The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.
ეზეკიელის მერვე თავის ოთხი სისაძაგლე მიჰყავს ღვთის უკანასკნელი დღეების ლაოდიკიური ეკლესიის ხელმძღვანელობას მზისადმი თაყვანისცემამდე და, ამგვარად, მხეცის ნიშნის მიღებამდე. მომდევნო თავი, რომელიც იმავე ხილვას წარმოადგენს, ასახავს ღვთის უკანასკნელი დღეების ეკლესიაში იმათ, ვინც ღვთის ბეჭედს იღებს. და უაიტი გვამცნობს, რომ ეზეკიელის მეცხრე თავში აღწერილი დაბეჭდვა იგივეა, რაც გამოცხადების მეშვიდე თავში წარმოდგენილი დაბეჭდვა. ღმერთი ერს მის მესამე და მეოთხე თაობაში ასამართლებს, და ეზეკიელის ოთხი სისაძაგლე აღნიშნავს ურჩობის იმ ოთხ თაობას, რომელიც 1863 წელს დაიწყო, როდესაც ლაოდიკიურმა ადვენტიზმმა ჰაბაკუმის ორი დაფის ყალბი სახე შემოიტანა, რომელიც ღვთისა და მისი ხალხის შორის აღთქმითი ურთიერთობის სიმბოლოდ იყო მოცემული, ისევე როგორც ათი მცნების ორი დაფა მიეცა ძველი ისრაელის დასაბამში.
Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.
აარონის ოქროს ხბო იყო ყალბი ხატი, ურჩობის სიმბოლო, რომელიც გამოჩნდა სწორედ მაშინ, როცა ღმერთი ქმნიდა იმ ორ დაფას, რომლებიც ჭეშმარიტი შურის ხატს წარმოადგენს. აარონის ოქროს ხბო წინასახავდა ყალბ 1863 წლის სქემას, რომელმაც გზავნილიდან ამოიღო ლევიანთა ოცდაექვსის „შვიდი ჟამი“ სხვა დროით წინასწარმეტყველებებთან ერთად. ამგვარად, ლაოდიკიური ადვენტიზმი თავისი ისტორიის თვით დასაწყისშივე აღმართავდა შურის ხატს, როგორც აარონმა ქნა ძველი ისრაელის საწყის ისტორიაში და როგორც იერობოამმა ქნა ეფრემის ჩრდილოეთის სამეფოს საწყის ისტორიაში.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.
ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის „შვიდი ჟამნი“ იყო დროის შესახებ პირველი წინასწარმეტყველება, რომლის გაგებამდეც მილერი იქნა მიყვანილი, და იგი იყო წინასწარმეტყველური დროის პირველი ძვირფასი ქვა, რომელიც 1863 წლის ამბოხებაში გვერდზე გადადეს. 1863 წელმა აღნიშნა მილერის სიზმრის ძვირფასი ქვების დაფარვის დასაწყისი და ყალბი ძვირფასი ქვებისა და მონეტების შემოტანა. „შვიდი ჟამნი“ იყო ის ქვაკუთხედი, რომელიც მშენებლებმა უარყვეს. 1863 წელს სწორედ ისინი, ვინც მილერიტული ტაძრის მშენებლები იყვნენ, გადადეს გვერდზე „შვიდი ჟამის“ ქვაკუთხედი, მაგრამ უკანასკნელ დღეებში ეს ქვა ახლა კუთხის თავად არის ქცეული. ეს ქვა წარმოადგენდა საუკუნეთა კლდეს, და იგი ასევე წარმოდგენილი იყო დღით, რომელიც უფალმა შექმნა, რადგან იგი ქვეყნისათვის შაბათის განსვენების სიმბოლო იყო. 1844 წელს მილერიტულმა ადვენტიზმმა ამხილა იერობოამის ცრუ თაყვანისმცემლობის სისტემა და გამოეყო „მქირდავთა საკრებულოს“, რომლებიც პირველ იმედგაცრუებაზე „იხარებდნენ“.
The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.
მშენებლებს ებრძანათ, რომ აღარასოდეს დაბრუნებულიყვნენ „გამქირდავთა საკრებულოში“, როგორც იუდეველი წინასწარმეტყველი იყო დარიგებული, იერუსალიმში დაბრუნებულიყო სხვა გზით და არა იმ გზით, რომელმაც იგი 1844 წლამდე მიიყვანა. გზა, რომელმაც იგი 1844 წლამდე მიიყვანა, იყო გზა, საიდანაც იგი გამოვიდა, კერძოდ პროტესტანტიზმი; და იმ ისტორიაში პროტესტანტიზმი განდგომილ პროტესტანტიზმად იქცა. მშენებლებს ებრძანათ, რომ აღარასოდეს დაბრუნებულიყვნენ „გამქირდავთა საკრებულოში“, და მათ ასევე ებრძანათ, რომ არ ეჭამათ მათი საჭმელი და არ დაელიათ მათი წყალი. მშენებლებმა შეჭამეს ის პატარა წიგნი, რომელიც 1840 წელს ანგელოზის ხელში იყო, და ეს საჭმელი მათ ბაგეებში ტკბილი იყო.
The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.
წინასწარმეტყველების ჭამა და სმა წარმოადგენს იმ მეთოდოლოგიას, რომელიც ბიბლიის შესასწავლად გამოიყენება. მილერიტებს მიეცათ ღვთის სიტყვის შესწავლის განსაზღვრული გზა, და ამ წესებმა წარმოშვა სრულიად განსხვავებული ბიბლიური უწყება იმასთან შედარებით, რასაც განდგომილი პროტესტანტიზმისა და კათოლიციზმის ღვთისმეტყველები თავიანთი გახრწნილი მეთოდოლოგიით აყალიბებდნენ. მშენებლებს, რომლებიც ამავე დროს იუდეველი წინასწარმეტყველიც არიან, არ უნდა დაბრუნებოდნენ და არ უნდა ეჭამათ ან ესვათ არც განდგომილი პროტესტანტიზმის და არც კათოლიციზმის მეთოდოლოგიიდან. იუდეველმა წინასწარმეტყველმა სწორედ ეს გააკეთა, რითაც აჩვენა, რომ ლაოდიკიური ადვენტიზმი იმავეს გააკეთებდა 1863 წელს, რადგან 1863 წელს მათ გამოიყენეს განდგომილი პროტესტანტიზმის ღვთისმეტყველიური არგუმენტები, რათა უარეყოთ მილერის მიერ „შვიდი დროის“ გამოყენება, და ამგვარად აღმართეს აარონისა და იერობოამის შურის ხატები. ამით ლაოდიკიური ადვენტიზმის პირველი თაობა დაიწყო.
After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.
იუდეიდან მოსულმა წინასწარმეტყველმა იერობოამთან ურთიერთობის შემდეგ იუდეაში დასაბრუნებელი გზა დაიწყო, მაგრამ იქამდე ვერ მიაღწია. ეს წინასწარმეტყველი წარმოადგენს ლაოდიკიურ ადვენტიზმს, რომელიც, შთაგონების თანახმად, მილერიტულ მოძრაობაში 1856 წელს შემოვიდა. დებმა უაითმა არასოდეს დაიხია უკან ადვენტიზმის ლაოდიკიასთან გაიგივებისგან, და არც არსებობს რაიმე ბიბლიური მტკიცებულება იმისა, რომ ლაოდიკია ოდესმე იცვლება. არსებობენ ცალკეული ადამიანები, რომლებიც ტოვებენ თავიანთ პირად ლაოდიკიურ გამოცდილებას, მაგრამ როგორც ეკლესია, ლაოდიკია უნდა ამოინთხიოს უფლის პირიდან, რადგან ლაოდიკია ნიშნავს „განსჯილ ხალხს“. ადვენტიზმი ამ განმარტებას იყენებს იმის დასამტკიცებლად, რომ იგი წარმოადგენს იმ ეკლესიას, რომელიც არსებობს ზეციურ საწმიდარში სამსჯავროს პერიოდის განმავლობაში. თავიანთ სიბრმავეში ისინი აღიარებენ ლაოდიკიის მნიშვნელობის საგამომძიებლო სამსჯავროს ელემენტს, მაგრამ ვერ ხედავენ აღსასრულებელ სამსჯავროს, რომელიც აშკარად არის წარმოდგენილი მათ სახელში.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.
და ლაოდიკეელთა ეკლესიის ანგელოზს მისწერე: ამას ამბობს ამენი, სარწმუნო და ჭეშმარიტი მოწმე, ღმერთის ქმნილების დასაბამი: ვიცი შენი საქმეები, რომ არც ცივი ხარ და არც ცხელი; ნეტავ ცივი ყოფილიყავი ან ცხელი. ამიტომ, რაკი თბილი ხარ და არც ცივი და არც ცხელი, ამოგანთხევ ჩემი პირიდან. რადგან ამბობ: მდიდარი ვარ, გავმდიდრდი და არაფერი მაკლია; და არ იცი, რომ საცოდავი ხარ, საბრალო, ღარიბი, ბრმა და შიშველი. გამოცხადება 3:14–17.
The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.
იუდეველი წინასწარმეტყველი საბოლოოდ იმ ცრუწინასწარმეტყველთან ერთად იმარხება, რომელმაც იგი მოატყუა, რათა მისი საჭმელი ეჭამა და მისი სასმელი დაელია. ორივენი ერთსა და იმავე სამარეში აღმოჩნდებიან, და ბეთელის მატყუარა წინასწარმეტყველი (ყალბი ეკლესია) მის სიკვდილისას მას ძმას უწოდებს.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.
ახლა ბეთელში ცხოვრობდა ერთი მოხუცი წინასწარმეტყველი; და მოვიდნენ მისი ძენი და უამბეს მას ყოველივე საქმე, რაც იმ დღეს ღვთის კაცმა ბეთელში მოიმოქმედა; და ის სიტყვებიც, რომელნიც მან მეფეს უთხრა, უამბეს თავიანთ მამასაც. და უთხრა მათმა მამამ: რომელი გზით წავიდა იგი? რადგან მის ძეებს ენახათ, რომელი გზით წავიდა იუდადან მოსული ღვთის კაცი. და უთხრა მან თავის ძეებს: შეკაზმეთ ვირი. და შეკაზმეს მას ვირი; და შეჯდა მასზე, და გაედევნა ღვთის კაცს, და იპოვა იგი მუხის ქვეშ მჯდომარე; და უთხრა მას: შენა ხარ ის ღვთის კაცი, იუდადან რომ მოხვედი? და მან თქვა: მე ვარ. მაშინ უთხრა მას: მოდი ჩემთან სახლში და ჭამე პური. ხოლო მან თქვა: ვერ დავბრუნდები შენთან, ვერც შემოვალ შენთან; არც პურს შევჭამ და არც წყალს დავლევ შენთან ამ ადგილას; რადგან უფლის სიტყვით მემცნო: იქ პურს ნუ შეჭამ და წყალს ნუ დალევ, და არც იმ გზით დაბრუნდე, რომლითაც მოხვედი. მან უთხრა მას: მეც წინასწარმეტყველი ვარ, როგორც შენა ხარ; და ანგელოზი მელაპარაკა უფლის სიტყვით და მითხრა: დააბრუნე იგი შენთან სახლში, რათა პური ჭამოს და წყალი დალიოს. მაგრამ იცრუა მის მიმართ. და დაბრუნდა იგი მასთან ერთად, და ჭამა პური მის სახლში, და დალია წყალი. და როცა ისინი სუფრასთან ისხდნენ, უფლის სიტყვა მოვიდა იმ წინასწარმეტყველთან, რომელმაც იგი დააბრუნა; და შეღაღადა იუდადან მოსულ ღვთის კაცს და უთხრა: ასე ამბობს უფალი: რადგან ეურჩე უფლის ბაგეს და არ დაიცავი მცნება, რომელიც უფალმა, შენმა ღმერთმა, გიბრძანა, არამედ დაბრუნდი, და ჭამე პური და დალიე წყალი იმ ადგილას, რომლის შესახებაც მან გითხრა: პურს ნუ შეჭამ და წყალს ნუ დალევ; შენი გვამი ვერ მივა შენი მამების სამარხში. 3 მეფეთა 13:11–22.
The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.
1844 წლის ზაფხულში მეორე ანგელოზის უწყება იმაში მდგომარეობდა, რომ გამოევლინა: პროტესტანტული ეკლესიები დაეცნენ და კათოლიციზმის ასულებად იქცნენ. მილერიტულმა ადვენტიზმმა კაცებსა და ქალებს მოუწოდა, დაეტოვებინათ ეს დენომინაციები, რადგან მათში დარჩენა ნიშნავდა სულიერ და საუკუნო სიკვდილს. ბეთელის ცრუ წინასწარმეტყველი წარმოადგენს იმ რელიგიურ სისტემას, რომელიც იერობოამმა ბეთელში დააწესა. ეს იყო სისტემა, რომელმაც მხეცის ხატი აღმართა, ხოლო ის მხეცი, რომლის მიხედვითაც ეს ხატი შეიქმნა, კათოლიციზმის მხეცია. პროტესტანტები კვლავაც განაგრძობდნენ საკუთარი თავის პროტესტანტებად მიჩნევას, მაგრამ ამავე დროს კვლავაც იცავდნენ მზის დღეს, როგორც თაყვანისცემის დღეს, რაც კათოლიციზმის ავტორიტეტის ნიშანია.
The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”
პროტესტანტები ამტკიცებენ, რომ პროტესტანტები არიან, თუმცა პროტესტანტის ერთადერთი განსაზღვრება რომის წინააღმდეგ პროტესტის გამოხატვაა; და ამით მათი აღსარება რომის ეკლესიის ხატია, რადგან ის აცხადებს, რომ ქრისტიანული დაწესებულებაა, თუმცა ამ განცხადებისთვის ბიბლიური გამართლება არ გააჩნია. მისი პრეტენზია დამყარებულია ტრადიციისა და ჩვეულების ცარიელ ავტორიტეტზე, რაც სწორედ იგივე ცრუ ავტორიტეტია, რომელსაც პროტესტანტიზმი იყენებს, როდესაც ამტკიცებენ, რომ პროტესტანტები არიან. ეს არის იგივე ლოგიკა, რომელმაც მეშვიდე დღის ადვენტისტები დააბრმავა, რათა ერწმუნათ, რომ, როგორც ლაოდიკიელნი, ჯერ კიდევ უსაფრთხო აღთქმის ურთიერთობაში იმყოფებიან. ეს არის იგივე ცრუ ავტორიტეტი, რომელსაც ძველი ისრაელი აცხადებდა, როდესაც ამბობდნენ: „უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ.“
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
„იუდეველმა ხალხმა გაფრთხილებას ყური არ უგდო. მათ დაივიწყეს ღმერთი და თვალთახედვიდან დაკარგეს თავიანთი მაღალი უპირატესობა, როგორც მისი წარმომადგენლებისა. მათ მიერ მიღებულმა კურთხევებმა ქვეყნიერებას კურთხევა ვერ მოუტანა. მთელი თავიანთი უპირატესობა მათ საკუთარ განმადიდებლობას მოახმარეს. მათ წაართვეს ღმერთს ის მსახურება, რომელსაც იგი მათგან მოითხოვდა, და თავიანთ მოყვასთაც წაართვეს სარწმუნოებრივი ხელმძღვანელობა და წმიდა მაგალითი. წარღვნამდელი მსოფლიოს მკვიდრთა მსგავსად, ისინი თავიანთი ბოროტი გულების ყოველ წარმოსახვას მისდევდნენ. ამგვარად, წმიდა საგნები სასაცილოდ აქციეს, ამბობდნენ: „უფლის ტაძარია, უფლის ტაძარია, ესენი“ (იერემია 7:4), და იმავე დროს ღმერთის ხასიათს ამახინჯებდნენ, მის სახელს შეურაცხყოფდნენ და მის საწმიდარს ბილწავდნენ.“
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.
„მევენახენი, რომელთაც უფლის ვენახის ზედამხედველობა ჰქონდათ მინდობილი, თავიანთ ნდობას უერთგულეს. მღვდლები და მასწავლებლები ხალხის ერთგული დამრიგებლები არ იყვნენ. ისინი ხალხის წინაშე არ აყენებდნენ ღვთის სიკეთესა და მოწყალებას და მის მოთხოვნას მათი სიყვარულისა და მსახურების შესახებ. ეს მევენახენი საკუთარ დიდებას ეძიებდნენ. მათ სურდათ ვენახის ნაყოფის მითვისება. მათი მუდმივი ზრუნვა იყო, ყურადღება და პატივი საკუთარი თავისთვის მიეზიდათ.“ ქრისტეს იგავები, 292.
In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.
1863 წელს მილერიტთა მოძრაობა დასრულდა, მაგრამ მან ფილადელფიელთა მოძრაობად ყოფნა უკვე 1856 წელს შეწყვიტა. მოსეს უწყების („შვიდი დროის“), რომელიც ელიამ (უილიამ მილერმა) წარადგინა, უარყოფა მოხდა, და ეს უარყოფა ბეთელის ცრუ წინასწარმეტყველის მეთოდოლოგიაზე იყო დაფუძნებული. 1863 წელი იყო სამოცდახუთი წლის დასასრული, რომელიც 1798 წელს დაიწყო, და იყო ესაიას მეშვიდე თავის წინასწარმეტყველების დასასრული.
And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.
და იყო ახაზის, იოთამის ძის, უზიას ძის, იუდას მეფის, დღეებში, რომ რეცინი, სირიის მეფე, და ფეკაჰი, რემალიას ძე, ისრაელის მეფე, აღვიდნენ იერუსალიმზე მის წინააღმდეგ საბრძოლველად, მაგრამ ვერ შეძლეს მისი დამარცხება. და ეუწყა დავითის სახლს, თქმულით: სირია ეფრემს შეეკრა. და შეძრწუნდა მისი გული და მისი ხალხის გული, როგორც ტყის ხეები ირყევიან ქარისაგან. მაშინ უთხრა უფალმა ესაიას: გადი ახლა ახაზთან შესახვედრად, შენ და შენი ძე შაარ-იაშუბი, ზემო აუზის წყალსადენის ბოლოსთან, მრეცხავთა ველის გზაზე; და უთხარი მას: გაფრთხილდი და იყავი მშვიდად; ნუ გეშინია და გული ნუ დაგიკნინდება ამ ორი კვამლმოდებული ცეცხლკეტის ნარჩენის გამო, რეცინისა და სირიის რისხვის სიმხურვალისა და რემალიას ძისა. ვინაიდან სირიამ, ეფრემმა და რემალიას ძემ ბოროტი ზრახვა განიზრახეს შენს წინააღმდეგ და ამბობენ: აღვდგეთ იუდაზე, შევაძრწუნოთ იგი, გავარღვიოთ იგი ჩვენთვის და დავასვათ მის შუაგულში მეფედ ტაბეალის ძე. ასე ამბობს უფალი ღმერთი: ეს არ დადგება და არ მოხდება. რადგან სირიის თავი დამასკოა, და დამასკოს თავი — რეცინი; და სამოცდახუთი წლის შემდეგ ეფრემი შეიმუსრება ისე, რომ ხალხი აღარ იქნება. და ეფრემის თავი სამარიაა, და სამარიის თავი — რემალიას ძე. თუ არ ირწმუნებთ, რასაკვირველია, ვერ განმტკიცდებით. ესაია 7:1–9.
The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).
მერვე მუხლის სამოცდახუთწლიანი წინასწარმეტყველება მიუთითებს, რომ სამოცდახუთი წლის პერიოდის „ფარგლებში“ ათი ტომის ჩრდილოეთის სამეფო ტყვეობაში იქნებოდა წაყვანილი. ხილვა ჩაწერილ იქნა ძვ. წ. 742 წელს, ხოლო ცხრამეტი წლის შემდეგ, ძვ. წ. 723 წელს, ეფრემი გაიფანტა და ასურელთა მიერ ტყვეობაში იქნა წაყვანილი. ძვ. წ. 677 წელს, სამოცდახუთი წლის დასასრულს, მეფე მანასე შეიპყრეს და ბაბილონში წაიყვანეს. ძვ. წ. 742 წლის საწყისი წერტილი აღნიშნავს სამოქალაქო ომს ჩრდილოეთის სამეფოსა და ისრაელის სამხრეთის სამეფოებს შორის, ისევე როგორც 1863 წელი აღნიშნავს სამოქალაქო ომის უშუალო შუაგულს შეერთებულ შტატებში ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის. წინასწარმეტყველება ესაიამ გამოაცხადა პირდაპირი მნიშვნელობით დიდებულ ქვეყანაში (იუდა), ხოლო 1863 წლის წინასწარმეტყველება აღსრულდა სულიერ დიდებულ ქვეყანაში (შეერთებული შტატები).
There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.
სამოცდახუთწლიანი წინასწარმეტყველების ფარგლებში სამი ნიშანსვეტი არსებობს. ძვ. წ. 742 წლის სამოქალაქო ომს ცხრამეტი წლის შემდეგ, ძვ. წ. 723 წელს, ჩრდილოეთის სამეფოს გაფანტვა მოსდევს. სამოცდახუთი წლის დასასრულს სამხრეთის სამეფოც გაიფანტა. წინასწარმეტყველება, თავისი დასაწყისისა და დასასრულის ჩათვლით, გამოხატავს ღვთის ორივე „რისხვას“ ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა წინააღმდეგ; ამ ორ რისხვას მათი ამოსავალი წერტილებიდან ცხრამეტი წელი უსწრებს, ხოლო შემდეგ მათ აღსრულებას კიდევ სხვა ცხრამეტი წელი მოჰყვება.
The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.
მთელი ქიასტური სტრუქტურა მიუთითებს ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის სამოქალაქო ომის პერიოდზე, რომელიც აღნიშნავს დასაწყისსაც და დასასრულსაც. დასაწყისისა და დასასრულის შუაგულში სამოქალაქო ომის ორივე მოწინააღმდეგე ტყვეობაში იქნა წაყვანილი, და იმ სამოცდახუთი წლის განმავლობაში, როცა ისინი თავიანთი ურთიერთგაფანტული მონობის მდგომარეობიდან ერთ ერად იკრიბებიან, ისინი მიაღწევენ 1863 წელს, რომელიც არის მონათა განმათავისუფლებელი პროკლამაციის თარიღი, რომელმაც მონები გაათავისუფლა. სიტყვასიტყვით იუდაში სამოქალაქო ომის წინასწარმეტყველება სრულდება სულიერ იუდაში სამოქალაქო ომით, რადგან იესო ყოველთვის საგნის დასასრულს მის დასაწყისით ხატავს, ვინაიდან იგი არის ალფა და ომეგა.
The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.
1863 წლის ისტორია წარმოდგენილი იყო ძვ. წ. 742 წლის ისტორიით, როდესაც წინასწარმეტყველმა ესაიამ, თავის ძესთან ერთად, უწყება გადასცა იუდას ბოროტ მეფეს (ახაზს). მოცემულ მონაკვეთში ძვ. წ. 742 წელი წარმოდგენილია მეფე ახაზის მოწმობით, რომელიც იუდას მეფე იყო, რომელმაც შეწყვიტა ღვთის საწმიდრის მსახურება და თავის მღვდელმთავარს ააგებინა სირიული ტაძრის ნიმუში თვით ღვთის მიწიერი საწმიდრის ეზოებში.
In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.
უწმინდური მეფე ახაზის ისტორიაში (ესაიას წინასწარმეტყველებით ძვ. წ. 742 წლით აღნიშნულ პერიოდში), იერუსალიმის წინამძღოლმა ღვთის ეკლესიაში წარმართობის (კათოლიციზმის) თაყვანისცემა შემოიტანა, ისევე როგორც ლაოდიკიელმა ადვენტიზმმა დაბრუნდა განდგომილი პროტესტანტიზმის მეთოდოლოგიასთან, რათა უკუეგდო მოსეს უწყება, რომელიც ელიას მიერ იყო მიტანილი. ძვ. წ. 742 წელს ესაია დაუპირისპირდა იუდას უწმინდურ მეფეს ზედა გუბურის წყალსადენის ბოლოს, მრეცხავის ველთან, და ეს რომ გააკეთა, თავისი ძეც თან წაიყვანა. მისი ძის სახელი ნიშანი იყო, და როდესაც იუდადან მოსულმა წინასწარმეტყველმა მეფე იერობოამს დაუპირისპირდა, მასაც ნიშანი მისცა.
Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.
აჰა, მე და შვილები, რომლებიც უფალმა მომცა, ვართ ნიშნებად და სასწაულებად ისრაელში ცაბაოთ უფლისაგან, რომელიც სიონის მთაზე მკვიდრობს. ესაია 8:18.
The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.
ესაიას ძის სახელწოდება „შიარ-იაშუბი“ ნიშნავს: „ნარჩენი დაბრუნდება“. ისინი, ვინც „დაბრუნდებიან“ და შეადგენენ ნარჩენს, არიან ისინი, ვინც დაყოვნების ჟამს უფალს ელიან.
And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.
და მე მოველი უფალს, რომელმაც დაფარა თავისი სახე იაკობის სახლს, და მას ვესავ. აჰა, მე და შვილები, რომლებიც უფალმა მომცა, ნიშნებად და სასწაულებად ვართ ისრაელში ცაბაოთ უფლისაგან, რომელიც მკვიდრობს სიონის მთაზე. ესაია 8:17, 18.
When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.
როდესაც ესაია ურთიერთობს უკეთურ მეფე ახაზთან ძვ. წ. 742 წელს, იგი წარმოადგენს მათ, ვინც „ელოდა“, რადგან ყველა წინასწარმეტყველი საუბრობს უკანასკნელ დღეებზე, ხოლო ისინი, ვინც უკანასკნელ დღეებში „ელოდებიან“, არიან ისინი, ვინც გადაიტანა პირველი იმედგაცრუება. იერემიას ეგონა, რომ ღმერთმა იცრუა და წვიმა შეაკავა, ხოლო ესაიას ჰგონია, რომ ღმერთმა „თავისი სახე იაკობის სახლისაგან დაფარა“, მაგრამ ესაია განსაზღვრავს, რომ დაელოდება და დაეძებს უფალს, რაც ხილვის დაყოვნების დროს „ბრძენთა“ წარმომადგენლობაა. ისინი, ვინც მართლაც დაბრუნდნენ და ძვირფასი მდარესაგან გამოყვეს, და რომელნიც უნდა გამხდარიყვნენ ღვთის ბაგენი, დაბეჭდილნი იყვნენ და, შესაბამისად, დაპირისპირებულნი არიან მათთან, ვინც მხეცის ნიშანს იღებენ.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.
და მრავალნი მათ შორის წაიბორძიკებენ, დაეცემიან, შეიმუსრებიან, გაებმებიან მახეში და შეპყრობილ იქნებიან. შეკარი მოწმობა, დაბეჭდე რჯული ჩემს მოწაფეთა შორის. და მე დაველოდები უფალს, რომელიც იაკობის სახლს თავის სახეს უფარავს, და მას მივაპყრობ მზერას. აჰა, მე და შვილები, რომლებიც უფალმა მომცა, ვართ ნიშნებად და სასწაულებად ისრაელში ცაბაოთ უფლისაგან, რომელიც სიონის მთაზე მკვიდრობს. და როდესაც გეტყვიან: მიმართეთ სულთშემცნობელთ და ჯადოქართ, რომლებიც ჩურჩულებენ და ბუტბუტებენ, განა ხალხმა თავის ღმერთს არ უნდა მიმართოს? ცოცხალთათვის — მკვდრებს? რჯულს და მოწმობას! თუ ამ სიტყვის მიხედვით არ ლაპარაკობენ, ეს იმიტომაა, რომ მათში ნათელი არ არის. ესაია 8:16–20.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ ამ კვლევას შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
„ესენი არ არის დაო უაიტის სიტყვები, არამედ უფლის სიტყვებია, და მისმა მაცნემ ისინი მე გადმომცა, რათა მე თქვენთვის გადმომეცა. ღმერთი მოგიწოდებთ, რომ აღარ იმოქმედოთ მასთან წინააღმდეგობრივად. მრავალრიცხოვანი დარიგება მიეცა იმ ადამიანებთან დაკავშირებით, რომლებიც თავს ქრისტიანებად აცხადებენ, მაშინ როცა სატანის თვისებებს ავლენენ, და სულით, სიტყვითა და საქმით ჭეშმარიტების წინსვლას ეწინააღმდეგებიან, და უეჭველად იმ გზას მიჰყვებიან, რომელზეც სატანა მიუძღვება მათ. თავიანთი გულის სიჯიუტით მათ ხელთ იგდეს ძალაუფლება, რომელიც არავითარ შემთხვევაში არ ეკუთვნით და რომლის განხორციელებაც არ უნდა ეცადათ. ამბობს დიდი მოძღვარი: ‘გადავატრიალებ, გადავატრიალებ, გადავატრიალებ.’ ადამიანები ბეთელ-კრიკში ამბობენ: ‘უფლის ტაძარი, უფლის ტაძარი ვართ ჩვენ’, მაგრამ ისინი ჩვეულებრივ ცეცხლს ხმარობენ. მათი გულები ღვთის მადლით არ არის დარბილებული და დამორჩილებული.“ Manuscript Releases, ტომი 13, 222.