წინასწარმეტყველი მიქა სამსჯავროს გაგებასთან დაკავშირებულ კითხვას სვამს.
და ვთქვი: ისმინეთ, გევედრებით, იაკობის თავკაცნო და ისრაელის სახლის მთავარნო; განა თქვენ არ უნდა იცოდეთ სამართალი? მიქა 3:1.
პასუხი ის არის, რომ ღვთის ხალხმა სამსჯავროს შესახებ უნდა იცოდეს. მათ უნდა ესმოდეთ, რომ არსებობს დრო, როდესაც ღმერთი თავის სამსჯავროს დაიწყებს.
ამბობდა დიდი ხმით: გეშინოდეთ ღვთისა და დიდება მიაგეთ მას, რადგან დადგა მისი სამსჯავროს ჟამი; და თაყვანი ეცით მას, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა, ზღვა და წყლის წყაროები. გამოცხადება 14:7.
სამსჯავროს თემა ღვთის მთელ სიტყვას გასდევს, მაგრამ სამსჯავროს დეტალები უმეტესწილად არასწორად არის გაგებული და უგულებელყოფილია, დამარხულია „ტრადიციებისა და ჩვეულებების“ ქვეშ, რომლებსაც სატანა ღვთის ჭეშმარიტებათა დასაფარად ერთ-ერთ მთავარ იარაღად იყენებს.
შენ კი რატომ განიკითხავ შენს ძმას? ან რატომ აგდებ არაფრად შენს ძმას? რადგან ჩვენ ყველანი ქრისტეს სამსჯავროს წინაშე წარვდგებით. ვინაიდან დაწერილია: ცოცხალი ვარ მე, ამბობს უფალი, ჩემ წინაშე მოიდრეკს ყოველი მუხლი და ყოველი ენა აღიარებს ღმერთს. ამრიგად, ყოველი ჩვენგანი საკუთარი თავისთვის ანგარიშს ჩააბარებს ღმერთს. რომაელთა 14:10–12.
მითითებულია დრო, რომელიც „საათად“ არის მოხსენიებული და როცა ჩვენ ყველანი სამსჯავროს წინაშე წარვდგებით. მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკიურმა ეკლესიამ კარგად იცის, რომ სამსჯავრო 1844 წლის 22 ოქტომბერს დაიწყო, როდესაც ქრისტემ ზეციური საწმიდრის წმიდა ადგილას თავისი მსახურება დაასრულა, მაგრამ უარი თქვა იმის დანახვაზე, რომ სამსჯავრო განკითხვის ძალზე დეტალურ, ეტაპობრივ მიმდინარეობას წარმოადგენს. მათ ესმით, რომ როდესაც ქრისტე 1844 წელს წმიდათაწმიდაში შევიდა და სამსჯავრო დაიწყო, მან განკითხვა მათგან დაიწყო, ვინც ქრისტეს რწმენით აღესრულა. მათ ესმით, რომ განკითხვის პროცესი ადამით დაიწყო და ადამიდან მოყოლებული კაცობრიობის ისტორიულ ჩანაწერს თანმიმდევრულად მიჰყვებოდა. მათ იციან, რომ დგება დრო, როდესაც ქრისტე წყვეტს გარდაცვლილთა განკითხვას და შემდეგ იწყებს იმ დროს ცოცხლად მყოფთა განკითხვის საქმეს. მიუხედავად ამისა, ისინი „ტრადიციებმა და ჩვეულებებმა“ დააბრმავა.
“‘და ეს არის საუკუნო სიცოცხლე: გიცნობდნენ შენ, ერთადერთ ჭეშმარიტ ღმერთს, და იესო ქრისტეს, რომელიც შენ მოავლინე.’ რაოდენ აუცილებელია, რომ მამაკაცები და ქალები, რომლებიც თავს ღვთისმოსავებად აცხადებენ, წმინდა წერილს ჩასწვდნენ. სწორედ ამ გზით საზრდოობენ ისინი საღი მოძღვრებით, ფესვს იდგამენ და მკვიდრდებიან ჭეშმარიტებაში, მტკიცდებიან იესო ქრისტეს შემეცნებაში. მაგრამ ადამიანთა გადმოცემები და წეს-ჩვეულებები არ უნდა შეერიოს გამოცხადების წმინდა ჭეშმარიტებებს. მათ, ვინც ასე იქცეოდა, ქრისტემ უთხრა: ‘კარგად კი უარყოფთ ღვთის მცნებებს, რათა თქვენივე გადმოცემები დაიცვათ.’ და ეს ახლაც ისევე ჭეშმარიტია, როგორც მაშინ, როცა ქრისტე დედამიწაზე იყო და იგი უარყვეს და ჯვარს აცვეს.
„‘გამოიკვლიეთ წმინდა წერილები.’ შეისწავლეთ, ილოცეთ და ირწმუნეთ. ბიბლიას მიუდექით მიკერძოების გარეშე, თავმდაბალი და სწავლისათვის მზადმყოფი სულით და ღვთის სულის ზემოქმედებისათვის გახსნილი გონებით, და ნება მიეცით მის დამარწმუნებელ ძალას, ჩამოაყალიბოს თქვენი ცხოვრება და სინდისი. დღეს გოლგოთიდან მომავალი ხმა ყოველ სულს მოწყალების კილოთი ესაუბრება. დაე, ყველამ დაინახოს, რომ მათი ერთადერთი იმედი იმ ჭეშმარიტების მოსმენა, მიღება და მისით გახარებაა, რომელიც ღვთის ძალაა ყოველი მორწმუნის სახსნელად.“ ბიბლიის ექო, 1895 წლის 2 სექტემბერი.
ლაოდიკიელი მეშვიდე დღის ადვენტისტები ხედავენ, რომ დადგა კონკრეტული „ჟამი“, რომელმაც 1844 წლის 22 ოქტომბერს მკვდართა სამსჯავროს დასაწყისი აღნიშნა, თუმცა უარს ამბობენ იმის დანახვაზე, რომ არსებობს დრო, როდესაც ქრისტემ ცოცხალთა განსჯა დაიწყო. ისევე, როგორც მკვდართა სამსჯავროს დასაწყისი, ცოცხალთა სამსჯავროც მის წინასწარმეტყველურ სიტყვაშია მითითებული. პეტრე მიუთითებს ამ დროზე, რომელსაც იგი „ყოველივეს აღდგენის ჟამებს“ უწოდებს.
ამიტომ მოინანიეთ და მოიქეცით, რათა აღიხოცოს თქვენი ცოდვები, როცა უფლის პირისაგან განახლების ჟამი დადგება; და იგი მოავლენს იესო ქრისტეს, რომელიც წინათ გექადაგათ. საქმე მოციქულთა 3:19, 20.
სამსჯავროზე ცოდვები აღიხოცება, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ჩვენ მიერ ჩადენილი შეცოდებები გვიღიარებია და მიგვიტოვებია. თუ ეს ცოდვები არ გვიღიარებია და არ მიგვიტოვებია, ჩვენი სახელები აღიხოცება. სამსჯავროზე არის წიგნი, რომელშიც ჩაწერილია იმ ადამიანთა სახელები, რომლებმაც ქრისტესადმი რწმენა აღიარეს, და სხვა წიგნი, რომელშიც ჩვენ მიერ ჩადენილი ყოველი ცოდვაა აღნუსხული. არსებობს აგრეთვე სამახსოვრო წიგნი.
ვუმზერდი, ვიდრე ტახტები არ დაიდგა და ძველი დღეთა არ დაჯდა, რომლის სამოსელი თოვლივით თეთრი იყო, ხოლო მისი თავის თმა — სუფთა მატყლივით; მისი ტახტი ცეცხლის ალს ჰგავდა, მისი ბორბლები კი — მოგიზგიზე ცეცხლს. ცეცხლის მდინარე გამოდიოდა და მოედინებოდა მის წინაშე; ათასჯერ ათასი ემსახურებოდა მას და ათიათასჯერ ათი ათასი იდგა მის წინაშე; სამსჯავრო დასხდა და წიგნები გადაიშალა. დანიელი 7:9, 10.
გამოცხადების წიგნის თანახმად, წარწყმედილთა სამსჯავრო ქრისტეს მეორედ მოსვლის შემდეგ იმართება, ხოლო გადარჩენილთა სამსჯავრო ქრისტეს მეორედ მოსვლას წინ უსწრებს.
და ვიხილე მკვდარნი, მცირენი და დიდნი, ღვთის წინაშე მდგომნი; და გადაიშალა წიგნები: და გადაიშალა სხვა წიგნიც, რომელიც სიცოცხლის წიგნია: და განიკითხნენ მკვდარნი წიგნებში ჩაწერილის მიხედვით, თავიანთი საქმეებისამებრ. გამოცხადება 20:12.
სამსჯავროზე სამი წიგნია: სიცოცხლის წიგნი, ცოდვათა წიგნი და სამახსოვრო წიგნი.
მაშინ უფლის მოშიშნი ხშირად ესაუბრებოდნენ ერთმანეთს; უფალმა ყური მიუგდო და მოისმინა, და მის წინაშე დაიწერა სამახსოვრო წიგნი მათთვის, ვინც უფლის მოშიში იყო და მის სახელზე ფიქრობდა. და ჩემნი იქნებიან ისინი, ამბობს ცაბაოთ უფალი, იმ დღეს, როცა ჩემს ძვირფასეულობას შევკრებ; და დავინდობ მათ, როგორც კაცი ინდობს საკუთარ ვაჟს, რომელიც მას ემსახურება. მაშინ დაბრუნდებით და განარჩევთ მართალს ბოროტეულისაგან, მას, ვინც ღმერთს ემსახურება, მისგან, ვინც მას არ ემსახურება. მალაქია 3:16–18.
სამსჯავრო გადარჩენილებს წარწყმედილთაგან ზეცის სამ სააღრიცხვო წიგნში ჩაწერილის საფუძველზე განაცალკევებს. მალაქიას განმარტებით, გადარჩენილნი არიან ისინი, ვისაც „უფლისა ეშინოდა“. პეტრე მიუთითებს დროზე, როდესაც ადამიანები ცოცხლები არიან და შეუძლიათ მოინანიონ და მოიქცნენ. სულმა რომ მოინანიოს, ის ცოცხალი უნდა იყოს. პეტრეს თანახმად, ცოცხალთა სამსჯავროს ჟამი არის „გამოცოცხლების ჟამი“. 2001 წლის 11 სექტემბერს დასრულდა სამსჯავროს პროცესი, რომელიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს დაიწყო, და მან ცოცხალთა განსჯის საქმეს შეუდგა. 1844 წელს დაიწყო სამსჯავროს ეტაპობრივი პროცესი: პროცესი, რომელიც დაიწყო მიცვალებულებით, რომელთა სახელებიც სიცოცხლის წიგნში იყო ჩაწერილი.
11 სექტემბერს ქრისტე წამოდგა, რათა განკითხვის მომდევნო ეტაპი დაეწყო. ცოცხალთა განკითხვისას იგი ხალხთან „დავასაც“ გამართავდა. ქრისტე მკვდრებს არ ედავება, რადგან მკვდრებმა არაფერი იციან, ვინაიდან, როგორც იესომ მართას, მარიამისა და ლაზარეს ამბავში განმარტა, სიკვდილი ძილია.
რადგან მას, ვინც ცოცხალთა შორისაა, იმედი აქვს: რადგან ცოცხალი ძაღლი მკვდარ ლომს სჯობია. რადგან ცოცხლებმა იციან, რომ მოკვდებიან, მკვდრებმა კი არაფერი იციან, აღარც საზღაური აქვთ, რადგან მათი ხსენება დავიწყებას მიეცა. მათი სიყვარულიც, მათი სიძულვილიც და მათი შურიც უკვე გაქრა; და აღარასოდეს ექნებათ წილი არაფერში, რაც მზის ქვეშ ხდება. ეკლესიასტე 9:4–6.
იმისათვის, რომ იესო კაცობრიობას ევედრებოდეს, კაცობრიობა ცოცხალი უნდა იყოს.
ეს თქვა და ამის შემდეგ უთხრა მათ: ჩვენს მეგობარ ლაზარეს სძინავს; მაგრამ მე მივდივარ, რომ ძილისგან გავაღვიძო იგი. მაშინ მისმა მოწაფეებმა უთხრეს: უფალო, თუ სძინავს, გამოკეთდება. იესო კი მის სიკვდილზე ლაპარაკობდა, მათ კი ეგონათ, რომ ძილში მოსვენებაზე ამბობდა. მაშინ იესომ პირდაპირ უთხრა მათ: ლაზარე მოკვდა. იოანე 11:11–14.
პეტრე „განახლების ჟამს“ იმ „საათთან“ აიგივებს, როდესაც ცოცხალთა სამსჯავრო იწყება; ამ დროს იესო იგზავნება, ხოლო როდესაც იგი მოვა, „დგება“ და „დავას არჩევს“.
უფალი წამოდგება დავის გასარჩევად და დადგება ხალხის განსასჯელად. უფალი სამართალში ჩაუდგება თავისი ხალხის უხუცესებსა და მთავრებს: რადგან თქვენ გადაჭამეთ ვენახი; ღარიბთაგან ნაძარცვი თქვენს სახლებშია. ესაია 3:13, 14.
ელენ უაითი მიუთითებს, როდის „აღდგება“ უფალი, ანუ, როგორც ესაია ამბობს, როდის „წამოდგება უფალი“, რათა „დავა აწარმოოს“ და „ხალხი განსაჯოს“.
“ახლა კი ხმა ვრცელდება, თითქოს მე განმიცხადებია, რომ ნიუ-იორკს მოქცევის ტალღა წალეკავს? ეს არასოდეს მითქვამს. როცა ვუყურებდი, როგორ შენდებოდა იქ უზარმაზარი შენობები, სართულ-სართულ, მე ვთქვი: ‘რა საშინელი სურათები გადაიშლება, როცა უფალი აღდგება, რათა საშინლად შეარყიოს დედამიწა! მაშინ აღსრულდება გამოცხადების 18:1–3-ში ჩაწერილი სიტყვები.’ გამოცხადების მთელი მეთვრამეტე თავი გაფრთხილებაა იმის შესახებ, რაც დედამიწას მოელის. მაგრამ კონკრეტულად იმის შესახებ, თუ რა მოელის ნიუ-იორკს, ნათელი არ მიმიღია; მხოლოდ ის ვიცი, რომ ერთ დღეს იქაური უზარმაზარი შენობები ღვთის ძალის შემარყეველი და დამამხობელი მოქმედებით ჩამოიქცევა. ჩემთვის მონიჭებული ნათლის საფუძველზე ვიცი, რომ ქვეყნიერებაში ნგრევაა. უფლის ერთი სიტყვა, მისი ძლევამოსილი ძალის ერთი შეხება და ეს მასიური ნაგებობები ჩამოიქცევა. ისეთი სურათები გადაიშლება, რომელთა საშინელებასაც ვერ წარმოვიდგენთ.” რევიუ ენდ ჰერალდი, 1906 წლის 5 ივლისი.
და უაითი ასევე აღნიშნავს, რომ გამოცხადების მეათე თავში აღწერილი ანგელოზი, რომელიც ხელში გადაშლილი წიგნაკით ჩამოვიდა, სხვა არავინ იყო, თუ არა იესო ქრისტე.
„ძლიერი ანგელოზი, რომელიც იოანეს ასწავლიდა, სხვა არავინ იყო, თუ არა თავად იესო ქრისტე. ის, რომ მარჯვენა ფეხს ზღვაზე დგამს, ხოლო მარცხენას — ხმელეთზე, გვიჩვენებს, რა როლს ასრულებს იგი სატანასთან დიადი ბრძოლის დასკვნით სცენებში. ასეთი დგომა მთელ დედამიწაზე მის უზენაეს ძალასა და ხელმწიფებაზე მიუთითებს.“ მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ბიბლიის კომენტარები, ტომი 7, 971.
როლი, რომელსაც იესო „დასკვნით სცენებში ასრულებს“, ასახავს მის, როგორც ზეციერი მღვდელმთავრის, მსახურებას.
ამიტომ, წმინდა ძმებო, ზეციური მოწოდების მოზიარენო, მიაპყარით გულისყური ჩვენი აღსარების მოციქულსა და მღვდელმთავარს, ქრისტე იესოს. ებრაელთა 3:1.
და უაითი არა მხოლოდ გამოცხადების მეათე თავის ანგელოზს აიგივებს ქრისტესთან, არამედ გამოცხადების მეთოთხმეტე თავის სამ ანგელოზსაც ქრისტეს სიმბოლოებად მიიჩნევს, რადგან აღნიშნავს, რომ მილერიტული მოძრაობის პერიოდის პროტესტანტებმა სამი უწყება ჯვარს აცვეს, ისევე როგორც იუდეველებმა ქრისტე აცვეს ჯვარს.
„მრავალნი შეძრწუნებით უყურებენ იუდეველთა საქციელს — ქრისტეს უარყოფასა და ჯვარცმას; და როდესაც მის მიმართ სამარცხვინო მოპყრობის ისტორიას კითხულობენ, ჰგონიათ, რომ უყვართ იგი და არც პეტრესავით უარყოფდნენ მას, არც იუდეველებივით აცვამდნენ ჯვარს. მაგრამ ღმერთმა, რომელიც ყოველი ადამიანის გულისნადებს კითხულობს, გამოსცადა ის სიყვარული იესოსადმი, რომელსაც ისინი აღიარებდნენ. მთელი ზეცა უდიდესი ინტერესით ადევნებდა თვალს, თუ როგორ იღებდნენ პირველი ანგელოზის უწყებას. მაგრამ მრავალნი, რომლებიც აცხადებდნენ, რომ იესო უყვარდათ და ჯვრის ამბის კითხვისას ცრემლებს ღვრიდნენ, მისი მოსვლის სასიხარულო ამბავს დასცინოდნენ. ნაცვლად იმისა, რომ უწყება სიხარულით მიეღოთ, მას სიცრუედ აცხადებდნენ. მათ სძულდათ ისინი, ვისაც მისი გამოჩენა უყვარდა, და ეკლესიებიდან აძევებდნენ. მათ, ვინც პირველი უწყება უარყო, მეორე ვერაფერს არგებდა; ვერც შუაღამის ღაღადმა არგო მათ, რომელსაც ისინი იმისთვის უნდა მოემზადებინა, რომ რწმენით, იესოსთან ერთად, ზეციური საწმიდრის წმიდათა წმიდაში შესულიყვნენ. და პირველი ორი უწყების უარყოფით მათ იმდენად დაიბნელეს გონება, რომ ვერავითარ ნათელს ვერ ხედავენ მესამე ანგელოზის უწყებაში, რომელიც წმიდათა წმიდაში შესასვლელ გზას აჩვენებს. ვიხილე, რომ, როგორც იუდეველებმა აცვეს იესო ჯვარს, ისე მხოლოდ სახელით ქრისტიანულ ეკლესიებსაც ჯვარს ეცვათ ეს უწყებები, და ამიტომ მათთვის უცნობია წმიდათა წმიდაში შესასვლელი გზა და ვერ სარგებლობენ შუამდგომლობით, რომელსაც იესო იქ აღასრულებს. იმ იუდეველთა მსგავსად, რომლებიც თავიანთ უსარგებლო მსხვერპლს სწირავდნენ, ისინიც თავიანთ უსარგებლო ლოცვებს აღავლენენ იმ განყოფილებისკენ, რომელიც იესომ დატოვა; ხოლო სატანა, ამ მოტყუებით კმაყოფილი, რელიგიურ იერს იღებს და ამ ადამიანთა გონებას თავისკენ მიმართავს, რომლებიც თავს ქრისტიანებად აცხადებენ; იგი მოქმედებს თავისი ძალით, თავისი ნიშნებითა და ცრუ სასწაულებით, რათა ისინი თავის მახეში მჭიდროდ გააბას.“ ადრეული ნაწერები, 259–261.
გამოცხადების ანგელოზები სხვა არავის განასახიერებენ, თუ არა თავად იესო ქრისტეს, ხოლო გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ანგელოზი, რომელიც მაშინ დაეშვა, როდესაც 2001 წლის 11 სექტემბერს ღვთის შეხებით ნიუ-იორკის დიდი შენობები ჩამოინგრა, ქრისტე იყო. პეტრემ მიუთითა, რომ ცოცხალთა სამსჯავროს დაწყებისას, რაც მან „განახლების ჟამად“ განსაზღვრა, ღმერთი იესოს მოავლენდა. პეტრეს მიერ მოხსენიებული „განახლება“ გვიანი წვიმაა, რომელიც, როგორც მითითებულია, მაშინ მოდის, როდესაც გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ანგელოზი ეშვება.
„გვიანი წვიმა ღვთის ხალხზე უნდა გადმოვიდეს. ძლევამოსილი ანგელოზი ზეციდან უნდა ჩამოვიდეს და მთელი დედამიწა მისი დიდებით უნდა განათდეს.“ რევიუ ენდ ჰერალდი, 1891 წლის 21 აპრილი.
11 სექტემბერს იესო წამოდგა, რათა საშინლად შეერყია დედამიწა, დაეწყო ცოცხალთა განსჯა და თავის ხალხთან „დავა ეწარმოებინა“. იგი მათ თავისი წინასწარმეტყველური სიტყვით ედავება. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკიურ ეკლესიაში იციან სამსჯავროს პროცესის ეტაპობრივი ხასიათის შესახებ, მათ არ იციან, რომ მათი განსჯა მაშინ დაიწყო, როდესაც ქალაქ ნიუ-იორკის უზარმაზარი შენობები ჩამოინგრა.
დიახ, ცაში ყარყატმაც კი იცის მისთვის დადგენილი დროები; გვრიტი, წერო და მერცხალი იცავენ თავიანთი მოფრენის ჟამს; ჩემმა ერმა კი არ იცის უფლის სამართალი. როგორ ამბობთ: „ბრძენნი ვართ და უფლის რჯული ჩვენთან არის“? აჰა, მართლაც ამაოდ შექმნა მან იგი; მწიგნობართა კალამიც ამაოა. ბრძენნი შერცხვენილნი არიან, შეძრწუნებულნი და შეპყრობილნი: აჰა, უარყვეს უფლის სიტყვა და რაღა სიბრძნეა მათში? იერემია 8:7–9.
როდესაც 11 სექტემბერს ქრისტე საშუამდგომლოდ წამოდგა, მან თავის ხალხს მოუწოდა, იერემიას „ძველი ბილიკები“ ეძებნათ.
“მტერი ცდილობს, ჩვენი ძმებისა და დების გონება მოსწყვიტოს ხალხის მომზადების საქმეს, რათა ამ უკანასკნელ დღეებში მან მტკიცედ დგომა შეძლოს. მისი სოფიზმები გამიზნულია იმისთვის, რომ ადამიანთა გონება ამ ჟამის საფრთხეებსა და მოვალეობებს ჩამოაშოროს. ისინი მცირედ აფასებენ იმ ნათელს, რომლის იოანესთვის გადასაცემადაც ქრისტე ზეციდან მოვიდა და რომელიც მისი ხალხისთვის იყო განკუთვნილი. ისინი ასწავლიან, რომ სულ ახლო მომავალში მოსალოდნელი მოვლენები არ არის იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ მათ განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმოს. ისინი ძალას უკარგავენ ზეციური წარმოშობის ჭეშმარიტებას და ღვთის ხალხს წარსულ გამოცდილებას ართმევენ, სანაცვლოდ კი ცრუ მეცნიერებას აძლევენ. ‘ასე ამბობს უფალი: დადექით გზებზე, მიმოიხედეთ და იკითხეთ ძველი ბილიკების შესახებ, სად არის კეთილი გზა, და იარეთ მასზე.’ [იერემია 6:16.]
„ნურავინ შეეცდება ჩვენი რწმენის საფუძვლების დანგრევას — იმ საფუძვლებისა, რომლებიც ჩვენი საქმიანობის დასაწყისში სიტყვის ლოცვით შესწავლითა და გამოცხადებით ჩაიყარა. ამ საფუძვლებზე უკვე ორმოცდაათ წელზე მეტია ვაშენებთ. ადამიანებს შეიძლება ეგონოთ, რომ ახალი გზა იპოვეს, რომ შეუძლიათ იმაზე მტკიცე საფუძვლის ჩაყრა, ვიდრე უკვე ჩაყრილია; მაგრამ ეს დიდი მოტყუებაა. ‘სხვა საფუძველს ვერავინ ჩაყრის, გარდა იმისა, რაც ჩაყრილია.’ [1 კორინთელთა 3:11.] წარსულში მრავალმა წამოიწყო ახალი რწმენის აგება, ახალი პრინციპების დამკვიდრება; მაგრამ რამდენ ხანს გაძლო მათმა ნაგებობამ? იგი მალე დაინგრა, რადგან კლდეზე არ იყო დაფუძნებული.“ მოწმობანი, ტომი 8, 296, 297.
მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკეური ეკლესია მილერიტთა ისტორიაში დამკვიდრებულ ჭეშმარიტებებთან დაბრუნებაზე უარის თქმამ ღვთის „გზას“ ჩამოაშორა და მან ახალი გზა აირჩია, რომელიც „ტრადიციებისა და წეს-ჩვეულებების“ ფუჭ დაპირებებს ეყრდნობა.
მიმოირბინეთ იერუსალიმის ქუჩებში, ახლა ნახეთ და შეიტყეთ, ეძებეთ მის მოედნებზე, თუ იპოვით კაცს, თუ არის ვინმე, ვინც სამართალს აღასრულებს, ვინც ჭეშმარიტებას ეძებს; და მივუტევებ მას. და თუმცა ამბობენ: „ცოცხალია უფალი“, უეჭველად ცრუდ იფიცებენ. უფალო, განა შენი თვალები ჭეშმარიტებისკენ არ არის მიპყრობილი? შენ სცემე მათ, მაგრამ არ შეწუხებულან; მუსრი გაავლე მათ, მაგრამ შეგონების მიღება არ ისურვეს; სახეები კლდეზე მეტად გაიმაგრეს და მოქცევა არ ისურვეს. ამიტომ ვთქვი: უთუოდ ღარიბები არიან ესენი; უგუნურები არიან, რადგან არ იციან უფლის გზა და არც თავიანთი ღმერთის სამართალი. წავალ დიდებულებთან და დაველაპარაკები მათ, რადგან მათ იციან უფლის გზა და თავიანთი ღმერთის სამართალი; მაგრამ ამათაც ერთიანად დაამსხვრიეს უღელი და დაწყვიტეს საკვრელები. იერემია 5:1–5.
მეშვიდე დღის ადვენტისტებს პასუხი მოეთხოვებათ იმის გამო, რომ უარს ამბობენ, სამსჯავროს პროცესი ისე დაინახონ, როგორც ის ღვთის წინასწარმეტყველურ სიტყვაშია წარმოჩენილი. ელენ უაითი ნათლად მიუთითებს, რომ გამოცხადების მეშვიდე თავში ბეჭედდასმულნი იგივე ადამიანები არიან, რომლებიც ეზეკიელის მეცხრე თავში არიან ბეჭედდასმულნი.
„ღვთის მსახურთა ეს აღბეჭდვა იგივეა, რაც ეზეკიელს ხილვაში ეჩვენა.“ მოწმობები მქადაგებელთათვის, 445.
ეზეკიელის წიგნის მეცხრე თავში იერუსალიმი მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ეკლესიას განასახიერებს.
„აქ ვხედავთ, რომ ეკლესიამ — უფლის საწმიდარმა — პირველმა იგრძნო ღვთის რისხვის დარტყმა. უხუცესებმა, მათ, ვისაც ღმერთმა დიდი ნათელი მიანიჭა და რომლებიც ხალხის სულიერ ინტერესთა მცველებად იდგნენ, უღალატეს მათდამი გამოცხადებულ ნდობას. ისინი იმ აზრზე დამდგარიყვნენ, რომ არ უნდა ველოდეთ სასწაულებსა და ღვთის ძალის ისეთ აშკარა გამოვლინებას, როგორიც ძველ დროში იყო. დროება შეიცვალა. ეს სიტყვები მათ ურწმუნოებას განამტკიცებს და ისინი ამბობენ: უფალი არც სიკეთეს მოიმოქმედებს და არც ბოროტებას. იგი მეტისმეტად მოწყალეა იმისათვის, რომ თავის ხალხს განსაკითხად მოევლინოს. ამრიგად, ‘მშვიდობა და უშიშროება’ — ასეთია იმ ადამიანთა შეძახილი, რომლებიც აღარასოდეს აღიმაღლებენ ხმას საყვირივით, რათა ღვთის ხალხს მისი დანაშაულები დაანახვონ, ხოლო იაკობის სახლს — მისი ცოდვები. შეურაცხყოფილი ღვთის სამართლიან შურისგებას სწორედ ეს მუნჯი ძაღლები განიცდიან, რომლებსაც ყეფა არ სურდათ. მამაკაცები, ქალწულები და პატარა ბავშვები — ყველანი ერთად იღუპებიან.“ მოწმობები, ტომი 5, 211.
2001 წლის 11 სექტემბერს ცოცხალთა განკითხვა დაიწყო. იგი იმ ხალხით დაიწყო, რომელიც თავს ღვთის ხალხად აღიარებს, და ხელმძღვანელობიდან ერისკაცებამდე გავრცელდა. როდესაც ღვთის ეკლესიის განკითხვა დასრულდება, განკითხვის პროცესი მათზე გადავა, ვინც ღვთის ხალხად თავის მაღიარებელთა წრეს არ ეკუთვნის.
ვინაიდან დადგა დრო, როცა განკითხვა ღვთის სახლიდან უნდა დაიწყოს: და თუ იგი პირველად ჩვენგან იწყება, რა აღსასრული მოელით მათ, ვინც არ ემორჩილება ღვთის სახარებას? 1 პეტრე 4:17.
ის „სახარება“, რომელსაც არ ემორჩილებიან, არის „მარადიული სახარება“, რომელსაც გამოცხადების მეთოთხმეტე თავის პირველი ანგელოზი აუწყებს, რომელიც არა მხოლოდ ღვთის სამსჯავროს „ჟამს“ აცხადებს, არამედ ადამიანებს მოუწოდებს, „ეშინოდეთ ღვთისა“. მალაქიას წიგნის თანახმად, სწორედ ღვთის მოშიშნი არიან ჩაწერილნი სამახსოვრო წიგნში.
ამბობდა დიდი ხმით: გეშინოდეთ ღვთისა და დიდება მიაგეთ მას, რადგან დადგა მისი სამსჯავროს ჟამი; და თაყვანი ეცით მას, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა, ზღვა და წყლის წყაროები. გამოცხადება 14:7.
განკითხვის პროცესი ღვთის აღთქმის ხალხით იწყება და 1844 წელს უფალმა გვერდი აუარა აღთქმის წინანდელ ხალხს და მილერიტულ მოძრაობასთან აღთქმა დადო. იმდროინდელ პროტესტანტებს უფალმა გვერდი აუარა, როდესაც აღთქმის ახალი ხალხი აირჩია, როგორც ეს მოსეს, იესო ნავეს ძისა და ქალების ისტორიაში ეგვიპტიდან მეწამული ზღვის გავლით გამოსულთა შემთხვევაში გააკეთა. იგივე პროცესი გამოვლინდა ისრაელის ისტორიის დასასრულს, როდესაც ღმერთი ძველ ისრაელს გაეყარა და აღთქმა დადო თავის ახალ პატარძალთან — ქრისტიანულ ეკლესიასთან. ეს ეკლესია პაპობის წყვდიადის 1 260-წლიან მონობაში მოექცა, რისი წინასახეც ძველი ისრაელის მიერ ეგვიპტეში წყვდიადში გატარებული 430 წელი იყო. როდესაც 1798 წელს ქრისტიანული ეკლესია პაპობის წყვდიადიდან გამოვიდა, მისი წევრები იმ დროისთვის პროტესტანტი ქრისტიანები იყვნენ. შემდგომ ისინი გამოიცადნენ და 1844 წელს უფალმა მათ გვერდი აუარა, ისევე როგორც მათ, ვინც აღთქმულ მიწაზე შესვლამდე უდაბნოში დაიხოცა, და ასევე იუდეველებს, რომლებსაც გაეყარა, როდესაც ქრისტემ თავისი ქრისტიანული პატარძალი შეირთო. 11 სექტემბერს განმეორდა გამოცდის ის პროცესი, რომელიც მოსესა და ქრისტეს დროს, აგრეთვე 1844 წელს მიმდინარეობდა.
იესო ქრისტე იგივეა გუშინ, დღეს და უკუნისამდე. ებრაელთა 13:8.
ელენ უაითიც მიუთითებს ამ პრინციპზე:
„ღვთის საქმე დედამიწაზე, საუკუნიდან საუკუნემდე, ყოველ დიდ რეფორმაციასა თუ რელიგიურ მოძრაობაში გასაოცარ მსგავსებას ავლენს. ადამიანებთან ღვთის ურთიერთობის პრინციპები მუდამ უცვლელია. თანამედროვეობის მნიშვნელოვან მოძრაობებს წარსულის მოძრაობებში თავიანთი პარალელები მოეძებნება, ხოლო ეკლესიის გამოცდილება წარსულ საუკუნეებში ჩვენი დროისთვის მეტად ღირებულ გაკვეთილებს შეიცავს.“ დიადი ბრძოლა, 343.
ქრისტემ რჩეულ ხალხთან აღთქმა პირველად წითელ ზღვასთან მათი გამოხსნისას დადო. ამით მან აღასრულა აბრაამის წინასწარმეტყველება, რომელიც ეგვიპტეში ღვთის ხალხის მონობაზე მიუთითებდა; ეს მონობა პაპის მმართველობის ბნელ საუკუნეებში სულიერი ისრაელის მონობის წინასახეა. ეგვიპტეში ტყვეობა არა მხოლოდ ბნელი საუკუნეების ტყვეობის, არამედ ბაბილონში ძველი ისრაელის ტყვეობის წინასახეც იყო.
„დაუნდობელი დევნის ამ ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დედამიწაზე ღვთის ეკლესია ისევე ნამდვილად იმყოფებოდა ტყვეობაში, როგორც ისრაელის ძენი — ბაბილონში გადასახლების პერიოდში“. წინასწარმეტყველები და მეფეები, 714.
ეგვიპტეში ტყვეობა, რომლითაც აბრაამის წინასწარმეტყველება აღსრულდა, იმაზეც მიუთითებს, რომ ის ერიც განიკითხებოდა, რომლის ქვეყანაშიც ღვთის ხალხი მონობის პერიოდში ცხოვრობდა.
და უთხრა აბრამს: დანამდვილებით იცოდე, რომ შენი შთამომავლობა ხიზნად იქნება ქვეყანაში, რომელიც მათ არ ეკუთვნით, და დაემონება მის მკვიდრთ; ისინი კი ოთხას წელიწადს დაჩაგრავენ მათ; იმ ერსაც, რომელსაც ისინი დაემონებიან, მე განვსჯი; ამის შემდეგ კი დიდძალი ქონებით გამოვლენ. დაბადება 15:13, 14.
როდესაც რჩეული ერი ეგვიპტიდან გამოვიდა, ეგვიპტეს წითელი ზღვის წყლებში განაჩენი აღუსრულდა. ბაბილონში სამოცდაათწლიანი ტყვეობის შემდეგ ბაბილონი მიდია-სპარსეთის იმპერიამ დაამხო. როდესაც ბნელი საუკუნეების პროტესტანტებმა პაპის მიერ დევნის ხანა უკან მოიტოვეს, ნაპოლეონის გენერალმა ბერტიემ პაპი ტყვედ აიყვანა, ხოლო ერთი წლის შემდეგ ანტიქრისტე გადასახლებაში გარდაიცვალა.
არ აქვს მნიშვნელობა, რა ტრადიციას თუ ჩვეულებას ეფარება ადამიანი იმ უწყების უგულებელსაყოფად, რომელიც ღვთის სამსჯავროს ჟამზე მიუთითებს; სამსჯავროს პროცესს ეკლესიაც ექვემდებარება და სახელმწიფოც. 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო ცოცხალთა სამსჯავრო და მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკიური ეკლესიის განსჯის პერიოდი, როდესაც ქრისტე წამოდგა, რათა საშინლად შეერყია დედამიწა და თავისი ეკლესიისთვის შეეთხოვა, ძველ ბილიკებს დაბრუნებოდა. ეს ეკლესია აღთქმის უწინდელი ხალხია, რომელსაც გვერდს უვლიან, ხოლო ისინი, ვინც ქრისტეს ვედრების საპასუხოდ ძველ ბილიკებზე დაბრუნება მართლაც აირჩიეს, ამის შემდეგ უნდა განსჯილიყვნენ. აღთქმის უწინდელი ხალხის განსჯასა და აღთქმის ახალი ხალხის განსჯას შორის გამყოფი ზღვარი 2020 წელი იყო. ის ქვეყანაც, სადაც აღთქმის უწინდელი ხალხი თავდაპირველად დაფუძნდა, ზუსტად იმავე სამსჯავროს პროცესს ექვემდებარებოდა. ამ ქვეყნის სამსჯავრო 1861 წელს, სამოქალაქო ომით დაიწყო.
11 სექტემბერს გამოცხადების წიგნში აღწერილი მიწიდან ამომავალი მხეცის რესპუბლიკური რქის შემადგენელი ორი ნაწილიდან პირველის სამსჯავრო დაიწყო, მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკიური ეკლესიის სამსჯავროსთან ერთად. რესპუბლიკური რქის ეს ნაწილი დემოკრატიული პარტია იყო, რომელსაც ასევე 2020 წელს, ჯო ბაიდენის მოპარული არჩევნებით მოეღო ბოლო.
2020 წლიდან ცოცხალთა სამსჯავრო დაიწყო რესპუბლიკური რქის მეორე ნაწილის მიმართ, რომელსაც რესპუბლიკური პარტია წარმოადგენს. იგი ასევე დაიწყო მათ მიმართაც, ვინც მანამდე მეშვიდე დღის ადვენტისტთა ლაოდიკიურ ეკლესიასთან იყო დაკავშირებული. სამსჯავრომ, რომელიც დემოკრატიული პარტიისთვის 2020 წელს დასრულდა, დემოკრატიული პარტიის მრავალ ნაწილად დაყოფა გამოიწვია, რაც სამსჯავროს პროცესის გაგრძელებასთან ერთად კვლავაც გრძელდება. დემოკრატიული პარტია ახლა წითლებისა (კომუნისტების) და მწვანეების (ისლამისტების) პარტიაა. რესპუბლიკური პარტიისთვის სამსჯავროს პროცესის დასასრული 2026 წლის 3 ნოემბერს დადგა, 1776 წლიდან ორას ორმოცდაათი წლის შემდეგ. როგორც დემოკრატიული პარტიის შემთხვევაში, რესპუბლიკური პარტიაც ახლა სამუდამოდ გაიყო და დანაწევრდა, ისევე, როგორც დემოკრატიული პარტია 2020 წელს დაიშალა და დანაწევრდა.
2020 წელს გამოცხადების მეცამეტე თავში აღწერილი მიწიდან ამომავალი მხეცის როგორც რესპუბლიკური, ისე პროტესტანტული რქის პირველი ფაზის კარი დაიხურა. 2026 წლის 3 ნოემბერს რესპუბლიკური რქის მეორე ფაზის კარი დაიხურა, ხოლო ახალი აღთქმის ხალხისთვის, ანუ მიწიდან ამომავალი მხეცის პროტესტანტული რქის მეორე ფაზისთვის, კარი მალე დაიხურება. როდესაც ეს კარი დაიხურება, ამის შემდეგ გამოსაცდელი დროის კარი დაიხურება იმ მხეცისთვისაც, რომელიც ამ ორ რქას ატარებს. ცოცხალთა განკითხვისას დასახურად დარჩენილი ორი კარი წინასახეობრივად იყო ნაჩვენები აღთქმის იმ რჩეული ხალხის თავდაპირველ ისტორიაში, რომელზეც ვრცელდებოდა აბრაამის წინასწარმეტყველება რჩეული ხალხის შესახებ. ქრისტე დასასრულს ყოველთვის დასაწყისით წარმოაჩენს. როდესაც ებრაელებმა პირველი პასექის დროს კარის წირთხლებს სისხლი წაუსვეს, ის კარი ჩვენს ისტორიაში მომდევნო კარს განასახიერებდა. როდესაც ფარაონი მეწამული ზღვის წყლებში დაიღუპა, იმ ისტორიის მეორე კარი წინასახე იყო შეერთებული შტატების ერისთვის დახურული კარისა კვირადღის კანონის მოახლოებული შემოღებისას.
ღვთის სიტყვა მსჯავრს სდებს ღვთის ხალხს იმის გამო, რომ მას ღვთის სამსჯავრო არ ესმის, და ღვთის ეკლესიის გარეთ მყოფნიც იმავე მსჯავრის ქვეშ არიან. ღვთის ხალხი საბოლოო გამოცდას ჩააბარებს ან ვერ ჩააბარებს იმის მიხედვით, დაუბრუნდება თუ არა ღვთის წინასწარმეტყველურ სიტყვაში წარმოდგენილ ძველ გზებს. პირველი პასექის დროს ებრაელები მიწის მხეცის პროტესტანტული რქისთვის მეორე დახშულ კარს განასახიერებენ, ხოლო ეგვიპტე, რომლის აღსასრულიც წითელ ზღვაში დადგა, გამოცხადების მეცამეტე თავში აღწერილ მიწის მხეცს განასახიერებს. შეერთებული შტატების მოქალაქეებიც მსჯავრის ქვეშ არიან თავიანთი წმინდა ძველი გზების უარყოფის გამო.
ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის ძველი ბილიკები, რომლებიც მას განკითხვისას მსჯავრს დასდებს, ორი წმინდა დოკუმენტია — დამოუკიდებლობის დეკლარაცია და კონსტიტუცია. კვირადღის კანონის მოახლოებული შემოღებისას ეს ერი უარყოფს ამ ორ წმინდა დოკუმენტში ასახულ პრინციპებს, რომლებიც შეესაბამება ბიბლიითა და წინასწარმეტყველების სულით წარმოდგენილ ორ წმინდა მოწმობას, რომლებიც პროტესტანტულ რქას მსჯავრს დასდებს.
ისეთ მდგომარეობაში ყოფნა, როდესაც „ტრადიციები და ჩვეულებები“ სულს ხელს უშლის იმის გაგებაში, თუ რატომ და რას განასახიერებს ნეშვილის ცეცხლოვანი ბურთები, არა მხოლოდ კარს უხურავს შეერთებული შტატების პროტესტანტულ რქას, არამედ იმ პერიოდის დადგომასაც აღნიშნავს, რომელსაც შეერთებული შტატების განკითხვამდე მივყავართ, როდესაც, როგორც ელენ უაითი წერს, „ეროვნულ განდგომას ეროვნული დაღუპვა მოსდევს“.
ამ საკითხების განხილვას მომდევნო სტატიაში განვაგრძობთ.