მუხლი ორმოცის დაფარული ისტორია — ნომერი ოცდათერთმეტი

„წარმართობასა და ქრისტიანობას შორის ამ კომპრომისმა შედეგად მოიტანა წინასწარმეტყველებაში ნაწინასწარმეტყველები ‘ცოდვის კაცის’ ჩამოყალიბება, რომელიც ღმერთს ეწინააღმდეგება და საკუთარ თავს ღმერთზე მაღლა აყენებს. ცრუ რელიგიის ეს გიგანტური სისტემა სატანის ძალაუფლების შედევრია — მისი ძალისხმევის ძეგლი, რომ ტახტზე დაჯდეს და დედამიწას თავისი ნებისაამებრ მართავდეს.“ The Great Controversy, 50.

„ისინი, ვინც სიტყვის გაგებაში იბნევიან და ვერ ხედავენ ანტიქრისტეს მნიშვნელობას, უეჭველად დააყენებენ თავს ანტიქრისტეს მხარეს. ახლა არ არის დრო იმისა, რომ ჩვენ წუთისოფელს შევეზავოთ.“ Kress Collection, 105.

ივლიან თუ ერთად ორი, თუ წინასწარ არ შეთანხმდნენ? ამოსი 3:3.

„ამჟამად შეერთებულ შტატებში მიმდინარე მოძრაობებში, რომლებიც მიზნად ისახავს ეკლესიის ინსტიტუტებისა და წეს-ჩვეულებებისათვის სახელმწიფოს მხარდაჭერის უზრუნველყოფას, პროტესტანტები პაპისტების კვალს მიჰყვებიან. მეტიც, ისინი პაპობას უხსნიან კარს, რათა მან პროტესტანტულ ამერიკაში კვლავ მოიპოვოს ის უზენაესობა, რომელიც ძველ სამყაროში დაკარგა.“ დიდი ბრძოლა, 573.

და შენ, ეზრა, შენი ღვთის სიბრძნისამებრ, რომელიც შენს ხელშია, დაადგინე მთავარნი და მსაჯულნი, რათა სამართალი უყონ მდინარის გაღმა მყოფ მთელ ხალხს, ყველას, ვინც იცის შენი ღვთის რჯული; ხოლო ვისაც არ იცის, იმას ასწავლეთ. და ვინც არ აღასრულებს შენი ღვთის რჯულს და მეფის რჯულს, მსჯავრი სწრაფად აღსრულდეს მასზე, იქნება ეს სიკვდილი, ან განდევნა, ან ქონების ჩამორთმევა, ან საპყრობილე. ეზრა 7:25, 26.

და უთხრა აბრამს: დანამდვილებით იცოდე, რომ შენი თესლი მდგმური იქნება უცხო ქვეყანაში, რომელიც მათი არ არის, და იმსახურებენ მათ; და შეავიწროებენ მათ ოთხასი წლის განმავლობაში; ხოლო იმ ერს, რომელსაც ისინი ემსახურებიან, მე განვსჯი; და ამის შემდეგ გამოვლენ დიდი ქონებით. დაბადება 15:13, 14.

და თუ იგი არ გამოისყიდება ამ წლებში, მაშინ გამოვა იუბილეს წელს, იგი და მისი შვილები მასთან ერთად. რადგან ისრაელის ძენი ჩემთვის არიან მსახურნი; ისინი ჩემი მსახურნი არიან, რომლებიც მე გამოვიყვანე ეგვიპტის ქვეყნიდან: მე ვარ უფალი, თქვენი ღმერთი. ლევიანთა 25:54, 55.

ეგვიპტის ახალგაზრდა მეფის აღზრდა რომის სენატმა მ. ემილიუს ლეპიდუსს მიანდო, რომელმაც მის მზრუნველად იმ სამეფო კარის ძველი და გამოცდილი მოხელე, არისტომენე, დანიშნა. მისი პირველი ქმედება იყო, წინ აღდგომოდა ორი მოკავშირე მეფის, ფილიპესა და ანტიოქოსის, მოსალოდნელ შემოსევას.

ამ მიზნით მან გაგზავნა ეტოლიის სახელგანთქმული მხედართმთავარი სკოპასი, რომელიც მაშინ ეგვიპტელთა სამსახურში იმყოფებოდა, თავის მშობლიურ ქვეყანაში, რათა ჯარისთვის დამხმარე ძალები შეეკრიბა. ჯარით უზრუნველყოფის შემდეგ იგი გაემართა პალესტინასა და კოელე-სირიაში (როდესაც ანტიოქოსი მცირე აზიაში ატალოსთან ომით იყო დაკავებული) და მთელი იუდეა ეგვიპტის ხელისუფლებას დაუმორჩილა.

„ამრიგად, საქმეები იმგვარ მდგომარეობაში იქნა მოყვანილი, რომ ჩვენს წინაშე არსებული მუხლის აღსრულება მომხდარიყო. რადგან ანტიოქემ, რომაელთა კარნახით ატალოსთან ომს შეწყვეტილი, სწრაფად გადადგა ნაბიჯები პალესტინისა და კოილე-სირიის ეგვიპტელთა ხელიდან დასაბრუნებლად. მის შესაჩერებლად სკოპასი გაიგზავნა. იორდანეს სათავეებთან ორი ლაშქარი შეხვდა ერთმანეთს. [Panium] სკოპასი დამარცხდა, სიდონამდე იდევნა და იქ მჭიდროდ მოექცა ალყაში. ეგვიპტის სამნი უძლიერესნი მხედართმთავარნი, თავიანთი რჩეული ძალებით, ალყის მოსახსნელად გაიგზავნენ, მაგრამ უშედეგოდ. ბოლოს და ბოლოს, სკოპასი, შიმშილის გამხდარ და უხილავ აჩრდილში რომ შეხვდა მტერს, რომელთანაც გამკლავება არ ძალუძდა, იძულებული გახდა დანებებულიყო სიცოცხლის მხოლოდ სამარცხვინო პირობით; რის შემდეგაც მას და მის ათი ათას კაცს ნება მიეცათ წასულიყვნენ, გაძარცულნი და შიშველნი. აქ იყო ჩრდილოეთის მეფის მიერ უმაგრესად გამაგრებული ქალაქების აღება; ვინაიდან სიდონი, როგორც თავისი მდებარეობით, ისე თავისი სიმაგრეებით, იმ დროის ერთ-ერთი უძლიერესი ქალაქი იყო. აქ იყო სამხრეთის ძალთა უძლურება წინააღმდეგობის გასაწევად, და აგრეთვე იმ ხალხის წარუმატებლობაც, რომელიც სამხრეთის მეფეს ჰყავდა არჩეული; სახელდობრ, სკოპასი და მისი ეტოლიელი ძალები“. Daniel and the Revelation, 257, 258.

ერის „ლაპარაკი“ მისი საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლების მოქმედებაა.“ დიდი ბრძოლა, 442.

„ბევრი არსებობს, მათ შორისაც კი, ვინც ჩართულია კვირადღის იძულებითი დაცვის ამ მოძრაობაში, რომლებიც დაბრმავებულნი არიან იმ შედეგების მიმართ, რაც ამ მოქმედებას მოჰყვება. ისინი ვერ ხედავენ, რომ უშუალოდ რელიგიური თავისუფლების წინააღმდეგ ილაშქრებენ. ბევრია ისეთი, ვისაც არასოდეს გაუგია ბიბლიური შაბათის მოთხოვნები და ის მცდარი საფუძველი, რომელზეც კვირადღის დაწესებულება დგას. ყოველი მოძრაობა რელიგიური კანონმდებლობის სასარგებლოდ, სინამდვილეში, პაპობისადმი დათმობის აქტია, იმ ძალისადმი, რომელიც ამდენი საუკუნის განმავლობაში შეუფერხებლად ებრძოდა სინდისის თავისუფლებას. კვირადღის დაცვა, როგორც ეგრეთ წოდებული ქრისტიანული დაწესებულება, თავის არსებობას „ურჯულოების საიდუმლოს“ უმადლის; ხოლო მისი იძულებითი აღსრულება ფაქტობრივად იქნება იმ პრინციპების აღიარება, რომლებიც რომანიზმის უმთავრეს ქვაკუთხედს წარმოადგენს. როდესაც ჩვენი ერი ასე უარყოფს თავისი მმართველობის პრინციპებს, რომ კვირადღის კანონს გამოიტანს, პროტესტანტიზმი ამ მოქმედებით პაპობას ხელჩაკიდებული შეუერთდება; ეს სხვა არაფერი იქნება, თუ არა სიცოცხლის მინიჭება იმ ტირანიისთვის, რომელიც დიდი ხანია მოუთმენლად ელოდა ხელსაყრელ შესაძლებლობას, რათა კვლავ ამოქმედდეს ქმედით დესპოტიზმად.“ Testimonies, ტომი 5, 711.

„ამ დღის თაყვანისცემის აღმსრულებელი დადგენილება მთელ ქვეყნიერებაზე უნდა გავრცელდეს. შეზღუდული ხარისხით, იგი უკვე გავრცელდა. რამდენიმე ადგილას სამოქალაქო ხელისუფლება გველეშაპის ხმით ლაპარაკობს, როგორც წარმართი მეფე ელაპარაკა ებრაელ ტყვეებს.“ Signs of the Times, May 6, 1897.