The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.

დანიელისა და გამოცხადების წიგნები ურთიერთს ავსებენ, რაც ნიშნავს, რომ ერთად ისინი სრულქმნილნი არიან.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

„გამოცხადებაში ბიბლიის ყველა წიგნი ერთიანდება და სრულდება. აქ არის დანიელის წიგნის შევსება.“ მოციქულთა საქმეები, 585.

The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.

ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოები წინასწარმეტყველების შემსწავლელის ყურადღების ცენტრში უნდა იყოს, რადგან სწორედ იქ არის უმთავრესად გადმოცემული უკანასკნელი დღეების გარეგანი ისტორია.

“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.

„გაცილებით უმჯობესია, ღვთის სიტყვის ნათელში, ის მიზეზები შევისწავლოთ, რომლებიც სამეფოთა აღზევებასა და დაცემას განაგებენ. ახალგაზრდობამ იკვლიოს ეს ჩანაწერები და დაინახოს, როგორ იყო ერების ჭეშმარიტი კეთილდღეობა დაკავშირებული ღვთიური პრინციპების მიღებასთან. მან შეისწავლოს დიდი რეფორმატორული მოძრაობების ისტორია და დაინახოს, რამდენჯერაც ეს პრინციპები, თუმცა შეურაცხყოფილი და შეძულებული, ხოლო მათი დამცველები საპყრობილეში და ეშაფოტზე მიყვანილნი, სწორედ ამ მსხვერპლთა მეშვეობით გაიმარჯვეს.“ Education, 238.

Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.

საღმრთო ისტორიები, იქნება ეს „დიდი რეფორმატორული მოძრაობები“ თუ „სამეფოთა აღზევება და დაცემა“ — ღვთის სიტყვაში საღმრთო ისტორიები სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხად არის წარმოდგენილი. პავლემ 2 თესალონიკელთა, მეორე თავში, ჩაწერა, რომ ისინი, რომელთაც ჭეშმარიტება არ შეიყვარეს და ამის შემდეგ ძლიერ ცდუნებას იღებენ, ასე იქცევიან იმიტომ, რომ აირჩიეს უარყოფა იმ უწყებისა, რომელიც პავლემ ამ მონაკვეთში გამოკვეთა. ეს მონაკვეთი წარმოგვიდგენს წარმართული რომის დამოკიდებულებას საპაპო რომთან, რაც ასევე არის პერგამოსისა და თიატირის ურთიერთმიმართება და აგრეთვე რკინისა და თიხის ურთიერთობა, ისევე როგორც გველეშაპისა და მხეცის ურთიერთობა. საპაპო რომის აღზევება, წარმოდგენილი თიატირით, და წარმართული რომის დაცემა, წარმოდგენილი პერგამოსით, არის ჭეშმარიტება, რომელიც სძულთ მათ, ვინც ძლიერ ცდუნებას იღებს.

In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?

მილერიტულ ისტორიაში, მილერიტებსა და პროტესტანტებს შორის დავა, რომელმაც თავისი გზა 1843 წლის პიონერულ წინასწარმეტყველურ დიაგრამამდე მიაღწია, ეხებოდა იმას, თუ რომელი ისტორიული ძალა იყო წარმოდგენილი როგორც „შენი ხალხის მძარცველნი“ დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთოთხმეტე მუხლში. იყვნენ თუ არა ეს მძარცველნი წარმართული რომის აღზევება, როგორც ამას მილერიტები ამტკიცებდნენ, თუ სელევკიდების დაცემა, როგორც ამას პროტესტანტები აცხადებდნენ?

“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....

„ყოველი ერი, რომელიც მოქმედების ასპარეზზე გამოჩენილა, დაშვებულ იქნა, დაეკავებინა თავისი ადგილი დედამიწაზე, რათა გამოჩენილიყო, აღასრულებდა თუ არა იგი „მცველისა და წმიდის“ განზრახვას. წინასწარმეტყველებამ ასახა მსოფლიოს დიდი იმპერიების—ბაბილონის, მიდია-სპარსეთის, საბერძნეთისა და რომის—აღზევება და დაცემა. თითოეულ მათგანთან, ისევე როგორც ნაკლები ძლიერების მქონე ერებთან, ისტორია კვლავ განმეორდა. თითოეულს ჰქონდა თავისი გამოცდის ჟამი, თითოეულმა მარცხი განიცადა, მისი დიდება განელდა, მისი ძლიერება განქარდა, და მისი ადგილი სხვამ დაიკავა....“

“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

„ერების აღზევებისა და დაცემის მაგალითიდან, როგორც ეს წმინდა წერილის ფურცლებზე ცხადად არის წარმოჩენილი, მათ უნდა ისწავლონ, რაოდენ ფუჭია მხოლოდ გარეგნული და ქვეყნიური დიდება. ბაბილონი, მთელი თავისი ძლიერებითა და ბრწყინვალებით, რომლის მსგავსი მას შემდეგ ჩვენს სამყაროს აღარ უხილავს, — ძალა და ბრწყინვალება, რომელიც იმ დროის ხალხს ასე მტკიცედ და მარადიულად ეჩვენებოდა, — რამდენად სრულიად გაქრა! როგორც „მინდვრის ყვავილი“, ისე დაიღუპა იგი. ასე იღუპება ყოველივე, რასაც საფუძვლად ღმერთი არ უდევს. მხოლოდ ის, რაც მის განზრახვასთან არის დაკავშირებული და მის ხასიათს გამოხატავს, შეძლებს დარჩენას. მისი პრინციპებია ერთადერთი მტკიცე საგნები, რაც ჩვენმა სამყარომ იცის.“ Education, 177, 184.

Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.

ბიბლიური ისტორია არის ის ხილვა, რომლის უკმარისობაზეც სოლომონმა თქვა, რომ მის გარეშე ხალხი იღუპება. მილერიტებმა ამოიცნეს და გამოაცხადეს ას ორმოცდაათი წელი, რომელიც გამოცხადების მეცხრე თავში, მეხუთე და მეათე მუხლებში, „ხუთ თვედ“ არის წარმოდგენილი, მაგრამ ისინი ღრმად არ ჩაღრმავებიან იმ ისტორიაში, რომელიც გამოცხადების მეცხრე თავშია წარმოდგენილი. მათ სწორად ამოიცნეს მეათე მუხლის ხუთი თვე, მაგრამ, როგორც ჩანს, მიიჩნიეს, რომ რადგან მეხუთე და მეათე მუხლები ორივე შეიცავს გამოთქმას „ხუთი თვე“, ეს უბრალოდ აღნიშნავდა ორივე მუხლში წარმოდგენილი ტანჯვის წინასწარმეტყველების ხაზგასმას. ახლა იოლად შეიძლება დამტკიცდეს, რომ როდესაც მეხუთე მუხლი წარმოადგენს „ხუთ თვეს“, იგი წარმოადგენს ას ორმოცდაათ წელს, რომელიც დაიწყო მუჰამედის სიკვდილით 632 წელს და დასრულდა 782 წელს ბიზანტიის, ანუ აღმოსავლეთ რომის იმპერიის, იმპერატრიცა ირინეს დამცირებით.

The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.

პიონერები მართებულნი იყვნენ მეათე მუხლის იმგვარ გამოყენებაში, whereby 1299 წლის 27 ივლისს ნიკომედიის ბრძოლა მიჩნეულ იქნა ას ორმოცდაათი წლის დასაწყისად, რომელიც დასრულდა კონსტანტინოპოლში მეფობის უკანასკნელი კონსტანტინეს დამცირებით 1449 წლის 27 ივლისს. ხაზი ხაზზე, ას ორმოცდაათი წლის პერიოდი მიუთითებს მსოფლიო ისლამზე, როგორც ეს წარმოდგენილია როგორც არაბეთის ისლამის პირველი ვაით, ისე თურქეთის ისლამის მეორე ვაით. ისლამი, რომელმაც ერთობლივად დაამცირა როგორც იმპერატორი, ისე იმპერატრიცა, განსაზღვრავს მსოფლიო ისლამს, რომელიც იპყრობს სამეფოს, რომელიც შედგება ქალისაგან, წარმოდგენილის ირინეს მიერ, და კაცისაგან, წარმოდგენილის უკანასკნელი კონსტანტინეს მიერ.

In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.

ას ორმოცდაათ წელს, რომელიც ირინეს დამცირებით სრულდება, არაბეთის ისლამი ბიზანტიის მხარესა თუ ტერიტორიას იპყრობს, რის შედეგადაც ირინე ისეთ დამცირებულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა, რომ იძულებული გახდა სამი წლის განმავლობაში ხარკი ეხადა, სხვა დაკისრებებთან ერთად. როდესაც უკანასკნელი კონსტანტინეს დამცირება მოხდა, ამან აღნიშნო ოთხწლიანი პერიოდის დასაწყისი, რომელიც აღმოსავლეთ რომის დედაქალაქის ალყითა და დამხობით სრულდება. ორივე შემთხვევაში ეს იყო ისლამი — ირინესთვის არაბული ისლამი და უკანასკნელი კონსტანტინესთვის თურქული ისლამი. უკანასკნელ დღეებში მსოფლიო მასშტაბით ისლამი, როგორც წარმოდგენილია არაბული და თურქული ისლამის ორი მოწმით, რომლებიც პირველ და მეორე ვაებებშია წარმოჩენილი, ჯერ ტერიტორიას დაიკავებს და შემდეგ — დედაქალაქს. უკანასკნელი დღეების პოლიტიკური ერთეული, რომელსაც აღმოსავლეთ რომის კონსტანტინე წარმოადგენს, სიმბოლურად დაქორწინებულია უკანასკნელი დღეების რელიგიურ ერთეულზე, რომელსაც აღმოსავლეთ რომის ირინე წარმოადგენს. ტერმინებს „პოლიტიკური“ და „რელიგიური ერთეული“ ვიყენებ იმის აღსანიშნავად, რომ მხეცის ხატის სიმბოლო პირველად შეერთებულ შტატებში ჩნდება და შემდეგ — მსოფლიოში. მხეცის ხატი არის კონსტანტინესა და ირინეს სიმბოლური ქორწინება, რომლებიც ორივენი დამცირებულნი არიან, რადგან თავიანთ ტერიტორიასა და დედაქალაქს ისლამს უთმობენ.

Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.

მათი ქორწინება განისაზღვრება ორი ისტორიის შეპირისპირებით, და იგი წინასახედ იქნა კონსტანტიასა და ლიცინიუსის ქორწინებით 313 წელს, როდესაც ძალაში შევიდა მილანის ედიქტი, და სიმბოლური სმირნის ეკლესია დასრულდა, ხოლო სიმბოლური პერგამოსის ეკლესია დაიწყო. ისინი, ვისაც პავლე ასახელებს, როგორც ძლიერ საცდურს მიღებულთ, უარს ამბობენ იხილონ პავლეს გამაფრთხილებელი უწყება, რომელიც მოიცავს განდგომილებას, ვიდრე ცოდვის კაცი გამოცხადდებოდეს. განდგომილება ხდება პერგამოსის ისტორიის პერიოდში, ხოლო ცოდვის კაცი გამოცხადდა 538 წელს, როდესაც დაიწყო თიატირის ეკლესია.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

ნურავინ მოგატყუებთ რაიმე სახით; რადგან ის დღე არ მოვა, თუ ჯერ განდგომილება არ მოვა და არ გამოცხადდება ცოდვის კაცი, დაღუპვის ძე, რომელიც ეწინააღმდეგება და აღიმაღლებს თავს ყოველივეზე, რაც ღმერთად იწოდება ან თაყვანსაცემია, ისე რომ იგი, როგორც ღმერთი, ზის ღვთის ტაძარში და აჩვენებს თავს, თითქოს ღმერთი იყოს. 2 თესალონიკელთა 2:3, 4.

The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.

აღმოსავლეთ რომის ისტორია გვაძლევს ორ მოწმეს იმ წინასწარმეტყველური ჭეშმარიტების შესახებ, რომელიც ასევე წარმოდგენილია აღმოსავლეთ რომისა და დასავლეთ რომის სიმბოლურ ურთიერთობაში. ამ ურთიერთობაში დასავლეთ რომი არის ეკლესია, ხოლო აღმოსავლეთ რომი — სახელმწიფო. რომი არის ეკლესიისა და სახელმწიფოს შეერთება, როგორც ეს წარმოდგენილია რკინისა და თიხის სახით დანიელის წიგნის მეორე თავში.

A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.

იმ მიზეზს, რის საფუძველზეც დამაჯერებლად შეიძლება დანახვა იმისა, რომ უკანასკნელ დღეებში მსოფლიო მასშტაბის ისლამი გამოდის იმ ძალის წინააღმდეგ, რომელიც ეკლესიისა და სახელმწიფოს შერწყმად არის წარმოდგენილი, და იპყრობს მის ტერიტორიასა და დედაქალაქს, ამყარებს კიდევ ორი სხვა მოწმე გამოცხადების მეცხრის წმინდა ისტორიიდან. ოსმანმა ნიკომედიის ტერიტორია დაიპყრო 1299 წლის 27 ივლისს, ხოლო ორი წლის შემდეგ, 1301 წელს, მან ნიკეის ტერიტორიაც დაიპყრო. მისმა ძემ 1331 წელს დაიპყრო ნიკეის დედაქალაქი, ხოლო იმავე ძემ ნიკომედიის დედაქალაქი დაიპყრო ოთხწლიანი ალყის შედეგად, რომელიც 1337 წელს დასრულდა. პიონერებმა ოსმანთან მიმართებით 1299 წლის 27 ივლისი მონიშნეს, მაგრამ მომდევნო ბრძოლას, ნიკეის ბრძოლას, არასოდეს შეხედეს როგორც ოსმალეთის იმპერიის დაარსების ისტორიულ მეორე ნაბიჯს. 1299 წლის 27 ივლისი იყო პირველი ნაბიჯი რამდენიმე ნაბიჯიდან, რომლებიც კვირა-დღის კანონს მიჰყავდა. თურქული ისლამის პირველმა ორმა ნაბიჯმა გამოავლინა წინასწარმეტყველების დასაწყისი, რომელიც დასრულდა 1449 წელს, შემდეგ კვლავ 1840 წელს, შემდეგ კვლავ 9/11-ზე და შემდეგ კვლავ 2023 წლის 31 დეკემბერს.

The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.

იმ ორ ნაბიჯთაგან პირველმა აღნიშნა არა მხოლოდ ას ორმოცდაათი წლის დასაწყისი, არამედ ასევე აღნიშნავდა ოცდათვრამეტი წლის დასაწყისსაც. იგი დაიწყო იმით, რომ ოსმანმა დაიკავა ნიკომედიის ტერიტორია, და დასრულდა ოცდათვრამეტი წლის შემდეგ, როდესაც ოსმანის ძემ ნიკომედიის დედაქალაქი აიღო ოთხწლიანი ალყის დასასრულს, 1337 წელს. რიცხვი ოცდათვრამეტი ნიშნავს „აღმდგომას“, და ოსმანის მიერ ტერიტორიის დაკავების თავდაპირველმა ნაბიჯმა აღნიშნა თურქული ისლამის აღმდგომა. ოცდათვრამეტწლიანი ამ პირველი ნაბიჯის დასკვნას აღნიშნავს „ოთხწლიანი“ ალყა. ას ორმოცდაათი წლის უკანასკნელ ნაბიჯზე დამცირება მოევლინება, და ოთხი წლის შემდეგ, 1453 წელს, აღმოსავლეთ რომის დედაქალაქი დაიპყრობენ.

Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.

იყო ეს ოსმალეთის თურქები 1453 წელს, თუ ოსმანის ძე, რომელმაც 1337 წელს ნიკომედია და 1331 წელს ნიკეა დაიპყრო, სამივე შემთხვევაში თითოეული დედაქალაქი ისტორიის რომელიღაც ეტაპზე აღმოსავლეთ რომის დედაქალაქად მსახურობდა. სამივე ხაზი აღმოსავლეთ რომის დაპყრობას მიუთითებს. ამ სამიდან თითოეული ხაზი აღნიშნავს, რომ ისლამმა პირველად დაიპყრო აღმოსავლეთ რომის ტერიტორია და შემდეგ მისი დედაქალაქი. სამივე დედაქალაქის სახელწოდება იმ ტერიტორიის სახელწოდებას ემთხვევა. ამ სამი ხაზიდან თითოეულს თავისი გამოკვეთილი ალფა და ომეგა ისტორიული ფიგურები ჰყავს. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ეკლესია-სახელმწიფოს ურთიერთობას მიუთითებენ როგორც იმპერატორის, ისე იმპერატრიცის ისლამის მიერ დამცირებით, ეს წინასწარმეტყველური დამცირება მათ ხაზებს დასავლეთ რომთანაც აკავშირებს, რომელიც ასევე იქნა დამცირებული კონსტანტინე დიდის მიერ, როდესაც მან 330 წელს ქალაქ რომის ნაცვლად კონსტანტინოპოლი აირჩია. დასავლეთ რომის საბოლოო დამცირება 476 წელს დადგა უკანასკნელი იმპერატორით, და მას შემდეგ მისი დაცემა სწრაფად გაგრძელდა.

Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.

დასავლური რომი, აღმოსავლურ რომთან მიმართებით, ეკლესია იყო; აღმოსავლეთი კი — სახელმწიფო. დამცირება დასაწყისში, 330 წელს; შემდეგ დამცირება 476 წელს; შემდეგ 782 წელს; და კვლავ 1449 წელს. დამცირების ხაზი, რომელიც სამეფოს გაყოფით იწყება, 476 წელს გრძელდება იმპერატორის და, შესაბამისად, იმპერიის დაკარგვის დამცირებით, რასაც შემდეგ ისლამი მოსდევს, რომელმაც ჯერ აღმოსავლეთის ტერიტორიას მოუტანა დამცირება 782 წელს, ხოლო შემდეგ აღმოსავლეთის დედაქალაქს — 1453 წელს.

Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.

ბიბლიური წინასწარმეტყველების ისლამი ნათელს ჰფენს როგორც აღმოსავლეთ, ისე დასავლეთ რომის ხაზს, და სინათლე, რომელსაც ისლამი დღეს გამოიმუშავებს, თანხმობაშია იმასთან, თუმცა გაცილებით სცილდება იმას, რაც ისლამის ფუძემდებლური ნათელი იყო მილერიტ პიონერთათვის. გამოცდის ჟამი, რომელიც 2024 წელს დაიწყო იმ საკითხით, თუ ვინ არიან „შენი ხალხის მძარცველნი, რომელნიც ხილვას დაამყარებენ“, იყო გამოცდის პერიოდის ალფა, და ახლა, გამოცდის პერიოდის დასასრულს, გამოცხადების მეცხრე თავის ისლამის თემიდან მომდინარე ნათელი ამატებს დასავლეთ და აღმოსავლეთ რომის მოწმეებს, რომლებიც ამ მიმდინარე უკანასკნელ დღეებამდე არასოდეს ყოფილა განხილული.

The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.

ისლამის წინასწარმეტყველური ხაზები, რომლებიც წარმოდგენილია მეცხრე-მეთერთმეტე თავებში, აერთიანებს დანიელის მეთერთმეტე თავის მეათე-მეთექვსმეტე მუხლებში განთავსებულ ისტორიის ხაზებს იმ მოწმობების მოწოდებით, რომლებიც უკავშირდება ამ წერილებში უკვე განხილულ ხაზებს. მაგრამ ისლამის აღმავლობის წინასწარმეტყველურ ილუსტრაციაში მოიცემა როგორც მილერიტთა მოძრაობის, ისე ას ორმოცდაოთხი ათასის მოძრაობის აღმავლობაც. ოთხწლიანი ორი პერიოდი, რომელიც მტკიცედ არის მოთავსებული გამოცხადების მეცხრე თავის დროით წინასწარმეტყველებათა ფარგლებში და მათ შემადგენელ ნაწილად, მოწმობს 1840 წლიდან 1844 წლამდე არსებულ ოთხ წელზე. 1844 წელს წინასწარმეტყველური დრო უკვე აღარ არის, ამიტომ სიმბოლური ოთხწლიანი პერიოდი განისაზღვრება მისი წინასწარმეტყველური მახასიათებლებით და არა დროით. პირველი ოთხწლიანი პერიოდი აღნიშნავს, რომ ისლამმა 1337 წელს დაიპყრო ნიკომედია, ყოფილი აღმოსავლეთ-რომაული დედაქალაქი, ოცდათვრამეტი წლის შემდეგ, რაც მისმა მამამ ეს ტერიტორია დაიპყრო. მეორე ოთხწლიანი პერიოდი აღნიშნავს აღმოსავლეთ რომის პოლიტიკური და რელიგიური მმართველების დამცირებას 1449 წელს, რაც ისლამმა გამოიწვია, ხოლო მესამე ოთხწლიანი პერიოდი აღნიშნავს ღვთის ძალის დიდებულ გამოვლენას, როდესაც ანგელოზი, რომელმაც თავისი დიდებით ქვეყანა გაანათა, ჩამოვიდა 1840 წლის 11 აგვისტოს.

The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.

პირველი და მეორე ანგელოზის მილერიტული ისტორია თანხვდება მესამე ანგელოზის ისტორიას ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დროს. ეს საბოლოო დაბეჭდვის საქმე არის ცოდვის წაშლა; იგი არის ღვთაებრიობისა და ადამიანობის შეერთება და მიმდინარეობს იმ ომის განმავლობაში, რომელიც ისლამის მიერ არის მოტანილი.

And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.

და გახსნა უძირო უფსკრული; და ავარდა კვამლი უფსკრულიდან, როგორც დიდი ღუმლის კვამლი; და დაბნელდა მზე და ჰაერი უფსკრულის კვამლის გამო. და გამოვიდნენ კვამლიდან კალიები მიწაზე; და მიეცა მათ ძალაუფლება, როგორც მიწის მორიელებს აქვთ ძალაუფლება. და ებრძანა მათ, რომ არ დაეზიანებინათ არც მიწის ბალახი, არც რაიმე მწვანე, არც რაიმე ხე, არამედ მხოლოდ ის კაცნი, რომელთაც არა აქვთ ღვთის ბეჭედი თავიანთ შუბლზე. გამოცხადება 9:2–4.

The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.

ყოველი წინასწარმეტყველების სრული აღსრულება უკანასკნელ დღეებშია, ამიტომ ეს მონაკვეთი ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას ამოიცნობს. გამოცხადების მეცხრე თავში ისლამის წინასწარმეტყველება იძლევა ისტორიულ გასაღებს, რათა ისტორიაში, რომელმაც კულმინაციას 1840 წლის 11 აგვისტოს მიაღწია, როდესაც ისლამი შეიზღუდა, ერთად იქნეს მოტანილი ძალის ყველაზე სრული ილუსტრაცია, რომელიც ხილვას ამყარებს. იმ მომენტიდან გამოცხადების მეცხრე თავის მოწმობა გავრცელდა მეათე თავზე და პირველი და მეორე ანგელოზების ისტორიაზე. შემდეგ, მეთერთმეტე თავში მესამე ვაება მოულოდნელად მოდის კვირა კანონის დროს, რაც ის დროა, როდესაც მესამე ანგელოზის ხმამაღალი შეძახილი იწყება. მეცხრე თავი არის ისლამის გასაღები დანიელსა და გამოცხადებაში წარმოდგენილი სამეფოების აღზევებისა და დაცემის მოწესრიგებაში. მეათე და მეთერთმეტე თავები ამოიცნობს ას ორმოცდაოთხი ათასი გონიერი ქალწულის გამოცდილებას. მეცხრე თავი ამოიცნობს სიმბოლოს, რომელიც გარეგან ხილვას ამყარებს, ხოლო მეათე და მეთერთმეტე თავები ამოიცნობს შინაგან ხილვას, რომელიც დაკავშირებულია კრავის მიყოლასთან უწმიდეს ადგილზე.

Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.

გამოცხადების მეათე თავი იხსნება ქრისტეს სახით, როგორც ძლევამოსილი ანგელოზისა, რომელიც ჩამოდის გახსნილი პატარა წიგნით. ეს მოვლენა აღსრულდა 1840 წლის 11 აგვისტოს, გამოცხადების მეცხრე თავის იმ წინასწარმეტყველების დასასრულს, რომელიც აღნიშნავს სამას ოთხმოცდათერთმეტ წელსა და თხუთმეტ დღეს. გამოცხადების მეათე თავი განსაზღვრავს შემდგომ ისტორიას იმ დრომდე, როდესაც ეს უწყება იოანეს მუცელში გამწარდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს. 1840-იდან 1844 წლამდე ეს ოთხი წელი იწყება პირველი ანგელოზის მოსვლით და სრულდება მესამე ანგელოზის მოსვლით. ეს ოთხი წელი, რომლებიც მოჰყვა 1840 წლის 11 აგვისტოს აღსრულებას, სახეობრივად იყო წარმოდგენილი ოთხი წლით — 1449 წლის 27 ივლისიდან 1453 წლამდე — სამას ოთხმოცდათერთმეტი წლისა და თხუთმეტი დღის დასაწყისში. ორივე ეს ოთხწლიანი პერიოდი ემთხვევა ნიკომედიის ალყის ოთხ წელს — 1333 წლიდან 1337 წლამდე. სიმბოლურად აღმოსავლეთის რომი ისლამმა სამჯერ დაიპყრო: პირველად — ნიკეის ალყისას 1331 წელს, შემდეგ — ნიკომედიის ოთხწლიანი ალყისას 1337 წელს, და შემდეგ — კონსტანტინოპოლის ალყისას 1453 წელს.

Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.

დიოკლეტიანემ 293 წელს რომი სამართლებრივად დაყო აღმოსავლეთად და დასავლეთად, ხოლო კონსტანტინემ 330 წელს რომი წინასწარმეტყველურად დაყო აღმოსავლეთად და დასავლეთად. 395 წელს, იმპერატორ თეოდოსიუს I-ის სიკვდილის შემდეგ, იმპერია ოფიციალურად და სამუდამოდ გაიყო, როცა მან აღმოსავლეთი და დასავლეთი თავის ორ ვაჟს უანდერძა. კათოლიკური ეკლესია 1054 წელს „დიდი სქიზმის“ დროს აღმოსავლეთად და დასავლეთად გაიყო. დაყოფა თანდათანობითი იყო, ისევე როგორც შემდგომ მოჰყვა დაკნინება. ეს დაყოფა დღემდე რჩება. იმ თარიღიდან ორმოცდაათი წლის განმავლობაში, რომში დასავლეთის ეკლესიამ ისლამის წინააღმდეგ დაახლოებით ორასი წლის განმავლობაში მიმდინარე ჯვაროსნული ლაშქრობები დაიწყო. დასავლეთის რომი დაეცა, როცა 476 წელს თავისი უკანასკნელი იმპერატორი დაკარგა. აღმოსავლეთის რომი 1453 წელს დაეცა. პაპის რომი 1798 წელს დაეცა. წარმართული რომი 293, 330 და 395 წლებში აღმოსავლეთად და დასავლეთად გაიყო. პაპის რომი 1054 წელს აღმოსავლეთად და დასავლეთად გაიყო. და უაიტი სამეფოთა აღზევებასა და დაცემას ღვთის სიტყვის შესწავლის ძირითად საყრდენ წერტილად ასახელებს.

The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.

სამეფოები, რომლებიც გამოცხადების მეცხრე თავიდან ისტორიის სინათლეზე გამოდიან, აძლიერებენ არგუმენტს, რომ ხილვას საფუძვლად რომი უდევს. ისლამსა და ას ორმოცდაოთხ ათასს შორის არსებული წინასწარმეტყველური კავშირი იმის მტკიცებულებაა, რომ შუაღამის ღაღადის უწყება, რომელიც ქრისტეს მიერ სახედარზე ამხედრებული იერუსალიმში შესვლით იყო განსახიერებული, წარმოდგენილია დროის წინასწარმეტყველებით, რომელიც დაიწყო პირველი ვაის ჟამს, გაგრძელდა წინასწარმეტყველების მეორე ნაწილში, მეორე ვაის დროს, და თავის აღსრულებას მიაღწია ოთხწლიან ისტორიაში, სადაც პირველი და მეორე ანგელოზების მილერიტული მოძრაობა დაიწყო სწორედ იმავე წინასწარმეტყველების აღსრულებით. წინასწარმეტყველება დაიწყო „ოცდათვრამეტი და ორი წლის“ (1299 და 1301) სიმბოლოთი, რომელიც აღნიშნავდა ისლამის აღმავლობას, და დასრულდა „ოცდათვრამეტი და ორი წლის“ (1838 და 1840) სიმბოლოთი, რომელიც აღნიშნავდა მილერიტების აღმავლობას.

In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.

1844 წელს, მილერიტთა ოთხწლიანი პერიოდის დასასრულს, რომელიც წინასწარ იყო ნაჩვენები 1333-დან 1337 წლამდე ალყით და 1449 წლიდან 1453 წლის ალყამდე, წინასწარმეტყველური დროის გამოყენება აღარ უნდა განხორციელებულიყო. ას ორმოცდაოთხი ათასის დროშის აღმართვა უშუალოდ არის დაკავშირებული იმ წინასწარმეტყველებასთან, სადაც ისლამი აღმართულია.

Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

იუდა, შენ ხარ იგი, ვისაც შენი ძმები შეაქებენ; შენი ხელი იქნება შენი მტრების კისერზე; მამაშენის ძენი თაყვანს გცემენ შენ წინაშე. იუდა არის ლომის ბოკვერი; ნადავლიდან, შვილო ჩემო, აღსულხარ; ჩაიმუხლა, დაწვა როგორც ლომი და როგორც ხნიერი ლომი; ვინ გაბედავს მის აღძვრას? კვერთხი არ განეშორება იუდას, არც რჯულისმდებელი მის ფერხთა შორისიდან, ვიდრე მოვიდოდეს შილო; და მასთან იქნება ხალხთა შეკრება. თავის ჩოჩორს ვაზზე აბამს და თავისი ვირის ნუკრს — რჩეულ ვაზზე; ღვინოში გარეცხა თავისი სამოსელი და ყურძნის სისხლში — თავისი შესამოსელი: მისი თვალები ღვინით წითელი იქნება და მისი კბილები — რძით თეთრი. დაბადება 49:8–12.

The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.

ას ორმოცდაოთხი ათასი სრულყოფილად ირეკლავს ქრისტეს ხასიათს, ხოლო ქრისტე, სხვა სიმბოლურ წარმოდგენათა შორის, არის „რჩეული ვაზი“. დაბადების 16:12-ში ისმაელი მოხსენიებულია როგორც „ველური“ კაცი.

And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.

და იგი იქნება ველური კაცი; მისი ხელი ყოველი კაცის წინააღმდეგ იქნება, და ყოველი კაცის ხელი — მის წინააღმდეგ; და იგი დასახლდება ყველა თავისი ძმის წინაშე.

The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

სიტყვა, რომელიც ითარგმნება როგორც „ველური“, არის არაბული ველური ვირი. ქრისტეს წარმომადგენლები უკანასკნელ დღეებში ამხედრებულნი არიან არაბული ველური ვირის უწყებაზე — იმ ვირისა, რომელზედაც ქრისტე შევიდა იერუსალიმში, იმ ვირისა, რომელმაც საბოლოოდ ილაპარაკა მას შემდეგ, რაც ბალაამმა იგი მესამედ დაჰკრა. მაცნეებმა, რომლებმაც 1840 წელს გამოაცხადეს უწყება, რომელმაც ძალა შემატა პირველი ანგელოზის უწყებას, ვერ დაინახეს შესაბამისი და მნიშვნელოვანი ასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება სწორედ იმ წინასწარმეტყველურ ისტორიაში, სადაც ის უწყება, რომელმაც მოძრაობა გააძლიერა, იყო განთავსებული. მათ ვერ დაინახეს ორი ოთხწლიანი პერიოდი იმავე დროის წინასწარმეტყველებაში, რომლებიც სახეობრივად წარმოადგენდნენ 1840-დან 1844 წლამდე ისტორიას. იუდას ტომის ლომი ახლა ხსნის ნათელს „ძველი ბილიკებიდან“, რომელიც აქამდე არასოდეს ყოფილა ხილული, და ეს არის ნათელი, რომელიც ეთანხმება იმ ნათელს, რომელიც იხსნებოდა 2023 წლის 31 დეკემბრიდან. ეს ყოველგვარ ეჭვს აქარწყლებს იმის თაობაზე, სწორედ ისლამი თუ არის, რომელიც ნეშვილს ურტყამს. ეს ნათელი ანათებს რომის სიმბოლოს, რითაც ხდება ომეგა-განცხადება 2024 წლის ალფა-დავის მიმართ შენი ხალხის მძარცველთა შესახებ, და აგრეთვე იგი არის იმავე სიმბოლოს შესახებ დავის ომეგა-სიმბოლო მილერიტულ ისტორიაში. იგი განსაზღვრავს, რომ გამოცხადების მეცხრე თავის დროის წინასწარმეტყველებათა ისლამი არის გარეგანი უწყება ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დროის შინაგანი ისტორიის განმავლობაში. ჩვენ უკვე გარკვეული ხანია ვასწავლით ამ ფაქტს, მაგრამ ახლა ამის ჩვენება შესაძლებელია ერთ ხაზზე, რომელიც იწყება გამოცხადების მეცხრე თავში და მთავრდება გამოცხადების მეთერთმეტე თავში. ისლამის დროის წინასწარმეტყველებასთან დაკავშირებული მესამე ოთხწლიანი პერიოდი, რომელიც აღსრულდა 1840-დან 1844 წლამდე, ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დროს. გამოცხადების მეთერთმეტე თავის დიდი მიწისძვრით ას ორმოცდაოთხი ათასი აღიმართებიან, როგორც დროშა.

In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.

ეზეკიელის ოცდამეშვიდე თავში ღვთის ხალხის ლაშქრად აღდგენა ორსაფეხურიანი პროცესია, რომელიც ადამის შექმნით იყო წინასწარ სახედ მოცემული. პირველად ადამი თიხისგან ჩამოყალიბდა, შემდეგ კი ქრისტემ მას სიცოცხლის სუნთქვა შთაბერა. ეზეკიელში პირველი წინასწარმეტყველება მკვდარ სხეულებს აყალიბებს, მაგრამ ისინი კვლავ მკვდარნი არიან. შემდეგ ოთხი ქარი სხეულებზე იბერება და ისინი ძლიერ ლაშქრად აღდგებიან. რიცხვები ოცდათვრამეტი და ორმოცი ამ ორ საფეხურს აღნიშნავს.

We will continue these things in the next article.

ჩვენ ამ საკითხებს შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.

After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.

ამის შემდეგ იუდეველთა დღესასწაული იყო, და იესო ავიდა იერუსალიმში. იერუსალიმში კი, ცხვრის კარიბჭესთან, არის აუზი, რომელსაც ებრაულად ბეთესდა ეწოდება, და რომელსაც ხუთი სტოა აქვს. მათში იწვა უძლურთა დიდი სიმრავლე: ბრმები, კოჭლები, გახმობილნი, რომლებიც წყლის აღძვრას ელოდნენ. რადგან ანგელოზი განსაზღვრულ ჟამს ჩადიოდა აუზში და წყალს აღძრავდა; და ვინც წყლის აღძვრის შემდეგ პირველად შევიდოდა, იკურნებოდა, რა სენითაც უნდა ყოფილიყო შეპყრობილი. იქ იყო ერთი კაცი, რომელსაც ოცდათვრამეტი წლის განმავლობაში სნეულება ჰქონდა. იესომ რომ დაინახა იგი მწოლიარე და შეიცნო, რომ უკვე დიდი ხანია ამ მდგომარეობაში იყო, უთხრა მას: გსურს განიკურნო? უძლურმა კაცმა მიუგო მას: უფალო, კაცი არ მყავს, რომ, როცა წყალი აღიძვრება, აუზში ჩამიშვას; და ვიდრე მე მივალ, სხვა ჩემზე ადრე ჩადის. იესომ უთხრა მას: აღდეგ, აიღე შენი საწოლი და იარე. და მყისვე განიკურნა ის კაცი, აიღო თავისი საწოლი და დადიოდა; და ის დღე შაბათი იყო. იოანე 5:1–9.

Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

„ახლა ადექით,“ — ვთქვი მე, — „და გადადით ზერედის ხევზე.“ და გადავედით ზერედის ხევზე. ხოლო დრო, რომლის განმავლობაში კადეშ-ბარნეადან მოვდიოდით, ვიდრე ზერედის ხევს გადავიდოდით, იყო ოცდათვრამეტი წელი, ვიდრე საბრძოლო კაცთა მთელი თაობა არ მოისპო ბანაკიდან, როგორც უფალს მათთვის ჰქონდა დაფიცებული. მეორე რჯული 2:13, 14.