When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.
როცა უფალი ძველ ისრაელთან აღთქმაში შევიდა, მან აღთქმის ურთიერთობის საფუძვლად და ნიშნად ორი დაფა მისცა. ეს ორი დაფა ასევე განსაზღვრავდა ძველი ისრაელის პასუხისმგებლობას, რომ მსოფლიოსთვის ამ ორი დაფის ცოცხალი მოწმობა წარედგინა. როცა უფალი თანამედროვე ისრაელთან აღთქმაში შევიდა, მან აღთქმის ურთიერთობის საფუძვლად და ნიშნად ორი დაფა მისცა. ეს ორი დაფა ასევე განსაზღვრავდა მათ პასუხისმგებლობას, რომ მსოფლიოსთვის ოთხივე დაფის ცოცხალი მოწმობა წარედგინათ.
The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
ორი ფილის ქვა მიეცა სიტყვასიტყვით ძველ ისრაელს სწორედ მას შემდეგ, რაც ღმერთმა ისინი იხსნა ეგვიპტური მონობის პირდაპირი მონობიდან და გადაიყვანა ისინი წითელი ზღვის გადალახვის იმედგაცრუების გავლით. დროის ის პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც სიტყვასიტყვით ძველი ისრაელი მონობაში იმყოფებოდა, წინასწარმეტყველებაში კონკრეტულად იყო განსაზღვრული, როგორც ოთხას ოცდაათი წელი, და მონობაში ყოფნისას სიტყვასიტყვით ძველმა ისრაელმა დაივიწყა და შეწყვიტა მეშვიდე დღის შაბათის დაცვა.
The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
ორი დაფა მიეცა სულიერ თანამედროვე ისრაელს სწორედ მას შემდეგ, რაც ღმერთმა იხსნა ისინი კათოლიკური მონობის სულიერი მონობისგან და გაატარა 1844 წლის დიდი იმედგაცრუების გავლით. დროის მონაკვეთი, რომლის განმავლობაშიც სულიერი თანამედროვე ისრაელი მონობაში იმყოფებოდა, წინასწარმეტყველებაში კონკრეტულად იყო განსაზღვრული როგორც ათას ორას სამოცი წელი, და მონობაში ყოფნისას სულიერმა თანამედროვე ისრაელმა დაივიწყა და შეწყვიტა მეშვიდე დღის შაბათის დაცვა.
In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.
თვით იმ ისტორიაში, როდესაც ღმერთმა მოსეს მისცა ორი ფიქალი, რათა ძველი ისრაელისთვის წაეღო, მისი ძმა აარონი ხბოს ოქროს კერპს ამზადებდა. ათი მცნების ორი ფიქალი მოწმობს, რომ ღმერთი შურისმგებელი ღმერთია, და მისი შურიანობა განსაკუთრებით კერპთაყვანისმცემლობის წინააღმდეგ ვლინდება; და როცა მოსე მთიდან ჩამოდიოდა, ძველი ისრაელი შიშვლად ცეკვავდა ოქროს კერპის გარშემო, რომელიც იმ კაცს შეექმნა, ვინც ღვთის რჩეულ მაცნედ იყო დადგენილი.
And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.
და მოსემ აარონს აუწყა უფლის ყოველი სიტყვა, რომელმაც იგი მოავლინა, და ყველა ნიშანი, რაც უბრძანა მას. და წავიდნენ მოსე და აარონი და შეკრიბეს ისრაელის ძეთა ყველა უხუცესი. და აარონმა წარმოთქვა ყოველი სიტყვა, რომელიც უფალს ნათქვამი ჰქონდა მოსესთვის, და მოახდინა ნიშნები ხალხის თვალწინ. გამოსვლა 4:28–30.
The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.
წინასწარმეტყველის ძმა, რომელიც ძველ ისრაელს აღთქმის ისტორიის განმავლობაში უძღვებოდა იმ დროს, როდესაც აღთქმის ორი ფიქალი იყო მოცემული, შურისხების ხატის აჯანყების წინამძღოლი იყო. წინასწარმეტყველ ქალის ქმარი, რომელიც თანამედროვე ისრაელს აღთქმის ისტორიის განმავლობაში უძღვებოდა იმ დროს, როდესაც აღთქმის ორი ფიქალი იყო მოცემული, 1863 წლის აჯანყების წინამძღოლი იყო; და 1863 აღნიშნავს ადვენტიზმის პირველ თაობას, როგორც წარმოდგენილს შურისხების ხატად, რომელიც სამსხვერპლოს კარიბჭის შესასვლელთან არის დადგმული.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
მაშინ მითხრა მან: ძეო კაცისა, ახლა აღაპყარ თვალნი შენნი ჩრდილოეთის გზისაკენ. და აღვაპყარნი მე თვალნი ჩემნი ჩრდილოეთის გზისაკენ, და აჰა, ჩრდილოეთის მხარეს, სამსხვერპლოს კარიბჭესთან, შესასვლელში იდგა ეს შურისხების ხატი. ეზეკიელი 8:5.
The “altar” is a symbol of Christ.
„საკურთხეველი“ ქრისტეს სიმბოლოა.
“We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.
„ჩვენ საფრთხის წინაშე ვდგავართ, რომ წმიდა და ჩვეულებრივი ერთმანეთში ავურიოთ. ღვთისაგან მომავალი წმიდა ცეცხლი უნდა იქნეს გამოყენებული ჩვენს მცდელობებში. ჭეშმარიტი სამსხვერპლო ქრისტეა; ჭეშმარიტი ცეცხლი — სულიწმიდა. ეს არის ჩვენი შთაგონება. მხოლოდ მაშინ, როცა სულიწმიდა წარმართავს და ხელმძღვანელობს ადამიანს, არის იგი სანდო მრჩეველი. თუ ღმერთს და მის რჩეულებს განვუდგებით, რათა უცხო სამსხვერპლოებთან ვიკითხოთ, პასუხი მოგვეცემა ჩვენი საქმეებისამებრ.“ Selected Messages, წიგნი 3, 300.
The “gate” is the church.
„კარიბჭე“ არის ეკლესია.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
„მდაბალი, მორწმუნე სულისთვის, ღვთის სახლი დედამიწაზე ზეცის კარიბჭეა. სადიდებელი გალობა, ლოცვა, ქრისტეს წარმომადგენელთა მიერ წარმოთქმული სიტყვები, ღვთის მიერ დადგენილი საშუალებებია ხალხის მოსამზადებლად ზემოთ არსებული ეკლესიისთვის, იმ უფრო ამაღლებული თაყვანისცემისთვის, რომელშიც ვერ შევა ვერაფერი, რაც ბილწავს.“ მოწმობანი, ტომი 5, 491.
In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.
1863 წელს ლაოდიკიური ადვენტიზმი იურიდიულად რეგისტრირებულ ეკლესიად იქცა და შეწყვიტა მოძრაობად არსებობა. სწორედ ამ დროს იგი „შევიდა“ ეკლესიის ისტორიაში. 1863 წელს ქრისტეს ეკლესია შევიდა იურიდიულ კავშირში ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობასთან. იმავე წელს მათ ასევე შემოიღეს ყალბი სქემა, რათა ჩაენაცვლებინათ აბაკუმის ორი წმიდა დაფა. როგორც კი მეორე დაფა მომზადდა, წინასწარმეტყველური ისტორიის თვალსაზრისით, აარონით ტიპურად წარმოდგენილნი ამზადებდნენ ყალბ ხატებას.
The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.
მეორე მცნება კერპთაყვანისმცემლობისა და ხატთა თაყვანისცემის წინააღმდეგ მოცემულ გაფრთხილებათა შორის ყველაზე კონკრეტულია. სწორედ აქ აცხადებს ღმერთი თავის ბუნებას, როგორც შურიან ღმერთს. აქვე აყალიბებს იგი იმ პრინციპს, რომ ბოროტთა მიმართ სასჯელს ინახავს მესამე და მეოთხე თაობებამდე. ათი მცნება ქრისტეს ხასიათის ანარეკლია.
“For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.
„ქრისტეს უარყოფისა და იმ შედეგებისათვის, რომლებიც ამას მოჰყვა, ისინი იყვნენ პასუხისმგებელნი. ერის ცოდვა და ერის დაღუპვა რელიგიურ წინამძღოლთა ბრალი იყო.“
“In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.
„განა ჩვენს დღეებში იგივე ზეგავლენანი არ მოქმედებენ? განა უფლის ვენახის მევენახეთაგან მრავალნი იუდეველთა წინამძღოლთა კვალს არ მიჰყვებიან? განა სარწმუნოებრივი მოძღვარნი ადამიანებს ღვთის სიტყვის აშკარა მოთხოვნებს არ აშორებენ? იმის ნაცვლად, რომ ისინი ღვთის რჯულის მორჩილებაში აღზარდონ, განა დანაშაულში არ ზრდიან? ეკლესიათა მრავალ ამბიონზე ხალხს ასწავლიან, რომ ღვთის რჯული მათთვის სავალდებულო არ არის. ადამიანური გადმოცემანი, დადგენილებანი და ჩვეულებანი აღმატებულად იწონება. ღვთის ნიჭთა გამო სიამაყე და თვითკმაყოფილება იკვებება, მაშინ როდესაც ღვთის მოთხოვნები უგულებელყოფილია.
“In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.
„ღვთის კანონის განზე გადადებისას ადამიანებმა არ იციან, რას აკეთებენ. ღვთის კანონი მისი ხასიათის გამოხატულებაა. იგი მის სამეფოს პრინციპებს განასახიერებს. ვინც ამ პრინციპების მიღებაზე უარს ამბობს, თავს იმ კალაპოტის გარეთ აყენებს, სადაც ღვთის კურთხევები მოედინება.“ Christ’s Object Lessons, 305.
The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.
ქრისტეს ხასიათი არის მისი ხატება, და იგი მოიცავს იმასაც, რომ იგი შურიანი ღმერთია. ღვთის შური ქრისტეში გამოვლინდა, როდესაც მან ორჯერ განწმინდა ტაძარი. ტაძრის პირველი განწმენდისას მოწაფეები, რომლებიც ამ საქმეს შეესწრნენ, შემდეგ მიჰყვნენ იმას, რომ გაეხსენებინათ, რომ წმინდა წერილი ღვთის შურს ეხებოდა.
And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.
იუდეველთა პასექი მოახლოებული იყო, და იესო ავიდა იერუსალიმში; და ტაძარში ნახა ხარების, ცხვრებისა და მტრედების გამყიდველნი, და ფულის გადამცვლელნი მსხდომარენი. და როცა წვრილი თოკებისაგან მათრახი გააკეთა, ყველა გარეთ გააძევა ტაძრიდან — ცხვრებიც და ხარებიც; ფულის გადამცვლელებს ფული დაუბნია და მაგიდები აუყირავა; ხოლო მტრედების გამყიდველებს უთხრა: წაიღეთ ესენი აქედან; ნუ აქცევთ ჩემი მამის სახლს სავაჭრო სახლად. და მის მოწაფეებს გაახსენდათ, რომ დაწერილია: შენი სახლის შურმა შემჭამა მე. იოანე 2:13–17.
In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.
წმინდა წერილებში როგორც ებრაულში, ისე ბერძნულში, სიტყვა „მოშურნე“ იმავე დროს ნიშნავს სიტყვას „ეჭვიანი“. ეს ერთი და იგივე სიტყვაა. როდესაც ქრისტემ ტაძარი განწმინდა, იგი ავლენდა ღვთის ეჭვიანობას, რაც ღვთის ხასიათის ის თვისებაა, რომელიც მეორე მცნებაშია აღნიშნული, და იგი განსაკუთრებით კერპთაყვანისმცემლობის წინააღმდეგ ვლინდება. როდესაც მოსე მთიდან ჩამოვიდა ორ ფილასთან ერთად და გაიგო, რა ჰქონდა აარონს გაკეთებული და რას აკეთებდა ხალხი, მან ეს ორი ფილა დაამსხვრია. ეს ორი ფილა ეჭვიანობის ჭეშმარიტ სახეს წარმოადგენდა, რადგან ისინი ხილული გამოსახულებები იყო, რომლებიც ღმერთს ეჭვიან ღმერთად წარმოაჩენდა. როდესაც მოსემ ეს ორი ფილა დაამსხვრია, იგი სწორედ იმ ეჭვიანობას ავლენდა, რომელიც მეორე მცნებაშია აღნიშნული.
And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.
და მოტრიალდა მოსე, და ჩამოვიდა მთიდან, და მოწმობის ორი ფიქალი ეჭირა ხელში; ფიქლები ორივე მხარეს იყო დაწერილი: ამ მხარესაც და იმ მხარესაც იყო დაწერილი. და ფიქლები ღვთის ქმნილება იყო, და ნაწერი ღვთის ნაწერი იყო, ფიქლებზე ამოკვეთილი. და როცა იესო ნავეს ძემ გაიგონა ხალხის ხმა მათი ყიჟინისას, უთხრა მოსეს: საომარი ხმაურია ბანაკში. ხოლო მან თქვა: ეს არ არის გამარჯვების ყიჟინის ხმა, არც დამარცხებულთა მოთქმის ხმა; მე სიმღერის ხმას ვისმენ. და მოხდა ასე: როგორც კი მიუახლოვდა ბანაკს, დაინახა ხბო და ცეკვა; და აენთო მოსეს რისხვა, და გადმოყარა ფიქლები ხელიდან, და დალეწა ისინი მთის ძირას. გამოსვლა 32:15–19.
The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”
ორი ფიქალი ღვთის ხასიათის მოწმობა იყო. ღვთის ხასიათი არის ის ხატი, რომელიც ქრისტეს სიმართლით ადამიანებში უნდა ჩამოყალიბდეს. ორი ფიქალი არის შურისხევის ჭეშმარიტი ხატი, და აარონმა შურისხევის ყალბი ხატი შექმნა სწორედ იმ დროს, როდესაც შურისხევის ჭეშმარიტი ხატი ძველ ისრაელს ეძლეოდა. მათ, ვისშიც ქრისტეა ჩამოყალიბებული, აქვთ მისი ხატი და მისი სიმართლის სამოსელი, ხოლო აარონის მოზეიმენი შიშვლები ცეკვავდნენ, რადგან ისინი ლაოდიკიელები იყვნენ. ლაოდიკიელები არიან „საბრალონი, და საცოდავნი, და ღარიბნი, და ბრმანი, და შიშველნი.“
And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.
და როდესაც მოსემ იხილა, რომ ხალხი შიშველი იყო, — რადგან აარონს ისინი გაეშიშვლებინა მათი სირცხვილისათვის მათ მტრებს შორის — გამოსვლა 32:25.
In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.
1856 წელს, ყალბი სქემის შექმნამდე შვიდი წლით ადრე, ჯეიმსმაც და ელენ უაითმაც მიუთითეს, რომ მოძრაობა ლაოდიკიის მდგომარეობაში იყო გადასული. 1863 წელს ადვენტიზმი სულიერად იმდენად „შიშველი“ იყო, რამდენადაც ძველი ისრაელი იყო პირდაპირი მნიშვნელობით „შიშველი“, როცა ისინი ყალბი შურისხების ხატის ირგვლივ ცეკვავდნენ. ყალბი, რომელიც აარონმა შექმნა, ოქროსგან გაკეთებული კერპი იყო, მაგრამ ის ხბოს ხატი იყო, ხოლო ხბო მხეცია. ეს იყო მხეცის ხატი და აგრეთვე მხეცისთვის შექმნილი ხატიც. ოქროს ხბო მხეცის ხატი იყო, მაგრამ ამასთანავე მიძღვნილიც იყო იმ ღმერთებისთვის, რომელთაც აარონი უსამართლოდ მიაწერდა ისრაელის ეგვიპტური მონობიდან გამოხსნას.
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.
და მან გამოართვა მათ ხელიდან და გამოსახა იგი საჭრეთელით, მას შემდეგ, რაც ჩამოასხა იგი ხბოს სახედ; და თქვეს მათ: ესენი არიან შენი ღმერთები, ისრაელო, რომელთაც ამოგიყვანეს ეგვიპტის ქვეყნიდან. და როცა იხილა ეს აარონმა, ააგო მის წინაშე სამსხვერპლო; და გამოაცხადა აარონმა და თქვა: ხვალ დღესასწაულია უფლისა. და ადგნენ დილაადრიან მეორე დღეს, და შესწირეს სრულადდასაწველი მსხვერპლი და მიიტანეს სამშვიდობო მსხვერპლნი; და დაჯდა ერი საჭმელად და სასმელად, და აღდგა სათამაშოდ. გამოსვლა 32:4–6.
The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).
ოქროს ხბო მხეცის ხატება იყო, მაგრამ იგი ცრუ ღმერთებს მიეძღვნა და, ამგვარად, იგი ასევე იყო მხეცის ხატება (შესაწირავი). ეს ხატება ოქროსგან იყო გაკეთებული, რაც ბაბილონის სიმბოლოა, და იგი ხბო იყო, რაც საწმიდრის მსახურებაში შესაწირავის უმაღლესი სახეა. იგი ეგვიპტის ღმერთებს მიეძღვნა. საიდუმლო ბაბილონი (რადგან ყველა წინასწარმეტყველური მოწმობა სამყაროს დასასრულს მიუთითებს) შედგება ქალისაგან, რომელიც მხეცზე ზის. მხეცი, რომელზედაც ეს ქალი ზის, არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია (ათი მეფე) და წარმოადგენს გველეშაპის, ათეიზმისა და ეგვიპტის სიმბოლოს. თავად ქალი ღვთის ჭეშმარიტი ეკლესიის ყალბ ანალოგს წარმოადგენს. ოქროს ხბო, რომელიც აარონმა ეგვიპტის ღმერთებს მიუძღვნა, წინასახედ წარმოადგენდა გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის დიდ მეძავს, რომელიც არის ბაბილონი (ოქრო), მხეცზე (ეგვიპტე) ამხედრებული და ყალბი ეკლესია (ხბო).
At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.
ამავე დროს აარონმა ააგო საკურთხეველი, რომელიც, როგორც ახლახან განისაზღვრა, ქრისტეს, ჭეშმარიტ საკურთხეველს, წარმოადგენს. შემდეგ მან დააწესა თაყვანისცემის ყალბი სისტემა, რადგან მეორე დღისთვის უფლისადმი დღესასწაული გამოაცხადა. აარონის ოქროს ხბო იყო მხეცის „ხატი“ და „მისდამი“ მიძღვნილი, და იგი აღმართული იყო ყალბი ქრისტეს „წინაშე“, ხოლო გამოიყო დღე, რათა აღენიშნათ მისი ცრუ თაყვანისცემის სისტემა.
The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.
შეერთებული შტატები არის ძალა, რომელიც მხეცის ხატებას აღმართავს და შემდეგ მთელ მსოფლიოს აიძულებს, მიჰყვეს მის მაგალითს. შეერთებულ შტატებს ძალუძს, თაყვანისცემის ეს სისტემა მოახვიოს თავს მსოფლიოს, და ის ამას მხეცის თვალწინ, მის „წინაშე“ აკეთებს.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.
და მე ვიხილე სხვა მხეცი, ამომავალი მიწიდან; და მას ჰქონდა ორი რქა კრავის მსგავსი და ლაპარაკობდა, როგორც გველეშაპი. და იგი ახორციელებს პირველი მხეცის მთელ ძალაუფლებას მის წინაშე და აიძულებს დედამიწას და მასზე დამკვიდრებულთ, თაყვანი სცენ პირველ მხეცს, რომლის სასიკვდილო წყლული განიკურნა. გამოცხადება 13:11, 12.
The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.
ცოდვის კაცი, რომელიც პაპობაა, არის გამოცხადების მეცამეტე თავის ზღვის მხეცი. როდესაც შეერთებული შტატები დრაკონივით ალაპარაკდება, მალე მოსავლენ კვირა-კანონთან დაკავშირებით, მაშინ იგი იწყებს მსოფლიოს იძულებას, რომ მხეცის ხატება „მის წინ“ აღმართოს. მხეცი, რომელიც შეერთებული შტატების (მიწის მხეცის) წინაშეა, არის პაპობა (ზღვის მხეცი). პაპობა არის ყალბი ქრისტე, და აარონმა თავისი ოქროს ხატება ყალბი ქრისტეს წინაშე აღმართა, რადგან ქრისტე არის ჭეშმარიტი სამსხვერპლო. შემდეგ აარონმა დააწესა თაყვანისცემის ცრუ სისტემა, როგორც ეს წარმოდგენილია იმ დღესასწაულის დღის გამოცხადებით, რომელიც მეორე დღეს უნდა დამდგარიყო. შეერთებული შტატებიც ასევე აიძულებს თაყვანისცემის ცრუ სისტემას, და ისიც დაკავშირებულია თაყვანისცემის ყალბ დღესთან.
When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.
როცა მოსე მთიდან ჩამოვიდა, დავა იყო ეჭვიანობის ჭეშმარიტ და ცრუ ხატს შორის — ქრისტეს ხატსა და სატანის ხატს შორის. ყალბი შედგებოდა ყალბი ქრისტესგან (სამსხვერპლო), ყალბი გამოცდილებისგან (ლაოდიკიური) და თაყვანისცემის ყალბი დღისგან („ხვალ უფლის დღესასწაულია“). ოქროს ხბოს ამბოხი წარმოადგენს მალე მოსვლის კვირადღის კანონის ამბოხს, მაგრამ იგი ასევე წარმოადგენს ლაოდიკიური ადვენტიზმის ამბოხს 1863 წელს.
In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.
1863 წელს შემოტანილ იქნა ყალბი დაფა, რათა დაფარულიყო მილერის სიზმრის ძვირფასეულობა, როგორც ის წარმოდგენილი იყო აბაკუმის ორ დაფაზე. ეს ორი დაფა წინასწარ იყო განსახიერებული იმ ორ დაფაში, რომლებიც მოსემ მთაზე მიიღო. 1863 წელს სამართლებრივი კავშირი დამყარდა ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობასთან, რითაც დასრულდა მილერიტული მოძრაობა და ლაოდიკიური მოძრაობა კანონიერად დარეგისტრირდა როგორც მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესია. ეს ურთიერთობა წარმოდგენილი იყო აარონის მიერ მხეცის ხატით, რომელიც წინასწარმეტყველურად განისაზღვრება, როგორც ეკლესიისა და სახელმწიფოს გაერთიანება; ამგვარად, იგი წინასახავდა, რომ მილერიტებმა 1863 წელს ეკლესია-სახელმწიფოს ურთიერთობა დაამყარეს, და ასევე წინასახავდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს.
Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.
აარონის შიშველი მოცეკვავე სულელები, რომლებიც ლაოდიკეის ყალბ გამოცდილებას წარმოადგენენ, სწორედ ისეთივე იყო, როგორადაც მილერიტული მოძრაობა ქცეულიყო 1856 წელს. სულიერი გამოცდილება, რომელსაც აარონის მოცეკვავე სულელები წარმოადგენდნენ, დაპირისპირებული იყო მოსეს გამოცდილებასთან, რომელიც ავლენდა ღვთის ხასიათის შურს კერპთაყვანისმცემლობის მიმართ. წინასწარმეტყველებაში „ცეკვა“ მოტყუების სიმბოლოა, და აარონის მოცეკვავე სულელები ასევე წარმოადგენდნენ იმ მოტყუებას, რომელსაც შეერთებული შტატები წარმოშობს, როდესაც იგი სამყაროს აიძულებს, ნაბუქოდონოსორის საკრავთა დასს „აცეკვდეს“, მაშინ როცა ტვიროსის მეძავი თავის სიმღერებს მღერის.
In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.
1863 წელს ლაოდიკეელი მილერიტული მოძრაობა გარდაიქმნა კანონიერად რეგისტრირებულ ლაოდიკეის მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიად. როგორც წინა სტატიებში იქნა ნაჩვენები, 1863 წელს იერიხონი კვლავ აშენდა, რადგან იერიხონი ლაოდიკეის სიმდიდრის სიმბოლოა და იერუსალიმის ქალაქის ყალბ სახეს წარმოადგენს. 1863 წელს ყალბი წინასწარმეტყველური სქემის შემოღებამ წარმოადგინა აარონის, ოქროს ხბოსა და მოცეკვავე უგუნურთა ისტორიის გამეორება. წითელი ზღვისგან ხსნის ისტორია მრავალგზის არის გამოყენებული და უაითის მიერ ადრეული ადვენტიზმის ისტორიის საილუსტრაციოდ, და ეს გამოყენება სრულად შეესაბამება მოსესა და აარონის ისტორიას შურისხევის ხატის შესახებ დავაში.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.
1863 წელს ლაოდიკიური ადვენტიზმის პირველი თაობა დაიწყო, როცა შურის ხატი დაიდგა კართან (ეკლესიაში), რომელიც სამსხვერპლოს (ქრისტეს) წინ იყო. შემდეგ ის პირველი თაობა „შევიდა“ სისაძაგლეების მზარდ ისტორიაში.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
და მითხრა მე: კაცის ძეო, ახლა აღაპყარ თვალნი შენნი ჩრდილოეთისკენ. და აღვაპყარ მე თვალნი ჩემნი ჩრდილოეთისკენ, და აჰა, ჩრდილოეთით, სამსხვერპლოს კართან, შესასვლელში იდგა ეს შურისხების ხატი. ეზეკიელი 8:5.
We will continue these considerations in the next article.
ჩვენ განვაგრძობთ ამ საკითხების განხილვას მომდევნო სტატიაში.
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.
„რა არის ჩვენი მდგომარეობა ამ საშინელ და საზეიმო დროში? ვაი, რა ამპარტავნებაა გამეფებული ეკლესიაში, რა თვალთმაქცობა, რა მოტყუება, რა სიყვარული ჩაცმისადმი, ქარაფშუტობისა და გართობისადმი, რა სწრაფვა უპირატესობისაკენ! ყოველმა ამ ცოდვამ გონება დააბნელა, ისე რომ საუკუნო საგნები ვერ იქნა გარჩეული. ნუთუ არ უნდა გამოვიკვლიოთ წმიდა წერილები, რათა ვიცოდეთ, სად ვდგავართ ამ ქვეყნიერების ისტორიის მსვლელობაში? ნუთუ არ უნდა გავხდეთ გონიერნი იმ საქმესთან დაკავშირებით, რომელიც ამ ჟამს ჩვენსათვის აღესრულება, და იმ მდგომარეობასთან დაკავშირებით, რომელიც ჩვენ, როგორც ცოდვილებს, უნდა გვეკავოს, ვიდრე ეს შერიგების საქმე მიმდინარეობს? თუ ჩვენს სულთა ხსნას რაიმე ფასს ვანიჭებთ, უნდა მოვახდინოთ გადამწყვეტი ცვლილება. უნდა ვეძიოთ უფალი ჭეშმარიტი მონანიებით; სულის ღრმა შემუსვრილობით უნდა ვაღიაროთ ჩვენი ცოდვები, რათა ისინი აღიხოცოს.
“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?
„აღარ უნდა დავრჩეთ მოჯადოებულ მიწაზე. სწრაფად ვუახლოვდებით ჩვენი განსაცდელის ჟამის დასასრულს. ყოველმა სულმა იკითხოს: როგორ ვდგავარ მე ღვთის წინაშე? ჩვენ არ ვიცით, რამდენად მალე იქნება ჩვენი სახელები ქრისტეს ბაგეზე, და ჩვენი საქმეები საბოლოოდ გადაწყდება. ოჰ, რა, რა იქნება ეს გადაწყვეტილებები! ნუთუ მართალთა შორის შევირაცხებით, თუ ბოროტთა შორის ვიქნებით ჩარიცხულნი?
“Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.
„დაე, ეკლესია აღდგეს და ღმერთის წინაშე მოინანიოს თავისი განდგომილებანი. დაე, გუშაგნი გამოიფხიზლონ და საყვირს გარკვეული ხმა მისცენ. ეს არის განსაზღვრული გაფრთხილება, რომელიც უნდა ვაცხადოთ. ღმერთი უბრძანებს თავის მსახურებს: „იღაღადე მთელი ხმით, ნუ დაინანებ; საყვირივით აღიმაღლე შენი ხმა და უჩვენე ჩემს ხალხს მათი დანაშაული და იაკობის სახლს — მათი ცოდვანი“ (ესაია 58:1). ხალხის ყურადღება უნდა იქნეს მიპყრობილი; თუ ეს ვერ მოხერხდება, ყოველი ძალისხმევა ამაოა; თუნდაც ზეციდან ანგელოზი ჩამოვიდეს და მათ ელაპარაკოს, მისი სიტყვები იმაზე მეტ სიკეთეს ვერ მოიტანდა, ვიდრე მაშინ, მკვდრის ცივ ყურში რომ ელაპარაკებოდეს.“
“The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.
„ეკლესიამ მოქმედებისთვის უნდა გამოიღვიძოს. ღვთის სული ვერასოდეს მოვა, ვიდრე იგი გზას არ გაუმზადებს. უნდა იყოს გულწრფელი გულის გამოკვლევა. უნდა იყოს ერთიანი, შეუპოვარი ლოცვა და რწმენით ღვთის დაპირებათა მოჭიდება. უნდა იყოს არა სხეულის ძაძით შემოსვა, როგორც ძველად იყო, არამედ სულის ღრმა დამდაბლება. ჩვენ არავითარი საფუძველი არ გაგვაჩნია თვითკმაყოფილებისა და თვითამაღლებისათვის. ჩვენ უნდა დავიმდაბლოთ თავი ღვთის ძლიერი ხელის ქვეშ. იგი გამოცხადდება, რათა ანუგეშოს და აკურთხოს ჭეშმარიტი მაძიებელნი.“ Selected Messages, book 1, 125, 126.