მეორმოცე მუხლის დაფარული ისტორია — ოცდამეხუთე ნომერი

მე სულში ვიყავი უფლის დღეს, და ჩემს უკან გავიგონე დიდი ხმა, ვითარცა საყვირისა, რომელიც ამბობდა: მე ვარ ალფა და ომეგა, პირველი და უკანასკნელი; და: რაც ხედავ, დაწერე წიგნში და გაუგზავნე აზიაში მყოფ შვიდ ეკლესიას: ეფესოს, და სმირნას, და პერგამოსს, და თიატირას, და სარდესს, და ფილადელფიას, და ლაოდიკიას. და მივბრუნდი, რათა მეხილა ხმა, რომელიც მელაპარაკებოდა. და როცა მივბრუნდი, ვიხილე შვიდი ოქროს სასანთლე. გამოცხადება 1:10–12.

„იმ დღეებში მე, დანიელი, სამ სრულ კვირას ვგლოვობდი. სასურველი პური არ მიჭამია, არც ხორცი და არც ღვინო შემოსულა ჩემს პირში, და საერთოდაც არ მცხია ზეთი.... მაშინ ავაპყარი თვალნი ჩემნი, შევხედე, და აჰა, ერთი კაცი სელით იყო შემოსილი, და მისი წელნი უფაზის წმიდა ოქროთი იყო შემოსარტყლული. მისი სხეულიც ქრიზოლითს ჰგავდა, მისი სახე — ელვის ხილვას, მისი თვალნი — ცეცხლის ლამპრებს, მისი მკლავნი და მისი ფერხნი — გაპრიალებული სპილენძის ბზინვარებას, ხოლო მისი სიტყვების ხმა — სიმრავლის ხმას“ (დანიელი 10:2–6).

„ეს აღწერა მსგავსია იმ აღწერისა, რომელიც იოანემ მიიღო, როდესაც ქრისტე მას პატმოსის კუნძულზე გამოეცხადა. არავინ ნაკლები, ვიდრე ძე ღვთისა, გამოეცხადა დანიელს. ჩვენი უფალი სხვა ზეციერ მაცნესთან ერთად მოდის, რათა ასწავლოს დანიელს, რა მოხდებოდა უკანასკნელ დღეებში.“ Sanctified Life, 49.

„იყო ბორბლები ბორბლებში, ისეთი რთული წყობით, რომ ერთი შეხედვით ეზეკიელს ისინი სრულ არეულობად მოეჩვენა. მაგრამ როდესაც ისინი მოძრაობდნენ, ეს ხდებოდა მშვენიერი სიზუსტითა და სრულყოფილი თანხმობით. ზეციური არსებები ამოძრავებდნენ ამ ბორბლებს, ხოლო ყველაფერზე მაღლა, დიდებულ საფირონის ტახტზე, იყო მარადიული; და ტახტის ირგვლივ იყო შემომსალტველი ცისარტყელა, მადლისა და სიყვარულის სიმბოლო. ამ ხილვის საშინელი დიდებით ძლეულმა ეზეკიელმა პირქვე დაეცა, როდესაც ხმამ უბრძანა, წამომდგარიყო და მოესმინა უფლის სიტყვა. შემდეგ მიეცა მას გამაფრთხილებელი უწყება ისრაელისათვის.“ Testimonies, 751.

ამის შემდეგ მოვისმინე უფლის ხმა, რომელიც ამბობდა: ვინ გავგზავნო და ვინ წავა ჩვენთვის? ხოლო მე ვთქვი: აჰა, მე აქ ვარ; მე გამგზავნე. ესაია 6:8.

„ეს ხილვა ეზეკიელს მიეცა იმ დროს, როდესაც მისი გონება პირქუში წინათგრძნობებით იყო სავსე. მან დაინახა თავისი მამების ქვეყანა გაპარტახებული...“

ამგვარადვე, როდესაც ღმერთი საყვარელ იოანეს ეკლესიის ისტორიის მომავალ საუკუნეთათვის გახსნას აპირებდა, მან მას მაცხოვრის თავისი ხალხისადმი ზრუნვისა და მზრუნველობის დასტური მისცა, გაუმჟღავნა რა მას „ერთი, კაცის ძის მსგავსად,“ რომელიც სასანთლეებს შორის დადიოდა, რაც შვიდ ეკლესიას განასახიერებდა. …

„ეს გაკვეთილები ჩვენს სასარგებლოდ არის მოცემული. საჭიროა, ჩვენი რწმენა ღმერთზე იყოს დამყარებული, რადგან ჩვენ წინაშე დგას დრო, რომელიც ადამიანთა სულებს გამოსცდის. …“

„ჩვენ ვდგავართ დიდი და საზეიმო მოვლენების ზღურბლზე. წინასწარმეტყველება სწრაფად სრულდება. უფალი კართან არის. მალე ჩვენს წინაშე გაიხსნება დრო, რომელიც უდიდესი მნიშვნელობით აღავსებს ყოველს ცოცხალს. წარსულის დავანი კვლავ აღიძვრება; ახალი დავანიც აღმოცენდება. ის სცენები, რომელნიც ჩვენს სამყაროში უნდა გათამაშდეს, ჯერ კიდევ სიზმრადაც კი არავის მოუვლენია. სატანა მოქმედებს ადამიანურ იარაღთა მეშვეობით. მათ, ვინც ძალისხმევას იჩენს, რათა შეცვალონ კონსტიტუცია და მოიპოვონ კანონი, რომელიც კვირა დღის დაცვას აიძულებს, მცირედ თუ ესმით, რა იქნება ამის შედეგი. კრიზისი უკვე კარს არის მომდგარი.

„მაგრამ ამ დიდ საგანგებო ვითარებაში ღვთის მსახურებმა საკუთარ თავზე არ უნდა იქონიონ ნდობა. ესაიას, ეზეკიელისა და იოანესთვის მიცემულ ხილვებში ჩვენ ვხედავთ, რამდენად მჭიდროდ არის დაკავშირებული ზეცა დედამიწაზე მიმდინარე მოვლენებთან და რაოდენ დიდია ღვთის მზრუნველობა მათ მიმართ, ვინც მის ერთგულებას ინარჩუნებს. ქვეყნიერება მმართველის გარეშე არ არის. მომავალი მოვლენების განგებულება უფლის ხელშია. ზეცის დიდებულებას თავისივე ზედამხედველობაში აქვს როგორც ერების ბედი, ისე თავისი ეკლესიის საზრუნავი. …“

ეზეკიელის ხილვაში ღმერთს თავისი ხელი ქერუბიმების ფრთებქვეშ ჰქონდა. ეს იმის სასწავლებლად იყო, რომ სწორედ საღვთო ძალაა, რომელიც მათ წარმატებას ანიჭებს. იგი მათთან ერთად იმოქმედებს, თუ ისინი უსამართლობას განიშორებენ და გულითა და ცხოვრებით წმიდანი გახდებიან.

ცოცხალ არსებათა შორის ელვის სისწრაფით მოძრავი კაშკაშა ნათელი გამოხატავს იმ სისწრაფეს, რომლითაც ეს საქმე საბოლოოდ დასრულებისკენ წარიმართება. …

„ძმანო, ახლა არც გლოვისა და სასოწარკვეთილების დროა, არც ეჭვსა და ურწმუნოებას დამორჩილების. ქრისტე ახლა აღარ არის მხსნელი იოსების ახალ სამარხში, დიდი ლოდით დახშული და რომაული ბეჭდით დაბეჭდილი; ჩვენ აღდგომილი მხსნელი გვყავს. იგი არის მეფე, ცაბაოთ უფალი; იგი ქერუბიმებს შორის ზის; და ხალხთა შუღლისა და მღელვარების შუაგულშიც კვლავ იცავს თავის ხალხს. ის, ვინც ზეცაში მეფობს, ჩვენი მხსნელია. იგი ყოველ განსაცდელს ზომავს. იგი თვალყურს ადევნებს ღუმლის ცეცხლს, რომელმაც ყოველი სული უნდა გამოსცადოს. როცა მეფეთა სიმაგრენი დაემხობა, როცა ღვთის რისხვის ისრები მის მტრებს გულს განუგმირავს, მისი ხალხი უსაფრთხოდ იქნება მის ხელებში.“ Testimonies, ტომი 5, 752–754.

მაგრამ ვინ აიტანს მისი მოსვლის დღეს? და ვინ დადგება, როცა იგი გამოჩნდება? რადგან იგი არის როგორც მადნობლის ცეცხლი და როგორც მრეცხავთა საპონი. და დაჯდება იგი, როგორც ვერცხლის მადნობელი და განმწმენდელი; და განწმენდს ლევის ძეთ, და გამოახურვებს მათ, როგორც ოქროსა და ვერცხლს, რათა შესწირონ უფალს მსხვერპლი სიმართლით. მაშინ სასიამოვნო იქნება უფლისათვის იუდას და იერუსალიმის შესაწირავი, როგორც ძველ დღეებში და როგორც უწინდელ წლებში. მალაქია 3:2–4.

და იყო ეს ოცდამეათე წელს, მეოთხე თვეში, თვის მეხუთე დღეს, როდესაც მე ვიყავი ტყვეთა შორის ქებარის მდინარესთან, გაიხსნა ცანი და ვიხილე ღმერთის ხილვები. თვის მეხუთე დღეს, რომელიც იყო მეფე იეჰოიაქინის დატყვევების მეხუთე წელი. ეზეკიელი 1:1, 2.

იხარეთ მაშ, სიონის ძენო, და გაიხარეთ უფალში, თქვენს ღმერთში; რადგან მან მოგცათ პირველი წვიმა სამართლიანი საზომით, და ჩამოგივლენთ თქვენთვის წვიმას, პირველ წვიმას და გვიან წვიმას პირველ თვეში. იოელი 2:23.

„ისტორიასა და წინასწარმეტყველებაში ღვთის სიტყვა გამოსახავს ჭეშმარიტებასა და ცდომილებას შორის ხანგრძლივად მიმდინარე ბრძოლას. ეს ბრძოლა ჯერაც გრძელდება. რაც ყოფილა, კვლავ განმეორდება. ძველი დავები კვლავ გაცოცხლდება და ახალი თეორიები განუწყვეტლივ იშვება. მაგრამ ღვთის ხალხმა, რომელმაც თავისი რწმენითა და წინასწარმეტყველების აღსრულების საქმეში მონაწილეობით თავისი წილი შეიტანა პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზების უწყებათა გამოცხადებაში, იცის, სად დგას. მათ აქვთ გამოცდილება, რომელიც რჩეულ ოქროზე უფრო ძვირფასია. მათ კლდესავით მტკიცედ უნდა იდგნენ და თავიანთი სასოების დასაბამი მტკიცედ შეინარჩუნონ აღსასრულამდე.“ Manuscript Releases, ტომი 1, 47.

და როდესაც მან ასეთი სიტყვები მითხრა, პირით მიწისკენ დავემხე და დავმუნჯდი. და აჰა, ერთი, კაცთა ძეთა მსგავსების მსგავსი, შეეხო ჩემს ბაგეებს; მაშინ გავაღე პირი ჩემი, ვილაპარაკე და ვუთხარი ჩემს წინაშე მდგომს: ოჰ, ჩემო უფალო, ამ ხილვის გამო ტკივილები დამატყდა თავს და აღარ შემრჩა ძალა. დანიელი 10:15, 16.

ვინც გაიმარჯვებს, მას სვეტად ვაქცევ ჩემი ღმერთის ტაძარში, და იგი აღარასოდეს გავა გარეთ; და დავაწერ მას ჩემი ღმერთის სახელს, და ჩემი ღმერთის ქალაქის სახელს, ახალ იერუსალიმს, რომელიც ზეციდან ჩამოდის ჩემი ღმერთისაგან; და დავაწერ მას ჩემს ახალ სახელს. გამოცხადება 3:12.

და იყო ასე: მერვე დღეს მოვიდნენ ყრმის წინადაცვეთად და სურდათ, მამის სახელის მიხედვით, ზაქარია დაერქმიათ მისთვის. მაგრამ დედამისმა მიუგო და თქვა: არა, არამედ იოანე დაერქმევა. და უთხრეს მას: შენს ნათესაობაში არავინაა, ვისაც ეს სახელი ჰქვია. და ნიშნებით ეკითხებოდნენ მის მამას, რა უნდოდა, რომ დარქმეოდა მას. მან კი საწერ-ფიცარი მოითხოვა და დაწერა: იოანეა მისი სახელი. და უკვირდა ყველას. და მყისვე გაეხსნა პირი, აეხსნა ენა, და ალაპარაკდა და ადიდებდა ღმერთს. ლუკა 1:59–64.

მაგრამ ისინი ღაღადებდნენ: წაიყვანე, წაიყვანე, ჯვარს აცვი იგი. პილატემ უთხრა მათ: თქვენი მეფე ჯვარს ვაცვა? მღვდელმთავრებმა მიუგეს: კეისრის გარდა მეფე არა გვყავს. იოანე 19:15.

და ამის შემდეგ მათ მოისურვეს მეფე; და ღმერთმა მისცა მათ საული, კისის ძე, კაცი ბენიამინის ტომიდან, ორმოცი წლის განმავლობაში. საქმეები 13:21.

დავითი ოცდაათი წლისა იყო, როცა მეფობა დაიწყო, და ორმოცი წელი იმეფა. ხებრონში შვიდ წელიწადსა და ექვს თვეს იმეფა იუდაზე; ხოლო იერუსალიმში ოცდაცამეტი წელი იმეფა მთელ ისრაელსა და იუდაზე. 2 სამუელი 2:4, 5.