დანიელის წიგნი — ოთხმოცდამეთორმეტე ნომერი

მილერიტულ მოძრაობაში ცოდნის ზრდა იხსნა ბეჭდებისაგან და იგი უმთავრესად, თუმცა არა მხოლოდ, შეერთებულ შტატებში აღიარებულ პროტესტანტებს სცდიდა. სარდისი, ეკლესია, რომელიც პაპური უზენაესობის წყვდიადიდან გამოდიოდა, მიჰყავდათ სახარების უფრო სრული შემეცნებისკენ, რომელიც უნდა გაცხადებულიყო, როდესაც ზეციერი საწმიდარი ზეცაში გაიხსნებოდა. მესამე ანგელოზის მოძრაობაში ცოდნის ზრდა 2001 წლის 11 სექტემბერს იხსნა ბეჭდებისაგან და მან მთელ მსოფლიოში ლაოდიკიური ადვენტიზმი გამოსცადა. ამ მიზეზით, ჭეშმარიტებას, რომელიც წარმოდგენილია დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვს მუხლში და რომელიც ცოდნის ზრდის წყაროა, ლაოდიკიურმა ადვენტიზმმა წინააღმდეგობა გაუწია.

დანიელის უკანასკნელი ექვსი მუხლის უწყების წარმოდგენა დაიწყო ლაოდიკიური ადვენტიზმის თვითმხარდამჭერი მსახურებების გარემოში და შემდგომში, დროის სვლასთან ერთად, დაუპირისპირდა ლაოდიკიური ადვენტიზმის ცნობილ თეოლოგებს (განსწავლულებს). იარაღებმა, რომლებიც ამ უწყების დისკრედიტაციის მცდელობისთვის იქნა გამოყენებული, უცვლელად წარმოშვა იმ მუხლების უფრო დიდი ნათელი და სიცხადე, რომლებიც განხილვისა და თავდასხმის საგანი იყო. ამ თავდასხმებმა საბოლოოდ მიიყვანა წინასწარმეტყველურ გაგებებამდე, რომლებიც ადრე არ ყოფილა ამოცნობილი, მაგრამ შემდეგ დადგინდა და აღმოჩნდა, რომ ისინი მესამე ანგელოზის მზარდი ნათლის ნაწილი იყო.

მილერიტები ბიბლიური წინასწარმეტყველების მხოლოდ ოთხ სამეფოს ცნობდნენ, მაგრამ 1844 წლის შემდეგ მალევე გაიგეს, რომ შეერთებული შტატები გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწიერი მხეცი იყო, და ამ გაგებამ ცხადყო, რომ პაპობა მხოლოდ რომის სამეფოს ნაწილი კი არ იყო, არამედ იგი სინამდვილეში ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე სამეფო იყო.

როდესაც დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლი იხსნა, აღიარებულ იქნა, რომ ამ ექვს მუხლში წარმოდგენილი მთელი თანმიმდევრობა ეხებოდა იმ სამი ძალის ურთიერთქმედებას, რომლებიც დამ უაითმა ახლახან განსაზღვრა როგორც „წარმართობა“, „პაპობა“ და „პროტესტანტიზმი“. მტერი ამტკიცებდა, რომ ორმოცდამეერთე მუხლის „დიდებული ქვეყანა“ იყო ან პროტესტანტიზმის, ან მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიის სიმბოლო, მაგრამ „დიდებული ქვეყანა“ არის შეერთებული შტატები, და ორმოცდამეერთე მუხლში ჩრდილოეთის მეფე (პაპობა) იპყრობს შეერთებულ შტატებს მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს. ის სატანური შეცდომა, რომელიც „დიდებულ ქვეყანას“ შეერთებული შტატების გარდა სხვა რამედ ასახელებს, განზრახულია იმისთვის, რომ მამაკაცებმა და ქალებმა ვერ შეიცნონ, რომ 1989 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მომდევნო წინასწარმეტყველური მოვლენა, დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვს მუხლში წარმოდგენილ პერიოდში, არის მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონი.

მეშვიდე დღის ადვენტისტთათვის ეს იმას ნიშნავს, რომ ორმოცდამეერთე მუხლი მიუთითებს ღვთის ეკლესიისთვის მადლის ჟამის დახურვაზე, და უკანასკნელი რამ, რის მოსმენაც ლაოდიკიური ადვენტიზმს სურს, არის ის, რომ მათი გამოცდის ჟამი დასასრულისკენ მიიწევს! უფალმა მსჯელობა მიიყვანა იმ წერტილამდე, სადაც აღიარებულ იქნა, რომ როდესაც წარმართულმა რომმა მსოფლიოზე კონტროლი მოიპოვა აქტიუმის ბრძოლაში ძვ. წ. 31 წელს, მას ჯერ უნდა დაემარცხებინა სამი გეოგრაფიული ძალა, როგორც ეს წარმოდგენილია დანიელის მერვე თავში.

დადგენილი ფაქტი იყო, რომ „სამხრეთი“, „აღმოსავლეთი“ და „სასიამოვნო ქვეყანა“ აღნიშნავდა იმ სამ გეოგრაფიულ მხარეს, რომლებზეც წარმართულმა რომმა დაამყარა თავისი ბატონობა, როდესაც იგი ავიდა დედამიწის ტახტზე, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეოთხე სამეფო. ამ ფაქტთან ერთად ისიც იყო, რომ პაპის რომსაც უნდა დაეძლია სამი გეოგრაფიული ძალა, როდესაც იგი ავიდა დედამიწის ტახტზე, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე სამეფო, როგორც ეს წარმოდგენილია დანიელის წიგნის მეშვიდე თავში.

ორმოცდამეერთე მუხლის „დიდებულ ქვეყანაზე“ გამართული დავისას უფალმა გამოავლინა, რომ წინასწარმეტყველებაში რომის სამი გამოვლინება არსებობდა. წარმართული რომი, რომელსაც მოჰყვა საპაპო რომი, და შემდეგ იყო უკანასკნელი დღეების რომი, რომელსაც ჩვენ „თანამედროვე რომს“ ვუწოდებდით. წინასწარმეტყველების ორ მყარ და დამკვიდრებულ ჭეშმარიტებაზე დაყრდნობით — პირველი ის, რომ ღმერთი არასოდეს იცვლება, და მეორე ის, რომ ჭეშმარიტება ორი მოწმის მოწმობით მტკიცდება — ჩვენ ყოველგვარი მერყეობის გარეშე დავასკვნეთ, რომ დანიელის მეთერთმეტე თავის უკანასკნელ ექვს მუხლში ჩრდილოეთის მეფისთვის არსებული სამი დაბრკოლება აუცილებლად სამ თანამედროვე გეოგრაფიულ ძალას უნდა წარმოადგენდეს.

ეს აღიარება დაადასტურა იმას, რაც ჩვენ უკვე დასკვნად გვქონდა მიღებული, რადგან „დიდებულ ქვეყანას“ ჩვენ გეოგრაფიულ ძალაუფლებად (ამერიკის შეერთებულ შტატებად) ვაიგივებდით და უარვყოფდით უგუნურ აზრს, თითქოს იგი ეკლესიას წარმოადგენდეს, რომელიც სულიერი ძალაუფლებაა. ეს პოზიცია ჩვენ ჩამოვაყალიბეთ იმ რწმენის საფუძველზე, რომელიც მუდამ დასტურდებოდა, რომ ღვთის სიტყვაში შემთხვევითობა არ არსებობს. მრავალი მოწმის საფუძველზე ნათელია, რომ უკანასკნელ დღეებში ღვთის ეკლესია არის მთა.

ისინი, ვინც ამტკიცებდნენ, რომ „დიდებული ქვეყანა“ ეკლესიაა, და უმეტეს შემთხვევაში ამტკიცებდნენ, რომ ეს მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიაა, ასე იქცეოდნენ იმიტომ, რომ დანიელი ამ ქვეყანას „დიდებულად“ მოიხსენიებს, და მათი ზედაპირული მსჯელობა იმ დასკვნამდე მიდიოდა, რომ რადგან ორმოცდამეხუთე მუხლში მოხსენიებული „დიდებული წმიდა მთა“ უეჭველად ღვთის უკანასკნელი დღეების ეკლესიაა, მაშასადამე „დიდებული ქვეყანაც“ ეკლესია უნდა იყოს. ბოლოს და ბოლოს, ორივე შეიცავს ზედსართავ სახელს „დიდებული“.

ღმერთის სიტყვაში შეცდომები არ არის; და როდესაც დანიელი სიტყვა „მიწას“ იყენებს სიტყვა „დიდებულთან“ კავშირში, ხოლო ოთხი მუხლით მოგვიანებით სიტყვა „წმიდა მთას“ იყენებს სიტყვა „დიდებულთან“ კავშირში, დანიელი მიზანმიმართულ განსხვავებას აღნიშნავდა მიწასა და მთას შორის. სიტყვასიტყვითი დიდებული მიწა იუდაა, და სწორედ ქალაქ იერუსალიმში იქნა აღმართული ღვთის ტაძარი. იერუსალიმი, ანუ ტაძარი, შეიძლება გაგებულ იქნეს როგორც ღვთის ეკლესია, მაგრამ ტერიტორია, სადაც იერუსალიმი მდებარეობს, იუდას მიწაა. მრავალი ჭეშმარიტება დამკვიდრდა, როდესაც ცოდნა გაიზარდა მესამე ანგელოზის მზარდ ნათელში, მაგრამ ჩვენ აქ მხოლოდ წინასწარმეტყველების საფუძველს ვსახავთ, რომელიც რომის სამ გამოვლინებას განსაზღვრავს.

როდესაც ვაღიარეთ, რომ წარმართული და პაპობრივი რომი წარმოადგენდა ორ მოწმეს, რომლებმაც დაადგინეს თანამედროვე რომის წინასწარმეტყველური მახასიათებლები, ჩვენ ვაღიარეთ განმარტების ერთი პრინციპი, რომელსაც მე ვუწოდე „წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენება“. იყვნენ სხვებიც, რომელთაც გარკვეული წინასწარმეტყველებების სამგზის განმეორების მსგავს იდეებს იყენებდნენ, მაგრამ ის განსაზღვრება, რომლის ცნობიერებამდეც მივედით, არის სწორედ ის განსაზღვრება, რომელსაც დღემდე ვიყენებთ. მნიშვნელოვანია იმის გაგება, რომ წინასწარმეტყველური წესი — წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენებისა, რომელსაც Future for America ასე ხშირად იყენებს — გაცნობიერდა დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლის შესახებ მსჯელობის დროს; მაგრამ არანაკლებ მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ამ მსჯელობამ მიგვიყვანა პირველ აღიარებამდე, რომ წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენება რომს ეხებოდა. მილერიტულ ისტორიაში ერთ-ერთი სადავო საკითხი იყო ის, წარმოადგენდა თუ არა ანტიოქოს ეპიფანე დანიელის ხალხის „მძარცველებს“, თუ „მძარცველები“, როგორც მილერიტებს ესმოდათ, რომი იყო. ამის მნიშვნელობა ის არის, რომ რომი, როგორც დანიელის ხალხის „მძარცველები“, სწორედ ის იყო, ვინც დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთოთხმეტე მუხლში „დაამტკიცებდა ხილვას“.

პირველად წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენება მაშინ გავიაზრეთ, როცა ის ამოვიცანით იმ ფაქტით, რომ ბიბლიურ წინასწარმეტყველებაში რომის სამი გამოვლინება არსებობს. რომმა დაადგინა მესამე ანგელოზის მზარდი ნათლის ხილვა, ისევე როგორც ეს მილერიტულ ისტორიაში მოხდა. მილერიტულ ისტორიაში სწორედ ის გაგება, რომ წარმართობა და პაპიზმი იყო ის ძალები, რომლებმაც გათელეს საწმიდარი და მხედრობა, იქცა იმ ჭეშმარიტების ჩარჩოდ, რომლის საფუძველზეც მილერმა ააგო თავისი წინასწარმეტყველური გაგებანი „ყველა“. დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსმა მუხლმა დაადგინა ჭეშმარიტების ჩარჩო, რომლის საფუძველზეც Future for America-მ ააგო თავისი ყველა წინასწარმეტყველური გამოყენება. ეს ჩარჩო არის გველეშაპის, მხეცისა და ცრუ წინასწარმეტყველის სამი გამაპარტახებელი ძალა, რომლებიც მსოფლიოს არმაგედონისაკენ მიჰყავთ.

ეს ჩარჩო ეფუძნება იმის აღიარებას, რომ წარმართული რომი, რომელსაც მოჰყვა პაპური რომი, წარმოადგენს ორ მოწმეს, რომლებიც ადასტურებენ თანამედროვე რომს, და რომ თანამედროვე რომი არის სულიერიზმის გველეშაპის (გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია), კათოლიციზმის მხეცის (პაპობა) და განდგომილი პროტესტანტიზმის ცრუ წინასწარმეტყველის (ამერიკის შეერთებული შტატები) სამმაგი კავშირი. ეს ჩარჩო არის ის, რასაც ჩვენ წინასწარმეტყველების სამმაგ გამოყენებად ვახასიათებთ. მომდევნო სტატიებში განვიხილავთ წინასწარმეტყველების სხვადასხვა სამმაგ გამოყენებას, რომლებიც აღიარებულია და რომლებიც შეადგენენ სამი ანგელოზის მზარდი ნათლის ჩარჩოს.

განვიხილავთ რომის სამი გამოვლინების სამმაგ გამოყენებას, რომლებიც განსაზღვრავს თანამედროვე რომის პოლიტიკურ და რელიგიურ სტრუქტურას, რომელსაც და უაითმა უწოდა ეკლესიური ხელოვნება და სახელმწიფოებრივი ხელოვნება. ეს სტრუქტურა შეიცნობა იმით, რომ წარმართული რომის წინასწარმეტყველური მახასიათებლები შეერთებულია პაპური რომის წინასწარმეტყველურ მახასიათებლებთან, რათა თანამედროვე რომში განისაზღვროს და დამკვიდრდეს ეს მახასიათებლები.

ჩვენ განვიხილავთ ბაბილონის სამი გამოვლინების სამმაგ გამოყენებას, რომლებიც წარმოდგენილია ნიმროდით, ნაბუქოდონოსორითა და ბელშაცარით, და რომლებიც ავლენენ იმ ცოდვის კაცის ამპარტავნებას, რომელიც ღმერთის ტაძარში ზის და აცხადებს, რომ თვითონ არის ღმერთი; ესაიამ კი იგი განსაზღვრა, როგორც „მედიდური აშური“. პაპური ამპარტავნება, რომელიც ბიბლიური წინასწარმეტყველების საგანია, შეიცნობა ბაბელის წინასწარმეტყველური ნიშნების ბაბილონის წინასწარმეტყველურ ნიშნებთან შეერთებით, თანამედროვე ბაბილონის ნიშნების ამოსაცნობად და დასადგენად.

ჩვენ განვიხილავთ ელიას სამ გამოვლინებაში არსებული სამმაგი გამოყენების საკითხს, როგორც ეს წარმოდგენილია ელიასა და იოანე ნათლისმცემელში, რომლებიც უკანასკნელ დღეებში „უდაბნოში მღაღადებელი ხმის“ იდენტიფიკაციას ახდენენ. უკანასკნელ დღეებში უდაბნოში მღაღადებელი ხმა წარმოადგენს განსაკუთრებულ გუშაგს, რომელიც არის მოძრაობა, და მიუთითებს მოძრაობაში არსებულ ორმაგ მოწმეებზე, რომელთაც მსგავსი დასაწყისი და დასასრული აქვთ. ჩვენთვის ცნობილი ხდება, რომ არ შეიძლება არსებობდეს მესამე ანგელოზი პირველისა და მეორის გარეშე; ამიტომ, ერთი თვალსაზრისით, შეუძლებელია პირველი ანგელოზის მოძრაობის მესამე ანგელოზის მოძრაობისაგან გამიჯვნა, და ორივე მოძრაობა წარმოდგენილია გუშაგით, რომლის წინასახე ელიასა და იოანე ნათლისმცემელში იყო მოცემული.

ჩვენ განვიხილავთ მესინჯერის სამი გამოვლინების სამმაგ გამოყენებას, რომელიც გზას ამზადებს აღთქმის მესინჯერისთვის, რათა იგი უეცრად მოვიდეს თავის ტაძარში, როგორც ეს წარმოდგენილია იოანე ნათლისმცემლისა და უილიამ მილერის მიერ. საბოლოო გუშაგი არის წინასწარმეტყველების საგანი, რომელიც ცნობადია იოანე ნათლისმცემლისა და უილიამ მილერის წინასწარმეტყველური მახასიათებლების გაერთიანებით, რათა განისაზღვროს მალაქიას მესამე თავის საბოლოო აღსრულება.

ჩვენ განვიხილავთ ისლამის სამი გამოვლინების სამმაგ გამოყენებას, როგორც ეს წარმოდგენილია ისლამის წინასწარმეტყველურ მახასიათებლებში პირველი და მეორე ვაებისა გამოცხადების მერვე და მეცხრე თავებში, რომლებიც განსაზღვრავს მესამე ვაების ისლამის წინასწარმეტყველურ მახასიათებლებს, რომელიც გამოცხადების მეათე და მეთერთმეტე თავებშია მითითებული.

ჩვენ ამ საკითხების განხილვას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.