627, 632 and 637
627, 632 და 637
The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.
„გასაღები“, რომელიც ხსნის უფსკრულს, არის ნინევეს ბრძოლა, აღსრულებული 627 წელს, მუჰამედის 632 წელს გარდაცვალებამდე ხუთი წლით ადრე. ხუთი წლის შემდეგ, 637 წელს, მუსლიმურმა ძალებმა დაიპყრეს სპარსეთის დედაქალაქი — იმ ორი დიდი ზესახელმწიფოდან ერთ-ერთისა, რომლებიც ნინევეს ბრძოლაში იყვნენ ჩაბმულნი. ამ მოვლენამ შუა აღმოსავლეთში ძალთა ბალანსი დრამატულად შეცვალა. 627 წლის ნინევეს ბრძოლამ გამოფიტა სპარსეთის იმპერიის ძალა, და ათი წლის შემდეგ სპარსეთის იმპერიამ არსებობა შეწყვიტა.
Humiliation—782
დამდაბლება — 782
One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.
მუჰამედის სიკვდილიდან 632 წელს გასული ას ორმოცდაათი წლის შემდეგ, 782 წლის აბასიანთა ლაშქრობისას, აბასიანთა არმიამ (როგორც იტყობინებიან, დაახლოებით 95,000 კაცმა) მცირე აზიაში (თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე) ბიზანტიის სამფლობელოში მასშტაბური შეჭრა წამოიწყო. ისინი წინ წაიწიეს თვით ქრიზოპოლისამდე, რომელიც კონსტანტინოპოლის პირდაპირ, ბოსფორის სრუტის გაღმა მდებარეობდა, და ამგვარად ძალზე მიუახლოვდნენ ბიზანტიის დედაქალაქს. ბიზანტიელებმა, დედოფალ ირინეს მმართველობის ქვეშ, მძიმე დამარცხება იწვნიეს. ამის შედეგად, ბიზანტიელები იძულებულნი გახდნენ დაედოთ დამამცირებელი სამწლიანი ზავი, რომლის თანახმადაც ისინი თანხმდებოდნენ ყოველწლიურად გადაეხადათ დიდი ხარკი (დაახლოებით 70,000–90,000 ოქროს დინარი), აგრეთვე გადაეცათ აბრეშუმის სამოსელი და მძევლები. ეს ლაშქრობა VIII საუკუნის განმავლობაში აბასიანთა ერთ-ერთი უდიდესი და ყველაზე წარმატებული შეჭრა იყო ბიზანტიის მიწებზე. მან წარმოაჩინა აბასიანთა სახალიფოს მზარდი ძლიერება და ბიზანტიის იმპერიის განგრძობადი დაკნინება.
Five months
ხუთი თვე
In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.
გამოცხადების წიგნის მეცხრე თავში ორჯერ არის მოხსენიებული „ხუთი თვე“, რაც ას ორმოცდაათ წელს უტოლდება: ერთხელ — მეხუთე მუხლში, და კვლავ — მეათე მუხლში.
And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.
და მიეცათ მათ, რომ არ მოეკლათ ისინი, არამედ ხუთი თვე ეწამებინათ; და მათი ტანჯვა იყო, ვითარცა ტანჯვა მორიელისა, როდესაც იგი კაცს დასცემს. და იმ დღეებში ადამიანები სიკვდილს დაუწყებენ ძებნას და ვერ ჰპოვებენ მას; და ინდომებენ სიკვდილს, და სიკვდილი გაექცევა მათ. და კალიების სახეები ჰგავდა საომრად გამზადებულ ცხენებს; და თავებზე თითქოს ოქროს მსგავსი გვირგვინები ედგათ, და მათი სახეები იყო, ვითარცა სახეები კაცთა. და ჰქონდათ თმა, ვითარცა თმა დედაკაცთა, და მათი კბილები იყო, ვითარცა კბილები ლომთა. და ჰქონდათ ჯავშნები, თითქოს რკინის ჯავშნები; და მათი ფრთების ხმა იყო, ვითარცა ხმა ეტლებისა მრავალი ცხენით, ბრძოლაში მიმავალთა. და ჰქონდათ კუდები, მორიელთა მსგავსნი, და მათ კუდებში იყო ნესტრები; და მათი ძალა იყო, რომ ვნებოდათ ადამიანთათვის ხუთი თვე. გამოცხადება 9:5–10.
There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.
გამოცხადების მეცხრე თავში აღწერილი მეხუთე საყვირის ქვეშ არის ას ორმოცდაათწლიანი ორი განსხვავებული წინასწარმეტყველური პერიოდი. პირველი გრძელდება მუჰამედის სიკვდილიდან 632 წელს აღმოსავლეთ რომის იმპერატრიცა ირინეს დამცირებამდე 782 წელს. მეცხრე თავი მეტად დაწვრილებით აღწერს ისლამის აღზევებას. 606 წელს ტომების გაერთიანებიდან, 627 წელს ნინევეს ბრძოლამდე, 632 წელს მუჰამედის სიკვდილამდე, შემდეგ კი 637 წელს სპარსეთის დამარცხებამდე, ისლამის აღზევება და დაცემა გულდასმით არის მოხაზული ღვთის წინასწარმეტყველურ სიტყვაში. არაბეთის ისლამი არის ის ძალა, რომელიც წარმოდგენილია ტანჯვის შესახებ პირველ ასორმოცდაათწლიან წინასწარმეტყველებაში. ტომების გაერთიანება მუჰამედის მიერ 606 წელს; შემდეგ 627 წელს ნინევეს „საკვანძო“ ბრძოლა, რასაც მოჰყვა მუჰამედის წინასწარმეტყველება დაახლოებით 628 წელს როგორც სპარსეთის, ისე რომის დაღუპვის შესახებ, და შემდეგ მისი სიკვდილი 632 წელს. ეს თარიღები წარმოადგენს მოვლენათა განსაზღვრულ თანმიმდევრობას ისლამის ხაზში.
One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.
მუჰამადის 632 წელს გარდაცვალებიდან ას ორმოცდაათი წლის შემდეგ, ისლამის ძალაუფლების საყრდენი არაბეთიდან თურქეთში გადავიდა, რადგან მან აღმოსავლეთ რომი უკუაგდო თვით კონსტანტინოპოლამდე. პირველი ვაება არაბეთის ისლამს წარმოადგენდა, ხოლო მეორე ვაება — თურქეთის ისლამს. პირველი ვაების ფარგლებში, ორივე ასორმოცდაათწლიანი დროითი წინასწარმეტყველება განსაზღვრავს განსხვავებას არაბეთის ისლამსა და თურქეთის ისლამს შორის, ისევე როგორც იმავე ჭეშმარიტების ეს განსხვავება წარმოდგენილია პირველ და მეორე ვაებას შორის.
The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.
პირველი ას ორმოცდაათი წელი დაიწყო სპარსეთის დაცემით და დასრულდა იმით, რომ რომი კონსტანტინოპოლის კედლებში იყო მომწყვდეული. მეორე ას ორმოცდაათწლიანი პერიოდი დაიწყო ოსმანის (რომელსაც ოტმანსაც უწოდებენ) გამარჯვებით ნიკომედიასთან. ნიკომედიასთან ოსმალთა გამარჯვება გულისხმობს ნიკომედიის ალყას (თანამედროვე იზმითი, თურქეთი), რომელიც მიმდინარეობდა 1333-დან 1337 წლამდე, როდესაც სულთანმა ორჰან ღაზიმ (ოსმან I-ის, ოსმალთა ბეილიქის დამფუძნებლის, ძემ) ალყა შემოარტყა ბიზანტიის მნიშვნელოვან ქალაქ ნიკომედიას. ქალაქი რამდენიმე წლის განმავლობაში უძლებდა, მაგრამ ბოლოს 1337 წელს შიმშილისა და მარაგების სიმცირის გამო დანებდა. ბიზანტიურ გარნიზონს კონსტანტინოპოლში გასვლის ნება მიეცა. ნიკომედია მცირე აზიაში (ანატოლიაში) ბიზანტიის ერთ-ერთი უკანასკნელი მთავარი სიმაგრე იყო. მისმა დაცემამ არსებითად დაასრულა ბიზანტიის მმართველობა დასავლეთ ანატოლიის უმეტეს ნაწილზე. ამ გამარჯვებამ ოსმალებს მისცა საშუალება განემტკიცებინათ თავიანთი ძალაუფლება ბითინიაში და კიდევ უფრო გაფართოებულიყვნენ ბოსფორის სრუტისკენ. ეს იყო მნიშვნელოვანი საფეხური კონსტანტინოპოლის საბოლოო ოსმალურ დაპყრობამდე (რაც საუკუნეზე მეტი ხნის შემდეგ, 1453 წელს, მოხდა). ეს ალყა ხშირად განიხილება, როგორც ერთ-ერთი უმთავრესი ადრეული გამარჯვება, რომელმაც მცირე ოსმალური ბეილიქი აღმავალ რეგიონულ ძალად გარდაქმნა.
When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.
როდესაც პირველი საყვირის შიგნით არსებული მეორე ასორმოცდაათწლიანი პერიოდი დასრულდა 1449 წლის 27 ივლისს, უკანასკნელმა კონსტანტინემ ისლამური სულთნისგან ითხოვა ნებართვა აღმოსავლეთ რომის ტახტზე ასასვლელად; ამგვარად, მან დაითმინა იგივე დამცირება, რაც იმპერატრიცა ირინემ განიცადა გამოცხადების მეცხრე თავის ორი „ხუთთვიანი“ პერიოდის პირველი ასორმოცდაათი წლის დასასრულს. „იმპერატრიცა ირინეს“ და აგრეთვე „უკანასკნელი კონსტანტინეს“ დამცირება განასახიერებდა ოსმალთა შემდგომ დამცირებას, როდესაც მეორე ვაის დროითი წინასწარმეტყველების დასასრულს მათ ეგვიპტის საფრთხისგან დასაცავად ოთხ დიდ ევროპულ ძალას მიმართეს.
The Pantheon
პანთეონი
The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.
პიონერებმა სწორად გაიგეს და ასწავლიდნენ, რომ დანიელის მერვე თავის მეთერთმეტე მუხლში არსებული ფრაზა — „მისი საწმიდრის ადგილი დაემხო“ — კონსტანტინეს მიერ აღსრულდა.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.
დიახ, მან თავი აღიმაღლა თვით მხედრობის მთავრამდეც კი, და მის მიერ ყოველდღიური მსხვერპლი მოისპო, და მისი საწმიდრის ადგილი დაემხო.
The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.
აქ მოხსენიებული „საწმიდარი“ იყო რომის ქალაქში მდებარე პანთეონის ტაძარი, ხოლო იმ ტაძრის „ადგილი“ იყო რომი. რომი „დაემხო“ კონსტანტინეს მიერ, როდესაც მან თავისი იმპერიის დედაქალაქის კონსტანტინოპოლში გადატანა არჩია 330 წელს. მეთერთმეტე მუხლი უკავშირდება გამოცხადების მეცამეტე თავს, ხოლო მეორე მუხლი იმავე მოვლენებს ასახელებს.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.
და მხეცი, რომელიც ვიხილე, იყო ვეფხვის მსგავსი, და მისი ფეხები — როგორც დათვის ფეხები, და მისი პირი — როგორც ლომის პირი; და მისცა მას გველეშაპმა თავისი ძალა, თავისი ტახტი და დიდი ხელმწიფება.
The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.
გველეშაპი იყო წარმართული რომი, და წარმართულმა რომმა თავისი ძალაუფლების „საყდარი“ გადასცა რომაულ ეკლესიას 330 წელს, როცა დედაქალაქი აღმოსავლეთში გადაიტანა; ამგვარად დატოვა ძალაუფლების ვაკუუმი, რომლითაც პაპის ეკლესიამ სიამოვნებით ისარგებლა. როცა აღმოსავლეთ რომის ხაზს ვიწყებთ 330 წლიდან 1453 წლამდე, ვხედავთ, რომ აღმოსავლეთ რომის წინასწარმეტყველების დასაწყისში ქალაქი რომი დამცირებულ იქნა კონსტანტინეს მიერ რომის უარყოფით. ეს დამცირება განმეორდა იმპერატრიცა ირინეს დროს, 782 წელს, ტანჯვის პირველი ას ორმოცდაათი წლის დასასრულს. ორივე ეს დამცირება განმეორდა უკანასკნელი კონსტანტინეს მიერ.
Peculiar Rise and Falls
უცნაური აღზევებები და დაცემები
The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”
გამოცხადების მეცხრე თავის მეხუთე და მეექვსე საყვირები გვაწვდიან აღმოსავლეთი რომის დაცემის დეტალებს, და ამავე დროს აღწერენ ისლამის აღზევებასა და დაცემას. შთაგონება გვაუწყებს, რომ ვიკვლიოთ სამეფოთა „აღზევება და დაცემა“ დანიელისა და გამოცხადების წიგნებში. ამ სამეფოებს აქვთ საკუთარი გამორჩეული ნიშნები, რომლებიც დაკავშირებულია მათი თავისებური „აღზევებისა და დაცემის“ მოვლენებთან. იუდას დაცემა იერუსალიმზე განხორციელებულმა სამმა თავდასხმამ გამოიწვია. ებრაელები ბაბილონში იქნენ ტყვედ წაყვანილნი და დაბრუნდებოდნენ სამი ბრძანებულების საფუძველზე, რომლებიც სათავეს დაუდებდნენ იმ 2,300 წელს, რომელმაც ისტორიის ასპარეზზე სამი ანგელოზის გამოჩენამდე მიიყვანა 1798 წლიდან 1844 წლამდე. ბაბილონი ერთ ღამეში დაეცა. რომი დაიშალა, და მისი დაშლის შიგნით რომის ორი ასპექტი გამოიკვეთა, დასავლეთ რომისა და აღმოსავლეთ რომის სახით. დანიელის მეთერთმეტე თავის პირველ მესამედში პტოლემეური იმპერიისა და სელევკიდური იმპერიის აღზევება და დაცემა პაპური რომის აღზევებისა და დაცემის ტიპს წარმოადგენს. ეს მოწმობა უბრალოდ ალექსანდრესა და საბერძნეთის დაშლის ისტორიის დასკვნას წარმოადგენს. რომისაგან განსხვავებით, საბერძნეთი ოთხ ნაწილად გაიყო, რომლებიც საბოლოოდ ორად იქცა. რომი აღმოსავლეთად და დასავლეთად გაიყო, ხოლო ამის შემდეგ დასავლეთი რომი წინასწარმეტყველურად სამ ნაწილად დაიყო, რაც რომის სამმაგ მმართველობას წარმოაჩენს. რაც შეეხება აღმოსავლეთ რომს, კონსტანტინემ თავისი სამეფო თავის სამ ძეს გაუყო. ცხადია, დასავლეთი და აღმოსავლეთი რომი პარალელურ ხაზებს წარმოადგენენ, რომლებიც რომაულ ეკლესიასა და რომაულ სახელმწიფოს გამოხატავენ. ამ ორმაგ დაყოფასთან ერთად არსებობს შემდგომი სამმაგი დაყოფაც. საბერძნეთი ოთხიდან ორად იქცა, ბაბილონი ერთ ღამეში დაეცა, იუდა სამი თავდასხმით დაეცა. ისლამის შემთხვევაში მათი „აღზევება“ წარმოჩენილია როგორც „გათავისუფლება“, ხოლო მათი „დაცემა“ — როგორც „შეკავება“.
Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.
მათი აღზევება დაიწყო მუჰამედით, და ისინი შეზღუდულ იქნენ 1840 წლის 11 აგვისტოს. ისინი გათავისუფლდნენ და დაუყოვნებლივ კვლავ შეიზღუდნენ 9/11-ზე. ისინი ახლახან კვლავ გათავისუფლდნენ 2023 წლის 7 ოქტომბერს და მას შემდეგ შეზღუდულნი არიან ღაზაში. ისლამი კვლავ გათავისუფლდება, რათა აღნიშნოს მხეცის ხატის დადგინება. ისლამური წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზი, რომელიც წარმოდგენილია გამოცხადების წიგნის მეცხრე-მეთერთმეტე თავებში, განსაზღვრავს მესამე ვაის ისლამის წინასწარმეტყველურ ისტორიას. „მესამე ვაის ისლამის წინასწარმეტყველური ისტორია“ ასევე წარმოდგენილია მეშვიდე ანგელოზით და ასევე მესამე ანგელოზით. მესამე ანგელოზი მოვიდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, როდესაც მეშვიდე ანგელოზმა იწყო ხმის გაცემას. მესამე ანგელოზი და მესამე ვაი შევიდნენ წინასწარმეტყველურ ისტორიაში 9/11-ზე. 9/11-დან კვირის კანონამდე პირველი და მეორე ვაის წინასწარმეტყველური ისტორია მეორდებოდა და კვლავაც მეორდება.
The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.
ნინევეს ბრძოლის „გასაღები“ რომსა და სპარსეთს — ორ ძალას — ისლამთან უშუალო და განუყოფელ კავშირში აქცევს. ნინევე წმიდა წერილის ნებისმიერ სხვა მონაკვეთზე უფრო მკაფიოდ მიუთითებს როგორც დასავლეთ, ისე აღმოსავლეთ რომის თანდათანობით აღსასრულზე.
Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.
ჰეროდე გველეშაპის სიმბოლოა; იგი რომს წარმოადგენდა. ქვეყნის დასასრულს გველეშაპი არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია. კვირადღის კანონის დროს მეექვსე სამეფო ეცემა, მეშვიდე იწყება, მაგრამ ისინი თავიანთ სამეფოს მერვე სამეფოს გადასცემენ სწორედ თავიანთივე დაბადების დღის ნადიმზე. მეშვიდე სამეფო ახლადაა შობილი და დაუყოვნებლივ თანხმდება, რომ თავისი სამეფო ერთი საათით გადასცეს ბაბილონის მეძავს, როგორც ეს წინასწარ იყო ნასახული იმით, რომ ჰეროდემ სალომეს თავის სამეფოს ნახევრამდე აღუთქვა.
Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.
ზუსტად იქ, სადაც შეერთებული შტატები ეცემა, იბადება გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია და ხორციელდება სამმაგი კავშირი. ჰეროდე არის გველეშაპი, ჰეროდია კი — პაპობა, ხოლო შეერთებული შტატები — სალომე. ჰეროდე უკანონო საქორწინო კავშირში იმყოფებოდა, რადგან იგი თავისი ძმის ცოლზე იყო დაქორწინებული, და წინასწარმეტყველურ დონეზე იგი სალომესთან სისხლისაღრევით კავშირშიც იმყოფებოდა, რადგან ცხადია, რომ მისი ცეკვისას მის მიმართ ვნებით იყო აღძრული. გველეშაპს ურთიერთობა აქვს როგორც დედასთან, ისე ქალიშვილთან. ამის დანახვა მნიშვნელოვანია მაშინ, როდესაც დაადგენ, რომ დასავლური და აღმოსავლური რომი, შესაბამისად, წარმოადგენს საეკლესიო ოსტატობასა და სახელმწიფო მმართველობის ოსტატობას. რომმა, ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეოთხე სამეფომ, წინასწარმეტყველურად პაპობა ტახტზე დასვა და ამით წინასახედ გამოხატა შეერთებული შტატები, რომელიც კვლავაც დასვამს პაპობას ტახტზე.
The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.
დასავლეთ რომის თანდათანობითი დაღუპვა 330 წლიდან 476 წლამდე წარმოადგენს შეერთებული შტატების თანდათანობით დაღუპვას 1798 წლიდან კვირადღის კანონამდე. წელი „330“ და წელი „1798“ ორივე წინასწარმეტყველური საზღვრებია, რომელთაც დანიელის წიგნში ეწოდება „დანიშნული ჟამი“ ან „აღსასრულის დრო“. 330 აღნიშნავს დასავლეთ და აღმოსავლეთ რომის დასაწყისს. ორივეს დასასრული რომაელი მმართველის დამცირებაა, ისევე როგორც კონსტანტინემ დასაწყისში დაამცირა ქალაქი რომი. 476 იყო წინასწარმეტყველური პერიოდის დასასრული, რომელიც აღნიშნავს, თუ როგორ დაიშალა რომის სახელოვანი პოლიტიკური წყობა სამ საფეხურად. პერიოდს, რომელიც 330 წელს ქალაქის უარყოფით დაიწყო, მოჰყვა მათი მთელი პოლიტიკური წყობის დამცირება — მათი დიდებული რესპუბლიკა, რომელიც ძველი რომის მთავარი საამაყო საგანი იყო, დაინგრა, და საბოლოოდ მიაღწია 476 წელს, როდესაც რომზე აღარასოდეს იქნებოდა მმართველი, რომელიც ნამდვილი რომაული სისხლის ხაზიდან იქნებოდა. რომის ორი ხაზი, რომლებიც 330 წელს იწყება, და ის მონაკვეთი, სადაც ეს ორი ხაზი არის წარმოდგენილი, ასევე მოიცავს ხუთ-ხუთთვიან ორ წინასწარმეტყველურ ხაზს. დასავლეთ რომის ხაზი იწყება და მთავრდება თანდათანობითი დამცირებით. აღმოსავლეთ რომის ხაზი იწყება და მთავრდება თანდათანობითი დამცირებით 1449 წელს, როდესაც უკანასკნელმა კონსტანტინემ მეფობისთვის ნებართვა ითხოვა.
One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.
ხუთთვიან პერიოდთაგან ერთ-ერთი წინასწარმეტყველების ცენტრად არაბული ისლამის დასასრულსა და 782 წელს თურქული ისლამის დასაწყისამდე მიჰყავს. ამ თარიღზე იმპერატრიცა ირინე დამცირდება, რაც შეესაბამება კონსტანტინე უკანასკნელის დამცირებას მეორე ხუთთვიანი წინასწარმეტყველების დასასრულს. თხუთმეტ მუხლიანი ერთი 서ამბავის ფარგლებში მოცემულია ორი ხუთთვიანი წინასწარმეტყველება. ერთი ასახავს არაბეთის ისლამის ისტორიას, მეორე კი — თურქეთის ისლამს. ორივე აღმოსავლეთ რომის დამცირებით სრულდება. ერთ-ერთი წინასწარმეტყველების დასასრული აღსრულდა ქალის დამცირებით, მეორე კი — კაცის. ხაზი ხაზზე, ისინი მიუთითებენ ეკლესიისა და აღმოსავლეთ რომის სახელმწიფოს დამცირებაზე. ორივე დამცირება პირველი ვაის ისლამს მოაქვს. კონსტანტინე უკანასკნელის დამცირება 1449 წელს იწყებს ოთხწლიან პერიოდს, რომელიც 1453 წელს სრულდება კონსტანტინოპოლის კედლების დაცემით. 1449 წარმოადგენს დამცირებას, ხოლო 1453-ში კედლები ეცემა და სამეფო მთავრდება.
Death of Mohammed
მუჰამადის სიკვდილი
One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.
ორი ხუთთვიანი პერიოდის ერთ-ერთი იწყება მუჰამედის სიკვდილით, რომელიც მეთერთმეტე მუხლში განსაზღვრულია, როგორც „მეფე, რომელიც მათზე იყო“.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.
და ჰყავდათ მათ თავზე მეფედ უფსკრულის ანგელოზი, რომლის სახელია ებრაულ ენაზე აბადონი, ხოლო ბერძნულ ენაზე ჰქვია აპოლიონი.
The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.
მათი მეფე იყო მუჰამედი, რადგან იგი პირველ მუხლშია იდენტიფიცირებული; ამიტომ იგი არ არის რაიმე სხვა ისლამური ფიგურა; იგი არის მუჰამედი, მეფე, ხოლო მეფე არის სამეფო, და ისლამი არის მუჰამედის სამეფო.
And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.
და მეხუთე ანგელოზმა საყვირი დასცა, და ვიხილე ვარსკვლავი, რომელიც ციდან მიწაზე ჩამოვარდა; და მას მიეცა უფსკრულის ჭის გასაღები. და გახსნა მან უფსკრულის ჭა; და ამოვიდა კვამლი ჭიდან, როგორც დიდი ღუმლის კვამლი; და დაბნელდა მზე და ჰაერი ჭის კვამლისაგან. და გამოვიდნენ კვამლიდან კალიები მიწაზე; და მიეცა მათ ძალაუფლება, როგორც მიწის მორიელებს აქვთ ძალაუფლება. გამოცხადება 9:1–3.
The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.
პირველი და მეორე ვაების განმეორება მესამე ვაების ფარგლებში შეესაბამება პირველი და მეორე ანგელოზების განმეორებას მესამე ანგელოზის ფარგლებში. მუჰამედს, მეფეს, მიეცა გასაღები უფსკრულის გასაღებად, ხოლო 9/11 მიუთითებს იმ დროზე, როდესაც მესამე ანგელოზი ძლიერდება. შემდეგ ქრისტე, როგორც ძლევამოსილი ანგელოზი, ჩამოვიდა მაშინ, როდესაც ბალაამის პირველი დარტყმა წინასწარმეტყველურ ისტორიაში შევიდა. შემდეგ უფსკრული გაიხსნა და ისლამი კვლავ მსოფლიო ისტორიის საგნად იქცა. შემდეგ ქრისტემ თავისი ხალხი იერემიას ძველ ბილიკებზე დააბრუნა და მესამე ვაებისა და მესამე ანგელოზის უწყებამ გახმოვანება დაიწყო. 2015 წელს ტრამპმა გამოაცხადა თავისი განზრახვა, რომ პრეზიდენტობისთვის ეყარა კენჭი, რითაც აღძრა გლობალისტური გველეშაპის ძალები, და შემდეგ უფსკრულმა გამოუშვა ათეიზმი, რომელმაც საბოლოოდ მოკლა ტრამპი სოდომისა და ეგვიპტის ქუჩებში. საკვირაო კანონთან ერთად მხეცი, რომელიც არის მერვე და რომელიც შვიდისაგან არის, ამოვა უფსკრულიდან. ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დროის დასაწყისი და დასასრული უფსკრულის ძალის აღზევებას აღნიშნავს.
The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.
მხეცი, რომელიც იხილე, იყო და აღარ არის; და ამოვა უფსკრულიდან და წარწყმედაში წავა; და გაოცდებიან დედამიწაზე მცხოვრებნი, რომელთა სახელები არ არის ჩაწერილი სიცოცხლის წიგნში ქვეყნიერების დასაბამიდან, როდესაც იხილავენ მხეცს, რომელიც იყო და აღარ არის, და მაინც არის. გამოცხადება 17:8.
Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.
ისლამი არის ის გასაღები, რომელმაც 11 სექტემბერს გახსნა უფსკრულის სიღრმე და რომელიც კვირა დღის კანონის დროსაც ხსნის უფსკრულის სიღრმეს. დაბეჭდვის დროის შუაგულში გლობალიზმის დრაკონ-მხეციც ამოვიდა უფსკრულის სიღრმიდან.
And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.
და როცა ისინი დაასრულებენ თავიანთ მოწმობას, მხეცი, რომელიც ამოდის უფსკრულიდან, შეებრძოლება მათ, სძლევს მათ და მოკლავს მათ. გამოცხადება 11:7.
The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.
სამივე სასაზღვრო ნიშნულის გამხსნელი გასაღები, რომელიც უფსკრულიდან აღმომავალ ძალას ეკუთვნის, მიეცა მაჰმადს, ისლამის სამეფოს მეფეს. 627 წელს ნინევეს ბრძოლა წარმოადგენდა დაპირისპირებას ორ ძალას შორის, რომელმაც ორივე მებრძოლის ძალა დააცარიელა და ამით ისლამს სწრაფად აღზევების საშუალება მისცა. გასაღები შემოტრიალდა 9/11-ზე და დაიწყო ისლამის აღზევება, თუმცა ამის შემდეგ მალევე იგი შეიზღუდა. ნინევეს ბრძოლა წინასახედ იყო წარმოდგენილი 9/11-ზე, რადგან იქ ისლამის აღზევება დაიწყო იმ დროს, როდესაც ძლევამოსილი ანგელოზი ჩამოვიდა, რათა თავისი დიდებით გაენათებინა დედამიწა, და ვარსკვლავიც, რაც მაცნეს ნიშნავს, ასევე ჩამოვარდა ზეციდან. ნინევეს ბრძოლა ბოლოსაც არის წინასახედ წარმოდგენილი, როდესაც კვირა დღის კანონი მოვა და ბნელი საუკუნეების მეორე პერიოდი დაიწყება, რადგან ისლამური რელიგიის კვამლი დაფარავს მზეს.
Exeter
ეგზეტერი
The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrived at the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning of the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.
კვირა-დღის კანონი ტიპურად არის წარმოდგენილი მაშინ, როდესაც შუაღამის ძახილის უწყება ექსეტერის ბანაკობრივ შეკრებაზე მოვიდა. მაშინ იწყება მხეცის ხატის აღმართვის საბოლოო მოძრაობები. ხატის ჩამოყალიბება, ანუ მისი აღმართვა, 9/11-ზე დაიწყო, მაგრამ ამ პერიოდის დასასრულს, შუაღამის ძახილის გამოცხადების პერიოდი აგრეთვე წარმოადგენს მთელი იმ პერიოდის ფრაქტალს, რომლის განმავლობაშიც ხატის ჩამოყალიბება მიმდინარეობს და რომელიც 9/11-ზე დაიწყო. დასაწყისი წარმოადგენს დასასრულს. პირველი ვაი ტიპურად წარმოადგენს მესამე ვაის, ისევე როგორც პირველი ანგელოზი ტიპურად წარმოადგენს მესამე ანგელოზს. ნინევეს ბრძოლა ბეჭდვის დროის დასასრულში განსაზღვრავს ნინევეს ბრძოლას დასაწყისში. ნინევეს ბრძოლა კვირა-დღის კანონის დროს არის იმ ბეჭდვის დროის დასასრული, რომელიც 9/11-ზე დაიწყო, მაგრამ იგი აგრეთვე არის შუაღამის ძახილის გამოცხადების პერიოდის დასასრული. ამიტომ ნინევეს ბრძოლა ტიპურად არის წარმოდგენილი შუაღამის ძახილის გამოცხადების დასაწყისში; ეს განსაზღვრავს მხეცის ხატის ჩამოყალიბების საბოლოო ნაბიჯებს შეერთებულ შტატებში, ხოლო კვირა-დღის კანონის დროს იწყება მხეცის ხატის ჩამოყალიბების დასაწყისი მსოფლიოში. ნინევე არის გასაღები, რომელიც ათანაბრებს სხვადასხვა ხაზებს, რომლებიც თავიანთ სრულყოფილ აღსრულებას პოულობენ ორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიაში.
We will proceed further in the next article.
შემდგომ სტატიაში გავაგრძელებთ.