დაპყრობისა და რევოლუციის იმ საშინელ სცენებს, რომელთა მეშვეობითაც სამეფოებმა ძალაუფლებას მიაღწიეს.“ დიადი ბრძოლა, 439.
The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.
მხეცები იმ დაპყრობების სიმბოლოებია, რომლებიც სამეფოთა ძალაუფლებაში მოსვლისას განხორციელდა. მტაცებელი მხეცი წინასწარმეტყველურად წარმოადგენს სამეფოს პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და სამხედრო ძალას. იგივე სამეფოები, რომლებიც წარმოდგენილია დანიელის წიგნის მეორე და მეშვიდე თავებში, ასევე წარმოდგენილია მერვე თავშიც, მაგრამ იქ ისინი ყველა დაკავშირებულნი არიან ღვთის საწმიდრიდან მომდინარე ელემენტებთან, და ამგვარად ისინი წარმოადგენენ ამ სამეფოთა რელიგიურ ელემენტს, რადგან ყველა მათგანი ეკლესიისა და სახელმწიფოს კავშირი იყო.
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.
მეფე ბელშაცარის მეფობის მესამე წელს მეჩვენა ხილვა მე, დანიელს, იმ პირველის შემდეგ, რომელიც ადრე მეჩვენა. და ვიხილე ხილვაში; და როცა ვხედავდი, მოხდა ისე, რომ ვიყავი შუშანში, სასახლეში, რომელიც ელამის სამთავროშია; და ვიხილე ხილვაში, და ვიყავი ულაის მდინარესთან. მაშინ აღვაპყარი თვალნი ჩემნი, და ვიხილე, და აჰა, მდინარის წინ იდგა ვერძი, რომელსაც ორი რქა ჰქონდა; და ორივე რქა მაღალი იყო, მაგრამ ერთი მეორეზე მაღალი, და უფრო მაღალი ბოლოს ამოვიდა. ვიხილე ვერძი, რომელიც დასავლეთისკენ, ჩრდილოეთისკენ და სამხრეთისკენ ბოდავდა; ისე, რომ არც ერთ მხეცს შეეძლო მის წინ დგომა, და არც იყო ვინმე, ვისაც შეეძლო მისი ხელიდან დახსნა; არამედ იქცეოდა თავისი ნებისამებრ და განდიდდა. და როცა ამას ვაკვირდებოდი, აჰა, დასავლეთიდან მოვიდა თხა მთელი ქვეყნის ზედაპირზე და მიწას არ ეხებოდა; და თხას თვალებს შორის შესანიშნავი რქა ჰქონდა. და მივიდა იმ ორრქიან ვერძთან, რომელიც მდინარის წინ მდგარი მენახა, და მთელი თავისი ძალის მძვინვარებით გაექანა მისკენ. და ვიხილე, რომ ვერძს მიუახლოვდა, განრისხდა მასზე, დაჰკრა ვერძს და შემუსრა მისი ორი რქა; და ვერძს აღარ ჰქონდა ძალა, რომ წინ აღდგომოდა მას; არამედ ძირს დასცა იგი და გათელა; და არავინ იყო, ვისაც შეეძლო ვერძის დახსნა მისი ხელიდან. ამიტომ თხა ფრიად განდიდდა; და როცა გაძლიერდა, დიდი რქა მოიტეხა; და მის ნაცვლად ოთხი შესანიშნავი რქა ამოვიდა ცის ოთხი ქარისაკენ. დანიელი 8:1–8.
Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.
მერვე თავი იწყება იმით, რომ დანიელი ადასტურებს: იგი მაშინ ბიბლიური წინასწარმეტყველების პირველი სამეფოს (ბაბილონის) ისტორიის პერიოდში ცხოვრობდა; მაგრამ მისი ხილვა არ ასახელებს არც ერთ სიმბოლოს, რომელიც ბაბილონის წარმოსადგენად უნდა ყოფილიყო, რადგან იგი იწყება ვერძით, რომელიც მიდო-სპარსეთის, მეორე მიწიერი სამეფოს, წარმომადგენელი იყო. ბაბილონის სიმბოლოს არარსებობა განზრახულია, რადგან ბაბილონის ერთ-ერთი უმთავრესი ნიშან-თვისებაა, რომ იგი წარმოადგენს სამეფოს, რომელიც განიდევნება და შემდეგ კვლავ აღდგება, როგორც ეს ნაბუქოდონოსორის „შვიდი ჟამის“ განმავლობაში მხეცივით ცხოვრების მაგალითით არის წარმოდგენილი. იმ „შვიდი ჟამის“ განმავლობაში სულიერი ბაბილონის ერთი ელემენტი (პაპობა) არის წარმოდგენილი, რადგან პაპობა ის სამეფოა, რომელიც სამოცდაათი სიმბოლური წლის განმავლობაში დავიწყებულია, ამ დროის მანძილზე კი მას სასიკვდილო წყლული ჰქონდა. ის ფაქტი, რომ დანიელი აღნიშნავს, ხილვა რომ მიიღო „მეფე ბელშაცარის მეფობის მესამე წელს“, ბაბილონს იმ სამეფოდ წარმოაჩენს, რომელიც მიდო-სპარსეთის, მეორე სამეფოს, წინ უსწრებს; თუმცა იგი ხაზს უსვამს ბაბილონს, როგორც დაფარულ, ანუ დავიწყებულ სამეფოს, რომელიც ერთი მეფის დღეებში დავიწყებულია.
The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.
მერვე თავის მხეცები მტაცებელი მხეცები კი არ არიან; ისინი ის ცხოველები არიან, რომლებიც საწმიდრის მსახურებაში მსხვერპლად გამოიყენებოდა. მეოთხე სამეფო წარმოდგენილია როგორც „პატარა რქა“ და არა როგორც მხეცი; ხოლო რქები ღვთის საწმიდრის ნაწილს შეადგენდა, რადგან ღვთის საწმიდრის სამსხვერპლოებს მათი წყობის ნაწილად რქები ჰქონდა.
Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.
წინასწარმეტყველების ოთხი სამეფო დანიელმა არა მხოლოდ საწმიდრის ტერმინებით წარმოადგინა, არამედ თავის შინაარსშიც ეს თავი შეიცავს რამდენიმე სიტყვას, რომლებიც უშუალოდ ღმერთის საწმიდრის მსახურებიდან არის წარმოშობილი. თავის თხრობა წარმოდგენილია ებრაული სიტყვებით, რომლებიც საწმიდრის მსახურებიდან არის აღებული, და ამასთანავე, საწმიდრის მსახურებაში შესაწირავის წარდგენის მოქმედებაც ჩაშენებულია ამ თავის სტრუქტურაში. ის ფაქტი, რომ დანიელმა განზრახ დააკავშირა მეშვიდე და მერვე თავები ერთმანეთთან, შესაძლებლობას აძლევს მათ, ვისაც დანახვა სურს, რომ მეშვიდე თავი განსაზღვრავს ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოთა სახელმწიფოებრივ ხელოვნებას, ხოლო მერვე თავი განსაზღვრავს ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოთა საეკლესიო ხელოვნებას.
Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.
ადვენტიზმი იძულებული გახდა, ეს ფაქტი სატანური იგავებით დაეფარა, რადგან ეს გაცნობიერება ამხელს, რომ მილერის სამკაულები სწორედ ისეთი იყო, როგორადაც ღმერთმა განაზრახა ისინი ყოფილიყო. მათი მიერ მილერის „მუდმივის“ შესახებ გაგების უარყოფა წარმოდგენილია როგორც მტკიცება, რომ „ღმერთს არ ჰქონდა გაგება,“ რადგან ისინი ამტკიცებენ, რომ როდესაც ღმერთმა მილერს ეს ჩარჩო მისცა (წმიდა ანგელოზთა მსახურების მეშვეობით), იგი ზუსტი არ იყო.
Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.
უეჭველად, თქვენი ყველაფრის თავდაყირა დაყენება მეთუნის თიხად ჩაითვლება; რადგან განა ქმნილება ეტყვის თავის შემოქმედს: მან მე არ შემქმნაო? ან ნაქანდაკევი ეტყვის თავის გამფორმებელს: მას გონიერება არ ჰქონდაო? ესაია 29:16.
The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.
მილერის ჩარჩო იყო ის წინასწარმეტყველური სტრუქტურა, რომელიც მან შეიცნო და გამოიყენა, მაგრამ 1863 წლიდან მოყოლებული ადვენტიზმი განდგომილი პროტესტანტიზმისა და კათოლიციზმის თეოლოგიურ გამოყენებებს დაუბრუნდა, რათა დაეფარა მილერის სიზმრის ძვირფასეულობანი. ადვენტიზმმა მიიღო ცრუ ჩარჩო (ჩარჩოში მოქცეული რამ), რათა უარეყო საქმე და აგრეთვე საქმის შემქმნელი. ამით ისინი ამტკიცებენ, რომ საქმის შემქმნელს გონიერება არ გააჩნია. იმ ჩარჩოს უარყოფა იყო და დღემდე არის 1798 წელს ახსნილი ცოდნის ზრდის უარყოფა. ისინი, ვინც ცოდნის ზრდას უარყოფენ, უარყოფენ საქმესაც და საქმის შემქმნელსაც, ხოლო დანიელის თანახმად ისინი იყვნენ „უკეთურნი“.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
მრავალნი განიწმინდებიან, გათეთრდებიან და გამოიცდებიან; ხოლო ბოროტნი ბოროტად მოიქცევიან; და ბოროტთაგან ვერავინ გაიგებს; ხოლო გონიერნი გაიგებენ. დანიელი 12:10.
The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.
„უკეთურნი უკეთურებასვე ჰქმნიან“, რითაც გამოიკვეთება ჭეშმარიტების თანდათანობით მზარდი უარყოფა. უკეთურთა მიერ ამ ჩარჩოს უარყოფა არის ღვთის უარყოფა, და, თავის მხრივ, ღმერთიც უარყოფს უკეთურთ იმ უარყოფის გამო, რომლის განხორციელებასაც ისინი ყალბი ჩარჩოს მეშვეობით ცდილობენ.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
ჩემი ერი იღუპება ცოდნის უკმარისობის გამო; რაკი შენ უარყავი ცოდნა, მეც უარგყოფ, რათა აღარ იყო ჩემთვის მღვდელი; რადგან დაივიწყე შენი ღმერთის რჯული, მეც დავივიწყებ შენს შვილებს. ოსია 4:6.
God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”
ღვთის ხალხი, რომელიც 1844 წლიდან 1863 წლამდე ღვთის „მღვდლები“ იყო, უარყოფილ იქნა იმ „ცოდნის“ ნაკლებობის გამო, რომელიც უილიამ მილერის მსახურების მეშვეობით იყო გამრავლებული. მნიშვნელოვანია ოსიას მეექვსე მუხლის კონტექსტის გათვალისწინება, რადგან კონტექსტი ამხელს ჭეშმარიტების წინააღმდეგ მზარდ აჯანყებას, რომელიც „ცოდნის“ სახით არის წარმოდგენილი.
Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.
ისმინეთ უფლის სიტყვა, ისრაელის ძენო, რადგან უფალს აქვს დავა ქვეყნის მკვიდრებთან, ვინაიდან ქვეყანაში აღარ არის არც ჭეშმარიტება, არც წყალობა, არც ღვთის ცოდნა. ფიცით, ტყუილით, მკვლელობით, ქურდობით და მრუშობით ზღვარს გადადიან, და სისხლი სისხლს ეხება. ამიტომ იგლოვებს ქვეყანა, და ყოველი მისი მკვიდრი დაუძლურდება, ველის მხეცებთან და ცის ფრინველებთან ერთად; ზღვის თევზებიც კი წარიხოცებიან. ოღონდ ნურც ვინმე იდავებს და ნურც სხვა ვინმეს ამხილებს, რადგან შენი ხალხი ჰგავს მათ, ვინც მღვდელს ედავება. ამიტომ დაეცემი დღისით, და წინასწარმეტყველიც შენთან ერთად დაეცემა ღამით, და მე გავანადგურებ შენს დედას. ჩემი ერი იღუპება ცოდნის უქონლობის გამო; რადგან შენ უარყავი ცოდნა, მეც უარგყოფ, რომ აღარ იყო ჩემი მღვდელი; რაკი დაივიწყე შენი ღვთის რჯული, მეც დავივიწყებ შენს ძეთ. რამდენადაც გამრავლდნენ, იმდენად შემცოდეს მე; ამიტომ მათ დიდებას სირცხვილად შევუცვლი. ისინი ჩემი ერის ცოდვას ჭამენ და გულს მათ უკეთურებაზე აყრდნობენ. და იქნება: როგორიც ერი, ისეთი მღვდელი; და დავსჯი მათ მათი გზების გამო და მივაგებ მათ მათი საქმეებისამებრ. რადგან შეჭამენ და ვერ გაძღებიან; იმრუშებენ და ვერ გამრავლდებიან, რადგან შეწყვიტეს უფლისადმი ყურადღების მიქცევა.
Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.
მეძავობამ, ღვინომ და ახალმა ღვინომ გული წარიტაცა. ჩემი ერი რჩევას თავის ხის კერპებს ეკითხება, და თავისი კვერთხი აუწყებს მათ; რადგან მეძავობათა სულმა შეცდომაში შეიყვანა ისინი, და ისინი მეძავობდნენ თავიანთი ღმერთისგან განდგომილნი. მსხვერპლს სწირავენ მთების მწვერვალებზე და საკმეველს აკმევენ ბორცვებზე, მუხების, ვერხვისა და თელების ქვეშ, რადგან მათი ჩრდილი კარგია; ამიტომ თქვენი ასულნი იმეძავებენ და თქვენი რძლები იმრუშებენ. არ დავსჯი თქვენს ასულთ, როცა იმეძავებენ, არც თქვენს რძლებს, როცა იმრუშებენ; რადგან თვითონვე განცალკევდებიან მეძავებთან და მრუშებთან ერთად სწირავენ მსხვერპლს; ამიტომ უგუნური ხალხი დაეცემა. თუმცა შენ, ისრაელო, მეძაობ, იუდამ მაინც ნუ შესცოდავს; ნუ მიხვალთ გილგალში, ნურც ახვალთ ბეთ-ავენში, და ნუ დაიფიცებთ: ცოცხალია უფალი. რადგან ისრაელი ურჩი ფურივით განდგა; ახლა უფალი მათ დამწყემსავს, როგორც კრავს ვრცელ ადგილას. ეფრემი კერპებს შეეყარა; თავი დაანებეთ მას. მათი სასმელი დამჟავდა; განუწყვეტლივ მეძაობდნენ; მის მთავრებს სირცხვილით უყვართ: მოიტანეთო. ქარმა თავისი ფრთებით შებოჭა იგი, და შერცხვებათ თავიანთი მსხვერპლების გამო. ოსია 4:1–19.
The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.
ოსიას გაფრთხილება ის არის, რომ „უფალს დავა აქვს ქვეყნის მკვიდრებთან, რადგან არ არის ჭეშმარიტება, არც წყალობა და არც ღვთის ცოდნა ამ ქვეყანაში.“ ადვენტიზმი არის ღვთის უკანასკნელი დღეების ხალხი. იმ დღეს, როცა მტვრის ჯაგრისიანი კაცი მილერის ოთახში შევა, ადვენტიზმი, ხალხის, მღვდლებისა და წინასწარმეტყველების ჩათვლით, „ვინც ვერ იგებს, დაეცემა,“ რადგან ისინი „კერპებს შეეწყნენ.“ მათი კერპები მათი ყალბი მოძღვრებებია, ყალბ ჩარჩოში ნაქსოვი.
The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.
ცოდნის ზრდის უარყოფით გამოხატული აჯანყება არის აჯანყების თანდათან მზარდი გამძაფრება, რომელიც იმ წერტილამდე აღწევს, სადაც მათი გამოცდის დრო სრულდება იმ გამოცხადებით, რომ ისინი შეერთებულნი არიან ყალბ მოძღვრებებთან, რომლებიც მილერის ოთახიდან გამოირეცხება. მათი აჯანყება წარმოდგენილია როგორც მრუშობის განუწყვეტელი ჩადენა. 1863 წლიდან გამოსაცდელი დროის დახურვამდე ისინი განუწყვეტლივ აჯანყდებიან, ვიდრე უფლის პირიდან ამონთხეულნი არ იქნებიან.
The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.
ცოდნის უარყოფის ამბოხება წარმოდგენილი იყო იმით, რომ ისინი „განუწყვეტლივ“ მრუშობდნენ; და თუმცა აქ გამოყენებული ებრაული სიტყვა იგივე არ არის, მნიშვნელობა იგივეა, რაც ებრაულ სიტყვა „tamid“-ისა, რომელიც ნიშნავს „განუწყვეტელს“ და დანიელის წიგნში ითარგმნება როგორც „მუდმივი“.
We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.
ჩვენ შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ ბიბლიური წინასწარმეტყველების ოთხი სამეფოს შესახებ ჩვენს შესწავლას.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
„შემდეგ ვიხილე „მუდმივის“ შესახებ, რომ სიტყვა „მსხვერპლი“ ადამიანური სიბრძნით იყო დამატებული და ტექსტს არ ეკუთვნის; და რომ უფალმა ამის სწორი გაგება მისცა მათ, ვინც სამსჯავროს ჟამის ძახილი გააჟღერა. როცა ერთობა არსებობდა, 1844 წლამდე, თითქმის ყველა გაერთიანებული იყო „მუდმივის“ სწორი გაგების ირგვლივ; მაგრამ 1844 წლის შემდეგ, არეულობაში, სხვა შეხედულებები იქნა მიღებული, და ამას სიბნელე და დაბნეულობა მოჰყვა“. Review and Herald, November 1, 1850.