We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.
წინა სტატია დავასრულეთ იმ მონაკვეთით, რომელიც ეხება „მცდარ სულს“. ქვემოთ მოყვანილია ამ მონაკვეთიდან ერთი აბზაცი.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.
„გაუწმინდურებული მსახურნი ღმერთის წინააღმდეგ ეწყობიან. ისინი ქრისტესაც და ამ სამყაროს ღმერთსაც ერთსა და იმავე სუნთქვაში ადიდებენ. მაშინ როდესაც სიტყვით აღიარებენ, რომ ქრისტეს იღებენ, ისინი ბარაბასს იხვევენ, და თავიანთი მოქმედებებით ამბობენ: „არა ეს კაცი, არამედ ბარაბა.“ ყველამ, ვინც ამ სტრიქონებს კითხულობს, იფხიზლოს. სატანამ იქადნა, თუ რის გაკეთება შეუძლია მას. მას ჰგონია, რომ დაარღვევს იმ ერთობას, რომლის არსებობისთვისაც ქრისტემ ილოცა თავის ეკლესიაში. იგი ამბობს: „წავალ და მატყუარა სულად ვიქცევი, რათა მოვატყუო ისინი, ვისი მოტყუებაც შემიძლია, რათა ვაკრიტიკო, დავგმო და გავაყალბო.“ დაე, ცბიერებისა და ცრუ მოწმობის ძე მიიღოს იმ ეკლესიამ, რომელსაც დიდი ნათელი, დიდი მტკიცებულება ჰქონდა, და ეს ეკლესია უკუაგდებს იმ უწყებას, რომელიც უფალმა გამოაგზავნა, და მიიღებს ყველაზე უგუნურ მტკიცებებს, ცრუ ვარაუდებსა და ცრუ თეორიებს. სატანას მათი უგუნურება აცინებს, რადგან მან იცის, რა არის ჭეშმარიტება.“ Testimonies to Ministers, 409.
Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.
დაე, „მოტყუებისა და ცრუ მოწმობის ძე“ მიღებულ იქნეს იმ ეკლესიის მიერ, რომელსაც ჰქონდა დიდი ნათელი, დიდი მტკიცებულება, და ეს ეკლესია უკუაგდებს იმ უწყებას, რომელიც უფალმა გამოუგზავნა, და მიიღებს ყველაზე უგუნურ მტკიცებებს, ცრუ ვარაუდებსა და ცრუ თეორიებს.“ 1863 წელს მილერიტულმა ადვენტიზმმა „დაბრუნდა“ იმ უგუნურ და მცდარ მეთოდოლოგიასთან, რომელსაც განდგომილმა პროტესტანტიზმმა მიმართა, და უარყო უილიამ მილერის მიერ ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის შვიდი დროის იდენტიფიკაცია. „დაბრუნების“ საგანი წარმოდგენილი იყო რიცხვთა თოთხმეტში აჯანყებულთა მიერ, როდესაც მათ გადაწყვიტეს, აერჩიათ წინამძღოლი და ეგვიპტეში დაბრუნებულიყვნენ.
And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.
და უთხრეს ერთმანეთში: დავდგინოთ მეთაური და დავბრუნდეთ ეგვიპტეში. რიცხვნი 14:4.
The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.
განდგომილ პროტესტანტიზმთან „დაბრუნების“ თემა იერემიასაც ჰქონდა წარმოდგენილი, როდესაც მეთხუთმეტე თავში მას ეთქვა, რომ დაცემულ პროტესტანტებს შეეძლოთ მასთან დაბრუნება, მაგრამ მას არ უნდა „დაბრუნებოდა“ მათ.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.
მე არ ვმჯდარვარ მქირდავთა საკრებულოში და არ მიხაროდა; მარტო ვიჯექი შენი ხელის გამო, რადგან მრისხანებით ამავსე. რატომ არის ჩემი ტკივილი მარადიული და ჩემი წყლული — უკურნებელი, რომელიც არ ისურვებს განკურნებას? ნუთუ შენ ჩემთვის სრულიად მატყუარასავით იქნები და იმ წყლებივით, რომლებიც ქრებიან? ამიტომ ასე ამბობს უფალი: თუ მოიქცევი, კვლავ დაგაბრუნებ და ჩემს წინაშე იდგები; და თუ გამოარჩევ ძვირფასს უღირსისაგან, ჩემი ბაგესავით იქნები; ისინი შენკენ მოიქცნენ, შენ კი ნუ მიიქცევი მათკენ. და გაქცევ ამ ხალხისთვის გამაგრებულ სპილენძის კედლად; და შეგებრძოლებიან, მაგრამ ვერ დაგძლევენ, რადგან მე შენთანა ვარ, რათა გიხსნა და გადაგარჩინო, ამბობს უფალი. იერემია 15:17–20.
Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.
შესაძლოა, განდგომილ პროტესტანტიზმთან არდაბრუნების პრინციპის ყველაზე ნათელი წინასწარმეტყველური ილუსტრაცია გვხვდება ურჩი წინასწარმეტყველის ისტორიაში, რომელმაც მხილების უწყება გადასცა იერობოამს, ჩრდილოეთის ათტომიანი სამეფოს პირველ მეფეს.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.
და უთხრა მეფემ ღვთის კაცს: მოდი ჩემთან სახლში, განიმტკიცე თავი, და მოგაგებ საზღაურს. ხოლო ღვთის კაცმა უთხრა მეფეს: შენი სახლის ნახევარიც რომ მომცე, შენთან არ შევალ, არც პურს შევჭამ და არც წყალს დავლევ ამ ადგილას; რადგან ასე მებრძანა მე უფლის სიტყვით, რომელმაც თქვა: პური არ ჭამო, წყალი არ დალიო და არც იმავე გზით დაბრუნდე, რომლითაც მოხვედი. და წავიდა იგი სხვა გზით და არ დაბრუნებულა იმ გზით, რომლითაც ბეთელში მოვიდა. 3 მეფეთა 13:7–10.
The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.
ურჩ წინასწარმეტყველს ღვთისაგან ნათქვამი ჰქონდა, რომ უკან არ უნდა დაბრუნებულიყო იმ გზით, რომლითაც მოვიდა. მილერიტული ადვენტიზმი გამოვიდა პროტესტანტიზმიდან, რომელსაც სარდისი წარმოადგენდა, და მათ უკან დაბრუნება არ უნდა მოეხდინათ. თუმცა ურჩმა წინასწარმეტყველმა სრულად იცოდა, რომ არ უნდა დაბრუნებულიყო იმ გზით, რომლითაც მოვიდა, იერობოამის სამეფოს ცრუწინასწარმეტყველმა უთხრა მას, რომ ღმერთს უთქვამს, ურჩი წინასწარმეტყველი უნდა დაბრუნებულიყო ცრუწინასწარმეტყველის სახლში და მასთან ერთად ეჭამა. ღვთის მითითების მიუხედავად, მან სწორედ ეს მოიმოქმედა. როგორც კი მან ცრუწინასწარმეტყველის საჭმლის ჭამა დაიწყო, ბიბლია ნათლად აცხადებს, რომ სამარიის წინასწარმეტყველმა იცრუა.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.
ახლა ბეთელში ცხოვრობდა ერთი მოხუცი წინასწარმეტყველი; და მოვიდნენ მისი ძეები და უამბეს მას ყოველივე, რაც იმ დღეს ბეთელში ღვთის კაცმა მოიმოქმედა; და მეფისთვის ნათქვამი სიტყვებიც აუწყეს მამას. და მათმა მამამ უთხრა მათ: რომელი გზით წავიდა იგი? რადგან მის ძეებს ენახათ, რომელი გზით წავიდა იუდადან მოსული ღვთის კაცი. და უთხრა მან თავის ძეებს: შეკაზმეთ მე სახედარი. და შეუკაზმეს მას სახედარი; და შეჯდა მასზე, და გაჰყვა ღვთის კაცს, და იპოვა იგი მუხის ქვეშ მჯდომარე; და უთხრა მას: შენა ხარ ის ღვთის კაცი, იუდადან რომ მოხვედი? და მან თქვა: მე ვარ. მაშინ უთხრა მას: წამოდი ჩემთან სახლში და პური ჭამე. და მან თქვა: ვერ დავბრუნდები შენთან, ვერც შევალ შენთან; არც პურს შევჭამ და არც წყალს დავლევ შენთან ამ ადგილას; რადგან მეუწყა მე უფლის სიტყვით: იქ პურს ნუ შეჭამ და წყალს ნუ დალევ, და უკან ნუ დაბრუნდები იმავე გზით, რომლითაც მოხვედი. მან უთხრა მას: მეც წინასწარმეტყველი ვარ, როგორც შენა ხარ; და ანგელოზი მელაპარაკა უფლის სიტყვით და მითხრა: დააბრუნე იგი შენთან სახლში, რათა პური ჭამოს და წყალი დალიოს. მაგრამ იცრუა მასთან. ამიტომ იგი გაჰყვა უკან მასთან, და ჭამა პური მის სახლში, და დალია წყალი. 3 მეფეთა 13:11–19.
The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.
ურჩმა წინასწარმეტყველმა სამარიის ცრუ წინასწარმეტყველთან ერთად ჭამა და სვა, რაც ნიშნავს, რომ მან განდგომილი წინასწარმეტყველის უწყება მიიღო და უფლის უწყება უარყო — ის უწყება, რომელიც იმავე დღეს ერთგულად გადასცა. მან ძალიან კარგად იცოდა, რომ უკან არ უნდა დაბრუნებულიყო, მაგრამ მაინც ასე მოიქცა. და უაიტი გვამცნობს, რომ თუ „მზაკვრობისა და ცრუ მოწმობის ძე მიიღება იმ ეკლესიის მიერ, რომელსაც დიდი ნათელი, დიდი მტკიცებულება ჰქონდა, მაშინ ეს ეკლესია უარყოფს იმ უწყებას, რომელიც უფალმა მოავლინა.“ მილერიტულ ისტორიაში პირველმა ანგელოზმა თავისი დიდებით გაანათა ქვეყანა. 1840 წელს პირველი ანგელოზის უწყება მსოფლიოს ყოველ მისიონერულ სადგურზე იქნა მიტანილი.
“The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
„ცნობა ჩვენი სამყაროსადმი უფლის ძალითა და დიდი დიდებით მოახლოებული მოსვლის შესახებ არის ჭეშმარიტება, და 1840 წელს მრავალი ხმა აღიმართა მისი გამოცხადებისთვის.“ Manuscript Releases, ტომი 9, 134.
Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.
ამის მალევე მილერიტულმა ადვენტიზმმა კვლავ მიმართა განდგომილი პროტესტანტიზმის მეთოდოლოგიის „სიცრუეს“ და უარყო „უფლის უწყება“, რომელიც ღმერთმა უილიამ მილერის მეშვეობით მოავლინა. მათ უარყვეს მოსეს უწყება, როგორც იგი ელიას მიერ იყო წარმოდგენილი, და „სიცრუე“, რომელიც დასაწყისში, მილერიტულ ისტორიაში, იქნა მიღებული, წარმოადგენს იმ „სიცრუეს“, რომელსაც ბოლოში ირწმუნებენ; იმ „სიცრუეს“, რომელიც ძლიერ საცდურს მოაქვს ლაოდიკიურ ადვენტიზმზე.
And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.
და ყოველგვარი სიცრუის საცდურით მათში, რომელნიც იღუპებიან, იმიტომ რომ არ მიიღეს ჭეშმარიტების სიყვარული, რათა ეხსნათ. და ამისთვის ღმერთი მოუვლენს მათ ძლიერ საცდურს, რათა ირწმუნონ სიცრუე; რათა დაისაჯოს ყველა, ვინც არ ირწმუნა ჭეშმარიტება, არამედ უსამართლობაში ჰპოვა სიამოვნება. 2 თესალონიკელთა 2:10–12.
We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”
ჩვენ ვცდილობთ, ვაჩვენოთ ელიას როლი, როგორც სიმბოლოსი, პროტესტანტიზმის რქისა და რესპუბლიკანიზმის რქის პარალელურ ისტორიებთან კავშირში, იმ პერიოდის განმავლობაში, როდესაც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფო მეფობს. 1863 წლის ყველა საკითხის წინასწარმეტყველურად ერთად მოყვანის სირთულე, ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის, მდგომარეობს სხვადასხვა ურთიერთდაკავშირებულ ხაზებში, რომლებიც ესაზღვრება „წრიული ლოგიკის“ ცნებას. პირდაპირი ლოგიკა ყოველთვის საუკეთესო მიდგომაა, მაგრამ საღვთო ჭეშმარიტებებისა და ამ ჭეშმარიტებათა ერთმანეთთან ურთიერთობების ამოცნობა ძნელი საქმეა, რადგან ისინი ბიბლიაში გვხვდება „აქ ცოტაოდენი და იქ ცოტაოდენი.“
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.
ვის ასწავლის იგი ცოდნას? და ვის მიახვედრებს მოძღვრებას? მათ, ვინც რძეს მოსწყვიტეს და ძუძუს მოაშორეს. რადგან მცნება უნდა იყოს მცნებაზე, მცნება მცნებაზე; ხაზი ხაზზე, ხაზი ხაზზე; აქ ცოტა და იქ ცოტა. ესაია 28:9, 10.
It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.
ეს ასევე რთული საქმეა, როდესაც თქვენი მიზნობრივი აუდიტორია შედგება როგორც იმათგან, ვინც თქვენ მიერ განხილულ ძირითად ჭეშმარიტებებს იცნობს, ასევე სხვებისგან, ვისთვისაც ეს ყოველივე ახალია. პრაქტიკულად ყველა ჭეშმარიტება, რომელთა მიმოხილვის მოცემასაც ამ სტატიაში ვაპირებ, გვხვდება აბაკუმის დაფებზე. რათა არ გამოვჩნდე ისე, თითქოს „შემოვლითი ლოგიკით“ ვსარგებლობ, წინასწარ გეტყვით, საით მივემართებით, ვიდრე იქ მართლაც მივალთ.
In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.
1863 წელს ლაოდიკეელმა მილერიტულმა ადვენტიზმმა აღმართა შურისხების ხატი. შურისხების ხატი წარმოადგენს ლაოდიკეული ადვენტიზმის ოთხი თაობიდან პირველს.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
და მითხრა მან: ძეო კაცისაო, ახლა აღაპყარი შენი თვალები ჩრდილოეთის მიმართულებით. და მე აღვაპყრე ჩემი თვალები ჩრდილოეთის მიმართულებით, და აჰა, ჩრდილოეთით, საკურთხევლის კარიბჭესთან, შესასვლელში იდგა ეს შურისხების კერპი. ეზეკიელი 8:5.
The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.
მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესიის ოთხი თაობა წარმოდგენილია წმინდა წერილის სხვადასხვა მონაკვეთში, მაგრამ მე ძირითად საზრის წერტილად ეზეკიელის მერვე თავს ვიყენებ. ამის მიზეზი ის არის, რომ მერვე თავი მეცხრე თავში გადადის. ეზეკიელის მეცხრე თავში ილუსტრირებულია ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა, ხოლო Testimonies, მეხუთე ტომში, და უაიტი ამ ფაქტს აშკარად განსაზღვრავს. და უაიტის კომენტარებში იგი მკაფიოდ განიხილავს იერუსალიმში თაყვანისმცემელთა ორ კლასს იმ დროს, როდესაც დაბეჭდვა ხდება. ეზეკიელიც იმავეს აკეთებს, ხოლო ის კლასი, რომელიც ბეჭედს არ იღებს, წარმოდგენილია მერვე თავში.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
კლასი, რომელიც არ განიცდის მწუხარებას საკუთარი სულიერი დაცემის გამო და არ გლოვობს სხვათა ცოდვებს, დარჩება ღვთის ბეჭდის გარეშე. უფალი თავის მაცნეებს, ხელში მუსვრელი იარაღით მდგომ კაცებს, უბრძანებს: „იარეთ მის შემდეგ ქალაქში და ჰკარით; ნუ შეიბრალებს თქვენი თვალი და ნუ შეიწყალებთ: სრულიად დახოცეთ მოხუციც და ჭაბუკიც, ქალწულნიც და მცირეწლოვანი ბავშვებიც, და დედაკაცებიც; ხოლო არ მიუახლოვდეთ არც ერთ კაცს, რომელზედაც არის ნიშანი; და დაიწყეთ ჩემი საწმიდრიდან. და დაიწყეს იმ უხუცესთაგან, რომლებიც სახლის წინ იყვნენ.“
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
„აქ ჩვენ ვხედავთ, რომ ეკლესია — უფლის საწმიდარი — პირველი იყო, რომელმაც ღვთის რისხვის დარტყმა იგრძნო. მოხუცებულმა კაცებმა, მათ, ვისაც ღმერთმა დიდი ნათელი მისცა და ვინც ხალხის სულიერი ინტერესების მცველებად იდგნენ, მათთვის მინდობილი საქმე უღალატეს. მათ დაიკავეს ისეთი პოზიცია, რომ ჩვენ აღარ გვმართებს სასწაულების მოლოდინი და ღვთის ძალის ისეთი აშკარა გამოვლინების ძიება, როგორიც უწინდელ დღეებში იყო. დროები შეიცვალა. ეს სიტყვები მათ ურწმუნოებას ამაგრებს და ისინი ამბობენ: უფალი არც სიკეთეს იქმს და არც ბოროტს. იგი მეტისმეტად მოწყალეა, რათა თავისი ხალხი სამსჯავროთი მოინახულოს. ამგვარად, „მშვიდობა და უშიშროება“ არის შეძახილი იმ კაცთაგან, რომლებიც აღარასოდეს აღამაღლებენ თავიანთ ხმას საყვირივით, რათა ღვთის ხალხს მათი დანაშაულობანი უჩვენონ და იაკობის სახლს — მათი ცოდვები. ეს მუნჯი ძაღლები, რომელთაც ყეფა არ სურდათ, სწორედ ისინი არიან, ვინც შეურაცხყოფილი ღვთის სამართლიან შურისგებას იგრძნობენ. კაცები, ქალწულნი და მცირეწლოვანი ბავშვები — ყველანი ერთად იღუპებიან.“ მოწმობანი, ტომი 5, 211.
Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.
მერვე თავი აღწერს იერუსალიმში მყოფთ — „ეკლესიას“, რომელიც ოთხი თაობიდან მეოთხეშია — წარმოდგენილს, როგორც მზისადმი თაყვანისმცემელს.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
და მან შემიყვანა უფლის სახლის შიდა ეზოში; და აჰა, უფლის ტაძრის კართან, შესასვლელსა და სამსხვერპლოს შორის, იყო დაახლოებით ოცდახუთი კაცი, ზურგით მიქცეულნი უფლის ტაძრისაკენ და სახეებით აღმოსავლეთისაკენ; და ეთაყვანებოდნენ მზეს აღმოსავლეთის მიმართულებით. მაშინ მითხრა მან მე: იხილე ეს, ძეო კაცისა? განა მცირე რამ არის იუდას სახლისათვის, რომ სჩადიან აქ ამ სისაძაგლეებს, რომელთაც სჩადიან? რადგან აავსეს ქვეყანა ძალადობით და კვლავაც დაბრუნდნენ ჩემს განსარისხებლად; და აჰა, რტოს ცხვირთან იდებენ. ამიტომ მეც რისხვით მოვექცევი მათ: ჩემი თვალი არ შეიწყალებს და არც შევიბრალებ; და თუმცა ჩემს ყურებში შეჰღაღადონ დიდი ხმით, მაინც არ შევისმენ მათ. ეზეკიელი 8:16–18.
Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.
როგორც ათი მზვერავის ბოროტი ცნობის შემთხვევაში, ასევე მზის თაყვანისმცემელი ამბოხების ოცდახუთმა წინამძღოლმაც „გაარისხა“ უფალი. კვირადღის კანონი არის „გარისხების დღე“, რომლისკენაც წინასწარმეტყველები მიანიშნებენ. მეცხრე თავი აღწერს იმათ, ვინც იმავე დროს იღებს ღვთის ბეჭედს, რადგან იგი უბრალოდ იმეორებს და აფართოებს მერვე თავს.
“This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
„ღვთის მსახურთა ეს დაბეჭდვა [გამოცხადება 7] იგივეა, რაც ეზეკიელს ხილვაში ეჩვენა.“ მოწმობანი მსახურთათვის, 445.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.
1863 წელს ლაოდიკიელი ადვენტიზმის პირველმა თაობამ დაიწყო თავისი ხეტიალი უდაბნოში. წინასწარმეტყველური ისტორია, რომელიც 1863 წელს შურისხების ხატს განსაზღვრავს, იყო აარონის ოქროს ხბო. ოქროს ხბოს წინასწარმეტყველური ნიშნები ის არის, რომ იგი მხეცის ხატი იყო და ოქროსი იყო. ოქრო ბაბილონის სიმბოლოა; ამიტომ აარონის ოქროს ხბო ბაბილონის მხეცის ხატი იყო. მხეცის ხატი განისაზღვრება მხოლოდ როგორც ეკლესიისა და სახელმწიფოს შეერთება, სადაც ამ ურთიერთობაში ეკლესია ფლობს მმართველობას.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
„მაგრამ რა არის „მხეცის ხატი“? და როგორ უნდა შეიქმნას იგი? ხატს ქმნის ორრქიანი მხეცი და იგი არის მხეცის ხატი. მას ასევე ეწოდება მხეცის ხატი. ამიტომ, რათა გავიგოთ, როგორია ეს ხატი და როგორ უნდა შეიქმნას იგი, უნდა გამოვიკვლიოთ თვით მხეცის — პაპობის — მახასიათებლები.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
„როდესაც ადრეული ეკლესია გაფუჭდა, სახარების სიმარტივისგან განდგომით და წარმართული წესებისა და ჩვეულებების მიღებით, მან დაკარგა ღვთის სული და ძალა; ხოლო ხალხის სინდისზე ბატონობისთვის მან საერო ძალაუფლების მხარდაჭერა ეძება. ამის შედეგად წარმოიშვა პაპობა — ეკლესია, რომელიც აკონტროლებდა სახელმწიფოს ძალაუფლებას და მას საკუთარი მიზნების გასატარებლად იყენებდა, განსაკუთრებით „მწვალებლობის“ დასასჯელად. იმისათვის, რომ შეერთებულმა შტატებმა შექმნას მხეცის ხატი, რელიგიურმა ძალაუფლებამ ისე უნდა დაიქვემდებაროს სამოქალაქო ხელისუფლება, რომ სახელმწიფოს ავტორიტეტიც ეკლესიის მიერ იქნეს გამოყენებული საკუთარი მიზნების აღსასრულებლად.“ The Great Controversy, 443.
The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.
აარონის მიერ გაკეთებული ხბო გაკეთდა მაშინ, როცა მოსე ათ მცნებას იღებდა. მეორე მცნება კრძალავს კერპთა თაყვანისცემას და შეიცავს ღვთის ხასიათის ნაწილობრივ აღწერას, როდესაც ღმერთს მოშურნე ღმერთად წარმოაჩენს.
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.
არ გაიკეთო შენთვის კერპი, არც რაიმე მსგავსება იმისა, რაც მაღლა ცაშია, ან რაც დაბლა მიწაზეა, ან რაც მიწის ქვეშ წყალშია. არ სცე მათ თაყვანი და არ ემსახურო მათ, რადგან მე, უფალი, შენი ღმერთი, შურისმგებელი ღმერთი ვარ, რომელიც მამათა უსჯულოებას შვილებზე მოვიკითხავ ჩემდამი მოძულეთა მესამე და მეოთხე თაობამდე; და წყალობას ვუჩვენებ ათასებს მათგან, ვისაც ვუყვარვარ და ჩემს მცნებებს იცავენ. გამოსვლა 20:4–6.
Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.
აარონის მიერ შექმნილი ოქროს ხბოს ხატი, როგორც კერპი, წარმოადგენს შურისხების ხატს, რადგან მან წარმოშვა ის მართალი რისხვა, რომელმაც მოსე აიძულა ათი მცნების პირველი ორი ფილა დაეგდო და დაემტვრია. ჩვენი განზრახვაა ვაჩვენოთ, რომ 1863 წლის ყალბი დიაგრამა წარმოდგენილი იყო აარონის ოქროს ხბოთი. ღვთის შურისხება აარონის ოქროს ხბოს მიმართ გამოვლინდა, რადგან ოქროს ხბო ცრუ ღმერთს წარმოადგენდა. ხბო ღმერთის ყალბი გამოსახულება იყო. აარონმა გამოაცხადა, რომ იგი წარმოადგენდა იმ ღმერთებს, რომლებმაც ისინი ეგვიპტური მონობიდან იხსნეს. ის ორი ფილა, რომლებიც მოსემ სწორედ იმ ისტორიის განმავლობაში დაამტვრია, იყო ჭეშმარიტი ღმერთის ხასიათის „ასლი“, იმ ღმერთისა, რომელმაც ისინი სინამდვილეში გამოიყვანა ეგვიპტიდან. 1863 წელს შექმნილი ყალბი დიაგრამა შურისხების ხატია, რადგან მან დაარღვია აბაკუმის მეორე თავის ორი ფილა მოსეს ფიცის შვიდგზის მოხსნით.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.
„მე ვიხილე, რომ 1843 წლის სქემა უფლის ხელით იყო წარმართული და რომ იგი არ უნდა შეცვლილიყო; რომ რიცხვები ისეთი იყო, როგორსაც იგი ნებავდა; რომ მისი ხელი იყო მათზე და დაფარა შეცდომა ზოგიერთ რიცხვში, რათა ვერავის დაენახა იგი, ვიდრე მისი ხელი არ იქნა მოხსნილი.“ Early Writings, 74, 75.
Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”
შემდგომ ელენ უაიტი 1843 წლის სქემის შეუცვლელობის ბრძანებას ამატებს განმარტებას: „გარდა შთაგონებით.“
“I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.
„ვიხილე, რომ ძველი სქემა უფლის მიერ იყო წარმართული და რომ მისი არც ერთი ნიშანი არ უნდა შეცვლილიყო, თუ არა შთაგონებით. ვიხილე, რომ სქემის ნიშნები ისეთი იყო, როგორადაც ღმერთს სურდა ისინი ყოფილიყო, და რომ მისი ხელი ეფარა და ფარავდა შეცდომას ზოგიერთ ნიშანში, რათა ვერავის დაენახა იგი, ვიდრე მისი ხელი არ მოიხსნებოდა.“ Spalding and Magan, 2.
James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.
ჯეიმსი და ელენ უაიტები ოტის ნიკოლის ოჯახთან ერთად ცხოვრობდნენ, როცა ნიკოლებმა 1850 წლის სქემა მოამზადეს და გამოსცეს. ერთადერთი, რაც 1850 წლის სქემაში „შეიცვალა“, იყო ის, რომ 1843 წლის სქემაზე აღნიშნული წლის „1843“-ის ნაცვლად გამოყენებულ იქნა წელი „1844“. ერთადერთი „ცვლილება“ იყო იმ „შეცდომის“ გასწორება, რომელზეც ღმერთს თავისი ხელი ეფარა. წინასწარმეტყველი ქალის შთაგონება იმავე სახლში იყო, სადაც 1843 წლის სქემა 1850 წლის სქემად „შეიცვალა“, და ლევიანთა ოცდამეექვსე თავის შვიდი ჟამი კვლავ დამკვიდრებული დარჩა იმ სქემაზე, როგორც ეს 1843 წლის სქემაზეც იყო.
The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.
მეორე მცნება ამ წინასწარმეტყველური თავსატეხის კიდევ ერთ ნაწილს მოიცავს, რადგან იგი მიუთითებს, რომ ღმერთი თაობებს აღრიცხავს მანამდე, ვიდრე მოაკითხავს ჩადენილ ურჯულოებას. 1863 წელს დაიწყო მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესიის ოთხი თაობიდან პირველი, რადგან მილერიტული მოძრაობა იმ ეტაპზე დასრულდა.
The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.
ათი მცნების ორი ფიქალი ტიპოლოგიურად განასახიერებს აბაკუმის ორ ფიქალს, თუმცა ისინი აგრეთვე განასახიერებენ ორმოცდამეათე დღის დღესასწაულის ორ რწევად პურს, რომლებიც საწმიდრის მსახურებაში ერთადერთი შესაწირავი იყო, რომელიც ცოდვას მოიცავდა. ღვთის ძალის გამოცხადება ათი მცნების მოცემისას, ღვთის ძალის გამოცხადება ორმოცდამეათე დღის გადმოფრქვევისას და ღვთის ძალის გამოცხადება მილერიტთა ორი სქემის ისტორიაში — ყოველივე ეს ტიპოლოგიურად მიანიშნებს სულიწმიდის გადმოფრქვევის საბოლოო გამოცხადებაზე გვიან წვიმაში. ორმოცდამეათე დღის ორი რწევადი პური წარმოადგენს ას ორმოცდაოთხი ათასს, რომლებიც გვიან წვიმის დროს დროშად აღიმართებიან.
The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.
ორმოცდამეათეობის ტალღოვანი პურები უნდა მომზადებულიყო „საფუარით“, რომელიც ცოდვას განასახიერებს, მაგრამ ცხობის პროცესით ეს საფუარი ნადგურდებოდა.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
ამასობაში, როცა შეიკრიბა ადამიანთა უთვალავი სიმრავლე, ისე რომ ერთიმეორეს ზედ გადადიოდნენ, მან პირველად თავის მოწაფეებს დაუწყო თქმა: ფრთხილად იყავით ფარისეველთა საფუარისაგან, რომელიც არის თვალთმაქცობა. ლუკა 12:1.
The wave loaves were a first fruit offering.
რხევის პურები პირველი ნაყოფის შესაწირავი იყო.
Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.
თქვენი საცხოვრებლებიდან გამოიტანეთ ორი რწევითი პური, თითოეული ორი მეათედი ეფისაგან: ისინი უნდა იყოს რჩეული ფქვილისაგან; ისინი საფუვრით უნდა იყოს გამომცხვარი; ეს არის უფლისათვის პირველნაყოფნი. ლევიანნი 23:17.
The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.
ას ორმოცდაოთხი ათასი უკანასკნელ დღეებში პირველნაყოფის შესაწირავია.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
და ვიხილე, და აჰა, კრავი იდგა სიონის მთაზე, და მასთან ერთად ას ორმოცდაოთხი ათასი, რომელთაც შუბლზე ეწერათ მისი მამის სახელი. და მოვისმინე ხმა ზეციდან, როგორც მრავალ წყალთა ხმა და როგორც დიდი ქუხილის ხმა; და მოვისმინე ქნართა მპყრობელთა ხმა, რომელნიც თავიანთ ქნარებზე უკრავდნენ. და ისინი გალობდნენ ვითარცა ახალ საგალობელს ტახტის წინაშე, ოთხი ცხოველის წინაშე და უხუცესთა წინაშე; და ვერავინ შეეძლო იმ საგალობლის შესწავლა, გარდა იმ ას ორმოცდაოთხი ათასისა, რომლებიც გამოსყიდულნი იყვნენ დედამიწიდან. ესენი არიან ისინი, რომელნიც დედაკაცებთან არ შებილწულან, რადგან ქალწულნი არიან. ესენი არიან ისინი, რომელნიც მიჰყვებიან კრავს, სადაც კი იგი წავა. ესენი გამოსყიდულნი იყვნენ ადამიანთაგან, როგორც პირველი ნაყოფი ღვთისა და კრავისათვის. და მათ პირში ვერ იქნა ნაპოვნი მზაკვრობა, რადგან უმწიკვლონი არიან ღვთის ტახტის წინაშე. გამოცხადება 14:1–5.
The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.
უკანასკნელ დღეებში თაყვანისმცემელთა ის ჯგუფი, რომელიც არასოდეს მოკვდება და რომელსაც ელიაჰი განასახიერებს, სრულად დასძლევს ცოდვას, რადგან აღთქმის მაცნის მიერ მათზე მოვლენილი განწმენდის ცეცხლი საფუძვლიანად გამოდევნის და მოაცილებს საფუარს ლევის ძეთაგან.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
აჰა, მე მოვავლენ ჩემს მაცნეს, და იგი განმიმზადებს გზას ჩემს წინაშე; და უეცრად მოვა თავის ტაძარში უფალი, რომელსაც თქვენ ეძიებთ, ანუ აღთქმის მაცნე, რომელიც გსურთ: აჰა, იგი მოვა, ამბობს ცაბაოთ უფალი. მაგრამ ვინ აიტანს მისი მოსვლის დღეს? და ვინ დადგება, როცა იგი გამოჩნდება? რადგან იგი არის, ვითარცა გამომდნობელის ცეცხლი და ვითარცა მრეცხავის ტუტე. და დაჯდება იგი, როგორც ვერცხლის გამომდნობელი და განმწმედელი; და განწმედს ლევის ძეთ, და გაწმენდს მათ, როგორც ოქროსა და ვერცხლს, რათა შესწირონ უფალს შესაწირავი სიმართლით. მაშინ იუდასა და იერუსალიმის შესაწირავი სასურველი იქნება უფლისთვის, როგორც ძველ დღეებში და როგორც უწინდელ წლებში. მალაქია 3:1–4.
The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.
ძღვენი, რომელიც არის „როგორც ძველ დღეებში“, არის ორმოცდამეათე დღის ორი პურის რხევის შესაწირავი. იგი აღიმართა შესაწირავად, რითაც აღნიშნულნი არიან ის ორი წინასწარმეტყველი, რომლებიც ქუჩებში იქნენ მოკლულნი და შემდეგ აღიტაცებიან ზეცად ნიშნად, საკვირაო კანონის კრიზისის დასაწყისში.
When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.
როცა აარონმა თავისი ოქროს ხბო შექმნა, მან განაცხადა, რომ ეს ხბო იყო ის ღმერთები, რომლებმაც ისინი ეგვიპტიდან გამოიყვანეს, და შემდეგ უფლისთვის დღესასწაული გამოაცხადა.
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.
და მიიღო ეს მათგან ხელით, გამოსახა იგი საკვეთელი იარაღით და გააკეთა იგი ჩამოსხმულ ხბოდ; და თქვეს: ესენი არიან შენი ღმერთები, ისრაელო, რომელთაც გამოგიყვანეს ეგვიპტის ქვეყნიდან. ხოლო როცა აარონმა იხილა ეს, ააგო მის წინ სამსხვერპლო; და აარონმა გამოაცხადა და თქვა: ხვალ დღესასწაულია უფლისათვის. გამოსვლა 32:4, 5.
When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.
როდესაც ისრაელის ჩრდილოეთის სამეფო იუდას სამხრეთის სამეფოს გამოეყო, იერობოამმა, ისრაელის პირველმა მეფემ, განზრახ შემოიღო ყალბი თაყვანისმცემლობის მსახურება ორ ქალაქში, წარმოთქვა იგივე განცხადება, რაც აარონმა, ამტკიცებდა, რომ მისი ორი ოქროს ხბო იყვნენ ის ღმერთები, რომლებმაც ისინი ეგვიპტიდან გამოიყვანეს, და დაადგინა ყალბი დღესასწაული, როგორც აარონმა.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
და იერობოამმა თქვა თავის გულში: ახლა სამეფო დავითის სახლს დაუბრუნდება. თუ ეს ხალხი იერუსალიმში, უფლის სახლში, მსხვერპლის შესაწირავად ავა, მაშინ ამ ხალხის გული კვლავ თავისი ბატონისკენ, იუდას მეფე რეხობოამისკენ მიიქცევა; მე მომკლავენ და ისევ იუდას მეფე რეხობოამს დაუბრუნდებიან. ამის გამო მეფემ თათბირი გამართა, გააკეთა ორი ოქროს ხბო და უთხრა მათ: მეტისმეტად ძნელია თქვენთვის იერუსალიმში ასვლა; აჰა, შენი ღმერთები, ისრაელო, რომელთაც ეგვიპტის ქვეყნიდან ამოგიყვანეს. და ერთი ბეთელში დაადგინა, მეორე კი დანში დასვა. და ეს საქმე ცოდვად იქცა, რადგან ხალხი ერთის წინაშე თაყვანისაცემად დადიოდა, დანამდეც კი. მან ასევე ააგო მაღლობთა სახლი და მღვდლები დააყენა ხალხის მდაბიო ფენიდან, რომლებიც ლევის ძეთაგან არ იყვნენ. და იერობოამმა მერვე თვეში, თვის მეთხუთმეტე დღეს, დააწესა დღესასწაული, იუდაში არსებული დღესასწაულის მსგავსი, და საკურთხეველზე შესწირა. ასე მოიქცა ბეთელში, სწირავდა იმ ხბოებს, რომლებიც თვითონ გააკეთა; და ბეთელში დააყენა იმ მაღლობთა მღვდლები, რომლებიც გააკეთა. და შესწირა იმ საკურთხეველზე, რომელიც ბეთელში გააკეთა, მერვე თვის მეთხუთმეტე დღეს, იმ თვეში, რომელიც თავისი გულით მოიფიქრა; და დაუწესა დღესასწაული ისრაელის ძეთ; და ავიდა საკურთხეველზე მსხვერპლის შესაწირავად და საკმევლის საკმევად. 3 მეფეთა 12:26–33.
Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.
دان ნიშნავს სამართალს და წარმოადგენს მდგომარეობას; ბეთელი ნიშნავს ღვთის სახლს. როგორც აარონის ამბოხებისას, ასევე მეფე იერობოამის შემთხვევაში, ეს სიმბოლოები მიუთითებს ეკლესიისა და სახელმწიფოს იმ შეერთებაზე, რომელიც საბოლოოდ აშშ-ში კვირა დღის კანონის დროს ხდება.
The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.
კვირის კანონი ხდება ადვენტიზმის დასასრულს, ხოლო ადვენტიზმის დასაწყისში იმ მოძრაობამ, რომელიც 1844 წლის ზაფხულში პროტესტანტულ რქად იყო იდენტიფიცირებული, კანონიერად შეერთდა რესპუბლიკურ რქასთან. ამგვარად, აარონისა და იერობოამის აჯანყება წარმოადგენს როგორც 1863 წელს, ისე მალე მოსალოდნელ კვირის კანონს.
The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”
მიზეზი იმისა, რომ აღთქმის მაცნე განწმენდს „ლევის ძეთ“ და არა რომელიმე სხვა ტომს, ის არის, რომ აარონის ოქროს ხბოს გამო აჯანყების დროს სწორედ ლევიანნი დადგნენ მოსეს მხარეს. მათი ერთგულებისათვის ისინი მაშინ გახდნენ ის ტომი, რომელიც მღვდლობას წარმოადგენდა — პატივი, რომელიც მანამდე განსაზღვრული იყო, რომ თითოეული ტომის პირმშოთაგან შემდგარიყო. ამიტომ იერობოამმა იზრუნა, რომ მისი ყალბი მღვდლობა ლევის ძეთაგან არ ყოფილიყო, და ამის ნაცვლად თავისი მღვდლობა დაადგინა „ხალხის მდაბიორთაგან, რომელნიც ლევის ძეთაგან არ იყვნენ.“
The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.
ლევის ძენი არიან ისინი, ვინც ცეცხლით განიწმინდებიან, როგორც ნიშანი, ანუ შესარხევი შესაწირავი, კვირადღის კანონის კრიზისის დროს. უკანასკნელ დღეებში კვირადღის კანონის კრიზისის ისტორია წინასახედ იყო წარმოდგენილი 1863 წლის კრიზისით, როდესაც ახლად იდენტიფიცირებული პროტესტანტული რქა სამართლებრივად მიემაგრა რესპუბლიკურ რქას. კიდევ ერთი ისტორიის ხაზი გვაქვს განსახილველი, ვიდრე დავიწყებდეთ იმ მონაკვეთებზე მუშაობას, რომელთაც ახლახან მივუთითეთ.
That line is the year 1856, and we will address that in our next article.
ეს ხაზი აღნიშნავს 1856 წელს, და ამას ჩვენს მომდევნო სტატიაში განვიხილავთ.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
„ქრისტეს მოსვლა, როგორც ჩვენი მღვდელმთავრისა, უწმინდეს ადგილზე, საწმიდრის განწმენდისათვის, როგორც ეს დანიელის 8:14-შია ნაჩვენები; კაცის ძის მისვლა ძველთაგან ძველთან, როგორც დანიელის 7:13-შია წარმოდგენილი; და უფლის მისვლა თავის ტაძარში, როგორც ეს მალაქიას მიერ იყო წინასწარმეტყველებული, — ყოველივე ეს ერთი და იმავე მოვლენის აღწერილობებია; და ესვეა აგრეთვე წარმოდგენილი სიძის ქორწილში მისვლით, როგორც ქრისტემ აღწერა მათეს 25-ში, ათი ქალწულის იგავში.“ დიდი ბრძოლის ისტორია, 426.