I have been drawing from a passage in Testimonies that provides various lines of truth in connection with the experience of Ezekiel, Isaiah and John within the sanctuary. John turned to see a voice behind him in Revelation chapter one.

მე ვეყრდნობოდი „მოწმობებში“ არსებულ ერთ მონაკვეთს, რომელიც ჭეშმარიტების სხვადასხვა ხაზს გვაწვდის ეზეკიელის, ესაიასა და იოანეს გამოცდილებასთან დაკავშირებით საწმიდარში. იოანე შემობრუნდა, რათა ეხილა ხმა, რომელიც მის უკან ისმოდა, გამოცხადების პირველ თავში.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:10–12.

მე სულში ვიყავი უფლის დღეს, და ჩემს უკან გავიგონე დიდი ხმა, ვითარცა საყვირისა, რომელიც ამბობდა: მე ვარ ალფა და ომეგა, პირველი და უკანასკნელი; და: რაც ხედავ, დაწერე წიგნში და გაუგზავნე აზიაში მყოფ შვიდ ეკლესიას: ეფესოს, და სმირნას, და პერგამოსს, და თიატირას, და სარდესს, და ფილადელფიას, და ლაოდიკიას. და მივბრუნდი, რათა მეხილა ხმა, რომელიც მელაპარაკებოდა. და როცა მივბრუნდი, ვიხილე შვიდი ოქროს სასანთლე. გამოცხადება 1:10–12.

From the isle of Patmos and then into the heavenly sanctuary, where John sees the vision of Christ that Sister White informs us of, is the same vision that Daniel saw in chapter ten of his book.

პატმოსის კუნძულიდან, ხოლო შემდეგ ზეციურ საწმიდარში, სადაც იოანე ხედავს ქრისტეს ხილვას, რომლის შესახებაც დანიელის წიგნის მეათე თავში გადმოცემული იგივე ხილვაა, რომლის შესახებაც ქალბატონი უაიტი გვამცნობს.

“‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all.... Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

„იმ დღეებში მე, დანიელი, სამ სრულ კვირას ვგლოვობდი. სასურველი პური არ მიჭამია, არც ხორცი და არც ღვინო შემოსულა ჩემს პირში, და საერთოდაც არ მცხია ზეთი.... მაშინ ავაპყარი თვალნი ჩემნი, შევხედე, და აჰა, ერთი კაცი სელით იყო შემოსილი, და მისი წელნი უფაზის წმიდა ოქროთი იყო შემოსარტყლული. მისი სხეულიც ქრიზოლითს ჰგავდა, მისი სახე — ელვის ხილვას, მისი თვალნი — ცეცხლის ლამპრებს, მისი მკლავნი და მისი ფერხნი — გაპრიალებული სპილენძის ბზინვარებას, ხოლო მისი სიტყვების ხმა — სიმრავლის ხმას“ (დანიელი 10:2–6).

“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.” Sanctified Life, 49.

„ეს აღწერა მსგავსია იმ აღწერისა, რომელიც იოანემ მიიღო, როდესაც ქრისტე მას პატმოსის კუნძულზე გამოეცხადა. არავინ ნაკლები, ვიდრე ძე ღვთისა, გამოეცხადა დანიელს. ჩვენი უფალი სხვა ზეციერ მაცნესთან ერთად მოდის, რათა ასწავლოს დანიელს, რა მოხდებოდა უკანასკნელ დღეებში.“ Sanctified Life, 49.

The first nine verses identify how the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of human probation. The revelation was given by God to Jesus, who gave it to Gabriel, who gave it to John with a commission for John to send the message to the seven churches. Isaiah received his commission to do the same in chapter six, and Ezekiel received the same mandate in chapters two and three. John is a prisoner when he receives his commission, Ezekiel and Daniel are captives in Babylon and Isaiah is living in the history of the wicked king Ahaz of Judah.

პირველი ცხრა მუხლი ცხადყოფს, თუ როგორ იხსნება იესო ქრისტეს გამოცხადება ადამიანთა გამოსაცდელი დროის დახურვამდე ცოტა ხნით ადრე. ეს გამოცხადება ღმერთმა მისცა იესოს, რომელმაც იგი მისცა გაბრიელს, ხოლო გაბრიელმა — იოანეს, იმ დავალებით, რომ იოანეს ეს უწყება შვიდი ეკლესიისათვის გაეგზავნა. ესაიამ იგივე გასაკეთებელი დავალება მეექვსე თავში მიიღო, ხოლო ეზეკიელმა იგივე მანდატი მეორე და მესამე თავებში მიიღო. იოანე ტყვეა, როდესაც თავის დავალებას იღებს; ეზეკიელი და დანიელი ბაბილონში ტყვეები არიან, ხოლო ესაია იუდას ბოროტი მეფის, ახაზის, ისტორიულ ეპოქაში ცხოვრობს.

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

„იყო ბორბლები ბორბლებში, ისეთი რთული წყობით, რომ ერთი შეხედვით ეზეკიელს ისინი სრულ არეულობად მოეჩვენა. მაგრამ როდესაც ისინი მოძრაობდნენ, ეს ხდებოდა მშვენიერი სიზუსტითა და სრულყოფილი თანხმობით. ზეციური არსებები ამოძრავებდნენ ამ ბორბლებს, ხოლო ყველაფერზე მაღლა, დიდებულ საფირონის ტახტზე, იყო მარადიული; და ტახტის ირგვლივ იყო შემომსალტველი ცისარტყელა, მადლისა და სიყვარულის სიმბოლო. ამ ხილვის საშინელი დიდებით ძლეულმა ეზეკიელმა პირქვე დაეცა, როდესაც ხმამ უბრძანა, წამომდგარიყო და მოესმინა უფლის სიტყვა. შემდეგ მიეცა მას გამაფრთხილებელი უწყება ისრაელისათვის.“ Testimonies, 751.

Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:8.

ამის შემდეგ მოვისმინე უფლის ხმა, რომელიც ამბობდა: ვინ გავგზავნო და ვინ წავა ჩვენთვის? ხოლო მე ვთქვი: აჰა, მე აქ ვარ; მე გამგზავნე. ესაია 6:8.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate...

„ეს ხილვა ეზეკიელს მიეცა იმ დროს, როდესაც მისი გონება პირქუში წინათგრძნობებით იყო სავსე. მან დაინახა თავისი მამების ქვეყანა გაპარტახებული...“

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. …

ამგვარადვე, როდესაც ღმერთი საყვარელ იოანეს ეკლესიის ისტორიის მომავალ საუკუნეთათვის გახსნას აპირებდა, მან მას მაცხოვრის თავისი ხალხისადმი ზრუნვისა და მზრუნველობის დასტური მისცა, გაუმჟღავნა რა მას „ერთი, კაცის ძის მსგავსად,“ რომელიც სასანთლეებს შორის დადიოდა, რაც შვიდ ეკლესიას განასახიერებდა. …

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. …

„ეს გაკვეთილები ჩვენს სასარგებლოდ არის მოცემული. საჭიროა, ჩვენი რწმენა ღმერთზე იყოს დამყარებული, რადგან ჩვენ წინაშე დგას დრო, რომელიც ადამიანთა სულებს გამოსცდის. …“

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

„ჩვენ ვდგავართ დიდი და საზეიმო მოვლენების ზღურბლზე. წინასწარმეტყველება სწრაფად სრულდება. უფალი კართან არის. მალე ჩვენს წინაშე გაიხსნება დრო, რომელიც უდიდესი მნიშვნელობით აღავსებს ყოველს ცოცხალს. წარსულის დავანი კვლავ აღიძვრება; ახალი დავანიც აღმოცენდება. ის სცენები, რომელნიც ჩვენს სამყაროში უნდა გათამაშდეს, ჯერ კიდევ სიზმრადაც კი არავის მოუვლენია. სატანა მოქმედებს ადამიანურ იარაღთა მეშვეობით. მათ, ვინც ძალისხმევას იჩენს, რათა შეცვალონ კონსტიტუცია და მოიპოვონ კანონი, რომელიც კვირა დღის დაცვას აიძულებს, მცირედ თუ ესმით, რა იქნება ამის შედეგი. კრიზისი უკვე კარს არის მომდგარი.

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge. …

„მაგრამ ამ დიდ საგანგებო ვითარებაში ღვთის მსახურებმა საკუთარ თავზე არ უნდა იქონიონ ნდობა. ესაიას, ეზეკიელისა და იოანესთვის მიცემულ ხილვებში ჩვენ ვხედავთ, რამდენად მჭიდროდ არის დაკავშირებული ზეცა დედამიწაზე მიმდინარე მოვლენებთან და რაოდენ დიდია ღვთის მზრუნველობა მათ მიმართ, ვინც მის ერთგულებას ინარჩუნებს. ქვეყნიერება მმართველის გარეშე არ არის. მომავალი მოვლენების განგებულება უფლის ხელშია. ზეცის დიდებულებას თავისივე ზედამხედველობაში აქვს როგორც ერების ბედი, ისე თავისი ეკლესიის საზრუნავი. …“

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

ეზეკიელის ხილვაში ღმერთს თავისი ხელი ქერუბიმების ფრთებქვეშ ჰქონდა. ეს იმის სასწავლებლად იყო, რომ სწორედ საღვთო ძალაა, რომელიც მათ წარმატებას ანიჭებს. იგი მათთან ერთად იმოქმედებს, თუ ისინი უსამართლობას განიშორებენ და გულითა და ცხოვრებით წმიდანი გახდებიან.

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. …

ცოცხალ არსებათა შორის ელვის სისწრაფით მოძრავი კაშკაშა ნათელი გამოხატავს იმ სისწრაფეს, რომლითაც ეს საქმე საბოლოოდ დასრულებისკენ წარიმართება. …

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

„ძმანო, ახლა არც გლოვისა და სასოწარკვეთილების დროა, არც ეჭვსა და ურწმუნოებას დამორჩილების. ქრისტე ახლა აღარ არის მხსნელი იოსების ახალ სამარხში, დიდი ლოდით დახშული და რომაული ბეჭდით დაბეჭდილი; ჩვენ აღდგომილი მხსნელი გვყავს. იგი არის მეფე, ცაბაოთ უფალი; იგი ქერუბიმებს შორის ზის; და ხალხთა შუღლისა და მღელვარების შუაგულშიც კვლავ იცავს თავის ხალხს. ის, ვინც ზეცაში მეფობს, ჩვენი მხსნელია. იგი ყოველ განსაცდელს ზომავს. იგი თვალყურს ადევნებს ღუმლის ცეცხლს, რომელმაც ყოველი სული უნდა გამოსცადოს. როცა მეფეთა სიმაგრენი დაემხობა, როცა ღვთის რისხვის ისრები მის მტრებს გულს განუგმირავს, მისი ხალხი უსაფრთხოდ იქნება მის ხელებში.“ Testimonies, ტომი 5, 752–754.

Four biblical witnesses attest to the fact that the message of the Revelation of Jesus Christ is given to those persons who are typified by these prophet’s experiences in the sanctuary. It is when we enter into the heavenly sanctuary that we are given the message which we have been ordained to proclaim. The “furnace fire” which tests “every soul” is the furnace of Malachi three.

ოთხი ბიბლიური მოწმე ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ იესო ქრისტეს გამოცხადების უწყება ეძლევათ იმ ადამიანებს, რომელთაც წინასწარმეტყველის ეს გამოცდილებები საწმიდარში განასახიერებს. სწორედ მაშინ, როდესაც ზეციურ საწმიდარში შევდივართ, გვეძლევა ის უწყება, რომლის ქადაგებაც დაგვედგინა. „ღუმლის ცეცხლი“, რომელიც „ყოველ სულს“ გამოსცდის, არის მალაქიას მესამე თავის ღუმელი.

But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

მაგრამ ვინ აიტანს მისი მოსვლის დღეს? და ვინ დადგება, როცა იგი გამოჩნდება? რადგან იგი არის როგორც მადნობლის ცეცხლი და როგორც მრეცხავთა საპონი. და დაჯდება იგი, როგორც ვერცხლის მადნობელი და განმწმენდელი; და განწმენდს ლევის ძეთ, და გამოახურვებს მათ, როგორც ოქროსა და ვერცხლს, რათა შესწირონ უფალს მსხვერპლი სიმართლით. მაშინ სასიამოვნო იქნება უფლისათვის იუდას და იერუსალიმის შესაწირავი, როგორც ძველ დღეებში და როგორც უწინდელ წლებში. მალაქია 3:2–4.

The refiner knows that the silver has been in the furnace for the correct amount of time when the silver is so pure that it reflects the refiner’s face. This fact about how silver was anciently refined, aligns with the causative verb “marah” that Daniel saw in chapter ten. In these final days the Lord is leading His people into the sanctuary to test, purify and purge the candidates to be a part of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. In this period of time, “He will work with” us, “if” we “will put away iniquity and become pure in heart and life.” Some as in Daniel ten flee from that experience, but those, symbolized by Daniel do see the great looking glass vision of the revelation of Jesus Christ will, as Isaiah illustrates have their lips touched with a coal from the altar and will be purified and prepared to give a message to both an apostate church, and then the world.

გამომწრთობი იცის, რომ ვერცხლი ქურაში საჭირო ხანგრძლივობით იმყოფებოდა მაშინ, როცა ვერცხლი იმდენად წმინდა ხდება, რომ გამომწრთობის სახეს ირეკლავს. ეს ფაქტი იმის შესახებ, თუ როგორ იწმინდებოდა ვერცხლი ძველად, შეესაბამება მიზეზობით ზმნას „marah“, რომელიც დანიელმა მეათე თავში იხილა. ამ უკანასკნელ დღეებში უფალს თავისი ხალხი საწმიდარში შეჰყავს, რათა გამოსცადოს, განწმინდოს და გაასუფთაოს ისინი, ვინც უნდა გახდნენ ას ორმოცდაოთხი ათასის დროშის ნაწილი. ამ დროის მონაკვეთში „იგი იმოქმედებს ჩვენთან ერთად“, „თუ“ ჩვენ „მოვიშორებთ ურჯულოებას და გულითა და ცხოვრებით წმინდები გავხდებით“. ზოგნი, როგორც დანიელის მეათე თავში, გაურბიან ამ გამოცდილებას, ხოლო ისინი, რომელთაც დანიელი განასახიერებს, ხედავენ იესო ქრისტეს გამოცხადების დიდ სარკით ნაჩვენებ ხილვას, და, როგორც ესაია აღწერს, მათ ბაგეებს სამსხვერპლოდან აღებული ნაკვერჩხალი შეეხება და ისინი განიწმინდებიან და მომზადდებიან, რათა უწყება გადასცენ როგორც განდგომილ ეკლესიას, შემდეგ კი სამყაროს.

The message is presented to those faithful souls in the sanctuary. Leviticus twenty-three when aligned with the Pentecostal season is designed to reflect the Ark of the covenant in the Most Holy Place. By faith the structure of the chapter’s messages identifies three waymarks within the sacred history that the furnace test is accomplished. Divinely profound—the prophetic structure of chapter twenty-three allows the student of prophecy to locate Ezekiel in verse one of chapter one.

უწყება წარედგინება საწმიდარში მყოფ იმ ერთგულ სულებს. ლევიანნი ოცდასამი, როდესაც ორმოცდამეათობის ჟამს შეესაბამება, განკუთვნილია, რომ ასახავდეს აღთქმის კიდობანს უწმიდეს ადგილზე. რწმენით, თავის მესიჯთა წყობის მიხედვით, ამ თავის სტრუქტურა წმინდა ისტორიაში სამ ნიშნულს გამოავლენს, რომლებშიც ღუმელის გამოცდა აღსრულდება. ღვთიურად ღრმა — ოცდასამი თავის წინასწარმეტყველური სტრუქტურა წინასწარმეტყველების შემსწავლელს საშუალებას აძლევს, ეზეკიელი პირველ თავში, პირველ მუხლში მოიძიოს.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity. Ezekiel 1:1, 2.

და იყო ეს ოცდამეათე წელს, მეოთხე თვეში, თვის მეხუთე დღეს, როდესაც მე ვიყავი ტყვეთა შორის ქებარის მდინარესთან, გაიხსნა ცანი და ვიხილე ღმერთის ხილვები. თვის მეხუთე დღეს, რომელიც იყო მეფე იეჰოიაქინის დატყვევების მეხუთე წელი. ეზეკიელი 1:1, 2.

As a priest during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle, five years before the third of three sieges of Jerusalem by Nebuchadnezzar in 587 BC. The thirtieth year in the verse is thirty years after the greatest revival of Old Testament history, and it is in the fifth day of the fifth year, thus placing the number five upon Ezekiel's testimony. In the two opening verses we find thirty identified once and the number five mentioned three times. In the structure of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season the second test represented by thirty reaches to the feast of trumpets, the five days to the ascension of Christ, then five days to the day of atonement, then five days to the waymark representing both the former (Pentecost) and latter (Tabernacles) rain. The structure presents thirty, followed by three steps of five. Ezekiel is in the temple and the structure of Leviticus twenty-three is the Ark.

ასე რომ, როგორც მღვდელი ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს, ეზეკიელი იმყოფება მეჩვიდმეტე იუბილეს ციკლის ოცდამეათე წელს, ნაბუქოდონოსორის მიერ იერუსალიმის სამიდან მესამე ალყამდე ხუთი წლით ადრე, ძვ. წ. 587 წელს. მუხლში მოხსენიებული ოცდამეათე წელი არის ოცდაათი წელი ძველი აღთქმის ისტორიის უდიდესი აღორძინების შემდეგ, და ეს არის მეხუთე დღის მეხუთე წელი; ამგვარად, რიცხვი ხუთი ეზეკიელის მოწმობაზეა დასმული. პირველ ორ მუხლში ვპოულობთ, რომ ოცდაათი ერთხელ არის აღნიშნული, ხოლო რიცხვი ხუთი სამჯერაა ნახსენები. ლევიანთა ოცდამესამის იმ წყობაში, რომელიც სულთმოფენობის პერიოდს შეესაბამება, ოცდაათით წარმოდგენილი მეორე გამოცდა აღწევს საყვირთა დღესასწაულამდე, ხუთი დღე — ქრისტეს ამაღლებამდე, შემდეგ ხუთი დღე — გამოსყიდვის დღემდე, შემდეგ კიდევ ხუთი დღე — იმ ნიშანსვეტამდე, რომელიც გამოხატავს როგორც პირველსა (სულთმოფენობას), ისე უკანასკნელს (კარვობას) წვიმას. ეს წყობა წარმოაჩენს ოცდაათს, რომელსაც მოსდევს ხუთის სამი საფეხური. ეზეკიელი ტაძარშია, ხოლო ლევიანთა ოცდამესამის წყობა არის კიდობანი.

The history attests to the fact that Ezekiel at the point is five years before a symbolic siege that concludes typifying the soon-coming Sunday law as represented by the destruction of Jerusalem. The number ‘five’ is a primary element of the design of Leviticus twenty-three, as is the number thirty.

ისტორია მოწმობს იმ ფაქტს, რომ ამ ეტაპზე ეზეკიელი იმყოფება სიმბოლურ ალყამდე ხუთი წლით ადრე, ალყისა, რომელიც დასასრულს მოასწავებს მალე მოსასვლელ საკვირაო კანონს, როგორც ეს წარმოდგენილია იერუსალიმის განადგურებით. რიცხვი „ხუთი“ ლევიანთა ოცდამესამე თავის კონსტრუქციის ძირითადი ელემენტია, ისევე როგორც რიცხვი ოცდაათი.

It has been shown in these articles that when the first twenty-two verses of the chapter are aligned with the final twenty-two verses, and then together those two lines of twenty-two verses are aligned with the Pentecostal season that the three-step testing process, which is the furnace fire of Malachi are clearly illustrated. The three steps possess an alpha and omega in the first and third steps that consists of a series of four waymarks that represent one step.

ამ სტატიებში ნაჩვენებია, რომ როდესაც თავის პირველი ოცდაორი მუხლი შეპირისპირებულია საბოლოო ოცდაორ მუხლს, ხოლო შემდეგ ეს ორი, ოცდაორი მუხლისაგან შემდგარი ხაზი ერთადაა შეპირისპირებული ორმოცდამეათე დღის სეზონთან, მკაფიოდ არის წარმოჩენილი სამსაფეხურიანი გამოცდის პროცესი, რომელიც მალაქიას ღუმლის ცეცხლია. ამ სამი საფეხურიდან პირველსა და მესამეში მოიპოვება ალფა და ომეგა, რომელიც შედგება ოთხი ნიშნულის მიმდევრობისაგან, და ეს მიმდევრობა ერთ საფეხურს წარმოადგენს.

Passover, followed by the feast of unleavened bread, followed by the first fruit offering of barley, then ‘five’ days to the end of the feast of unleavened bread. Those four waymarks make up the first test, and Jesus always illustrates the end by the beginning, and the third test is also made up of four waymarks. The feast of trumpets, then the ascension of Christ followed by the day of atonement, and then five days later the arrival of both Pentecost and Tabernacles. Pentecost is the symbol of the former rain and Tabernacles is a symbol of the latter rain. In the Leviticus twenty-three model both Pentecost and Tabernacles align.

პასექი, რომელსაც მოსდევს უფუარი პურის დღესასწაული, რომელსაც მოსდევს ქერის პირველნაყოფთა შესაწირავი, შემდეგ კი ხუთი დღე უფუარი პურის დღესასწაულის დასასრულამდე. ეს ოთხი ნიშნული შეადგენს პირველ გამოცდას, და იესო ყოველთვის ასახავს დასასრულს დასაწყისის მეშვეობით; მესამე გამოცდაც ასევე შედგება ოთხი ნიშნულისგან. საყვირთა დღესასწაული, შემდეგ ქრისტეს ამაღლება, რომელსაც მოსდევს გამოსყიდვის დღე, და შემდეგ ხუთი დღის შემდეგ როგორც ორმოცდამეათე დღის, ისე კარვობის დღესასწაულის დადგომა. ორმოცდამეათე დღე ადრეული წვიმის სიმბოლოა, ხოლო კარვობა გვიანი წვიმის სიმბოლოა. ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავის მოდელში ორმოცდამეათე დღეც და კარვობაც თანხვდება.

Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

იხარეთ მაშ, სიონის ძენო, და გაიხარეთ უფალში, თქვენს ღმერთში; რადგან მან მოგცათ პირველი წვიმა სამართლიანი საზომით, და ჩამოგივლენთ თქვენთვის წვიმას, პირველ წვიმას და გვიან წვიმას პირველ თვეში. იოელი 2:23.

The final testing and purification process began on December 31, 2023. The first test was the foundational test symbolized by the controversy of the “robbers of thy people” that divided the group who had been previously tried by the disappointment of July 18, 2020.

საბოლოო გამოცდისა და განწმენდის პროცესი დაიწყო 2023 წლის 31 დეკემბერს. პირველი გამოცდა იყო საძირკვლოვანი გამოცდა, რომელიც სიმბოლურად გამოისახა „შენი ერის მძარცველთა“ შესახებ დაპირისპირებით, რამაც დაყო ის ჯგუფი, რომელიც მანამდე უკვე გამოცდილი იყო 2020 წლის 18 ივლისის იმედგაცრუებით.

“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Manuscript Releases, volume 1, 47.

„ისტორიასა და წინასწარმეტყველებაში ღვთის სიტყვა გამოსახავს ჭეშმარიტებასა და ცდომილებას შორის ხანგრძლივად მიმდინარე ბრძოლას. ეს ბრძოლა ჯერაც გრძელდება. რაც ყოფილა, კვლავ განმეორდება. ძველი დავები კვლავ გაცოცხლდება და ახალი თეორიები განუწყვეტლივ იშვება. მაგრამ ღვთის ხალხმა, რომელმაც თავისი რწმენითა და წინასწარმეტყველების აღსრულების საქმეში მონაწილეობით თავისი წილი შეიტანა პირველი, მეორე და მესამე ანგელოზების უწყებათა გამოცხადებაში, იცის, სად დგას. მათ აქვთ გამოცდილება, რომელიც რჩეულ ოქროზე უფრო ძვირფასია. მათ კლდესავით მტკიცედ უნდა იდგნენ და თავიანთი სასოების დასაბამი მტკიცედ შეინარჩუნონ აღსასრულამდე.“ Manuscript Releases, ტომი 1, 47.

In Leviticus twenty-three the first test is represented by a prophetic combination of three followed five days later by the end of unleavened bread. Passover was day one, the feast of unleavened bread was the second day and the first fruits offering was the third day. Five days later the feast of unleavened bread ended. The prophetic structure of the first of three tests is also represented in the third and final test. In that third waymark, made up of three waymarks followed by one, the feast of trumpets is day one, and Christ’s ascension is five days later, then the day of atonement follows five days later, then five days later both Pentecost and the feast of Tabernacles mark the soon-coming Sunday law, which is represented in the book of Ezekiel as the destruction of Jerusalem.

ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავში პირველი გამოცდა წარმოდგენილია სამისგან შემდგარი წინასწარმეტყველური შერწყმით, რომელსაც ხუთი დღის შემდეგ უფუარო პურის დასასრული მოსდევს. პასექი იყო პირველი დღე, უფუარო პურის დღესასწაული იყო მეორე დღე, ხოლო პირველი ნაყოფის შესაწირავი — მესამე დღე. ხუთი დღის შემდეგ უფუარო პურის დღესასწაული დასრულდა. სამი გამოცდიდან პირველის წინასწარმეტყველური წყობა ასევე წარმოდგენილია მესამე და საბოლოო გამოცდაშიც. იმ მესამე გზანიშნულში, რომელიც სამი გზანიშნულისგან შედგება და რომელსაც ერთი მოსდევს, საყვირთა დღესასწაული არის პირველი დღე, ხოლო ქრისტეს ამაღლება ხუთი დღის შემდეგაა, შემდეგ, კიდევ ხუთი დღის შემდეგ, მოსდევს შერიგების დღე, ხოლო ხუთი დღის შემდეგ როგორც ორმოცდამეათობა, ისე კარვობის დღესასწაული აღნიშნავს მალე მოსასვლელ კვირის კანონს, რომელიც ეზეკიელის წიგნში წარმოდგენილია როგორც იერუსალიმის განადგურება.

Between the end of the feast of unleavened bread and the feast of trumpets there are thirty days, that not only represent a symbol of a priest, but also the second test of the three tests represented within the Divine illustration.

უსაფუარო პურის დღესასწაულის დასასრულსა და საყვირების დღესასწაულს შორის არის ოცდაათი დღე, რომლებიც არა მხოლოდ მღვდლის სიმბოლოს წარმოადგენენ, არამედ ღვთაებრივ ილუსტრაციაში წარმოდგენილ სამ განსაცდელს შორის მეორესაც.

The baptism of Christ illustrates the three waymarks of Passover, unleavened bread and first fruits, for those three waymarks represent Christ’s death, burial and resurrection. Those three steps which are followed by five days to the fourth step, represented by the end of the feast of unleavened bread. The baptism presents the three steps in one brief moment when John baptized his Messiah. The spring feasts separates those three steps by one day each, and the fall feasts separates those three steps by five days.

ქრისტეს ნათლობა ასახავს პასექის, უფუარი პურისა და პირველნაყოფთა სამ ნიშნულს, რადგან ეს სამი ნიშნული წარმოადგენს ქრისტეს სიკვდილს, დამარხვასა და აღდგომას. ეს სამი საფეხური, რომელთაც მოჰყვება ხუთი დღე მეოთხე საფეხურამდე, წარმოდგენილია უფუარი პურის დღესასწაულის დასასრულით. ნათლობა ამ სამ საფეხურს წარმოგვიდგენს ერთ მოკლე მომენტში, როცა იოანემ თავისი მესია მონათლა. საგაზაფხულო დღესასწაულები ამ სამ საფეხურს თითოეული მათგანის შორის ერთი დღით განაცალკევებს, ხოლო საშემოდგომო დღესასწაულები ამ სამ საფეხურს ხუთი დღით განაცალკევებს.

When we apply the first test of the spring feasts as a combination of three waymarks that are followed by one waymark five days later; and then apply the fall feasts as three waymarks that are followed five days later by one waymark, there is a prophetic structure established which consists of an alpha waymark of three followed by five days, which is then followed by thirty days, and the third test of the fall feasts as a waymark of three followed by five days—the structure illustrates the first test as covering a total of five days, followed by a second test of thirty days that reach to the third waymark of five days. Five plus thirty, plus five is forty (5 + 30 + 5 = 40).

როდესაც გაზაფხულის დღესასწაულთა პირველ გამოცდას მივუსადაგებთ როგორც სამი გზამარკერის ერთობლიობას, რომელსაც ხუთი დღის შემდეგ ერთი გზამარკერი მოსდევს; და შემდეგ შემოდგომის დღესასწაულებს მივუსადაგებთ როგორც სამ გზამარკერს, რომელსაც ხუთი დღის შემდეგ ერთი გზამარკერი მოსდევს, დგინდება წინასწარმეტყველური სტრუქტურა, რომელიც შედგება სამიანი ალფა-გზამარკერისაგან, რომელსაც ხუთი დღე მოსდევს, რასაც შემდეგ მოსდევს ოცდაათი დღე, და შემოდგომის დღესასწაულთა მესამე გამოცდა, როგორც სამი გზამარკერისგან შემდგარი გზამარკერი, რომელსაც ხუთი დღე მოსდევს — ეს სტრუქტურა აჩვენებს პირველ გამოცდას, როგორც მთლიანობაში ხუთ დღეს მომცველს, რასაც მოსდევს ოცდაათდღიანი მეორე გამოცდა, რომელიც აღწევს ხუთდღიანი მესამე გზამარკერამდე. ხუთს პლუს ოცდაათი, პლუს ხუთი არის ორმოცი (5 + 30 + 5 = 40).

Christ’s baptism was immediately followed by forty days, that concluded with three tests. Much more can be recognized in the structure of Leviticus twenty-three in combination with the Pentecostal season, but at another level the chapter represents the Ark in the Most Holy Place.

ქრისტეს ნათლობას დაუყოვნებლივ მოჰყვა ორმოცი დღე, რომლებიც სამი გამოცდით დასრულდა. ბევრად მეტის ამოცნობა შეიძლება ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავის სტრუქტურაში, ორმოცდაათობის პერიოდთან ერთად განხილვისას, მაგრამ სხვა დონეზე ეს თავი წარმოადგენს კიდობანს წმიდათა წმიდაში.

The spring and fall feasts in Leviticus twenty-three are placed in the middle of two Sabbaths. Those two Sabbaths represent the two covering cherubs and the waymarks of the Pentecostal season aligned with Leviticus twenty-three represent the Ark and the two covering cherubs. Ezekiel is taken into the sanctuary in chapter one, and when he is taken there, he is located five days before the siege which leads to the destruction of Jerusalem typifying the soon-coming Sunday law. The Sunday law is represented by Pentecost and Tabernacles in Leviticus twenty-three. Ezekiel is in the thirtieth year, and thirty is the period of the second of the three tests that make up the furnace fire of Malachi three. The second test is represented by thirty days, just as Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Great Passover, as the historians refer to it. Ezekiel is five years before the siege that lasted eighteen months, and he is in the temple, which is the middle of the three final tests that purify and purge the remnant. Peter was at Caesarea-Philippi (Panium), also in the middle of three tests, as represented by Panium (Caesarea-Philippi), the mount of Transfiguration and the cross.

ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავში საგაზაფხულო და საშემოდგომო დღესასწაულები ორ შაბათს შორისაა მოთავსებული. ეს ორი შაბათი წარმოადგენს ორ დამფარავ ქერუბიმს, ხოლო სულთმოფენობის ჟამის ნიშნულები, რომლებიც ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავთან არის გასწორებული, წარმოადგენს კიდობანსა და ორ დამფარავ ქერუბიმს. ეზეკიელი პირველ თავში არის შეყვანილი საწმიდარში, და როდესაც იქ არის შეყვანილი, იგი იმყოფება ალყამდე ხუთი დღით ადრე, იმ ალყამდე, რომელმაც იერუსალიმის განადგურება გამოიწვია, რაც სიმბოლურად მოასწავებს მალე მოსალოდნელ კვირადღის კანონს. კვირადღის კანონი ლევიანთა წიგნის ოცდამესამე თავში წარმოდგენილია სულთმოფენობითა და კარვობის დღესასწაულით. ეზეკიელი ოცდამეათე წელს იმყოფება, ხოლო ოცდაათი არის იმ სამი გამოცდიდან მეორის პერიოდი, რომლებიც ერთად მალაქიას მესამე თავის ღუმელის ცეცხლს შეადგენს. მეორე გამოცდა წარმოდგენილია ოცდაათი დღით, ისევე როგორც ეზეკიელი იმყოფება მეჩვიდმეტე იუბილეს ციკლის ოცდამეათე წელს, რომელიც იოშიას დიდ პასექზე დაიწყო, როგორც ამას ისტორიკოსები უწოდებენ. ეზეკიელი ალყამდე ხუთი წლით ადრეა, რომელიც თვრამეტ თვეს გაგრძელდა, და იგი ტაძარშია, რაც იმ სამი საბოლოო გამოცდის შუაგულია, რომლებიც ნარჩომს წმენდენ და განწმენდენ. პეტრეც კესარია-ფილიპეში (პანიუმი) იყო, ასევე სამი გამოცდის შუაგულში, როგორც ეს წარმოდგენილია პანიუმით (კესარია-ფილიპე), ფერისცვალების მთით და ჯვრით.

In 592 BC Ezekiel is supernaturally made “dumb” and only speaks when God opens his mouth. That condition continues until the fall of Jerusalem in 585/6 BC. God had caused him to speak when the siege began, the day “the desire of” his “eyes” died, but he was not allowed to speak freely until Jerusalem “the desire of” Israel’s “eyes” had fallen. Jerusalem’s fall represents the soon-coming Sunday law, and it is there that John the Baptist’s father, a priest of the eighth course, who was made dumb while serving in the temple, which is where Ezekiel was (in vision) was also made dumb for about nine months. It was on the eighth day after John’s birth, when John was being circumcised that he was allowed to speak. Two prophets made dumb while in the sanctuary. The third prophet to be made dumb while viewing Christ in the sanctuary was Daniel. In chapter ten, Daniel is in the sanctuary, and just as he is being touched a second of three times he is made dumb. At the middle point Daniel is made dumb.

ძვ. წ. 592 წელს ეზეკიელი ზებუნებრივად „დამუნჯდა“ და მხოლოდ მაშინ ლაპარაკობდა, როცა ღმერთი უხსნიდა პირს. ეს მდგომარეობა გაგრძელდა იერუსალიმის დაცემამდე, ძვ. წ. 585/6 წლამდე. ღმერთმა აიძულა მას ელაპარაკა მაშინ, როცა ალყა დაიწყო, იმ დღეს, როცა მოკვდა მისი „თვალთა სურვილი“, მაგრამ მას არ მიეცა თავისუფლად ლაპარაკის ნება, ვიდრე არ დაეცა იერუსალიმი — ისრაელის „თვალთა სურვილი“. იერუსალიმის დაცემა წარმოადგენს მალე მოსავალ საკვირაო კანონს, და სწორედ აქ იოანე ნათლისმცემლის მამაც — მღვდელი მერვე წყებისაგან, რომელიც ტაძარში მსახურებისას დამუნჯდა, სადაც ეზეკიელიც იყო (ხილვაში) — ასევე დაახლოებით ცხრა თვის განმავლობაში იყო დამუნჯებული. იოანეს შობიდან მერვე დღეს, როცა იოანეს წინადაცვეთდნენ, მას მიეცა ლაპარაკის ნება. ორი წინასწარმეტყველი, რომლებიც საწმიდარში ყოფნისას დამუნჯდნენ. მესამე წინასწარმეტყველი, რომელიც დამუნჯდა, როცა საწმიდარში ქრისტეს ხედავდა, იყო დანიელი. მეათე თავში დანიელი საწმიდარშია, და სწორედ მაშინ, როცა მესამედან მეორედ შეეხება, იგი დამუნჯდება. შუა წერტილში დანიელი დამუნჯდება.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:15, 16.

და როდესაც მან ასეთი სიტყვები მითხრა, პირით მიწისკენ დავემხე და დავმუნჯდი. და აჰა, ერთი, კაცთა ძეთა მსგავსების მსგავსი, შეეხო ჩემს ბაგეებს; მაშინ გავაღე პირი ჩემი, ვილაპარაკე და ვუთხარი ჩემს წინაშე მდგომს: ოჰ, ჩემო უფალო, ამ ხილვის გამო ტკივილები დამატყდა თავს და აღარ შემრჩა ძალა. დანიელი 10:15, 16.

Speaking

ლაპარაკი

The symbolism of “speaking” is marked at the soon-coming Sunday law when the United States speaks as a dragon, Balaam’s ass speaks, Habakkuk’s vision speaks and does not lie. The three dumb prophets who are made dumb while in the sanctuary, speak at the destruction of Jerusalem. With Zachariah, he speaks to identify that his son’s new name is correct, thus typifying tho Philadelphian's who are given a new name.

„ლაპარაკის“ სიმბოლიზმი გამოიხატება მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს, როდესაც შეერთებული შტატები ლაპარაკობს როგორც გველეშაპი; ბალაამის სახედარი ლაპარაკობს; აბაკუმის ხილვა ლაპარაკობს და არ ცრუობს. სამი მუნჯი წინასწარმეტყველი, რომლებიც საწმიდარში ყოფნისას დამუნჯებულნი არიან, იერუსალიმის დაღუპვისას ლაპარაკობენ. ზაქარიასთან, იგი ლაპარაკობს, რათა დაადასტუროს, რომ მისი ძის ახალი სახელი სწორია, და ამით წინასახედ წარმოგვიდგენს ფილადელფიელებს, რომელთაც ახალი სახელი ეძლევათ.

Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

ვინც გაიმარჯვებს, მას სვეტად ვაქცევ ჩემი ღმერთის ტაძარში, და იგი აღარასოდეს გავა გარეთ; და დავაწერ მას ჩემი ღმერთის სახელს, და ჩემი ღმერთის ქალაქის სახელს, ახალ იერუსალიმს, რომელიც ზეციდან ჩამოდის ჩემი ღმერთისაგან; და დავაწერ მას ჩემს ახალ სახელს. გამოცხადება 3:12.

Zachariah was given a tablet to write the new family name of John.

ზაქარიას მიეცა დაფა, რათა დაეწერა იოანეს ახალი საგვარეულო სახელი.

And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

და იყო ასე: მერვე დღეს მოვიდნენ ყრმის წინადაცვეთად და სურდათ, მამის სახელის მიხედვით, ზაქარია დაერქმიათ მისთვის. მაგრამ დედამისმა მიუგო და თქვა: არა, არამედ იოანე დაერქმევა. და უთხრეს მას: შენს ნათესაობაში არავინაა, ვისაც ეს სახელი ჰქვია. და ნიშნებით ეკითხებოდნენ მის მამას, რა უნდოდა, რომ დარქმეოდა მას. მან კი საწერ-ფიცარი მოითხოვა და დაწერა: იოანეა მისი სახელი. და უკვირდა ყველას. და მყისვე გაეხსნა პირი, აეხსნა ენა, და ალაპარაკდა და ადიდებდა ღმერთს. ლუკა 1:59–64.

John’s new name aligns with the church of Philadelphia, and the name Zachariah aligns with Laodicea as represented by Zachariah’s unbelief in the message of the third angel. All the prophets address the latter days, and latter days are the history of the third angel. So the angel that brought the message must be the third angel. Zachariah refused to understand that the Lord would pass by the Laodicean Seventh-day Adventist church. There is more to say about the restoration of the voice in these prophets, but we will continue to move towards and understanding of Josiah’s prophetic line.

იოანეს ახალი სახელი შეესაბამება ფილადელფიის ეკლესიას, ხოლო სახელი ზაქარია შეესაბამება ლაოდიკეას, როგორც ეს წარმოდგენილია ზაქარიას ურწმუნოებაში მესამე ანგელოზის უწყების მიმართ. ყველა წინასწარმეტყველი უკანასკნელ დღეებს მიმართავს, ხოლო უკანასკნელი დღეები მესამე ანგელოზის ისტორიაა. ამიტომ ანგელოზი, რომელმაც უწყება მოიტანა, აუცილებლად მესამე ანგელოზი უნდა იყოს. ზაქარიამ უარი თქვა იმის გაგებაზე, რომ უფალი ლაოდიკეის მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიას გვერდს აუვლიდა. ამ წინასწარმეტყველებში ხმის აღდგენის შესახებ კიდევ მეტის თქმაც შეიძლება, მაგრამ ჩვენ გავაგრძელებთ სვლას იოშიას წინასწარმეტყველური ხაზის გაგებისაკენ.

Josiah’s Wheel

იოშიას ბორბალი

We have addressed the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Passover in 622 BC, but the line of Josiah begins well before 622 BC. The rebellion of Israel that brought Saul to the throne as Israel’s first king marked forty years that king Saul would rule, followed by forty years that king David would rule, followed by forty years that Solomon would rule. The rejection of God that so offended the prophet Samuel occurred in 1097 BC, and begins a prophetic line of rebellion that ended at the cross when the Jews pronounced, they had no king, but Caesar.

ჩვენ განვიხილეთ მეჩვიდმეტე იუბილეს ციკლი, რომელიც დაიწყო იოშიას პასექზე ძვ. წ. 622 წელს, მაგრამ იოშიას ხაზი ძვ. წ. 622 წელზე ბევრად ადრე იწყება. ისრაელის ამბოხებამ, რომელმაც საული ისრაელის პირველ მეფედ აღსვა ტახტზე, აღნიშნა ორმოცი წელი, რომლის განმავლობაშიც მეფე საული იმეფებდა, შემდეგ ორმოცი წელი, რომლის განმავლობაშიც მეფე დავითი იმეფებდა, და შემდეგ ორმოცი წელი, რომლის განმავლობაშიც სოლომონი იმეფებდა. ღვთის უარყოფა, რომელმაც ასე შეურაცხყო წინასწარმეტყველი სამუელი, მოხდა ძვ. წ. 1097 წელს და იწყებს ამბოხების წინასწარმეტყველურ ხაზს, რომელიც ჯვართან დასრულდა, როცა იუდეველებმა განაცხადეს, რომ მათ არ ჰყავდათ სხვა მეფე, გარდა კეისრისა.

But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

მაგრამ ისინი ღაღადებდნენ: წაიყვანე, წაიყვანე, ჯვარს აცვი იგი. პილატემ უთხრა მათ: თქვენი მეფე ჯვარს ვაცვა? მღვდელმთავრებმა მიუგეს: კეისრის გარდა მეფე არა გვყავს. იოანე 19:15.

In 1097, three kings would reign for forty years each until the death of Solomon in 977 BC, when the kingdom then divided into north and south.

1097 წელს სამი მეფე იმეფებდა თითოეული ორმოცი წლის განმავლობაში, სოლომონის სიკვდილამდე 977 წ. ძვ. წ., რის შემდეგაც სამეფო ჩრდილოეთად და სამხრეთად გაიყო.

And afterward they desired a king: and God gave unto them Saul the son of Cis, a man of the tribe of Benjamin, by the space of forty years. Acts 13:21.

და ამის შემდეგ მათ მოისურვეს მეფე; და ღმერთმა მისცა მათ საული, კისის ძე, კაცი ბენიამინის ტომიდან, ორმოცი წლის განმავლობაში. საქმეები 13:21.

David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 2:4, 5.

დავითი ოცდაათი წლისა იყო, როცა მეფობა დაიწყო, და ორმოცი წელი იმეფა. ხებრონში შვიდ წელიწადსა და ექვს თვეს იმეფა იუდაზე; ხოლო იერუსალიმში ოცდაცამეტი წელი იმეფა მთელ ისრაელსა და იუდაზე. 2 სამუელი 2:4, 5.

Solomon’s reign began in 1017 BC; the foundation of the Temple was laid in Solomon’s fourth year (1013 BC). Construction lasted seven years (1 Kings 6:37–38), and the Temple was completed in the eighth month of Solomon’s eleventh year. The formal dedication took place in the seventh month (the month of Ethanim), during the Feast of Tabernacles (1 Kings 8; 2 Chronicles 5–7), 1006 BC. The kings, the Temple and the nation each are represented in the history with a four-hundred-and-ninety-year period that distinctly marks a prophetic period in relation to either the kings, the Temple or the nation.

სოლომონის მეფობა დაიწყო ძვ. წ. 1017 წელს; ტაძრის საძირკველი დაიდო სოლომონის მეფობის მეოთხე წელს (ძვ. წ. 1013 წელს). მშენებლობა შვიდ წელს გაგრძელდა (3 მეფეთა 6:37–38), და ტაძარი დასრულდა სოლომონის მეთერთმეტე წლის მერვე თვეში. საზეიმო კურთხევა შედგა მეშვიდე თვეში (ეთანიმის თვეში), კარვობის დღესასწაულის დროს (3 მეფეთა 8; 2 ნეშტთა 5–7), ძვ. წ. 1006 წელს. მეფეები, ტაძარი და ერი თითოეული წარმოდგენილია ისტორიაში ოთხას ოთხმოცდაათწლიანი პერიოდით, რომელიც მკაფიოდ აღნიშნავს წინასწარმეტყველურ პერიოდს მეფეებთან, ტაძართან ან ერთან მიმართებით.

Daniel was taken captive in 607 BC, though the majority of biblical chronologists identify 605 BC. The historical record must align with the prophetic testimony, and the symbolism of the events that are historically marked on the line of history that begins with the desire for a king in 1097 BC demands upon several prophetic witnesses that 607 BC is the accurate application, and not 605 BC. 607 BC marks the end of four-hundred and ninety years in the line of kings, but it also begins one of the three primary representations of seventy years that occur in the line. 607 BC marks the end of seventy years that began with the captivity of Manasseh in 677 BC. The first representation of the symbol of four hundred and ninety years (that possesses three witnesses in the line), concludes where one of the three witnesses of seventy years ends and another witness of seventy years begins the mathematical structure testifies to 607 BC, in spite of the idea that Daniel was taken captive in 605 BC.

დანიელი ტყვედ იქნა წაყვანილი ძვ. წ. 607 წელს, თუმცა ბიბლიური ქრონოლოგების უმრავლესობა ძვ. წ. 605 წელს ასახელებს. ისტორიული ჩანაწერი უნდა შეესაბამებოდეს წინასწარმეტყველურ მოწმობას, და იმ მოვლენათა სიმბოლიზმი, რომლებიც ისტორიის ხაზზეა ისტორიულად აღნიშნული და რომელიც ძვ. წ. 1097 წელს მეფის სურვილით იწყება, რამდენიმე წინასწარმეტყველურ მოწმეს ავალდებულებს, რომ ძვ. წ. 607 წელი იყოს სწორი გამოყენება და არა ძვ. წ. 605 წელი. ძვ. წ. 607 წელი აღნიშნავს მეფეთა ხაზში ოთხას ოთხმოცდაათი წლის დასასრულს, მაგრამ იგი ასევე იწყებს ხაზში არსებული სამიდან ერთ-ერთ მთავარ სამოცდაათწლიან წარმოდგენას. ძვ. წ. 607 წელი აღნიშნავს იმ სამოცდაათი წლის დასასრულსაც, რომელიც დაიწყო მანასეს ტყვეობით ძვ. წ. 677 წელს. ოთხას ოთხმოცდაათი წლის სიმბოლოს პირველი წარმოდგენა (რომელსაც ხაზში სამი მოწმე აქვს) სრულდება იქ, სადაც სამოცდაათი წლის სამი მოწმიდან ერთ-ერთი მთავრდება და სამოცდაათი წლის სხვა მოწმე იწყება; მათემატიკური სტრუქტურა მოწმობს ძვ. წ. 607 წლის სასარგებლოდ, მიუხედავად იმ შეხედულებისა, რომ დანიელი ტყვედ ძვ. წ. 605 წელს იქნა წაყვანილი.

Within the line that contains a period of 490 years associated with the kings from 1097 BC unto 607 BC, there is also 490 years from the dedication of Solomon’s Temple unto the dedication of the post-exile Temple by Zerubbabel in 516 BC. That 490 years consists of 420 years from Solomon’s dedication in his eleventh year, added to the 70 years the Temple was desolate during the captivity equaling 490 years. The third decree of Artaxerxes came 59 years later in 457 BC, and marks the beginning of 490 years that were “determined” (cut off, Daniel 9:24) for God’s people which concluded in the year 34 at the stoning of Stephen. There is of course, many other profound chronological witnesses in the prophetic line that begins with the foundational apostasy of rejecting God and the Spirit of Prophecy in 1097 BC and ends when Stephen saw Christ standing at the right hand of God. Within this testimony we find the prophetic wheel of Josiah.

490 წლის შემცველ იმ ხაზში, რომელიც დაკავშირებულია მეფეებთან ძვ. წ. 1097 წლიდან ძვ. წ. 607 წლამდე, ასევე მოიპოვება 490 წელი სოლომონის ტაძრის მიძღვნიდან ზერუბაბელის მიერ გადასახლების შემდგომი ტაძრის მიძღვნამდე, ძვ. წ. 516 წელს. ეს 490 წელი შედგება 420 წლისაგან სოლომონის მიძღვნიდან მისი მეფობის მეთერთმეტე წელს, რასაც ემატება 70 წელი, რომლის განმავლობაშიც ტაძარი ტყვეობის დროს გაპარტახებული იყო, და ჯამში იძლევა 490 წელს. არტაქსერქსეს მესამე ბრძანება 59 წლის შემდეგ, ძვ. წ. 457 წელს, გამოიცა და აღნიშნავს იმ 490 წლის დასაწყისს, რომლებიც ღვთის ხალხისთვის იყო „დადგენილი“ (მოკვეთილი, დანიელი 9:24) და რომლებიც დასრულდა 34 წელს, სტეფანეს ჩაქოლვით. ცხადია, არსებობს მრავალი სხვა ღრმა ქრონოლოგიური მოწმობაც იმ წინასწარმეტყველურ ხაზში, რომელიც იწყება ძვ. წ. 1097 წელს ღვთისა და წინასწარმეტყველების სულის უარყოფის საფუძვლოვანი განდგომილებით და სრულდება მაშინ, როდესაც სტეფანემ იხილა ქრისტე, რომელიც ღვთის მარჯვენით იდგა. ამ მოწმობაში ჩვენ ვპოულობთ იოშიას წინასწარმეტყველურ ბორბალს.

I say “foundational apostasy,” for the beginning of the line identifies when Israel rejected God as King, in their desire to have a worldly king thus marking the foundation of Israel’s human monarchy. I also write this for the wheel of Josiah, which means “foundation of God,” is a symbol of both the foundation and the foundational apostasy of God’s people.

მე ვამბობ „საფუძველმდებარე განდგომილებას“, ვინაიდან ამ რიგის დასაწყისი მიუთითებს იმ დროს, როდესაც ისრაელმა უარყო ღმერთი, როგორც მეფე, თავისი სურვილით ჰყოლოდა წუთისოფლისეული მეფე, და ამით აღნიშნა ისრაელის ადამიანური მონარქიის საფუძვლის დადება. ამას ასევე ვწერ იოშიას ბორბლის შესახებ, რადგან მისი მნიშვნელობაა „ღმერთის საფუძველი“, და იგი სიმბოლოა როგორც საფუძვლისა, ასევე ღვთის ხალხის საფუძველმდებარე განდგომილებისა.

When Solomon died and the twelve tribes divided into north and south Jeroboam’s dedication of the counterfeit system of worship was rebuked by the disobedient prophet, and his rebuke contained the prophecy of a coming king named Josiah. At the foundational apostasy of Jeroboam and the ten northern tribes the prophecy of Josiah and his revival that is marked by the Great Passover of 622 BC was predicted. That revival was brought about by the discovery of the writings of Moses’ and the pronouncement of judgment upon God’s people for their continual apostasy. When the words from the writings of Moses were read to king Josiah, it produced the greatest revival of Old Testament history. The prophecy of a future child being born named Josiah also contained of the prophetic condemnation of the foundational apostasy levelled against king Jeroboam by the disobedient prophet.

როცა სოლომონი გარდაიცვალა და თორმეტი ტომი ჩრდილოეთად და სამხრეთად გაიყო, იერობოამის მიერ ყალბი თაყვანისცემის სისტემის მიძღვნა ურჩმა წინასწარმეტყველმა ამხილა, და მისი მხილება შეიცავდა წინასწარმეტყველებას მომავალი მეფის შესახებ, რომლის სახელი იყო იოშია. იერობოამისა და ჩრდილოეთის ათი ტომის საფუძველმდებარე განდგომილების ჟამს ნაწინასწარმეტყველები იქნა იოშიას და მისი აღორძინების შესახებ, რომელიც ძვ. წ. 622 წლის დიდი პასექით არის აღნიშნული. ეს აღორძინება განპირობებული იყო მოსეს წერილთა აღმოჩენითა და ღვთის ხალხზე განკითხვის გამოცხადებით მათი განუწყვეტელი განდგომილების გამო. როცა მოსეს წერილებიდან სიტყვები წაეკითხა მეფე იოშიას, ამან ძველი აღთქმის ისტორიის უდიდესი აღორძინება წარმოშვა. მომავალი შვილის შობის შესახებ წინასწარმეტყველება, რომელსაც იოშია უნდა დარქმეოდა, ასევე შეიცავდა საფუძველმდებარე განდგომილების წინასწარმეტყველურ დაგმობას, რომელიც მეფე იერობოამის წინააღმდეგ იყო მიმართული ურჩი წინასწარმეტყველის მიერ.

The curse of Moses as Daniel calls it, is the “seven times” of Leviticus twenty-six, and it became the foundational discovery of William Miller who is the symbol of the foundational truths of Adventism. The empowerment of Miller’s message on August 11, 1840 was brought about through the work of “Josiah” Litch in 1838 and 1840. In 1863 those foundations were set aside and the “seven times” became a symbol of not only the foundational truths of the Philadelphian Millerites, but also the symbol of the rebellion of Laodicean Millerism against the foundations. The history of the Millerites of the first and second angels possesses the symbolism of “Josiah,” that will be repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. The wheel of Josiah reaches back to the witchcraft of king Saul and then all the way to the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church at the Sunday law. Josiah’s wheel in Ezekiel is now in the process of being unsealed as the climax of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

როგორც დანიელი უწოდებს, მოსეს წყევლა არის ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის „შვიდი ჟამი“, და იგი იქცა უილიამ მილერის ფუნდამენტურ აღმოჩენად, რომელიც ადვენტიზმის ფუძემდებლური ჭეშმარიტებების სიმბოლოა. მილერის უწყების გაძლიერება 1840 წლის 11 აგვისტოს განხორციელდა „იოშიას“ ლიჩის საქმიანობით 1838 და 1840 წლებში. 1863 წელს ეს საფუძვლები გვერდზე გადაიდო და „შვიდი ჟამი“ იქცა სიმბოლოდ არა მხოლოდ ფილადელფიელი მილერიტების ფუძემდებლური ჭეშმარიტებებისა, არამედ აგრეთვე ლაოდიკიური მილერიზმის აჯანყებისა საფუძვლების წინააღმდეგ. პირველი და მეორე ანგელოზების მილერიტების ისტორია შეიცავს „იოშიას“ სიმბოლიკას, რომელიც ასო-ასო განმეორდება ას ორმოცდაოთხი ათასის ისტორიაში. იოშიას ბორბალი უკან სწვდება მეფე საულის ჯადოქრობამდე და შემდეგ სრულიად იქამდე, რომ ლაოდიკიური მეშვიდე დღის ადვენტისტური ეკლესია კვირის კანონის დროს პირიდან იქნება ამონთხეული. ეზეკიელში იოშიას ბორბალი ახლა იხსნება, როგორც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის კულმინაცია.

We will continue these things in the next article.

ამ საკითხების განხილვას შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.