In the book of Ezekiel, the ‘siege’ of Jerusalem is the ‘sign’ that is the test by which our eternal destiny will be decided, for it marks the formation of the image of the beast.
ეზეკიელის წიგნში იერუსალიმის „ალყა“ არის ის „ნიშანი“, რომელიც წარმოადგენს იმ გამოცდას, რომლის მიხედვითაც ჩვენი მარადიული ხვედრი განისაზღვრება, რადგან იგი მხეცის ხატის ჩამოყალიბებას აღნიშნავს.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. …
„უფალმა ნათლად მიჩვენა, რომ მხეცის ხატი შეიქმნება მადლის ჟამის დახურვამდე; რადგან იგი ღვთის ხალხისთვის იქნება ის დიდი გამოცდა, რომლითაც გადაწყდება მათი მარადიული ხვედრი. …“
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
„ეს არის გამოცდა, რომელიც ღვთის ხალხს უნდა ჰქონდეს, ვიდრე დაიბეჭდებოდეს. ყველა, ვინც დაამტკიცა თავისი ერთგულება ღმერთისადმი მისი რჯულის დაცვით და ყალბი შაბათის მიღებაზე უარის თქმით, დადგება უფალი ღმერთი იეჰოვას დროშის ქვეშ და მიიღებს ცოცხალი ღმერთის ბეჭედს. ხოლო ისინი, ვინც ზეციური წარმოშობის ჭეშმარიტებას დათმობენ და მიიღებენ კვირა დღის შაბათს, მიიღებენ მხეცის ნიშანს.“ Manuscript Releases, ტომი 15, 15.
The Christians that fled Jerusalem at the ‘sign’ of Cestius, did so because they had been forewarned and recognized the ‘sign’ when it arrived. Recognizing the formation of the image of the beast is to recognize the “events,” “preparations” and “movements” that lead to the Sunday law. The prophetic elements that make up the ‘sign’ must be understood in advance of the sign. When Cestius began the siege it was too late to learn what the sign was.
ქრისტიანებმა, რომლებიც კესტიუსის „ნიშნის“ დროს იერუსალიმიდან გაიქცნენ, ასე მოიქცნენ იმიტომ, რომ წინასწარ იყვნენ გაფრთხილებულნი და „ნიშანი“ მისი გამოჩენისას ამოიცნეს. მხეცის ხატის ჩამოყალიბების ამოცნობა ნიშნავს იმ „მოვლენების“, „მომზადებებისა“ და „მოძრაობების“ ამოცნობას, რომლებიც საკვირაო კანონისკენ მიემართება. წინასწარმეტყველური ელემენტები, რომლებიც „ნიშანს“ შეადგენს, ნიშნის დადგომამდე უნდა იქნეს გაგებული. როცა კესტიუსმა ალყა დაიწყო, უკვე მეტისმეტად გვიანი იყო იმის სასწავლად, თუ რა იყო ეს ნიშანი.
“Already preparations are advancing, and movements are in progress, which will result in making an image to the beast. Events will be brought about in the earth’s history that will fulfill the predictions of prophecy for these last days.” Review and Herald, April 23, 1889.
„უკვე მზადება წინ მიიწევს და მიმდინარეობს მოქმედებები, რომლებიც შედეგად მოიტანს მხეცის ხატის შექმნას. დედამიწის ისტორიაში მოხდება მოვლენები, რომლებიც აღასრულებს წინასწარმეტყველების წინასწარმეტყველურ წინასწარმეტყველებებს ამ უკანასკნელ დღეებისთვის.“ Review and Herald, April 23, 1889.
Preparations, Movements and Events
მომზადებები, მოძრაობები და მოვლენები
The “preparations,” “movements” and “events” must be recognized in advance of the test.
„მომზადებანი“, „მოძრაობანი“ და „მოვლენანი“ განსაცდელის წინასწარ უნდა იქნეს ცნობილნი.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
„ყოველივე, რაც ღმერთმა წინასწარმეტყველურ ისტორიაში განსაზღვრა წარსულში აღსასრულებლად, აღსრულდა; და ყოველივე, რაც ჯერ კიდევ უნდა მოვიდეს თავისი წესრიგით, აღსრულდება. დანიელი, ღვთის წინასწარმეტყველი, თავის ადგილზე დგას. იოანე თავის ადგილზე დგას. გამოცხადებაში იუდას ტომის ლომმა წინასწარმეტყველების შემსწავლელთათვის გახსნა დანიელის წიგნი, და ამგვარად დანიელი თავის ადგილზე დგას. იგი ატარებს თავის მოწმობას — იმას, რაც უფალმა ხილვაში გაუმჟღავნა მას იმ დიდსა და საზეიმო მოვლენათა შესახებ, რომელნიც უნდა ვიცოდეთ, როდესაც მათ აღსრულების თვით ზღურბლზე ვდგავართ.“
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated.” Selected Messages, book 2, 109.
„ისტორიასა და წინასწარმეტყველებაში ღვთის სიტყვა ასახავს ჭეშმარიტებასა და ცდომილებას შორის ხანგრძლივად მიმდინარე ბრძოლას. ეს ბრძოლა კვლავაც გრძელდება. რაც უკვე ყოფილა, კვლავ განმეორდება.“ Selected Messages, წიგნი 2, 109.
We “must know” “the great and solemn events as we stand on the very threshold of their fulfillment.” The threshold identifies our need to understand the events in advance of their fulfilment.
ჩვენ „უნდა ვიცოდეთ“ „დიადი და საზეიმო მოვლენები, როდესაც მათი აღსრულების თვით ზღურბლზე ვდგავართ“. ზღურბლი მიუთითებს ჩვენს საჭიროებაზე, რომ მოვლენები მათი აღსრულების წინასწარ გვესმოდეს.
“But the stern tracings of the prophetic pencil reveal a change in this peaceful scene. The beast with lamb-like horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ The spirit of persecution manifested by paganism and the papacy is again to be revealed. Prophecy declares that this power will say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast.’ [Revelation 13:14.] The image is made to the first or leopard-like beast, which is the one brought to view in the third angel’s message. By this first beast is represented the Roman Church, an ecclesiastical body clothed with civil power, having authority to punish all dissenters. The image to the beast represents another religious body clothed with similar power. The formation of this image is the work of that beast whose peaceful rise and mild professions render it so striking a symbol of the United States. Here is to be found an image of the papacy. When the churches of our land, uniting upon such points of faith as are held by them in common, shall influence the State to enforce their decrees and sustain their institutions, then will Protestant America have formed an image of the Roman hierarchy. Then the true church will be assailed by persecution, as were God’s ancient people. Almost every century furnishes examples of what bigotry and malice can do under a plea of serving God by protecting the rights of Church and State. Protestant churches that have followed in the steps of Rome by forming alliance with worldly powers have manifested a similar desire to restrict liberty of conscience. In the seventeenth century thousands of non-conformist ministers suffered under the rule of the Church of England. Persecution always follows religious favoritism on the part of secular governments.” Spirit of Prophecy, volume 4, 277.
„მაგრამ წინასწარმეტყველური ფანქრის მკაცრი მოხაზულობები ამ მშვიდობიან სურათში ცვლილებას ავლენს. კრავი მსგავსი რქების მქონე მხეცი დრაკონის ხმით ლაპარაკობს და „ახორციელებს მის წინაშე პირველი მხეცის მთელ ძალაუფლებას“. დევნის სული, რომელიც წარმართობამ და პაპობამ გამოავლინა, კვლავ უნდა გამოცხადდეს. წინასწარმეტყველება აცხადებს, რომ ეს ძალა ეტყვის „დედამიწაზე მცხოვრებთ, რომ შექმნან ხატი მხეცისა“. [გამოცხადება 13:14.] ხატი შეიქმნება პირველი, ანუ ავაზას მსგავსი მხეცისთვის, რომელიც მესამე ანგელოზის უწყებაშია წარმოდგენილი. ამ პირველი მხეცით წარმოდგენილია რომის ეკლესია, საეკლესიო ორგანიზმი, სამოქალაქო ძალაუფლებით შემოსილი, რომელსაც ყველა განსხვავებულად მოაზროვნის დასჯის უფლებამოსილება აქვს. მხეცის ხატი წარმოადგენს სხვა რელიგიურ ორგანიზმს, მსგავსი ძალაუფლებით შემოსილს. ამ ხატის ჩამოყალიბება არის იმ მხეცის საქმე, რომლის მშვიდობიანი აღზევება და რბილი განცხადებები მას შეერთებული შტატების ასეთი თვალსაჩინო სიმბოლოდ აქცევს. აქ გვხვდება პაპობის ხატი. როდესაც ჩვენი ქვეყნის ეკლესიები, იმ რწმენის საკითხებზე გაერთიანებულნი, რომლებიც მათ შორის საერთო არის, სახელმწიფოზე გავლენას მოახდენენ, რათა მან აღასრულოს მათი დადგენილებები და მხარი დაუჭიროს მათ დაწესებულებებს, მაშინ პროტესტანტული ამერიკა რომაული იერარქიის ხატს ჩამოაყალიბებს. მაშინ ჭეშმარიტ ეკლესიას დევნა დაესხმება, როგორც დაესხა ღვთის ძველ ხალხს. თითქმის ყოველი საუკუნე იძლევა მაგალითებს იმისა, თუ რა შეუძლია ფანატიზმსა და ბოროტ განზრახვას, როდესაც ისინი ღმერთის მსახურების საბაბით მოქმედებენ, ეკლესიისა და სახელმწიფოს უფლებების დაცვის სახელით. პროტესტანტულმა ეკლესიებმა, რომლებიც რომის კვალს გაჰყვნენ ამქვეყნიურ ძალებთან კავშირის შექმნით, მსგავსი სურვილი გამოავლინეს სინდისის თავისუფლების შეზღუდვისა. მეჩვიდმეტე საუკუნეში ათასობით არაკონფორმისტმა მსახურმა იტანჯა ინგლისის ეკლესიის მმართველობის ქვეშ. დევნა ყოველთვის მოსდევს რელიგიურ მფარველობას საერო მთავრობების მხრიდან“. Spirit of Prophecy, ტომი 4, 277.
The formation of the image of the beast is accomplished first in the United States, and thereafter in the world.
მხეცის ხატის ჩამოყალიბება პირველად ამერიკის შეერთებულ შტატებში ხდება, ხოლო ამის შემდეგ — მთელ მსოფლიოში.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
„უცხო ერები შეერთებული შტატების მაგალითს გაჰყვებიან. თუმცა იგი წინ მიუძღვის, მაინც იგივე კრიზისი დაატყდება ჩვენს ხალხს მსოფლიოს ყველა კუთხეში.“ მოწმობანი, ტომი 6, 395.
The Edict of Milan in 313 represents the starting of the formation, and also identifies the closed door for Seventh-day Adventists. Constantine of the west and Licinius of the east attached a treaty marriage to the Edict, when Constantine gave his half-sister Constantia to Licinius in the fourth treaty marriage represented in a prophetic line of the six treaty marriages within the prophetic history of Daniel eleven. The first two were associated with wars between the north and south, the next two were civil wars between east and west and the last two are symbolic marriages of the papal church power and state power.
მილანის ედიქტი 313 წელს წარმოადგენს ფორმირების დასაწყისს და აგრეთვე განსაზღვრავს დახურულ კარს მეშვიდე დღის ადვენტისტებისთვის. დასავლეთის კონსტანტინემ და აღმოსავლეთის ლიცინიუსმა ედიქტს შეუკავშირეს სახელშეკრულებო ქორწინება, როდესაც კონსტანტინემ თავისი ნახევარდა კონსტანცია მისცა ლიცინიუსს — მეოთხე სახელშეკრულებო ქორწინებაში, რომელიც წარმოდგენილია წინასწარმეტყველურ ხაზში, დანიელის მეთერთმეტე თავში მოცემული ექვსი სახელშეკრულებო ქორწინების წინასწარმეტყველურ ისტორიაში. პირველი ორი დაკავშირებული იყო ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის ომებთან, მომდევნო ორი იყო სამოქალაქო ომები აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის, ხოლო უკანასკნელი ორი პაპის ეკლესიური ძალისა და სახელმწიფო ძალის სიმბოლური ქორწინებებია.
Antiochus II Theos set aside his wife Laodice I to marry the Ptolemaic princess Berenice (daughter of Ptolemy II) around 252 BC. The treaty marriages of the Seleucid Empire were accomplished between the king of the north and the king of the south, whereas; the treaty marriage of 313 was between the emperor of the east and the emperor of the west.
ანტიოქოს II თეოსმა თავისი მეუღლე ლაოდიკე I განზე გასწია, რათა ძვ. წ. დაახლოებით 252 წელს პტოლემეური პრინცესა ბერენიკე (პტოლემე II-ის ასული) შეერთო ცოლად. სელევკიდთა იმპერიის საზავო ქორწინებები ჩრდილოეთის მეფესა და სამხრეთის მეფეს შორის აღსრულდა, ხოლო 313 წლის საზავო ქორწინება აღმოსავლეთის იმპერატორსა და დასავლეთის იმპერატორს შორის იყო.
The treaty marriage of Antiochus II Theos in 252 BC, represented the beginning of the Seleucid Empire that reached its conclusion as an empire in the history represented in verses ten through sixteen of Daniel eleven. In the final history of the Seleucid empire another treaty marriage was accomplished by Antiochus III the Great, when he gave his daughter Cleopatra I Syra, (the very first Cleopatra of prophetic history) to Ptolemy V in 193 BC. At the time Ptolemy V was about 16 and Cleopatra I Syra about 10 years old. Their marriage was a diplomatic settlement after the fifth Syrian war. The alpha treaty marriage between the king of the north and south in Daniel eleven had marked the end of the second Syrian war.
ანტიოქოს II თეოსის საგარეო-პოლიტიკურმა ქორწინებამ ძვ. წ. 252 წელს წარმოადგინა სელევკიდთა იმპერიის დასაწყისი, რომელიც, როგორც იმპერია, თავის დასასრულს აღწევს დანიელის მეთერთმეტე თავის მეათედან მეთექვსმეტე მუხლებამდე წარმოდგენილ ისტორიაში. სელევკიდთა იმპერიის საბოლოო ისტორიაში კიდევ ერთი საგარეო-პოლიტიკური ქორწინება აღასრულა ანტიოქოს III დიდმა, როდესაც მან თავისი ასული კლეოპატრა I სირა (წინასწარმეტყველური ისტორიის სრულიად პირველი კლეოპატრა) მისცა პტოლემე V-ს ძვ. წ. 193 წელს. იმ დროს პტოლემე V დაახლოებით 16 წლის იყო, ხოლო კლეოპატრა I სირა — დაახლოებით 10 წლისა. მათი ქორწინება მეხუთე სირიული ომის შემდეგ დიპლომატიური მორიგება იყო. დანიელის მეთერთმეტე თავში ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მეფეებს შორის ალფა საგარეო-პოლიტიკურმა ქორწინებამ მეორე სირიული ომის დასასრული აღნიშნა.
The last Cleopatra of prophetic history interacted with both Julius Caesar and thereafter with Mark Antony. After the assassination of Julius Caesar in 44 BC the second Triumvirate was formed in 43 BC. Three men made up the triumvirate and after one of those three, Marcus Lepidus was forced out of the threefold union by Octavian, a power struggle between Mark Antony of the east and Octavian of the west ensued. At Brundisium, in 40 BC a treaty between the two eastern and western rivals was made. The treaty included the marriage between Octavian’s sister Octavia and Mark Antony. The treaty and accompanying marriage did not hold, and after Mark Antony became involved with Cleopatra, he divorced Octavia in 32 BC. At the battle of Actium in 31 BC, the empires of east and west were consolidated into one power, and Octavian thereafter became Augustus Caesar, the symbol of the height of Roman glory and power.
წინასწარმეტყველური ისტორიის უკანასკნელი კლეოპატრა ურთიერთობაში იყო როგორც იულიუს კეისართან, ხოლო შემდგომ — მარკ ანტონთან. იულიუს კეისრის მკვლელობის შემდეგ, ძვ. წ. 44 წელს, ძვ. წ. 43 წელს ჩამოყალიბდა მეორე ტრიუმვირატი. ტრიუმვირატს სამი კაცი შეადგენდა, და მას შემდეგ, რაც იმ სამიდან ერთ-ერთი, მარკუს ლეპიდუსი, ოქტავიანემ სამმხრივი კავშირიდან იძულებით ჩამოაშორა, დაიწყო ძალაუფლებისთვის ბრძოლა აღმოსავლეთის მარკ ანტონსა და დასავლეთის ოქტავიანეს შორის. ძვ. წ. 40 წელს, ბრუნდიზიუმში, დაიდო ხელშეკრულება ამ ორ — აღმოსავლეთისა და დასავლეთის — მეტოქეს შორის. ხელშეკრულება მოიცავდა ოქტავიანეს დის, ოქტავიასა და მარკ ანტონის ქორწინებას. ხელშეკრულებამ და მისმა თანმხლებმა ქორწინებამ ვერ გაძლო, და მას შემდეგ, რაც მარკ ანტონი კლეოპატრასთან დაუკავშირდა, მან ძვ. წ. 32 წელს ოქტავია გააცილა. აქტიუმის ბრძოლაში, ძვ. წ. 31 წელს, აღმოსავლეთისა და დასავლეთის იმპერიები ერთ ძალაუფლებად გაერთიანდა, და ამის შემდეგ ოქტავიანე გახდა ავგუსტუს კეისარი — რომაული დიდებისა და ძალმოსილების მწვერვალის სიმბოლო.
Prophetically the first treaty marriage of Daniel eleven was between the kings of the north and south in an attempt to end hostilities between the two combatants who were struggling to re-establish the empire of Alexander the Great. That first treaty marriage between the Seleucids and the Ptolemy’s of Egypt was the alpha treaty marriage of the Seleucid and Ptolemaic kingdoms, which typified the omega treaty marriage between the same two powers. In the last or omega treaty marriage, the very first or alpha Cleopatra of Egyptian history became the prophetic link to the last, or omega Cleopatra; whose relationship with Mark Antony became the point of reference for the divorce of Octavia and Mark Antony. The divorce marked the renewed hostilities between Mark Antony of the east and Octavian of the west which ended at the battle of Actium in 31 BC.
წინასწარმეტყველურად, დანიელის მეთერთმეტე თავის პირველი ხელშეკრულებითი ქორწინება ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მეფეებს შორის დაიდო, იმ მიზნით, რომ შეწყვეტილიყო მტრობა ამ ორ მებრძოლ მხარეს შორის, რომლებიც ცდილობდნენ ალექსანდრე დიდის იმპერიის ხელახლა დამკვიდრებას. ეს პირველი ხელშეკრულებითი ქორწინება სელევკიდებსა და ეგვიპტის პტოლემეებს შორის იყო სელევკიდებისა და პტოლემეური სამეფოების ალფა ხელშეკრულებითი ქორწინება, რომელიც განასახიერებდა იმავე ორ ძალას შორის ომეგა ხელშეკრულებით ქორწინებას. უკანასკნელ, ანუ ომეგა ხელშეკრულებით ქორწინებაში, ეგვიპტის ისტორიის უპირატესი, ანუ ალფა კლეოპატრა, წინასწარმეტყველური კავშირი გახდა უკანასკნელ, ანუ ომეგა კლეოპატრასთან; რომლის ურთიერთობა მარკ ანტონისთან გახდა ოქტავიასა და მარკ ანტონის განქორწინების საყრდენი მაგალითი. ამ განქორწინებამ აღნიშნა აღმოსავლეთის მარკ ანტონისა და დასავლეთის ოქტავიანეს შორის განახლებული მტრობა, რომელიც დასრულდა აქტიუმის ბრძოლით ძვ. წ. 31 წელს.
The treaty marriage of Brundisium in 40 BC was the alpha treaty marriage of the struggle between east and west, just as the treaty marriage of Laodice and Antiochus II Theo was the alpha of the struggle between north and south. The treaty marriage of 313 was the omega to the alpha treaty marriage of Mark Antony and Octavia, just as the treaty marriage between Ptolemy V and Cleopatra I Syra was the omega treaty marriage of the northern and southern kingdoms. The three treaty marriages that led to the omega treaty marriage of 313 all align, and provide three witnesses to the prophetic characteristics associated with the Edict of Milan. Together the four literal treaty marriages of east, west, north and south align with the two symbolic treaty marriages of the papacy.
ძვ. წ. 40 წლის ბრუნდისიუმის ხელშეკრულებრივი ქორწინება იყო აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის ბრძოლის ალფა-ხელშეკრულებრივი ქორწინება, ისევე როგორც ლაოდიკესა და ანტიოქოს II თეოსის ხელშეკრულებრივი ქორწინება იყო ჩრდილოეთსა და სამხრეთს შორის ბრძოლის ალფა. 313 წლის ხელშეკრულებრივი ქორწინება იყო მარკ ანტონისა და ოქტავიას ალფა-ხელშეკრულებრივი ქორწინების ომეგა, ისევე როგორც პტოლემე V-სა და კლეოპატრა I სირას შორის ხელშეკრულებრივი ქორწინება იყო ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა ომეგა-ხელშეკრულებრივი ქორწინება. სამი ხელშეკრულებრივი ქორწინება, რომლებმაც 313 წლის ომეგა-ხელშეკრულებრივ ქორწინებამდე მიიყვანა, ყველა ერთმანეთთან თანხვედრაშია და მილანის ედიქტთან დაკავშირებული წინასწარმეტყველური მახასიათებლების სამი მოწმის ჩვენებას იძლევა. ერთად, აღმოსავლეთის, დასავლეთის, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ოთხი სიტყვასიტყვითი ხელშეკრულებრივი ქორწინება თანხვედრაში მოდის პაპობის ორ სიმბოლურ ხელშეკრულებრივ ქორწინებასთან.
In 496, Clovis the king of the Franks was married to Clotilda. Clotilda was a Burgundian princess, the daughter of King Chilperic II of Burgundy. After her father and mother were murdered in a family power struggle, she lived under the protection of her uncle before being given in marriage to Clovis I, king of the Franks, in 493. She was a Catholic, that is, she held the Nicene/orthodox faith of the Roman Church. This set her apart from many other Germanic royal families of the time, who were Arian Christians. Her mother Caretena had been Catholic, and Clotilda was raised in that faith. She is remembered for persistently urging Clovis to abandon paganism and accept Catholic baptism, and thereafter his conversion in 496 is one of the most important events in the early history of France and of Western so-called Christianity.
496 წელს ფრანკთა მეფე ხლოდვიგი დაქორწინებული იყო ქლოთილდაზე. ქლოთილდა ბურგუნდიის პრინცესა იყო, ბურგუნდიის მეფე ქილპერიკ II-ის ასული. მას შემდეგ, რაც მისი მამა და დედა საგვარეულო ძალაუფლებისთვის ბრძოლაში მოკლეს, იგი ბიძის მფარველობის ქვეშ ცხოვრობდა, ვიდრე 493 წელს ფრანკთა მეფე ხლოდვიგ I-ზე მიათხოვებდნენ. იგი კათოლიკე იყო, ანუ რომის ეკლესიის ნიკეანურ/მართლმადიდებლურ რწმენას აღიარებდა. ეს მას განასხვავებდა იმ დროის მრავალ სხვა გერმანულ სამეფო საგვარეულოსგან, რომლებიც არიანელი ქრისტიანები იყვნენ. მისი დედა, კარეტენა, კათოლიკე იყო, და ქლოთილდა ამ რწმენაში აღიზარდა. იგი დამახსოვრებულია იმით, რომ შეუპოვრად მოუწოდებდა ხლოდვიგს, წარმართობა მიეტოვებინა და კათოლიკური ნათლობა მიეღო; ხოლო შემდგომ მისი მოქცევა 496 წელს საფრანგეთისა და დასავლეთის所谓 ქრისტიანობის ადრეული ისტორიის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს მოვლენად ითვლება.
Clovis vowed that if he won the battle of Tolbiac he would convert to Clotilda’s Catholic faith and be baptized. The Alemanni king was killed, their army broke, and the Franks won. After the victory Clotilda arranged for Bishop Remigius of Reims to instruct Clovis, and he was baptized (traditionally on Christmas Day 496), along with several thousand of his warriors.
კლოვისმა აღუთქვა, რომ თუ ტოლბიაკის ბრძოლაში გაიმარჯვებდა, კლოტილდას კათოლიკურ სარწმუნოებაზე მოექცეოდა და მოინათლებოდა. ალემანთა მეფე მოკლულ იქნა, მათი ლაშქარი დაიშალა და ფრანკებმა გაიმარჯვეს. გამარჯვების შემდეგ კლოტილდამ მოაწყო, რომ რეიმსის ეპისკოპოსს, რემიგიუსს, კლოვისისთვის სწავლება მიეცა, და იგი მოინათლა (ტრადიციულად — 496 წლის შობის დღეს), თავის რამდენიმე ათას მეომართან ერთად.
Clovis was the king of the Franks, which in modern terms is the king of France. He became the first of the kings of Europe who would ultimately surrender their pagan religion and turn to Catholicism. For this reason, Clovis is considered the “eldest son of the Catholic church,” and France is called, “the eldest daughter of the Catholic church.” In 1980, when pope John Paul II visited France he asked, “France, eldest daughter of the Church, are you faithful to your baptism?”
კლოვისი იყო ფრანკთა მეფე, რაც თანამედროვე გაგებით საფრანგეთის მეფეს ნიშნავს. იგი გახდა ევროპის მეფეთაგან პირველი, რომელმაც საბოლოოდ უარყო თავისი წარმართული სარწმუნოება და კათოლიციზმს მიემართა. ამ მიზეზით, კლოვისი მიჩნეულია „კათოლიკური ეკლესიის უხუცეს ძედ“, ხოლო საფრანგეთს უწოდებენ „კათოლიკური ეკლესიის უხუცეს ასულს“. 1980 წელს, როდესაც პაპი იოანე პავლე II საფრანგეთს ეწვია, მან იკითხა: „საფრანგეთო, ეკლესიის უხუცესო ასულო, ერთგული ხარ შენი ნათლობისა?“
Clovis' conversion to Nicene Catholicism identifies the start of a symbolic marriage procession that would lead to the symbolic treaty marriage of 538. The symbolic treaty marriage between Clovis and the whore who commits fornication with the kings of the earth was typified by the four previous treaty marriages in Daniel eleven. Clovis was the first European king to provide military and economic support for the Roman church and Clovis is therefore represented within the history in Daniel eleven.
კლოვისის ნიკეის კათოლიკობაზე მოქცევა აღნიშნავს იმ სიმბოლური საქორწილო მსვლელობის დასაწყისს, რომელიც 538 წლის სიმბოლურ საზავო ქორწინებამდე მიიყვანდა. კლოვისსა და იმ მეძავს შორის სიმბოლური საზავო ქორწინება, რომელიც დედამიწის მეფეებთან მრუშობს, დანიის მეთერთმეტე თავში წინამორბედი ოთხი საზავო ქორწინებით იყო სახედქმნილი. კლოვისი იყო პირველი ევროპელი მეფე, რომელმაც რომის ეკლესიას სამხედრო და ეკონომიკური მხარდაჭერა გაუწია, და ამიტომ კლოვისი წარმოდგენილია დანიის მეთერთმეტე თავში გადმოცემულ ისტორიაში.
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
და ძალნი დადგებიან მის მხარეს, და შებილწავენ სიმტკიცის საწმიდარს, და მოსპობენ ყოველდღიურ მსხვერპლს, და დააყენებენ გამაპარტახებელ სიბილწეს. დანიელი 11:31.
Clovis in 496 marks the beginning of the European political structures to “stand up” to aid the papacy as it rose to power. It marks the beginning of a symbolic marriage procession. The “arms” of the verse would also pollute the “sanctuary of strength,” which for both pagan and papal Rome is the city of Rome.
კლოვისი 496 წელს აღნიშნავს იმ ევროპული პოლიტიკური სტრუქტურების დასაწყისს, რომლებმაც პაპობის გაძლიერებისას მის დასახმარებლად „აღმართეს თავი“. ეს აღნიშნავს სიმბოლური საქორწილო მსვლელობის დასაწყისს. მუხლში მოხსენიებული „მკლავებიც“ შებილწავდნენ „ძალის სიწმინდეს“, რაც როგორც წარმართული, ისე პაპური რომისთვის ქალაქი რომია.
Two Sanctuary's
ორი საწმიდარი
There are two different Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “sanctuary.” The Hebrew words ‘miqdash’ and ‘qodesh’ are both translated as “sanctuary,” but qodesh can only represent a holy entity, whereas miqdash can represent either a holy or unholy sanctuary—as determined by context.
დანიელის წიგნში არის ორი განსხვავებული ებრაული სიტყვა, რომლებიც ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“. ებრაული სიტყვები „მიქდაშ“ და „კოდეშ“ ორივე ითარგმნება როგორც „საწმიდარი“, მაგრამ „კოდეშ“ შეიძლება აღნიშნავდეს მხოლოდ წმიდა არსს, მაშინ როდესაც „მიქდაშ“ კონტექსტის მიხედვით შეიძლება აღნიშნავდეს როგორც წმიდა, ისე არაწმიდა საწმიდარს.
The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is ‘miqdash’ and represents the sanctuary of Rome’s strength, which for both pagan and papal Rome was the city of Rome. From the battle of Actium, when Octavian united the empire, pagan Rome was invincible for three hundred and sixty years (a time) in fulfilment of verse twenty-four of Daniel eleven.
ოცდათერთმეტე მუხლში მოხსენიებული „ძალის საკურთხეველი“ არის „miqdash“ და აღნიშნავს რომის ძალის საკურთხეველს, რომელიც, როგორც წარმართული, ისე საპაპო რომისთვის, იყო ქალაქი რომი. აქტიუმის ბრძოლიდან, როდესაც ოქტავიანემ იმპერია გააერთიანა, წარმართული რომი სამას სამოცი წლის განმავლობაში (ერთი ჟამი) უძლეველი იყო, დანიელის მეთერთმეტე თავის ოცდამეოთხე მუხლის აღსრულებისამებრ.
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
იგი მშვიდობით შევა სამთავროს უმსუქნეს ადგილებზეც კი; და მოიმოქმედებს იმას, რაც მის მამებს არ გაუკეთებიათ, და არც მისი მამების მამებს; მათ შორის გააბნევს ნადავლს, და ხარბს, და სიმდიდრეს; ასევე თავის ზრახვებს წინასწარ მიმართავს ციხესიმაგრეების წინააღმდეგ, ოღონდ დროით. დანიელი 11:24.
When pagan Rome ruled from the city of Rome it was invincible, but when Constantine moved the capital to Constantinople in 330, the “time” of verse twenty-four was fulfilled. When the last of the three horns (the Goths) of Daniel seven were driven out of the city, papal Rome prophetically took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in 538. The Goths had besieged Rome, but ultimately retreated as Belsarius, general for Justinian secured the city. The Roman church then ruled supremely for twelve hundred and sixty years until Napoleon had the pope removed and put in exile in 1798.
როდესაც წარმართული რომი ქალაქ რომიდან მმართველობდა, იგი უძლეველი იყო; მაგრამ როცა კონსტანტინემ 330 წელს დედაქალაქი კონსტანტინოპოლში გადაიტანა, შესრულდა ოცდამეოთხე მუხლში მოხსენიებული „დრო“. როდესაც დანიელის მეშვიდე თავში მოხსენიებული სამი რქიდან უკანასკნელი (გოთები) ქალაქიდან განდევნილ იქნა, პაპურმა რომმა წინასწარმეტყველურად დაიკავა ტახტი, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე სამეფომ, 538 წელს. გოთებს რომი ალყაში ჰყავდათ მოქცეული, მაგრამ საბოლოოდ უკუიქცნენ, როცა იუსტინიანეს სარდალმა ბელსარიუსმა ქალაქი დაიცვა. შემდეგ რომის ეკლესია უზენაესად მმართველობდა ათას ორას სამოც წელს, ვიდრე ნაპოლეონმა პაპი გადააყენებინა და 1798 წელს გადასახლებაში გაგზავნა.
Rome, “the sanctuary of strength” was “polluted,” (polluted, meaning ‘wounded or dissolved’), through the “arms” from the ongoing warfare against the city, represented primarily by the first four trumpets of Revelation chapter eight.
რომი, „ძალის საკურთხეველი“, „შეილახა“ (შეილახა, რაც ნიშნავს „დაიჭრა ან დაიშალა“) ქალაქის წინააღმდეგ მიმდინარე ომის „მკლავების“ მეშვეობით, რაც უმთავრესად წარმოდგენილია გამოცხადების მერვე თავის პირველი ოთხი საყვირით.
The history that ensued from 496 onward would see the city of Rome polluted as it changed from the power and glory of the Roman empire unto the power and glory of the Roman Catholic empire. Those arms would take away the religion of paganism, represented by the word “daily” in the passage, as they accepted the religion of Nicene Catholicism.
496 წლიდან მომდევნო ისტორიაში რომის ქალაქი შებილწული გამოჩნდებოდა, როდესაც იგი რომის იმპერიის ძალასა და დიდებას რომის კათოლიკური იმპერიის ძალასა და დიდებაზე გადააცვლიდა. ის მხრები გააუქმებდნენ წარმართობის რელიგიას, რომელიც ამ მონაკვეთში სიტყვით „მუდმივი“ არის წარმოდგენილი, რადგან ისინი ნიკეის კათოლიციზმის რელიგიას მიიღებდნენ.
At the battle of Vouillé, Clovis defeated the Arian Visigoths under Alaric II and took Aquitaine. In the aftermath of the victory, in 508, the Eastern emperor Anastasius I (in Constantinople) honored Clovis for his victory over the Visigoths. Gregory of Tours says that Anastasius sent Clovis' official papers making him consul. At Tours, in Saint Martin’s church, Clovis put on a purple tunic and cloak, set a diadem on his head, rode out, and scattered gold and silver to the crowd. Gregory says that from that day he was hailed as consul and recognized by the Roman emperor that Clovis was a legitimate Christian king in the west. He was rewarded for breaking the Arian Visigoths, whom Constantinople also opposed. 508 is the year the emperor in the East publicly honored the Catholic Frankish king—church, victory, and Roman legitimacy in one scene. 508 is the year the Frankish Catholic kingdom stood as the dominant Catholic power in Gaul after breaking Arian Visigoth’s rule. Clovis is the first major barbarian king to fight for Nicene Catholicism against Arian kingdoms, and thus the prototype of the French role as “eldest daughter of the Church.” Clovis represents the period of 496 unto 508 and is the alpha symbol of the symbolic marriage treaty. The thirty years from 508 unto 538 are represented by Justinian who is the omega symbol of the procession.
ვუიეს ბრძოლაში კლოვისმა ალარიხ II-ის მეთაურობით მყოფი არიანელი ვესტგოთები დაამარცხა და აკვიტანია დაიკავა. გამარჯვების შემდგომ, 508 წელს, აღმოსავლეთის იმპერატორმა ანასტასიუს I-მა (კონსტანტინოპოლში) კლოვისი ვესტგოთებზე მოპოვებული გამარჯვებისთვის პატივი მიაგო. გრიგოლ ტურისელი ამბობს, რომ ანასტასიუსმა კლოვისს ოფიციალური საბუთები გამოუგზავნა, რითაც იგი კონსულად დანიშნა. ტურში, წმინდა მარტინის ეკლესიაში, კლოვისმა იისფერი ტუნიკა და მოსასხამი შეიმოსა, თავზე დიადემა დაიდგა, გამოესვენა და ბრბოს ოქრო და ვერცხლი დაურიგა. გრიგოლი ამბობს, რომ იმ დღიდან მას კონსულად მიესალმებოდნენ და რომის იმპერატორმა აღიარა, რომ კლოვისი დასავლეთში კანონიერი ქრისტიანი მეფე იყო. იგი დაჯილდოვდა არიანელი ვესტგოთების დამარცხებისთვის, რომელთაც კონსტანტინოპოლიც ეწინააღმდეგებოდა. 508 არის წელი, როდესაც აღმოსავლეთის იმპერატორმა საჯაროდ მიაგო პატივი კათოლიკე ფრანკთა მეფეს — ეკლესია, გამარჯვება და რომაული ლეგიტიმურობა ერთ სცენაში. 508 არის წელი, როდესაც ფრანკთა კათოლიკე სამეფო გალიაში დადგა როგორც დომინანტი კათოლიკე ძალა არიანელი ვესტგოთების მმართველობის დამსხვრევის შემდეგ. კლოვისი არის პირველი მნიშვნელოვანი ბარბაროსი მეფე, რომელმაც იბრძოლა ნიკეის კათოლიკობისთვის არიანელი სამეფოების წინააღმდეგ, და ამგვარად წარმოადგენს საფრანგეთის, როგორც „ეკლესიის უხუცესი ასულის“, როლის პროტოტიპს. კლოვისი წარმოადგენს 496-დან 508 წლამდე პერიოდს და არის სიმბოლური საქორწინო ხელშეკრულების ალფა-სიმბოლო. 508-დან 538 წლამდე ოცდაათი წელი წარმოდგენილია იუსტინიანეთი, რომელიც მსვლელობის ომეგა-სიმბოლოა.
In 538, the “arms” placed the papal power on the throne of the earth for 1260 years. It was then that the symbolic treaty marriage was consummated at the conclusion of the marriage procession that had begun in 496. In 1798, the treaty marriage that had begun between the pope of Rome and Clovis of France, was disannulled when Napoleon of France divorced the papal power by having his general take the pope captive.
538 წელს „მკლავებმა“ პაპობრივი ძალაუფლება დედამიწის ტახტზე 1260 წლით დაამყარეს. სწორედ მაშინ აღსრულდა სიმბოლური ხელშეკრულებითი ქორწინება იმ საქორწინო მსვლელობის დასასრულს, რომელიც 496 წელს იყო დაწყებული. 1798 წელს ხელშეკრულებითი ქორწინება, რომელიც რომის პაპსა და საფრანგეთის კლოვისს შორის იყო დაწყებული, გაუქმდა, როდესაც საფრანგეთის ნაპოლეონმა თავისი გენერლის მიერ პაპის ტყვედ აყვანით პაპობრივ ძალაუფლებას განქორწინება მოუწყო.
The alpha symbolic papal treaty marriage, which had begun its marriage procession in 496, was consummated at the Sunday law in 538, and it was thereafter disannulled in 1798, just as was every other treaty marriage of Daniel eleven. Revelation adds to the papal marital relationship between the kings of Europe and popes of Catholicism, for the dragon of Revelation twelve is both Satan and pagan Rome’s kings.
ალფას სიმბოლური საპაპო ხელშეკრულებითი ქორწინება, რომელმაც თავისი საქორწილო მსვლელობა 496 წელს დაიწყო, აღსრულდა კვირა დღის კანონით 538 წელს, და ამის შემდეგ 1798 წელს გაუქმდა, ისევე როგორც დანიელის მეთერთმეტის ყველა სხვა ხელშეკრულებითი ქორწინება. გამოცხადება ამატებს საპაპო საქორწინო ურთიერთობას ევროპის მეფეებსა და კათოლიციზმის პაპებს შორის, რადგან გამოცხადების მეთორმეტის გველი არის როგორც სატანა, ისე წარმართული რომის მეფეები.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
„ამგვარად, თუმცა გველი, უპირველეს ყოვლისა, სატანას განასახიერებს, მეორეული მნიშვნელობით იგი წარმართული რომის სიმბოლოც არის.“ დიადი ბრძოლა, 439.
In Revelation John informs us of three things the kings (the dragon) gave to the sea beast of Catholicism.
გამოცხადებაში იოანე გვაუწყებს სამ რამეს, რომლებიც მეფეებმა (დრაკონმა) კათოლიციზმის ზღვის მხეცს მისცეს.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
და მხეცი, რომელიც ვიხილე, იყო მსგავს ლეოპარდისა, და მისი ფეხები — როგორც დათვის ფეხები, და მისი პირი — როგორც ლომის პირი; და მისცა მას გველეშაპმა თავისი ძალა, თავისი ტახტი და დიდი ხელმწიფება. გამოცხადება 13:2.
In 496, the kings of Europe began providing the papal beast their “power” as represented by their military might and economic support. They had moved the capital of their empire to Constantinople in 330, leaving the city of Rome as the “seat” of the papal authority. The “arms” thereafter identified the papal church as the head of all churches in 533 with the decree of Justinian. The decree included the use of their military might to persecute those who the papacy identified as heretics, thus placing their civil “authority” into the hands of the popes.
496 წელს ევროპის მეფეებმა დაიწყეს პაპური მხეცისთვის თავიანთი „ძალის“ მინიჭება, რაც მათი სამხედრო ძლიერებითა და ეკონომიკური მხარდაჭერით იყო წარმოდგენილი. მათ თავიანთი იმპერიის დედაქალაქი 330 წელს კონსტანტინოპოლში გადაიტანეს, რის შედეგადაც ქალაქი რომი პაპური ძალაუფლების „საყდრად“ დარჩა. შემდგომში „მკლავებმა“ 533 წელს იუსტინიანეს დადგენილებით პაპური ეკლესია ყველა ეკლესიის თავად განსაზღვრა. ეს დადგენილება მოიცავდა მათი სამხედრო ძლიერების გამოყენებას იმათ საწინააღმდეგოდ დევნისათვის, ვისაც პაპობა ერეტიკოსებად მიიჩნევდა, და ამგვარად მათ სამოქალაქო „ხელისუფლებას“ პაპების ხელში აქცევდა.
The alpha treaty marriage between the papacy and the kings of Europe began with Clovis in 496. By 508, paganism, the legal religion of the realm was set aside for the religion of Nicene Catholicism. In 533, Justinian identified the papacy as the head of all churches, and surrendered the legal authority of their respective thrones unto the papal power.
496 წელს დაიწყო ალფა-აღთქმითი ქორწინება პაპობასა და ევროპის მეფეებს შორის — კლოვისით. 508 წლისთვის, წარმართობა, სამეფოს კანონიერად დადგენილი რელიგია, გადადებულ იქნა ნიკეელი კათოლიკობის რელიგიის სასარგებლოდ. 533 წელს იუსტინიანემ პაპობა განსაზღვრა, როგორც ყველა ეკლესიის თავი, და მათი შესაბამისი ტახტების სამართლებრივი ხელისუფლება პაპის ძალაუფლებას დაუმორჩილა.
The Alpha and Omega Seat
ალფა და ომეგას ტახტი
In 330, the city of Rome was left in the hands of the Roman church where she would be seated until she is destroyed in the lake of fire at Christ’s second coming. In 538, she was officially seated again upon the papal throne, thus identifying the history of 330 unto 538 as a prophetic period that begins with an alpha seat and ends with an omega seat. The period represents the ending of the fourth kingdom of Bible prophecy (Pergamos) as a progressive demise beginning in 330 and ending in 538 with the arrival of Thyatira. Both western and eastern Rome continued the slow dissolution beyond 538, but the period began with giving the seat, representing the city of Rome to the papacy in 330, until the seat became not simply a throne over the city, but over the kingdom represented by the city in 538.
330 წელს ქალაქი რომი რომის ეკლესიის ხელში დარჩა, სადაც იგი დამკვიდრებული იქნებოდა იქამდე, ვიდრე ქრისტეს მეორედ მოსვლისას ცეცხლის ტბაში არ განადგურდება. 538 წელს იგი კვლავ ოფიციალურად დამკვიდრდა პაპის ტახტზე, რითაც 330 წლიდან 538 წლამდე ისტორია განისაზღვრება როგორც წინასწარმეტყველური პერიოდი, რომელიც იწყება ალფა სავარძლით და მთავრდება ომეგა სავარძლით. ეს პერიოდი წარმოადგენს ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეოთხე სამეფოს (პერგამოსი) დასასრულს, როგორც თანდათანობით დაცემას, რომელიც იწყება 330 წელს და სრულდება 538 წელს თიათირას გამოჩენით. როგორც დასავლურმა, ისე აღმოსავლურმა რომმა 538 წლის შემდეგაც განაგრძო ნელი დაშლა, მაგრამ ეს პერიოდი დაიწყო სავარძლის მინიჭებით — რაც 330 წელს პაპობისთვის ქალაქ რომის გადაცემას აღნიშნავდა — და დასრულდა იმით, რომ 538 წელს ეს სავარძელი გახდა არა უბრალოდ ქალაქზე აღმართული ტახტი, არამედ ქალაქით წარმოდგენილ სამეფოზეც.
330 to 538 is a specific prophetic period that defines the ‘eight’ waymarks of the papacy’s empowerment. Those eight steps are repeated in the healing of the papacy’s deadly wound at the soon-coming Sunday law.
330-დან 538 წლამდე არის განსაზღვრული წინასწარმეტყველური პერიოდი, რომელიც განსაზღვრავს პაპობის გაძლიერების „რვა“ სასაზღვრო ნიშნულს. ეს რვა საფეხური კვლავ მეორდება პაპობის სასიკვდილო ჭრილობის განკურნებაში, მალე მოსალოდნელი კვირა დღის კანონის დროს.
The first of the eight steps was the giving of the city of Rome to the papal power, and the eighth step was the giving of the city as the throne of the fifth kingdom of Bible prophecy. This identifies 538 as the seat, and as ‘the eighth step, that is of the previous seven steps.’ The first step was the giving of the seat and the eighth step was the giving of the seat; thus, the first step in 330 is the alpha and 538 is the omega. Two seats, three horns removed, the daily taken away, Clovis’ conversion and Justinian’s decree equal eight total steps that identify the marriage procession, and ultimately the marriage.
რვა საფეხურიდან პირველი იყო ქალაქ რომის პაპის ძალაუფლებისთვის მიცემა, ხოლო მერვე საფეხური იყო ქალაქის მიცემა, როგორც ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეხუთე სამეფოს ტახტისა. ეს 538 წელს განსაზღვრავს როგორც სავარძელს და როგორც „მერვე საფეხურს, ანუ წინამორბედი შვიდი საფეხურიდან ერთს.“ პირველი საფეხური იყო სავარძლის მიცემა და მერვე საფეხურიც სავარძლის მიცემა იყო; ამგვარად, პირველი საფეხური 330 წელს არის ალფა, ხოლო 538 წელი — ომეგა. ორი სავარძელი, სამი რქის აღმოფხვრა, ყოველდღიურის წართმევა, კლოვისის მოქცევა და იუსტინიანეს დეკრეტი მთლიანობაში უტოლდება რვა საფეხურს, რომლებიც განსაზღვრავს ქორწინების მსვლელობას და, საბოლოოდ, თვით ქორწინებას.
In 1798, France, the power who had represented the ten European kings, who placed the papacy on the throne in 538, removed the papacy from that very throne. The alpha treaty marriage represented in the history of 538 unto 1798 typifies the omega treaty marriage of the papal power with the ten kings of Revelation seventeen. The marriage procession from 496 unto 538 typifies eight steps that align with the last eight presidents of the United States. Clovis and France are symbols of the ten European kings. They represent the United States who will become the premier king of Revelation seventeen’s ten kings at the soon-coming Sunday law.
1798 წელს საფრანგეთმა, იმ ძალამ, რომელიც წარმოადგენდა ათ ევროპელ მეფეს და რომელმაც 538 წელს პაპობა ტახტზე დასვა, სწორედ იმავე ტახტიდან ჩამოაგდო პაპობა. ალფა-სამოკავშირეო ქორწინება, რომელიც წარმოდგენილია 538-დან 1798 წლამდე ისტორიაში, განასახიერებს ომეგა-სამოკავშირეო ქორწინებას პაპის ძალაუფლებასა და გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის ათ მეფეს შორის. საქორწინო მსვლელობა 496 წლიდან 538 წლამდე განასახიერებს რვა საფეხურს, რომლებიც შეესაბამება ამერიკის შეერთებული შტატების უკანასკნელ რვა პრეზიდენტს. კლოვისი და საფრანგეთი ათი ევროპელი მეფის სიმბოლოებია. ისინი წარმოადგენენ ამერიკის შეერთებულ შტატებს, რომლებიც მალე მოსალოდნელი კვირა-კანონის დროს გახდებიან გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის ათ მეფეთაგან უმთავრესი მეფე.
The five previous treaty marriages of Daniel eleven align with the sixth and final treaty marriage of the latter days. The alpha and omega treaty marriages of north and south identify the bride from the south as the alpha and the omega is a bride from the north. In the treaty marriages of pagan Rome, the alpha bride from the east was given to the west, and the omega of 313 was a bride from the west. Those four marriages are prophetically linked together by Cleopatra the first and Cleopatra the last. The symbolic treaty marriage of papal Rome represented the groom as the premier king of a prophetic confederacy of ten kings joining with their bride—the scarlet woman of Rome. The divorce was carried out by the premier king of the ten kings in 1798.
დანიელის მეთერთმეტის წინა ხუთი სამოკავშირეო ქორწინება შეესაბამება უკანასკნელი დღეების მეექვსე და საბოლოო სამოკავშირეო ქორწინებას. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ალფა და ომეგა სამოკავშირეო ქორწინებები განსაზღვრავს პატარძალს სამხრეთიდან, როგორც ალფას, ხოლო ომეგა არის პატარძალი ჩრდილოეთიდან. წარმართული რომის სამოკავშირეო ქორწინებებში ალფა პატარძალი აღმოსავლეთიდან მიეცა დასავლეთს, ხოლო 313 წლის ომეგა იყო პატარძალი დასავლეთიდან. ეს ოთხი ქორწინება წინასწარმეტყველურად ერთმანეთთან არის დაკავშირებული კლეოპატრა პირველისა და კლეოპატრა უკანასკნელის მეშვეობით. პაპური რომის სიმბოლური სამოკავშირეო ქორწინება სასიძოს წარმოადგენდა როგორც წინასწარმეტყველური კონფედერაციის ათი მეფის მთავარი მეფე, რომელიც უერთდებოდა თავის პატარძალს — რომის ალისფერ დედაკაცს. გაყრა განხორციელდა ათი მეფის მთავარი მეფის მიერ 1798 წელს.
The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.
313 წლის შეთანხმებითი ქორწინება წარმოადგენს პაპის ძალაუფლების საბოლოო შეთანხმებით ქორწინებას შეერთებულ შტატებთან — გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის ათ მეფეთაგან უპირველეს მეფესთან; ორ-რქიან ძალასთან, რომელსაც წინასწარმეტყველურად განასახიერებს საფრანგეთის ორ-რქიანი ძალა. ისტორია, რომელიც დაიწყო კლოვისით 496 წელს და საბოლოოდ მიიყვანა იუსტინიანეს დადგენილებამდე 533 წელს და პაპობის აღსაყდრებამდე 538 წელს, წარმოადგენს 1989 წლიდან საკვირაო კანონის დადგომამდე პერიოდს.
We will continue these things in the next article.
შემდეგ სტატიაში განვაგრძობთ ამ საკითხების განხილვას.