The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
წინა სტატია დასრულდა აბზაცით, რომელშიც ეწერა: „313 წლის შეთანხმებითი ქორწინება წარმოადგენს პაპური ძალაუფლების საბოლოო შეთანხმებით ქორწინებას შეერთებულ შტატებთან — გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავის ათ მეფეთაგან უპირველეს მეფესთან; ორ-რქიან ძალასთან, რომელსაც განასახიერებს საფრანგეთის ორ-რქიანი ძალა. ისტორია, რომელიც დაიწყო კლოვისით 496 წელს და საბოლოოდ მიიყვანა იუსტინიანეს დეკრეტამდე 533 წელს და პაპობის აღსაყდრებამდე 538 წელს, წარმოადგენს 1989 წლიდან კვირა კანონის დადგომამდე პერიოდს.“
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
რონალდ რეიგანი წინასწარნიშნული იყო კლოვისით 496 წელს, ხოლო დონალდ ტრამპი წინასწარნიშნულია იუსტინიანეთი 533 წელს. იუსტინიანეს დეკრეტი გამოიცა ხუთი წლით ადრე, ვიდრე პაპობა ტახტზე ავიდოდა 538 წელს, და მილანის ედიქტი გამოიცა რვა წლით ადრე, ვიდრე 321 წლის პირველი საკვირაო კანონი დამტკიცდებოდა. როგორც დეკრეტი, ისე ედიქტი შეესაბამება იმ სასაზღვრო ნიშნულს, რომელიც საკვირაო კანონს უსწრებს.
Reagan
რეიგანი
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
1870 წელს იტალიურმა ჯარებმა რომი დაიპყრეს (20 September 1870). პაპის სახელმწიფოებმა შეწყვიტეს არსებობა, როგორც ტერიტორიულმა სახელმწიფომ, და პაპი პიუს IX „ვატიკანის ტყვე“ გახდა. რადგანაც აღარ არსებობდა პაპის არცერთი ტერიტორია, რომელსაც სუვერენულ სახელმწიფოდ აღიარებდნენ, შეერთებული შტატები (ისევე როგორც მრავალი სხვა ქვეყანა) უკვე აღარ ინარჩუნებდა ოფიციალურ დიპლომატიურ ურთიერთობებს პაპთან, როგორც საერო მმართველთან. 1951 წლის ოქტომბერში პრეზიდენტმა ჰარი ს. ტრუმენმა გენერალი მარკ უ. კლარკი ვატიკანში აშშ-ის ელჩის თანამდებობაზე წარადგინა. სწრაფად წარმოიშვა ძლიერი წინააღმდეგობა მრავალი პროტესტანტული ეკლესიისა და ორგანიზაციის მხრიდან, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ ეს დანიშვნა არღვევდა ეკლესიისა და სახელმწიფოს გამიჯვნის პრინციპს. 1952 წლის იანვარში გენერალმა კლარკმა თავისი კანდიდატურა მოხსნა.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
1984 წლის 10 იანვარს პრეზიდენტი რონალდ რეიგანი და პაპი იოანე პავლე II ოფიციალურად შეთანხმდნენ ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და წმინდა საყდარს შორის სრული დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარებაზე. 1984 წლის 9 აპრილს უილიამ ა. უილსონმა (რომელიც უკვე ასრულებდა რეიგანის პირადი წარმომადგენლის მოვალეობას) თავისი რწმუნებათა სიგელები წარადგინა და გახდა აშშ-ის პირველი ელჩი წმინდა საყდართან.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
1951 წლიდან 1984 წლამდე არსებული ოცდაცამეტი წლის განმავლობაში პროტესტანტიზმის წინააღმდეგობა კათოლიციზმის მიმართ განქარდა. „მკლავები“, რომლებიც 496 წელს კლოვისთან ერთად პაპობას განასახიერებდნენ, ტიპოლოგიურად აღნიშნავენ რეიგანს 1984 წლიდან 1989 წლამდე. კლოვისი წარმოადგენდა იმ რელიგიის (წარმართობის) მოცილებას, რომელიც პაპობას ძალაუფლებაში კვლავ აღზევებას უშლიდა ხელს; ხოლო 1984 წლისთვის პროტესტანტიზმის წინააღმდეგობა პაპობის აღზევების მიმართ უკვე წართმეული იყო. „მუდმიური“ (წარმართობა) მოცილებულ იქნა, და პავლე პაპობის მიმართ წარმართობის წინააღმდეგობის ამ მოცილებას „განდგომად“ აღწერს.
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
კომპრომისის სიმბოლური ეკლესია, რომელიც წარმოდგენილია კონსტანტინე დიდით, და 313-იდან 538 წლამდე ისტორია, წარმოადგენდა იმ პერიოდს, როდესაც ეკლესიამ კომპრომისზე წავიდა და განუდგა. რელიგია, რომელიც წარმოდგენილია „508“-ით და რომელიც მანამდე აკავებდა პაპობრივი ძალაუფლების შეჭრებს, განასახიერებდა შეერთებულ შტატებში პროტესტანტების განდგომას. რეიგანი წარმოდგენილი იყო კლოვისით. 496 წელს კლოვისმა თავისი „ძალაუფლება“ პაპობას გადასცა, რითაც განასახიერა „უწმინდური ალიანსი“, რომელიც რეიგანის წლებში განხორციელდა. კლოვისი ასევე წარმოადგენდა „მუდმიურის“ მოშორებას 508 წელს. 508 განასახიერებდა 1984 წელს.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
„წარმართობასა და ქრისტიანობას შორის ამ კომპრომისმა შედეგად მოიტანა წინასწარმეტყველებაში ნაწინასწარმეტყველები ‘ცოდვის კაცის’ ჩამოყალიბება, რომელიც ღმერთს ეწინააღმდეგება და საკუთარ თავს ღმერთზე მაღლა აყენებს. ცრუ რელიგიის ეს გიგანტური სისტემა სატანის ძალაუფლების შედევრია — მისი ძალისხმევის ძეგლი, რომ ტახტზე დაჯდეს და დედამიწას თავისი ნებისაამებრ მართავდეს.“ The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
რეიგანმა 1983 წლის სიტყვაში საბჭოთა კავშირს სახელგანთქმულად უწოდა „ბოროტების იმპერია“ და ათეისტური კომუნიზმი ღრმა ზნეობრივ და სულიერ საფრთხედ მიიჩნია. მან და იოანე პავლე II-მ საბჭოთა კომუნიზმის წინააღმდეგ მჭიდრო პირადი და პოლიტიკური პარტნიორობა ჩამოაყალიბეს. ორივე ეს კაცი ამ ბრძოლას ზნეობრივ და თვით განგებისეულ ჭრილშიც კი ხედავდა; რეიგანი პირად საუბრებში საუბრობდა „ღვთიურ გეგმაზე“, რომლის მიზანიც კომუნიზმის დამხობა იყო. რეიგანს ფატიმის გამოცხადებათა მიმართ ინტერესი ჰქონდა (გაფრთხილება, რომ „რუსეთი თავის შეცდომებს გაავრცელებდა“), და ამ ორმა ლიდერმა განიხილა მათი საზიარო განცდა, რომ ღმერთმა მათი სიცოცხლეები დაინდო (ორივენი 1981 წელს მკვლელობის მცდელობას გადაურჩნენ) იმ მიზნით, რომელიც კომუნიზმის დამარცხებას უკავშირდებოდა.
The Disciples of Christ
ქრისტეს მოწაფეები
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
რეიგანი აღიზარდა ქრისტეს მოწაფეთა დენომინაციაში, რომლის დამფუძნებელი მამებიც პირდაპირ ასწავლიდნენ, რომ კათოლიკობის პაპი ანტიქრისტე იყო. ალექსანდერ კემპბელი, ქრისტეს მოწაფეთა ეკლესიის ყველაზე გამორჩეული ადრეული წინამძღოლი, არაერთხელ აიგივებდა პაპობას ანტიქრისტესთან. დებატებსა და წერილებში იგი ამტკიცებდა, რომ დანიელის 7-ის პატარა რქა, გამოცხადების 13-ის მხეცი და 2 თესალონიკელთა 2-ის ცოდვის კაცი ყველა რომის პაპებზე მიუთითებდა. იგი ამ გაიგივებებს საჯარო დებატებშიც იყენებდა (მათ შორის 1837 წელს კათოლიკე ეპისკოპოს ჯონ ბ. პერსელთან). ბარტონ უ. სტოუნი პაპის მმართველობას ნამდვილ ანტიქრისტედ და „ცოდვის კაცად“ მოიხსენიებდა. უოლტერ სკოტი (მოძრაობის კიდევ ერთი ადრეული მახარებელი) წერდა, რომ ცოდვის კაცი, რომის პაპი, ქრისტიანულ ეკლესიაში აღდგებოდა და თავს ღმერთზე მაღლა აიმაღლებდა.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
რეიგანის დედა ნელი იყო ქრისტეს მოწაფეთა დენომინაციის ღვთისმოსავი წევრი და მისი ბავშვობის წლებში მთავარი რელიგიური გავლენის წყაროც სწორედ იგი იყო. რეიგანი 11 წლის ასაკში მოინათლა ილინოისის შტატის დიქსონში მდებარე ქრისტეს მოწაფეთა ეკლესიაში და მოზარდობისას იქ აქტიურად მონაწილეობდა (მათ შორის, ასწავლიდა საკვირაო სკოლაში). იგი სწავლობდა ევრეკას კოლეჯში, რომელიც დაკავშირებული იყო ქრისტეს მოწაფეთა დენომინაციასთან.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
„ისინი, ვინც სიტყვის გაგებაში იბნევიან და ვერ ხედავენ ანტიქრისტეს მნიშვნელობას, უეჭველად დააყენებენ თავს ანტიქრისტეს მხარეს. ახლა არ არის დრო იმისა, რომ ჩვენ წუთისოფელს შევეზავოთ.“ Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
რიგანი წინასახედ იყო წარმოდგენილი კლოვისით და აგრეთვე კონსტანტინე დიდის კომპრომისით. რიგანი ასევე იყო უკანასკნელი რვა პრეზიდენტიდან პირველი, აღსასრულის დროიდან, 1989 წლიდან. როგორც უკანასკნელი რვა პრეზიდენტიდან პირველი, იგი წინასახედად წარმოადგენს დონალდ ტრამპს, რომელიც, რიგანის მსგავსად, ღრმად არის დაბნეული პაპობის ჭეშმარიტ მიზნებთან დაკავშირებით და იმასთან დაკავშირებითაც, თუ ვინ არის პაპობა.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
ივლიან თუ ერთად ორი, თუ წინასწარ არ შეთანხმდნენ? ამოსი 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
დანიელის მეთერთმეტე თავში აღწერილი მეექვსე და უკანასკნელი შეთანხმებითი ქორწინება ხდება იმ ისტორიაში, რომელიც იწყება აღსასრულის ჟამს, 1989 წელს, და სრულდება დონალდ ტრამპის ისტორიაში.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
„ამჟამად შეერთებულ შტატებში მიმდინარე მოძრაობებში, რომლებიც მიზნად ისახავს ეკლესიის ინსტიტუტებისა და წეს-ჩვეულებებისათვის სახელმწიფოს მხარდაჭერის უზრუნველყოფას, პროტესტანტები პაპისტების კვალს მიჰყვებიან. მეტიც, ისინი პაპობას უხსნიან კარს, რათა მან პროტესტანტულ ამერიკაში კვლავ მოიპოვოს ის უზენაესობა, რომელიც ძველ სამყაროში დაკარგა.“ დიდი ბრძოლა, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
313 წლის საქორწინო ხელშეკრულება და მილანის ედიქტი შეესაბამება 533 წლის ისტორიას, და იუსტინიანეს დადგენილება 533 წელს კვლავ ამოქმედდება ქრისტიანობას აღმსარებელი ადმინისტრაციის მიერ, რომელსაც უკვე აღარ ესმის, რომ პაპის ძალაუფლების ქრისტიანულ ინსტიტუციად მიჩნევა საუკეთესო შემთხვევაში ოქსიმორონია, ხოლო უარეს შემთხვევაში — სასიკვდილო ცდომილება.
Church and State
ეკლესია და სახელმწიფო
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
ძვ. წ. 457 წელს არტაქსერქსეს მესამე ბრძანებულებამ დაუბრუნა ეროვნული სუვერენიტეტი როგორც პოლიტიკურ, ისე რელიგიურ ხელისუფლებას.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
და შენ, ეზრა, შენი ღვთის სიბრძნისამებრ, რომელიც შენს ხელშია, დაადგინე მთავარნი და მსაჯულნი, რათა სამართალი უყონ მდინარის გაღმა მყოფ მთელ ხალხს, ყველას, ვინც იცის შენი ღვთის რჯული; ხოლო ვისაც არ იცის, იმას ასწავლეთ. და ვინც არ აღასრულებს შენი ღვთის რჯულს და მეფის რჯულს, მსჯავრი სწრაფად აღსრულდეს მასზე, იქნება ეს სიკვდილი, ან განდევნა, ან ქონების ჩამორთმევა, ან საპყრობილე. ეზრა 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
მესამე განკარგულებამ მიანიჭა უფლებამოსილება, აღესრულებინათ სამართალი და სასჯელი როგორც ღვთის კანონების, ისე მეფის კანონების საფუძველზე. ამ განკარგულებამ აღნიშნა ორათასსამასი-წლიანი წინასწარმეტყველების დასაწყისი, რომელიც დასრულდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, როდესაც ქრისტე მოულოდნელად მოვიდა თავის ტაძარში. მანვე აღნიშნა ორასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველების დასაწყისი, რომელიც დასრულდა ძვ. წ. 207 წელს, იმ ისტორიულ მონაკვეთში, რომელიც მოქცეულია რაფიის ბრძოლის ძვ. წ. 217 წელსა და პანიუმის ბრძოლის ძვ. წ. 200 წელს შორის. ძვ. წ. 457 წელს როგორც სამოქალაქო, ისე რელიგიური სუვერენიტეტის აღდგენა მიუთითებს ორმაგ ალფაზე, რომელიც პოულობს ორ ომეგურ აღსრულებას. ორივე ომეგური აღსრულება წარმოადგენს დახურულ კარს: ერთი პროტესტანტული რქისთვის და მეორე რესპუბლიკური რქისთვის.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
ორ ათას სამასწლიანი პირველი წინასწარმეტყველება ღვთის კანონებს წარმოადგენდა, ხოლო ორას ორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება მეფის კანონებს წარმოადგენდა. ეს ორი წინასწარმეტყველება გამოავლენს პროტესტანტიზმის რქას და რესპუბლიკანიზმის რქას გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწის მხეცზე. მიწის მხეცის რესპუბლიკური რქა დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტედან მეთექვსმეტე მუხლებამდე მონაკვეთის შუაშია განთავსებული. რაფიასა და პანიუმს შორის არსებული ჩვიდმეტწლიანი პერიოდი იკვეთება ერთი რქით ძვ. წ. 457 წლის მესამე ბრძანების ორმაგი წინასწარმეტყველებიდან. ეს ორმაგი წინასწარმეტყველება მიუთითებს როგორც საბოლოო აღთქმის ხალხის სამსჯავროზე, ასევე იმ ერის სამსჯავროზეც, სადაც ამ აღთქმის ხალხს თავისი ფესვები აქვს.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
და უთხრა აბრამს: დანამდვილებით იცოდე, რომ შენი თესლი მდგმური იქნება უცხო ქვეყანაში, რომელიც მათი არ არის, და იმსახურებენ მათ; და შეავიწროებენ მათ ოთხასი წლის განმავლობაში; ხოლო იმ ერს, რომელსაც ისინი ემსახურებიან, მე განვსჯი; და ამის შემდეგ გამოვლენ დიდი ქონებით. დაბადება 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
ეზეკიელის წიგნში 1844 წლის 22 ოქტომბერი წინასახედ არის გამოსახული ძვ. წ. 573 წლის 22 ოქტომბრით. ერთი თარიღი განსაზღვრავს საგამომძიებლო სამსჯავროს დასაწყისს, ხოლო მეორე განსაზღვრავს იუბილეს საყვირის გახმოვანებას სამსჯავროს პროცესის როგორც დასაწყისში, ისე დასასრულში. ორივე თარიღი თანხვდება და ორივე დახურულ კარს აღნიშნავს. 1844 წელი წარმოადგენს წმიდა ადგილის კარის დახურვას, როდესაც ქრისტე შევიდა უწმიდეს ადგილას. ძვ. წ. 573 წელი მიუთითებს ადამიანური გამოცდის ვადის დასრულებაზე, როდესაც ცოდვის მონები, რომელნიც გამოსყიდულნი არიან, იღებენ თავიანთ თავისუფლებას და ახალ დედამიწას დასამკვიდრებლად.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
და თუ იგი არ გამოისყიდება ამ წლებში, მაშინ გამოვა იუბილეს წელს, იგი და მისი შვილები მასთან ერთად. რადგან ისრაელის ძენი ჩემთვის არიან მსახურნი; ისინი ჩემი მსახურნი არიან, რომლებიც მე გამოვიყვანე ეგვიპტის ქვეყნიდან: მე ვარ უფალი, თქვენი ღმერთი. ლევიანთა 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
ორივე 22 ოქტომბერი წარმოადგენს მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დახურულ კარს. ადვენტიზმისათვის მინიჭებული გამოცდის ვადა დაიწყო 1844 წელს და სრულდება მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს; ხოლო შეერთებული შტატებისთვის მინიჭებული გამოცდის ვადაც ასევე სრულდება მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს. ორივე დასასრული თანხვდება 22 ოქტომბრის ორ მოწმესთან — 2,300 წელსა და ორას ორმოცდაათ წელს.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
ორას ორმოცდაათი წელი, რომელიც ისტორიაში რაფიასა და პანიუმს შორის სრულდება, ამ ორი ბრძოლის პერიოდს ორ სიმბოლურ რიცხვად ჰყოფს, რომელთაც ერთად თავიანთი განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვთ. რაფიიდან ათი წლის შემდეგ — რომლის მნიშვნელობაც საზღვრისპირა მხარეა — და პანიუმამდე შვიდი წლით ადრე, რომელიც იყო ბრძოლა, გამართული ვაკეზე და დასრულებული ალყით. ათი და შვიდი, როგორც სიმბოლო, მრავალ მოწმობაზე განსაზღვრავს გველეშაპის ძალაუფლებას. ძვ. წ. 207 წელი ტრამპს, მიწის მხეცის სიმბოლოს, დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტე და მეთხუთმეტე მუხლებს შორის ათავსებს, წინასწარმეტყველურად ამზადებს, რომ ილაპარაკოს როგორც გველეშაპმა, როგორც ეს წარმოდგენილია რიცხვი ათისა და რიცხვი შვიდის შეერთებით.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
ჩვიდმეტი ასევე სიმბოლურია და იგი რაფიას ისტორიას პანიუმამდე და პანიუმის მიღმაც, აგრეთვე რაფიამდე წარსულშიც ავრცობს. პტოლემე IV ფილოპატორი პტოლემეური ეგვიპტის მეფედ ძვ. წ. 221 წლიდან ძვ. წ. 204 წლამდე მეფობდა, და მან ანტიოქე დიდი რაფიასთან ძვ. წ. 217 წელს დაამარცხა. პტოლემემ მეფობა რაფიამდე დაიწყო და იგი „ჩვიდმეტი“ წლის განმავლობაში მეფობდა. რიცხვი ჩვიდმეტი აღნიშნავს ისტორიულ პერიოდს, რომელიც რაფიამდე იწყება და პანიუმის ბრძოლასა და სიდონის ალყას სცილდება ადამიანის გამოცდის ვადის დასასრულამდე, რაც 330 წლით არის წარმოდგენილი. სმირნის ეკლესიის პერიოდის ორას ორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება 64 წელს დაიწყო და მილანის ედიქტითა და 313 წლის საქორწინო ხელშეკრულებით დასრულდა.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
კონსტანტინე დიდი განასახიერებს პერგამოს ეკლესიის ისტორიას, და ეს ისტორია დაიწყო 313 წელს და დასრულდა 538 წელს. ორასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველების 313 წელს დასრულების შემდეგ პირველი „ჩვიდმეტი“ წელი შეიცავს სამ ნიშნულს. 313 წელი იყო მილანის ედიქტი, 321 წელი იყო პირველი საკვირაო კანონი, ხოლო იმპერიის გაყოფა აღინიშნება 330 წელს. 330 წელი წარმოადგენს საბოლოო საკვირაო კანონს, რომელიც აღნიშნავს ადამიანური გამოცდის დროის დახურვას. ამრიგად, რიცხვი ჩვიდმეტი იწყება რაფიამდე და სრულდება ბევრად გვიან, ვიდრე პანიუმისა და სიდონის სამხედრო ლაშქრობა. დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთექვსმეტე მუხლი წარმოადგენს შეერთებულ შტატებში საკვირაო კანონს.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
სმირნის წინასწარმეტყველება განსაზღვრავს ალყის ნიშანს, რომელიც ეზეკიელის გამაფრთხილებელი უწყების თვით გულს წარმოადგენს. საგზაო ნიშანი, რომელიც საკვირაო კანონს წინ უძღვის და იერუსალიმის განადგურების ორი ილუსტრაციით არის წარმოდგენილი, არის ალყა; მაგრამ ის ასევე არის მილანის ედიქტი, რომელიც მხეცის ხატის ჩამოყალიბებას იწყებს.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
ალყის დროს აღსრულდება აღთქმაზე დაფუძნებული ქორწინების მსვლელობა. იგი არის იმ ქორწინების მსვლელობის ფრაქტალი, რომელიც რეიგანით დაიწყო, როგორც ეს 496 წელს კლოვისით არის ტიპოლოგიურად წარმოდგენილი; მაგრამ ქორწინებამდე მიმავალი საბოლოო მსვლელობა ალყის დროს იწყება, თანხვედრაში იუსტინიანეს 533 წლის დეკრეტთან და 313 წლის მილანის ედიქტთან. ორივე ეს სასაზღვრო ნიშანი საკვირაო კანონს უსწრებს წინ. 313 წელი წინ უსწრებდა 321 წლის პირველ საკვირაო კანონს, ხოლო 533 წლის დეკრეტი წინ უსწრებდა 538 წელს ორლეანის მესამე კრებაზე მიღებულ საკვირაო კანონს. კანონმდებლობის რომელიღაც სახე აღასრულებს როგორც იუსტინიანეს დეკრეტის, ისე მილანის ედიქტის წინასწარმეტყველურ მახასიათებლებს, მაშინ როცა დამყარდება სიმბოლური აღთქმაზე დაფუძნებული ქორწინების რომელიღაც ფორმა.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
როცა ის განკარგულება გამოცხადდება, მზადების დაწყება უკვე გვიანი იქნება, რადგან მადლის ჟამთა კარი პროტესტანტულ რქას ისე დაეხურება, როგორც ის პირველ პასექზე ეგვიპტეში დაიხურა. ამის შემდეგ კვირა დღის კანონი, მომდევნო სასიგნალო ნიშანი, ცხადყოფს არა მხოლოდ იმას, რომ მხეცის ხატება სრულად არის ჩამოყალიბებული, არამედ მხეცის ნიშნის იძულებით აღსრულებასაც. კვირა დღის კანონი აღნიშნავს მადლის ჟამთა დასასრულს რესპუბლიკური რქისთვის, გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწის მხეცისთვის, ისევე უეჭველად, როგორც ფარაონი და მისი ლაშქარი პასექის შემდეგ წითელ ზღვაში დაიღუპნენ.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
ორას ორმოცდაათი წელი, რომელიც ძვ. წ. 207 წელს სრულდება, განსაზღვრავს დონალდ ტრამპს, როგორც ანტიოქოს მაგნუსის მიერ წარმოდგენილს, რომელიც ემზადება მოახლოებული ლაშქრობისათვის, რომელიც პანიუმის ველზე იწყება და სიდონის ალყით მთავრდება. პანიუმის ბრძოლის შემდეგ, პტოლემეუსთა სარდალი ეტოლიელი სკოპასი დაახლოებით 10,000 გადარჩენილ მეომართან ერთად სიდონის ქალაქში გაიქცა. ანტიოქოსი დაედევნა მას და სიდონს „ალყა“ შემოარტყა. ალექსანდრიაში მყოფმა პტოლემეურმა მთავრობამ დასახმარებელი ძალა გაგზავნა, მაგრამ მან ვერაფერს მიაღწია. შიმშილის წინაშე მდგომი სკოპასი ქალაქის დათმობაზე დათანხმდა. ანტიოქოსმა სკოპასს წასვლის ნება დართო; მოგვიანებით სკოპასი ეგვიპტეში დაბრუნდა, სადაც საბოლოოდ ღალატისა და მითვისების ბრალდებით სიკვდილით დასაჯეს. სიდონის ალყამ დაასრულა ანტიოქოსის მიერ კოილე-სირიის დაპყრობა პანიუმის შემდეგ.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
და უაიტი ურია სმითის წიგნს, Daniel and the Revelation-ს, „ღვთის შემწე ხელს“ უწოდებს. სმითი ანტიოქოსის ორსაფეხურიან ლაშქრობას განსაზღვრავს დანიელის მეთერთმეტე თავის მეთოთხმეტე და მეთხუთმეტე მუხლებზე თავის კომენტარში.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
ეგვიპტის ახალგაზრდა მეფის აღზრდა რომის სენატმა მ. ემილიუს ლეპიდუსს მიანდო, რომელმაც მის მზრუნველად იმ სამეფო კარის ძველი და გამოცდილი მოხელე, არისტომენე, დანიშნა. მისი პირველი ქმედება იყო, წინ აღდგომოდა ორი მოკავშირე მეფის, ფილიპესა და ანტიოქოსის, მოსალოდნელ შემოსევას.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
ამ მიზნით მან გაგზავნა ეტოლიის სახელგანთქმული მხედართმთავარი სკოპასი, რომელიც მაშინ ეგვიპტელთა სამსახურში იმყოფებოდა, თავის მშობლიურ ქვეყანაში, რათა ჯარისთვის დამხმარე ძალები შეეკრიბა. ჯარით უზრუნველყოფის შემდეგ იგი გაემართა პალესტინასა და კოელე-სირიაში (როდესაც ანტიოქოსი მცირე აზიაში ატალოსთან ომით იყო დაკავებული) და მთელი იუდეა ეგვიპტის ხელისუფლებას დაუმორჩილა.
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
„ამრიგად, საქმეები იმგვარ მდგომარეობაში იქნა მოყვანილი, რომ ჩვენს წინაშე არსებული მუხლის აღსრულება მომხდარიყო. რადგან ანტიოქემ, რომაელთა კარნახით ატალოსთან ომს შეწყვეტილი, სწრაფად გადადგა ნაბიჯები პალესტინისა და კოილე-სირიის ეგვიპტელთა ხელიდან დასაბრუნებლად. მის შესაჩერებლად სკოპასი გაიგზავნა. იორდანეს სათავეებთან ორი ლაშქარი შეხვდა ერთმანეთს. [Panium] სკოპასი დამარცხდა, სიდონამდე იდევნა და იქ მჭიდროდ მოექცა ალყაში. ეგვიპტის სამნი უძლიერესნი მხედართმთავარნი, თავიანთი რჩეული ძალებით, ალყის მოსახსნელად გაიგზავნენ, მაგრამ უშედეგოდ. ბოლოს და ბოლოს, სკოპასი, შიმშილის გამხდარ და უხილავ აჩრდილში რომ შეხვდა მტერს, რომელთანაც გამკლავება არ ძალუძდა, იძულებული გახდა დანებებულიყო სიცოცხლის მხოლოდ სამარცხვინო პირობით; რის შემდეგაც მას და მის ათი ათას კაცს ნება მიეცათ წასულიყვნენ, გაძარცულნი და შიშველნი. აქ იყო ჩრდილოეთის მეფის მიერ უმაგრესად გამაგრებული ქალაქების აღება; ვინაიდან სიდონი, როგორც თავისი მდებარეობით, ისე თავისი სიმაგრეებით, იმ დროის ერთ-ერთი უძლიერესი ქალაქი იყო. აქ იყო სამხრეთის ძალთა უძლურება წინააღმდეგობის გასაწევად, და აგრეთვე იმ ხალხის წარუმატებლობაც, რომელიც სამხრეთის მეფეს ჰყავდა არჩეული; სახელდობრ, სკოპასი და მისი ეტოლიელი ძალები“. Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
ორას ორმოცდაათი წელი, რომელიც მთავრდება ძვ. წ. 207 წელს, მიუთითებს დონალდ ტრამპზე. ორასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც მთავრდება 313 წელს აღმოსავლეთისა და დასავლეთის საქორწინო ხელშეკრულებითა და მილანის ედიქტით, მიუთითებს შეერთებულ შტატებში მხეცის ხატის ჩამოყალიბებაზე. პერგამოსის ეკლესია, რომელიც 313 წელს დაიწყო, წარმოადგენს იმ ისტორიას, როდესაც ქრისტიანობამ წარმართობის რელიგიასთან კომპრომისის გზით განდგომა განიცადა, ჯერ კიდევ მანამდე, ვიდრე საპაპო ძალაუფლება ტახტს დაიკავებდა. პერგამოსი და 313 წელი წინასახეობრივად გამოხატავს იმ კომპრომისს, რომელიც შეერთებულ შტატებში მხეცის ხატის ჩამოყალიბებით არის წარმოდგენილი. იგი წარმოადგენს ქრისტიანობისა და საპაპო რომის კომპრომისს, რადგან კათოლიციზმის რელიგია სხვა არაფერია, თუ არა ქრისტიანულ ინსტიტუციად შენიღბული წარმართობა. ორასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება, რომელიც 1776 წელს დაიწყო და ამ წელს სრულდება, ასევე ეხება შეერთებულ შტატებს. ამგვარად, სამივე ორასორმოცდაათწლიანი წინასწარმეტყველება ეხება გამოცხადების მეცამეტე თავის მიწის მხეცის რომელიმე წინასწარმეტყველურ ასპექტს, და სამივე სრულდება იმ წინასწარმეტყველურ ხაზებში, რომლებიც წარმოდგენილია რიცხვით ჩვიდმეტი.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
კვირა დღის კანონი არის ის დრო, როდესაც შეერთებული შტატები ლაპარაკობს როგორც გველეშაპი, ხოლო ერის ლაპარაკი მისი საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებების მოქმედებაა.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
ერის „ლაპარაკი“ მისი საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლების მოქმედებაა.“ დიდი ბრძოლა, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
ტრამპი არც სასამართლო ხელისუფლებაა და არც საკანონმდებლო, ამიტომაც მალე მისაღები კვირადღის კანონი კონგრესის მიერ ხორციელდება. თუმცა ყოველი ქმედება, რომელიც პაპის ძალაუფლებას მხარდაჭერას უწევს, კვირადღის კანონს განასახიერებს. 533 წლის დეკრეტი და 313 წლის ედიქტი მიუთითებს იმ პერიოდის დასაწყისზე, როდესაც მხეცის ხატი ყალიბდება. დასასრული კი არის მალე მისაღები კვირადღის კანონი, და იესო ყოველთვის დასასრულს დასაწყისით წარმოაჩენს; ამიტომ ტრამპის ქმედება, აღმასრულებელი ბრძანების მეშვეობით, რომელიც ბიბლიური წინასწარმეტყველების ანტიქრისტეს რაიმე „დათმობას“ მიანიჭებდა, წარმოადგენდა ამ მოძრაობის ალფას, რომელიც მხოლოდ ომეგასთან სრულდება, როდესაც შეერთებული შტატები „თავისი მმართველობის პრინციპებს ისე უარყოფს, რომ კვირადღის კანონს მიიღებს.“
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
„ბევრი არსებობს, მათ შორისაც კი, ვინც ჩართულია კვირადღის იძულებითი დაცვის ამ მოძრაობაში, რომლებიც დაბრმავებულნი არიან იმ შედეგების მიმართ, რაც ამ მოქმედებას მოჰყვება. ისინი ვერ ხედავენ, რომ უშუალოდ რელიგიური თავისუფლების წინააღმდეგ ილაშქრებენ. ბევრია ისეთი, ვისაც არასოდეს გაუგია ბიბლიური შაბათის მოთხოვნები და ის მცდარი საფუძველი, რომელზეც კვირადღის დაწესებულება დგას. ყოველი მოძრაობა რელიგიური კანონმდებლობის სასარგებლოდ, სინამდვილეში, პაპობისადმი დათმობის აქტია, იმ ძალისადმი, რომელიც ამდენი საუკუნის განმავლობაში შეუფერხებლად ებრძოდა სინდისის თავისუფლებას. კვირადღის დაცვა, როგორც ეგრეთ წოდებული ქრისტიანული დაწესებულება, თავის არსებობას „ურჯულოების საიდუმლოს“ უმადლის; ხოლო მისი იძულებითი აღსრულება ფაქტობრივად იქნება იმ პრინციპების აღიარება, რომლებიც რომანიზმის უმთავრეს ქვაკუთხედს წარმოადგენს. როდესაც ჩვენი ერი ასე უარყოფს თავისი მმართველობის პრინციპებს, რომ კვირადღის კანონს გამოიტანს, პროტესტანტიზმი ამ მოქმედებით პაპობას ხელჩაკიდებული შეუერთდება; ეს სხვა არაფერი იქნება, თუ არა სიცოცხლის მინიჭება იმ ტირანიისთვის, რომელიც დიდი ხანია მოუთმენლად ელოდა ხელსაყრელ შესაძლებლობას, რათა კვლავ ამოქმედდეს ქმედით დესპოტიზმად.“ Testimonies, ტომი 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
რელიგიური კანონმდებლობის სასარგებლოდ მიმართული ყოველი „მოძრაობა სინამდვილეში პაპობისადმი დათმობის აქტია“, და ეს მოძრაობები მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის წინმსწრებად ხდება.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
„ამ დღის თაყვანისცემის აღმსრულებელი დადგენილება მთელ ქვეყნიერებაზე უნდა გავრცელდეს. შეზღუდული ხარისხით, იგი უკვე გავრცელდა. რამდენიმე ადგილას სამოქალაქო ხელისუფლება გველეშაპის ხმით ლაპარაკობს, როგორც წარმართი მეფე ელაპარაკა ებრაელ ტყვეებს.“ Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
ჩვენ ამ საკითხების განხილვას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.