The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, as is the final rise and fall of the United States represented in the final president in verse two, as is the final earthly representative of the dragon power; the United Nation’s final rise and fall represented in verses three and four. Verses five through nine represent the history of the papal power from 538 unto 1798. 538 marks the empowerment of the papal power, 1798 marks the deadly wound of the papacy, and therefore verses five through nine represent the final rise and fall of the beast. Verse ten marks 1989 as the fall of the king of the south as represented in the former Soviet Union.
მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლებში თემა არის სამხრეთის მეფის აღზევება და დაცემა, ისევე როგორც მეორე მუხლში წარმოდგენილი საბოლოო პრეზიდენტის სახით შეერთებული შტატების საბოლოო აღზევება და დაცემა, როგორც გველეშაპის ძალაუფლების საბოლოო მიწიერი წარმომადგენლისა; გაერთიანებული ერების საბოლოო აღზევება და დაცემა, რაც წარმოდგენილია მესამე და მეოთხე მუხლებში. მეხუთედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით წარმოდგენილია პაპური ძალაუფლების ისტორია 538 წლიდან 1798 წლამდე. 538 წელი აღნიშნავს პაპური ძალაუფლების გაძლიერებას, 1798 წელი აღნიშნავს პაპობის სასიკვდილო ჭრილობას, და ამიტომ მეხუთედან მეცხრე მუხლების ჩათვლით წარმოდგენილია მხეცის საბოლოო აღზევება და დაცემა. მეათე მუხლი 1989 წელს აღნიშნავს როგორც სამხრეთის მეფის დაცემას, როგორც ეს წარმოდგენილი იყო ყოფილ საბჭოთა კავშირში.
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .
„ყოველ ერს, რომელიც მოქმედების ასპარეზზე გამოსულა, ნებადართული ჰქონდა, დაეკავებინა თავისი ადგილი დედამიწაზე, რათა გამოჩენილიყო, აღასრულებდა თუ არა იგი „მცველისა და წმიდის“ განზრახვას. წინასწარმეტყველებამ გააკვლია მსოფლიოს დიდ იმპერიათა — ბაბილონის, მიდია-სპარსეთის, საბერძნეთისა და რომის — აღზევება და დაცემა. თითოეულ მათგანთან, ისევე როგორც ნაკლები ძლიერების მქონე ერებთან, ისტორია კვლავ მეორდებოდა. თითოეულს ჰქონდა თავისი გამოცდის ჟამი, თითოეული დამარცხდა, მისი დიდება განქარდა, მისი ძლიერება წავიდა, და მისი ადგილი სხვამ დაიკავა....“
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
„ერების აღზევებისა და დაცემის მაგალითებიდან, როგორც ეს წმინდა წერილის ფურცლებზე ნათლად არის წარმოჩენილი, მათ უნდა ისწავლონ, რაოდენ უსარგებლოა მხოლოდ გარეგნული და წუთისოფლის დიდება. ბაბილონი, მთელი თავისი ძლიერებითა და ბრწყინვალებით, რომლის მსგავსიც მას შემდეგ ჩვენს სამყაროს აღარ უხილავს, — ძლიერებითა და ბრწყინვალებით, რომლებიც იმდროინდელ ხალხს ასე მტკიცედ და მარადიულად ეჩვენებოდა, — რამდენად სრულად გაქრა იგი! როგორც „ბალახის ყვავილი“, ისე დაიღუპა. ასე იღუპება ყოველივე, რასაც საფუძვლად ღმერთი არა აქვს. მხოლოდ ის, რაც მის განზრახვას არის შეჭიდებული და მის ხასიათს გამოხატავს, შეიძლება დარჩეს. მისი პრინციპები არის ერთადერთი მტკიცე რამ, რაც ჩვენმა სამყარომ იცის“. Education, 177, 184.
Verses eleven and twelve identify the final rise and fall of the king of the south, as represented by Russia. Verses thirteen through fifteen identify the final rise and fall of the United States. The entire prophetic narrative of chapter eleven is built upon the structure of the rise and fall of kingdoms. The student of prophecy must consider this fact if he is to have any possibility of rightly dividing the prophetic message of chapter eleven.
მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლები განსაზღვრავს სამხრეთის მეფის საბოლოო აღზევებასა და დაცემას, რომელიც რუსეთით არის წარმოდგენილი. მეცამეტედან მეთხუთმეტე მუხლამდე განისაზღვრება ამერიკის შეერთებული შტატების საბოლოო აღზევება და დაცემა. მეთერთმეტე თავის მთელი წინასწარმეტყველური თხრობა აგებულია სამეფოთა აღზევებისა და დაცემის სტრუქტურაზე. წინასწარმეტყველების შემსწავლელმა ეს ფაქტი უნდა გაითვალისწინოს, თუ მას სურს, ჰქონდეს რაიმე შესაძლებლობა, მართებულად გაარჩიოს მეთერთმეტე თავის წინასწარმეტყველური უწყება.
The foundational perspective of Daniel chapter eleven is that it consists of repeated illustrations of the rise and fall of kingdoms. When Sister White stated, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” she is identifying “Grecia” as the dragon, “Rome” as the beast and “Medo-Persia” as the false prophet. She is identifying the final rise and fall of the final earthly kingdom which consists of the dragon, the beast and the false prophet who begin their rise at the Sunday law and lead the world to Armageddon in fulfillment of Revelation 16:12–21. She is directing God’s people to “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” as the perspective to employ in order “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”
დანიელის მეთერთმეტე თავის საფუძველმდები ხედვა ისაა, რომ იგი სამეფოთა აღზევებისა და დაცემის განმეორებით ილუსტრაციებს მოიცავს. როდესაც და უაითმა განაცხადა: „ასე დაიღუპა მიდო-სპარსეთის სამეფო და საბერძნეთისა და რომის სამეფოები,“ იგი „საბერძნეთს“ აიგივებს გველეშაპთან, „რომს“ — მხეცთან, ხოლო „მიდო-სპარსეთს“ — ცრუ წინასწარმეტყველთან. იგი მიუთითებს უკანასკნელი მიწიერი სამეფოს საბოლოო აღზევებასა და დაცემაზე, რომელიც შედგება გველეშაპისგან, მხეცისა და ცრუ წინასწარმეტყველისგან, რომლებიც თავიანთ აღზევებას კვირადღის კანონიდან იწყებენ და ქვეყნიერებას არმაგედონამდე მიჰყავთ გამოცხადების 16:12–21-ის აღსრულებაში. იგი ღვთის ხალხს მიმართავს „ერების აღზევებასა და დაცემას, როგორც ეს წმინდა წერილის ფურცლებზეა ცხადქმნილი,“ როგორც იმ თვალსაზრისს, რომელიც უნდა იქნეს გამოყენებული, რათა „ისწავლონ, რამდენად უსარგებლოა უბრალო გარეგანი და ამქვეყნიური დიდება.“
The reason we need “to learn how worthless is mere outward and worldly glory,” is to further understand that everything perishes “that has not God for its foundation.” It is therefore a life-or-death proposition to have God or not to have God as your foundation. From that point in the development of the thought Sister White then defines what it means to have God as your foundation when she states, “Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure.” She has just explained that everything not on God’s foundation perishes, and that a two-fold qualifier of what is built upon the foundation is whether a thing is “bound up with His purposes,” and that which “expresses His character.” His character is His foundation.
მიზეზი, რის გამოც გვჭირდება, „ვისწავლოთ, რაოდენ უღირებულია მხოლოდ გარეგანი და ამქვეყნიური დიდება“, ის არის, რომ უფრო სრულად გავიგოთ, რომ ყველაფერი იღუპება, „რასაც საფუძვლად ღმერთი არ უდევს“. ამიტომ ღმერთი გყავდეს თუ არ გყავდეს შენს საფუძვლად, ეს სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხია. აზრის განვითარების იმ ეტაპზე და უაიტი შემდეგ განმარტავს, რას ნიშნავს, გყავდეს ღმერთი შენს საფუძვლად, როდესაც აცხადებს: „მხოლოდ ის, რაც მის განზრახვასთან არის შეკრული და მის ხასიათს გამოხატავს, შეიძლება გაუძლოს.“ მან ახლახან განმარტა, რომ ყველაფერი, რაც ღვთის საფუძველზე არ არის აშენებული, იღუპება, და რომ იმის ორგვარი განმსაზღვრელი ნიშანი, თუ რა არის საფუძველზე აშენებული, არის ის, არის თუ არა რამე „მის განზრახვებთან შეკრული“ და ის, რაც „მის ხასიათს გამოხატავს“. მისი ხასიათი მისი საფუძველია.
Then in the closing sentence of the paragraph she states that “His principles are the only steadfast things our world knows.” God’s character is His principles, and His principles express His character. It is a life-or-death proposition on how mankind relates to God as the foundation of all things. I contend that the foundational structure of Daniel chapter eleven is built upon the narrative of the rise and fall of kingdoms. There is a passage where inspiration informs us of a correct type of study.
შემდეგ, აბზაცის დამასრულებელ წინადადებაში, იგი აცხადებს, რომ „მისი პრინციპები არის ერთადერთი მტკიცე რამ, რაც ჩვენმა სამყარომ იცის.“ ღვთის ხასიათი არის მისი პრინციპები, და მისი პრინციპები გამოხატავს მის ხასიათს. ეს არის სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ მიმართავს კაცობრიობა ღმერთს, როგორც ყოველივე არსებულის საფუძველს. მე ვამტკიცებ, რომ დანიელის წიგნის მეთერთმეტე თავის ფუნდამენტური სტრუქტურა აგებულია სამეფოთა აღზევებისა და დაცემის ნარატივზე. არსებობს ერთი ადგილი, სადაც შთაგონება გვაუწყებს შესწავლის სწორ სახეს.
“There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The Ministry of Healing, 441.
„არსებობს ისტორიის ისეთი შესწავლა, რომელიც არ უნდა იქნეს დაგმობილი. წმინდა ისტორია წინასწარმეტყველთა სკოლებში შესასწავლ საგანთაგან ერთ-ერთი იყო. მის მიერ ერებთან დამოკიდებულებათა ჩანაწერში იეჰოვას ნაკვალევი იკვეთებოდა. ასევე დღესაც უნდა განვიხილავდეთ ღმერთის მოქმედებას დედამიწის ხალხებთან. ისტორიაში უნდა ვხედავდეთ წინასწარმეტყველების აღსრულებას, ვსწავლობდეთ განგებულების მოქმედებას დიდ რეფორმატორულ მოძრაობებში და ვიგებდეთ მოვლენათა განვითარებას ერების საბოლოო დაპირისპირებისთვის შეკრებაში ამ დიდი ბრძოლის უკანასკნელი შეტაკებისათვის.“ The Ministry of Healing, 441.
A sanctified study of history is identified as studying God’s dealing with the nations of the earth and also in God’s providential leading of His reformatory movements, thus a sanctified history includes an external and internal line of study. The purpose of employing history in confirming God’s prophetic Word is to use that prophetic history in order to “understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The previous paragraph from Sister White was taken from a very enlightened explanation of the necessity of building a prophetic model of sacred history which is based upon the foundational structure represented in the “rise and fall” of kingdoms.
ისტორიის განწმედილი შესწავლა იგულისხმებს დედამიწის ერებთან ღმერთის დამოკიდებულების კვლევას და ასევე ღმერთის განგებულებით მის რეფორმატორულ მოძრაობათა წარმართვის შესწავლას; ამგვარად, განწმედილი ისტორია მოიცავს კვლევის როგორც გარე, ისე შიდა ხაზს. ისტორიის გამოყენების მიზანი ღმერთის წინასწარმეტყველური სიტყვის დასადასტურებლად მდგომარეობს იმაში, რომ ეს წინასწარმეტყველური ისტორია იქნეს გამოყენებული, რათა „გავიგოთ მოვლენათა წინსვლა ერების საბოლოო კონფლიქტისთვის განლაგებაში დიდი ბრძოლის ფარგლებში.“ წინა აბზაცი და უაითისგან აღებულია მეტად განმანათლებელი განმარტებიდან წმინდა ისტორიის წინასწარმეტყველური მოდელის აგების აუცილებლობის შესახებ, რომელიც დაფუძნებულია იმ საძირკველურ სტრუქტურაზე, რომელიც წარმოდგენილია სამეფოთა „აღზევებითა და დაცემით“.
“As a preparation for Christian work, many think it essential to acquire an extensive knowledge of historical and theological writings. They suppose that this knowledge will be an aid to them in teaching the gospel. But their laborious study of the opinions of men tends to the enfeebling of their ministry, rather than to its strengthening. As I see libraries filled with ponderous volumes of historical and theological lore, I think, Why spend money for that which is not bread? The sixth chapter of John tells us more than can be found in such works. Christ says: ‘I am the Bread of Life: he that cometh to Me shall never hunger; and he that believeth on Me shall never thirst.’ ‘I am the living Bread which came down from heaven: if any man eat of this Bread, he shall live forever.’ ‘He that believeth on Me hath everlasting life.’ ‘The words that I speak unto you, they are spirit, and they are life.’ John 6:35, 51, 47, 63.
„ქრისტიანული საქმისათვის მოსამზადებლად მრავალნი საჭიროდ მიიჩნევენ ისტორიულ და თეოლოგიურ თხზულებათა ფართო ცოდნის შეძენას. მათ ჰგონიათ, რომ ეს ცოდნა სახარების სწავლებაში დაეხმარებათ. მაგრამ ადამიანთა შეხედულებების მათი ეს შრომატევადი შესწავლა უფრო მათი მსახურების დასუსტებისკენ მიემართება, ვიდრე მისი განმტკიცებისკენ. როდესაც ვხედავ ბიბლიოთეკებს, რომლებიც სავსეა ისტორიული და თეოლოგიური სწავლულების მძიმე ტომებით, ვფიქრობ: რატომ იხარჯება ფული იმაზე, რაც პური არ არის? იოანეს მეექვსე თავი იმაზე მეტს გვამცნობს, ვიდრე ამგვარ ნაშრომებში შეიძლება მოიძებნოს. ქრისტე ამბობს: ‘მე ვარ პური სიცოცხლისა; ჩემთან მომავალი აროდეს მოშივდება, და ჩემი მორწმუნე აროდეს მოსწყურდება.’ ‘მე ვარ ცოცხალი პური, ზეციდან ჩამოსული; თუ ვინმე ამ პურს შეჭამს, უკუნისამდე იცოცხლებს.’ ‘ჩემი მორწმუნე აქვს საუკუნო სიცოცხლე.’ ‘სიტყვანი, რომელთაც მე გეუბნებით თქვენ, სულია და სიცოცხლეა.’ იოანე 6:35, 51, 47, 63.“
“There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.
„არსებობს ისტორიის ისეთი შესწავლა, რომელიც დასაგმობი არ არის. წმინდა ისტორია წინასწარმეტყველთა სკოლებში ერთ-ერთი სასწავლო საგანი იყო. ერებთან მისი ურთიერთობის ჩანაწერში იეჰოვას ნაბიჯთა კვალი იკვეთებოდა. ამგვარად, დღესაც ჩვენ უნდა განვიხილავდეთ ღმერთის მოქმედებას დედამიწის ერებთან. ისტორიაში უნდა ვხედავდეთ წინასწარმეტყველების აღსრულებას, ვიკვლევდეთ განგების მოქმედებას დიდ რეფორმატორულ მოძრაობებში და გვესმოდეს მოვლენათა განვითარება ერების საბოლოო დაპირისპირებისთვის მომზადებაში დიდი ბრძოლის დასასრულს.“
“Such study will give broad, comprehensive views of life. It will help us to understand something of its relations and dependencies, how wonderfully we are bound together in the great brotherhood of society and nations, and to how great an extent the oppression and degradation of one member means loss to all.
ასეთი შესწავლა მოგვცემს ცხოვრების ფართო, ყოვლისმომცველ ხედვებს. იგი დაგვეხმარება, გარკვეულწილად შევიგნოთ მისი ურთიერთმიმართებები და ურთიერთდამოკიდებულებანი, რამდენად საოცრად ვართ შეკრულნი საზოგადოების და ერების დიად საძმოში, და რამდენად დიდად ნიშნავს ერთი წევრის ჩაგვრა და დაკნინება დანაკარგს ყველასთვის.
“But history, as commonly studied, is concerned with man’s achievements, his victories in battle, his success in attaining power and greatness. God’s agency in the affairs of men is lost sight of. Few study the working out of His purpose in the rise and fall of nations.
„მაგრამ ისტორია, როგორც მას ჩვეულებრივ სწავლობენ, დაკავებულია ადამიანის მიღწევებით, მისი გამარჯვებებით ბრძოლაში, მისი წარმატებით ძალაუფლებისა და სიდიადის მოპოვებაში. კაცთა საქმეებში ღვთის მოქმედება უგულებელყოფილია. ცოტანი იკვლევენ, როგორ სრულდება მისი განზრახვა ერების აღზევებასა და დაცემაში.
“And, to a great degree, theology, as studied and taught, is but a record of human speculation, serving only to ‘darken counsel by words without knowledge.’ Too often the motive in accumulating these many books is not so much a desire to obtain food for mind and soul, as it is an ambition to become acquainted with philosophers and theologians, a desire to present Christianity to the people in learned terms and propositions.
„და, დიდწილად, თეოლოგია, როგორც მას სწავლობენ და ასწავლიან, მხოლოდ ადამიანური ვარაუდების ჩანაწერია, რომელიც მხოლოდ იმას ემსახურება, რომ ‘დააბნელოს განზრახვა სიტყვებით, რომელთაც ცოდნა არა აქვთ.’ მეტისმეტად ხშირად ამ მრავალი წიგნის დაგროვების მოტივი იმდენად არ არის გონებისა და სულისთვის საზრდოს მიღების სურვილი, რამდენადაც ამბიცია, რომ იცნობდე ფილოსოფოსებსა და ღვთისმეტყველებს, სურვილი, რომ ქრისტიანობა ხალხს წარუდგინო განსწავლული ტერმინებითა და დებულებებით.
“Not all the books written can serve the purpose of a holy life. ‘Learn of Me’, said the Great Teacher, ‘take My yoke upon you,’ ‘learn My meekness and lowliness.’ Your intellectual pride will not aid you in communicating with souls that are perishing for want of the bread of life. In your study of these books you are allowing them to take the place of the practical lessons you should be learning from Christ. With the results of this study the people are not fed. Very little of the research which is so wearying to the mind furnishes that which will help one to be a successful laborer for souls.
„დაწერილი ყველა წიგნი ვერ მოემსახურება წმიდა ცხოვრების მიზანს. „ისწავლეთ ჩემგან“, — თქვა დიდმა მოძღვარმა, — „იტვირთეთ ჩემი უღელი“, „ისწავლეთ ჩემი სიმშვიდე და სიმდაბლე“. თქვენი გონებრივი სიამაყე არ შეგეწევათ ურთიერთობაში იმ სულებთან, რომლებიც სიცოცხლის პურის უკმარისობით იღუპებიან. ამ წიგნების შესწავლისას თქვენ აძლევთ მათ ნებას, დაიკავონ იმ პრაქტიკული გაკვეთილების ადგილი, რომლებიც ქრისტესგან უნდა ისწავლოთ. ამგვარი შესწავლის ნაყოფით ხალხი ვერ იკვებება. იმ კვლევიდან, რომელიც ასე ღლის გონებას, მეტად მცირე ნაწილი იძლევა იმას, რაც ვინმეს სულებისთვის წარმატებულ მუშაკად გახდომაში დაეხმარება.
“The Saviour came ‘to preach the gospel to the poor.’ Luke 4:18. In His teaching He used the simplest terms and the plainest symbols. And it is said that ‘the common people heard Him gladly.’ Mark 12:37. Those who are seeking to do His work for this time need a deeper insight into the lessons He has given.
მაცხოვარი მოვიდა, „რათა უქადაგოს სახარება გლახაკთ.“ ლუკა 4:18. თავის სწავლებაში იგი იყენებდა უმარტივეს გამოთქმებსა და ყველაზე გასაგებ სიმბოლოებს. და ნათქვამია, რომ „ხალხის სიმრავლე სიამოვნებით უსმენდა მას.“ მარკოზი 12:37. მათ, ვინც ამ დროისათვის მისი საქმის აღსრულებას ეძიებს, სჭირდებათ უფრო ღრმა წვდომა იმ გაკვეთილებში, რომლებიც მან მოგვცა.
“The words of the living God are the highest of all education. Those who minister to the people need to eat of the bread of life. This will give them spiritual strength; then they will be prepared to minister to all classes of people.” The Ministry of Healing, 441–443.
„ცოცხალი ღმერთის სიტყვები ყოველგვარ განათლებაზე უმაღლესია. ისინი, ვინც ხალხს ემსახურებიან, სიცოცხლის პურით უნდა იკვებებოდნენ. ეს მათ სულიერ ძალას მიანიჭებს; მაშინ ისინი მზად იქნებიან, ემსახურონ ადამიანთა ყველა ფენას.“ The Ministry of Healing, 441–443.
Sister White further defines that recognizing the outworking of God’s power in setting up kings and removing kings based upon the king’s choices is the true philosophy of historical study.
და უაიტი შემდგომ განმარტავს, რომ ისტორიის შესწავლის ჭეშმარიტი ფილოსოფია არის იმის შეცნობა, თუ როგორ მოქმედებს ღვთის ძალა მეფეთა აღზევებასა და მათი დამხობაში, მეფის არჩევანთა შესაბამისად.
“In the history of nations the student of God’s word may behold the literal fulfillment of divine prophecy. Babylon, shattered and broken at last, passed away because in prosperity its rulers had regarded themselves as independent of God, and had ascribed the glory of their kingdom to human achievement. The Medo-Persian realm was visited by the wrath of Heaven because in it God’s law had been trampled underfoot. The fear of the Lord had found no place in the hearts of the vast majority of the people. Wickedness, blasphemy, and corruption prevailed. The kingdoms that followed were even more base and corrupt; and these sank lower and still lower in the scale of moral worth.
„ხალხთა ისტორიაში ღვთის სიტყვის შემსწავლელს შეუძლია იხილოს საღვთო წინასწარმეტყველების სიტყვასიტყვითი აღსრულება. ბოლოს და ბოლოს დამსხვრეული და შემუსრული ბაბილონი გაუჩინარდა, რადგან კეთილდღეობის ჟამს მისმა მმართველებმა თავი ღვთისგან დამოუკიდებლად მიიჩნიეს და თავიანთი სამეფოს დიდება ადამიანურ მიღწევას მიაწერეს. მიდია-სპარსეთის სამეფოს ზეცის რისხვა ეწვია, რადგან მასში ღვთის რჯული ფეხქვეშ იყო გათელილი. უფლის შიშს ხალხის უზარმაზარი უმრავლესობის გულებში ადგილი არ ეპოვა. ბოროტება, მკრეხელობა და გახრწნილება სუფევდა. ხოლო სამეფოები, რომლებიც მათ მოჰყვა, კიდევ უფრო მდარე და გახრწნილი იყო; და ისინი ზნეობრივი ღირსების საზომში სულ უფრო და უფრო დაბლა ეშვებოდნენ.“
“The power exercised by every ruler on the earth is Heaven-imparted; and upon his use of the power thus bestowed, his success depends. To each the word of the divine Watcher is, ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’ Isaiah 45:5. And to each the words spoken to Nebuchadnezzar of old are the lesson of life: ‘Break off thy sins by righteousness, and thine iniquities by showing mercy to the poor: if it may be a lengthening of thy tranquillity.’ Daniel 4:27.
„დედამიწაზე ყოველი მმართველის მიერ განხორციელებული ძალაუფლება ზეცისგან ბოძებულია; და მისი წარმატება დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ გამოიყენებს იგი ასე მინიჭებულ ძალას. თითოეულის მიმართ ღვთიური მეთვალყურის სიტყვაა: „მე სარტყლით შეგამკე შენ, თუმცა არ მიცნობდი.“ ესაია 45:5. და თითოეულისათვის ძველად ნაბუქოდონოსორს ნათქვამი სიტყვები არის სიცოცხლის გაკვეთილი: „მოიშორე შენი ცოდვები სიმართლით, და შენი ურჯულოებანი — ღარიბთა მიმართ გულმოწყალებით: იქნებ ასე გახანგრძლივდეს შენი მშვიდობა.“ დანიელი 4:27.“
“To understand these things,—to understand that ‘righteousness exalteth a nation;’ that ‘the throne is established by righteousness,’ and ‘upholden by mercy;’ to recognize the outworking of these principles in the manifestation of His power who ‘removeth kings, and setteth up kings,’—this is to understand the philosophy of history. Proverbs 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.
ამ საგანთა გასაგებად,—გასაგებად იმისა, რომ „სიმართლე აღამაღლებს ერს“; რომ „ტახტი სიმართლით მტკიცდება“ და „წყალობით არის განმტკიცებული“; იმის შესაცნობად, თუ როგორ მოქმედებენ ეს პრინციპები მისი ძალის გამოვლინებაში, რომელიც „მეფეებს ხსნის და მეფეებს აყენებს“,—ეს ნიშნავს ისტორიის ფილოსოფიის გაგებას. იგავნი 14:34; 16:12; 20:28; დანიელი 2:21.
“In the word of God only is this clearly set forth. Here it is shown that the strength of nations, as of individuals, is not found in the opportunities or facilities that appear to make them invincible; it is not found in their boasted greatness. It is measured by the fidelity with which they fulfill God’s purpose.” Prophets and Kings, 501, 502.
„მხოლოდ ღვთის სიტყვაშია ეს ნათლად წარმოჩენილი. აქ ნაჩვენებია, რომ ერების ძალა, ისევე როგორც ცალკეული ადამიანებისა, არ მოიპოვება იმ შესაძლებლობებსა და საშუალებებში, რომელნიც მათ დაუმარცხებელს ხდის; იგი არც მათით ქადილი სიდიადით განისაზღვრება. იგი იზომება იმ ერთგულებით, რომლითაც ისინი აღასრულებენ ღვთის განზრახვას.“ წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 501, 502.
The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, but more importantly the verses mark the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the second of three tests that began at the time of the end in 1989 as represented in verse ten.
მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლების თემა არის სამხრეთის მეფის აღზევება და დაცემა, მაგრამ უფრო მნიშვნელოვანი ის არის, რომ ეს მუხლები აღნიშნავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას და იმ სამი გამოცდისაგან მეორეს, რომლებიც 1989 წელს, აღსასრულის ჟამს, დაიწყო, როგორც ეს მეათე მუხლშია წარმოდგენილი.
That sealing is represented by Daniel in the lion’s den, the three worthies in the fiery furnace, Daniel and the three worthies praying to understand Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts in chapter two, Daniel praying the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, the wise who understand the increase of knowledge, Joshua having his sin removed in Zechariah chapter three, Zerubbabel in chapter four, Joseph becoming the second ruler in Egypt, the disciples in the upper room for ten days in advance of Pentecost, the Millerites at the Exeter camp meeting, Lazarus leading the procession at the Triumphal Entry, and the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter seven.
ეს დაბეჭდვა წარმოდგენილია დანიელით ლომთა ხაროში, სამი ღირსეულით ცეცხლოვან ღუმელში, დანიელითა და სამი ღირსეულით, რომლებიც ლოცულობდნენ, რათა გაეგოთ ნაბუქოდონოსორის სიზმარი მხეცთა ქანდაკების შესახებ მეორე თავში, დანიელით, რომელიც მეცხრე თავში ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის ლოცვას აღავლენდა, ბრძენებით, რომელნიც ცოდნის გამრავლებას შეიცნობენ, იესოთი, რომელსაც ზაქარიას მესამე თავში ცოდვა მოეშორა, ზერუბაბელით მეოთხე თავში, იოსებით, რომელიც ეგვიპტეში მეორე მმართველი გახდა, მოწაფეებით, რომლებიც ზემოთა ოთახში ათი დღის განმავლობაში იყვნენ ორმოცდამეათე დღის წინ, მილერიტებით ექსეტერის ბანაკის შეკრებაზე, ლაზარეთი, რომელიც ტრიუმფალური შესვლისას მსვლელობას მიუძღოდა წინ, და ას ორმოცდაოთხი ათასით გამოცხადების მეშვიდე თავში.
Verse eleven arrived in 2014 at the outset of the Ukrainian war and in July of 2023 the visual test, where God’s people are “made white” began. The fifth line in chapter eleven is verses thirteen through fifteen.
მეთერთმეტე მუხლი მოვიდა 2014 წელს, უკრაინის ომის დასაწყისში, ხოლო 2023 წლის ივლისში დაიწყო ხილული გამოცდა, სადაც ღვთის ერი „გათეთრდა“. მეთერთმეტე თავის მეხუთე ხაზი არის მუხლები ცამეტიდან თხუთმეტის ჩათვლით.
Fifth Line Overview
მეხუთე ხაზის მიმოხილვა
For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:13–15.
რადგან ჩრდილოეთის მეფე კვლავ დაბრუნდება და წინ წამოაყენებს პირველზე უფრო დიდ სიმრავლეს, და განსაზღვრული წლების შემდეგ უეჭველად მოვა დიდი ლაშქრითა და დიდძალი ქონებით. და იმ ჟამს მრავალნი აღდგებიან სამხრეთის მეფის წინააღმდეგ; ასევე შენი ხალხის მძარცველნი აღზევდებიან, რათა ხილვა დაამტკიცონ; მაგრამ დაეცემიან. მაშინ ჩრდილოეთის მეფე მოვა, აღმართავს მიწაყრილს და აიღებს უმაგრეს ქალაქებს; და სამხრეთის ძალები ვერ გაუძლებენ, ვერც მისი რჩეული ხალხი, და ვერც იპოვება ძალა, რომ წინ აღუდგეს. დანიელი 11:13–15.
These verses were fulfilled in 200 BC and they identify the Battle of Panium, which includes the opposing kings and their alliances, and the verses are also the point in history where pagan Rome first asserted itself into the history of Daniel eleven. The verses include the final rise and fall of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the biblical history of Christ visiting Caesarea Philippi, where Peter locates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This history typifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand with the arrival of the third of the three tests of chapter twelve consisting of being “purified, made white and tried.”
ეს მუხლები აღსრულდა ქრისტეს შობამდე 200 წელს და ისინი მიუთითებს პანიუმის ბრძოლაზე, რომელიც მოიცავს დაპირისპირებულ მეფეებსა და მათ კავშირებს; ამავე დროს, ეს მუხლები ისტორიის იმ წერტილსაც წარმოადგენს, სადაც წარმართული რომი პირველად ამკვიდრებს თავს დანიელის მეთერთმეტე თავის ისტორიაში. ეს მუხლები მოიცავს ბიბლიური წინასწარმეტყველების მეექვსე სამეფოს საბოლოო აღზევებასა და დაცემას, აგრეთვე ქრისტეს კესარია ფილიპეში მისვლის ბიბლიურ ისტორიას, სადაც პეტრე მიუთითებს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას. ეს ისტორია სახეობრივად გამოხატავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას მეთორმეტე თავში წარმოდგენილი სამი გამოცდიდან მესამის მოსვლასთან ერთად, რომელიც შედგება „განწმედის, გათეთრებისა და გამოცდისაგან.“
These three verses lead to verse sixteen where the Sunday law in the United States is represented. When the Exeter camp meeting ended on August 17, 1844 the wise virgins carried the message of the Midnight Cry across the eastern seaboard of the United States in sixty-six days. There is a period when all the virgins awake and one class has no oil, and everything which that identifies. When Simon Barjona’s name was changed to Peter the sealing of the one hundred and forty-four thousand is marked. From that point onward Jesus began to teach the disciples about the events connected with the cross.
ეს სამი მუხლი მიჰყავს მეთექვსმეტე მუხლამდე, სადაც შეერთებულ შტატებში კვირადღის კანონი არის წარმოდგენილი. როდესაც ექსეტერის საკარვე შეკრება დასრულდა 1844 წლის 17 აგვისტოს, ბრძენმა ქალწულებმა შუაღამის ღაღადის უწყება შეერთებული შტატების აღმოსავლეთის სანაპიროს გასწვრივ სამოცდაექვს დღეში გაავრცელეს. არსებობს პერიოდი, როდესაც ყველა ქალწული იღვიძებს და ერთ ჯგუფს ზეთი არა აქვს, და ყოველივე ის, რასაც ეს აღნიშნავს. როდესაც სიმონ ბარჯონას სახელი პეტრედ შეიცვალა, აღნიშნულია ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვა. იმ მომენტიდან მოყოლებული იესომ მოწაფეებს დაიწყო სწავლება ჯვართან დაკავშირებული მოვლენების შესახებ.
The cross is a symbol of the close of probation and William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had in turn been typified by Elijah was raised up to present the “events connected with the close of probation” as did both John the Baptist and Elijah. John said it this way.
ჯვარი მადლის დროის დახურვის სიმბოლოა, და უილიამ მილერი, რომელიც იოანე ნათლისმცემლით იყო წინასწარ განსახიერებული, ხოლო იოანე, თავის მხრივ, ელიას მიერ იყო განსახიერებული, აღდგენილ იქნა იმისათვის, რომ წარმოედგინა „მადლის დროის დახურვასთან დაკავშირებული მოვლენები“, როგორც ეს გააკეთეს იოანე ნათლისმცემელმა და ელიამ. იოანემ ეს ასე თქვა.
But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.
მაგრამ როდესაც მან იხილა მრავალი ფარისეველი და სადუკეველი, რომლებიც მის ნათლობაზე მოდიოდნენ, უთხრა მათ: „იქედნეთა მოდგმავ, ვინ გაგაფრთხილათ, რომ გაქცეოდით მომავალ რისხვას?“ მათე 3:7.
Elijah said it this way.
ელიამ ასე თქვა.
And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:33–17:1.
და ახაბმა გააკეთა აშერა; და ახაბმა უფრო მეტად განარისხა უფალი, ისრაელის ღმერთი, ვიდრე ისრაელის ყველა მეფემ, რომლებიც მასზე ადრე იყვნენ. მის დღეებში ხიელმა, ბეთელელმა, ააშენა იერიხონი: მისი საძირკველი ჩაყარა აბირამში, თავის პირმშოში, და მისი კარიბჭეები აღმართა თავის უმცროს ძეში, სეგუბში, უფლის სიტყვისამებრ, რომელიც მან წარმოთქვა ნავეს ძის, იესო ნავეს მიერ. და ელია თიშბელმა, გალაადის მცხოვრებთაგანი, უთხრა ახაბს: ცოცხალია უფალი, ისრაელის ღმერთი, რომლის წინაშეც ვდგავარ, ამ წლებში არც ცვარი იქნება და არც წვიმა, თუ არა ჩემი სიტყვისამებრ. 3 მეფეთა 16:33–17:1.
Speaking of William Miller’s work as a modern reformer Sister White stated:
ვილიამ მილერის საქმიანობაზე, როგორც თანამედროვე რეფორმატორისაზე, და თეთრმა დამ განაცხადა:
“It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.
„აუცილებელი იყო, რომ ადამიანები თავიანთი საფრთხისადმი გამოფხიზლებულიყვნენ; რომ აღძრულიყვნენ მადლის დროის დასრულებასთან დაკავშირებული საზეიმო მოვლენებისათვის მოსამზადებლად.“ The Great Controversy, 310.
The last six verses of Daniel eleven represent the “events connected with the close of probation.” Those events were unsealed at the time of the end in 1989, and they were clearly revealed.
დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლი წარმოადგენს „საგამოცდო დროის დახურვასთან დაკავშირებულ მოვლენებს“. ეს მოვლენები 1989 წელს, აღსასრულის ჟამს, გაიხსნა და ისინი ნათლად იქნა გამოცხადებული.
“Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. The words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.
„მის ჯვარცმამდე მაცხოვარმა თავის მოწაფეებს აუხსნა, რომ იგი სიკვდილს უნდა მისცემოდა და კვლავ აღმდგარიყო სამარხიდან, და ანგელოზები ესწრებოდნენ, რათა მისი სიტყვები გონებასა და გულებზე აღებეჭდათ. მაგრამ მოწაფეები რომაული უღლისაგან დროებით დახსნას ელოდნენ და ვერ იტანდნენ იმ აზრს, რომ ის, ვისშიც მთელი მათი იმედები იყო თავმოყრილი, სამარცხვინო სიკვდილით უნდა დატანჯულიყო. სიტყვები, რომლებიც მათ უნდა ხსომებოდათ, მათი გონებიდან განიდევნა; და როცა განსაცდელის ჟამი მოვიდა, იგი მოუმზადებელთ წაადგა. იესოს სიკვდილმა მათი იმედები ისევე სრულიად გაანადგურა, თითქოს მას წინასწარ არც გაეფრთხილებინა ისინი. ამგვარადვე, წინასწარმეტყველებებში მომავალიც ჩვენს წინაშე ისევე ნათლად არის გახსნილი, როგორც ქრისტეს სიტყვებით იყო გახსნილი მოწაფეთა წინაშე. მოვლენები, რომლებიც დაკავშირებულია მადლის ჟამის დასასრულთან და შფოთვის დროისთვის მომზადების საქმესთან, მკაფიოდ არის წარმოდგენილი. მაგრამ მრავალთ ამ მნიშვნელოვან ჭეშმარიტებათა არავითარი გაგება არა აქვთ, თითქოს ისინი არასოდეს ყოფილიყოს გამოცხადებული. სატანა თვალს ადევნებს, რათა წარხოცოს ყოველი შთაბეჭდილება, რომელიც მათ ხსნისათვის ბრძენს გახდიდა, და შფოთვის დრო მოუმზადებელთ ჰპოვებს.“ The Great Controversy, 595.
It was at Caesarea Philippi, which is Panium, which is verses thirteen through fifteen that Christ began to teach His disciples about the cross, thus typifying the history of the Exeter camp meeting until October 22, 1844. At the beginning of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” were unsealed and at the end of the movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” are unsealed within the hidden history of verse forty.
ეს იყო კესარია ფილიპეში, ანუ პანიუმში, კერძოდ კი მეცამეტე-მეთხუთმეტე მუხლებში, სადაც ქრისტემ დაიწყო თავისი მოწაფეების სწავლება ჯვრის შესახებ, რითაც წინასახედ განასახიერა ექსეტერის ბანაკის შეკრების ისტორია 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე. ას ორმოცდაოთხი ათასის რეფორმატორული მოძრაობის დასაწყისში „გამოცდის ვადის დახურვასთან დაკავშირებული მოვლენები“ გაიხსნა, ხოლო ას ორმოცდაოთხი ათასის მოძრაობის დასასრულს „გამოცდის ვადის დახურვასთან დაკავშირებული მოვლენები“ იხსნება ორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიაში.
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.
„დღეს, ელიასა და იოანე ნათლისმცემლის სულითა და ძალით, ღვთის მიერ დანიშნული მაცნეები სამსჯავროდ განსაზღვრული მსოფლიოს ყურადღებას მიმართავენ იმ საზეიმო მოვლენებისკენ, რომლებიც მალე უნდა მოხდეს მადლის ჟამის დასასრულის საათებთან და ქრისტე იესოს, როგორც მეფეთა მეფისა და უფალთა უფლის, გამოჩენასთან დაკავშირებით.“ Prophets and Kings, 715, 716.
The “events connected with the close of probation” are the events that are unsealed in the hidden history of verse forty. In Zechariah chapter three the final scenes of the investigative judgment are illustrated. Inspiration combines Zechariah’s testimony with those who are sealed in Ezekiel chapter nine.
„გამოსაცდელი დროის დახურვასთან დაკავშირებული მოვლენები“ არის ის მოვლენები, რომლებიც მეორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიაში იხსნება. ზაქარიას მესამე თავში საგამომძიებლო სამსჯავროს საბოლოო სცენებია ილუსტრირებული. ღვთიური შთაგონება ზაქარიას მოწმობას აერთიანებს იმათთან, რომელნიც ეზეკიელის მეცხრე თავში არიან დაბეჭდილნი.
“The people of God are sighing and crying for the abominations done in the land. With tears they warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they humble themselves before the Lord on account of their own transgressions. The wicked mock their sorrow, ridicule their solemn appeals, and sneer at what they term their weakness. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, and their eyes are fixed upon His perfect purity, that they so clearly discern the exceeding sinfulness of sin. Their contrition and self-abasement are infinitely more acceptable in the sight of God than is the self-sufficient, haughty spirit of those who see no cause to lament, who scorn the humility of Christ, and who claim perfection while transgressing God’s holy law. Meekness and lowliness of heart are the conditions for strength and victory. The crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross. Blessed are these mourners, for they shall be comforted.
ღვთის ხალხი კვნესის და ტირის იმ სისაძაგლეების გამო, რომლებიც ქვეყანაში კეთდება. ცრემლებით აფრთხილებენ ისინი ბოროტებს იმ საშიშროების შესახებ, რომელსაც იწვევენ ღვთიური რჯულის გათელვით, და გამოუთქმელი მწუხარებით მდაბლდებიან უფლის წინაშე საკუთარი შეცოდებების გამო. ბოროტნი დასცინიან მათ მწუხარებას, აბუჩად იგდებენ მათ საზეიმო მოწოდებებს და ირონიულად უყურებენ იმას, რასაც მათ სისუსტედ მიიჩნევენ. მაგრამ ღვთის ხალხის ტანჯვა და დამდაბლება უტყუარი მტკიცებულებაა იმისა, რომ ისინი კვლავ იბრუნებენ იმ ხასიათის ძალასა და კეთილშობილებას, რომელიც ცოდვის შედეგად დაკარგეს. სწორედ იმიტომ, რომ ისინი ქრისტეს უახლოვდებიან და მათი თვალები მიპყრობილია მის სრულ სიწმინდეს, ასე მკაფიოდ ხედავენ ისინი ცოდვის უკიდურეს ცოდვილობას. მათი მონანიება და თვითდამდაბლება ღვთის თვალში უსასრულოდ უფრო სათნოა, ვიდრე იმ ადამიანთა თავდაჯერებული, ამპარტავნული სული, რომელნიც ვერ ხედავენ გლოვის მიზეზს, აბუჩად იგდებენ ქრისტეს სიმდაბლეს და სრულყოფილებაზე აცხადებენ პრეტენზიას, მაშინ როცა არღვევენ ღვთის წმიდა რჯულს. სიმშვიდე და გულის სიმდაბლე ძალისა და გამარჯვების პირობებია. დიდების გვირგვინი ელის მათ, ვინც ჯვრის ძირში ქედს იხრის. ნეტარ არიან ეს მგლოვიარენი, რადგან ნუგეშცემულნი იქნებიან.
“The faithful, praying ones are, as it were, shut in with God. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could their eyes be opened, as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see the angels of God encamped about them, by their brightness and glory holding in check the hosts of darkness.
ერთგული, მლოცველი ადამიანები, თითქოს ღმერთთან ერთად ჩაკეტილნი არიან. მათ თვითონაც არ იციან, რამდენად მტკიცედ არიან დაცულნი. სატანის წაქეზებით, ამ ქვეყნის მმართველნი მათ მოსასპობად იბრძვიან; მაგრამ მათ რომ თვალები გახსნოდათ, როგორც ელიშას მსახურს დოთანში გაეხსნა, დაინახავდნენ ღვთის ანგელოზებს, მათ გარშემო დაბანაკებულთ, რომლებიც თავიანთი ბრწყინვალებითა და დიდებით სიბნელის მხედრობებს აკავებენ.
“As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments’ from them, and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, yet faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. And the remnant are not only pardoned and accepted, but honored. ‘A fair miter’ is set upon their heads. They are to be as kings and priests unto God. While Satan was urging his accusations and seeking to destroy this company, holy angels, unseen, were passing to and fro, placing upon them the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’”
„როდესაც ღვთის ხალხი მის წინაშე სულებს იმდაბლებს, გულის სიწმინდისათვის ვედრებით, გაიცემა ბრძანება: „გახადეთ მათ ბილწი სამოსელი“, და გამოითქმის გამამხნევებელი სიტყვები: „აჰა, მოგაშორე შენი ურჯულოება და შეგმოსავ ცვალების სამოსლით.“ ქრისტეს სიმართლის უბიწო სამოსელი შეიმოსება ღვთის გამოცდილი, ცდუნებული, მაგრამ ერთგული შვილებისთვის. შეურაცხყოფილი ნატამალი იმოსება დიდებული შესამოსლით, რათა აღარასოდეს შეიბილწოს წუთისოფლის გახრწნილებით. მათი სახელები რჩება კრავის სიცოცხლის წიგნში, აღრიცხული ყველა საუკუნის ერთგულთა შორის. მათ წინ აღუდგნენ მაცდურის ხრიკებს; გველეშაპის ღრიალმა ვერ გადაახვევინა ისინი ერთგულების გზიდან. ახლა ისინი მარადიულად დაცულნი არიან მაცდურის მზაკვრობისგან. მათი ცოდვები გადაეცემა ცოდვის შემომტანს. და ნატამალი არა მხოლოდ შეწყალებულია და მიღებული, არამედ პატივდებულიცაა. „მშვენიერი თავსაბურველი“ ედგმება მათ თავებზე. ისინი იქნებიან როგორც მეფენი და მღვდელნი ღვთის წინაშე. მაშინ, როდესაც სატანა თავის ბრალდებებს აღძრავდა და ამ დასის დაღუპვას ეძიებდა, უხილავი წმიდა ანგელოზები მიმოდიოდნენ მათ შორის და ადებდნენ მათ ცოცხალი ღვთის ბეჭედს. ესენი არიან ისინი, რომელნიც დგანან სიონის მთაზე კრავთან ერთად და რომელთაც მამის სახელი შუბლზე უწერიათ. ისინი ახალ გალობას გალობენ ტახტის წინაშე, იმ გალობას, რომლის შესწავლაც ვერავის ძალუძს, გარდა ას ორმოცდაოთხი ათასისა, რომელნიც გამოსყიდულნი არიან ქვეყნიერებიდან. „ესენი არიან ისინი, რომელნიც მიჰყვებიან კრავს, სადაც უნდა წავიდეს იგი. ესენი არიან ადამიანთაგან გამოსყიდულნი, როგორც პირველნაყოფი ღვთისა და კრავისათვის. და მათ ბაგეებში მზაკვრობა არ მოიძებნა, რადგან ისინი უბიწონი არიან ღვთის ტახტის წინაშე.“
“Now is reached the complete fulfillment of those words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My servant the Branch.’ Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.”’ Testimonies, volume 5, 474–476.
„ახლა სრულად აღსრულდა ანგელოზის ის სიტყვები: „ისმინე ახლა, იესო მღვდელმთავარო, შენ და შენს წინ მსხდომმა შენმა მეგობრებმა, რადგან ისინი საკვირველნი არიან ადამიანთა შორის; რადგან, აჰა, მოვიყვან ჩემს მორჩილს — რტოს.“ ქრისტე განცხადებულია, როგორც თავისი ხალხის გამომსყიდველი და მხსნელი. ახლა კი ჭეშმარიტად არიან ნეშტნი „საკვირველ ადამიანებად“ წოდებულნი, რადგან მათი ხიზნობის ცრემლებსა და დამცირებას ღმერთისა და კრავის წინაშე სიხარული და პატივი ენაცვლება. „იმ დღეს უფლის რტო იქნება მშვენიერი და დიდებული, და ქვეყნის ნაყოფი — ჩინებული და მშვენიერი ისრაელის გადარჩენილთათვის. და მოხდება, რომ ვინც დარჩება სიონში და ვინც გადარჩება იერუსალიმში, წმიდად იწოდება, ყოველი, ვინც სიცოცხლისათვის არის ჩაწერილი იერუსალიმში.““ მოწმობანი, ტომი 5, 474–476.
The one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation are Ezekiel’s group that are “sealed” as they “sigh and cry” for the abominations that are in the land. They are sealed when they are given the garment of Christ’s righteousness and the fair miter which represents Peter’s “kings and priests,” who were not the people of God, but have now become the people of God.
გამოცხადების წიგნში მოხსენიებული ას ორმოცდაოთხი ათასი ეზეკიელის ის ჯგუფია, რომლებიც „დაბეჭდილნი“ არიან, რადგან „ოხვრიან და ტირიან“ იმ სისაძაგლეთა გამო, რაც ქვეყანაში ხდება. ისინი იბეჭდებიან მაშინ, როდესაც ეძლევათ ქრისტეს სიმართლის სამოსელი და მშვენიერი თავსაბურავი, რომელიც წარმოადგენს პეტრეს „მეფეებსა და მღვდლებს“, რომლებიც უწინ ღვთის ხალხი არ იყვნენ, ხოლო ახლა ღვთის ხალხად იქცნენ.
But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. Dearly beloved, I beseech you as strangers and pilgrims, abstain from fleshly lusts, which war against the soul; Having your conversation honest among the Gentiles: that, whereas they speak against you as evildoers, they may by your good works, which they shall behold, glorify God in the day of visitation. 1 Peter 2:9–12.
ხოლო თქვენ ხართ რჩეული მოდგმა, სამეფო სამღვდელოება, წმიდა ერი, გამორჩეული ხალხი, რათა აუწყოთ ქებანი მისნი, რომელმაც გამოგიხმოთ სიბნელიდან თავის საკვირველ ნათელში; თქვენ, რომელნიც წინათ არ იყავით ერი, ხოლო ახლა ღვთის ერი ხართ; რომელთაც არ გქონდათ მიღებული წყალობა, ხოლო ახლა მიიღეთ წყალობა. საყვარელნო, გევედრებით, როგორც ხიზნებსა და მწირებს, მოერიდეთ ხორციელ გულისთქმებს, რომელნიც სულის წინააღმდეგ იბრძვიან; იქონიეთ თქვენი ქცევა პატიოსნად წარმართთა შორის, რათა, სადაც ცილისწამებით გდებენ ბრალს, როგორც ბოროტმოქმედებს, თქვენთა კეთილ საქმეთა ხილვით ადიდონ ღმერთი მოხილვის დღეს. 1 პეტრე 2:9–12.
Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.
ამიტომ ახლა, თუ ჭეშმარიტად დაემორჩილებით ჩემს ხმას და დაიცავთ ჩემს აღთქმას, მაშინ იქნებით ჩემთვის განსაკუთრებული საუნჯე ყველა ხალხზე მეტად, რადგან მთელი ქვეყანა ჩემია; და იქნებით ჩემთვის მღვდელთა სამეფო და წმიდა ერი. ეს არის სიტყვები, რომლებიც უნდა უთხრა ისრაელის ძეთ. გამოსვლა 19:5, 6.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’
„ამ ქვეყნის ისტორიის უკანასკნელ დღეებში ღმერთის აღთქმა მისი მცნებათა დამცველი ხალხის მიმართ განახლებული უნდა იქნეს. „იმ დღეს დავუდებ მათ აღთქმას ველის მხეცებთან, ცის ფრინველებთან და მიწის ქვეწარმავლებთან; და მოვსპობ მშვილდს, მახვილსა და ბრძოლას ქვეყნიდან და უსაფრთხოდ დავამკვიდრებ მათ. და დაგწინდავ მე შენ ჩემთვის უკუნისამდე; დიახ, დაგწინდავ მე შენ ჩემთვის სიმართლით, სამართლით, სიყვარულითა და წყალობით. დაგწინდავ მე შენ ჩემთვის ერთგულებით; და შეიცნობ უფალს.“
“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.
„და იქნება იმ დღეს: მე მოვისმენ, ამბობს უფალი, მოვისმენ ცას, და ის მოისმენს მიწას; და მიწა მოისმენს პურს, ღვინოსა და ზეთს; და ისინი მოისმენენ იზრაელს. და დავთესავ მას ჩემთვის მიწაზე; და შევიწყალებ მას, ვისაც არ ჰქონდა მიღებული წყალობა; და ვეტყვი მათ, ვინც არ იყვნენ ჩემი ხალხი: შენ ხარ ჩემი ხალხი; და ისინი იტყვიან: შენ ხარ ჩემი ღმერთი.“ ოსია 2:14–23.
“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.
„იმ დღეს, ... ისრაელის ნაშთი და იაკობის სახლის გადარჩენილნი, ... ჭეშმარიტებით დაეყრდნობიან უფალს, ისრაელის წმიდას.“ ესაია 10:20. „ყოველი ერიდან, და ტომიდან, და ენიდან, და ხალხიდან“ იქნებიან ისინი, ვინც სიხარულით უპასუხებენ უწყებას: „გეშინოდეთ ღვთისა და დიდება მიაგეთ მას, რადგან მოვიდა მისი სამსჯავროს ჟამი.“ ისინი განერიდებიან ყოველ კერპს, რომელიც მათ ამ ქვეყანას აკავშირებს, და „თაყვანს სცემენ მას, რომელმაც შექმნა ცა და ქვეყანა, ზღვა და წყაროთა წყლები.“ ისინი გათავისუფლდებიან ყოველი ხლართისაგან და დადგებიან ქვეყნიერების წინაშე, როგორც ღვთის წყალობის ძეგლები. ყოველი ღვთიური მოთხოვნის მორჩილნი, ანგელოზებისა და ადამიანების მიერ ცნობილნი იქნებიან, როგორც ისინი, ვინც „იცავენ ღვთის მცნებებს და იესოს რწმენას.“ გამოცხადება 14:6–7, 12.
“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
„აჰა, მოდიან დღეები, ამბობს უფალი, როცა მხნველი დაეწევა მომკელს, და ყურძნის მწური — თესლის მთესველს; და მთები დასწვეთებენ ტკბილ ღვინოს, და ყველა ბორცვი დადნება. და დავაბრუნებ ტყვეობიდან ჩემს ხალხს, ისრაელს, და ისინი ააშენებენ გაუდაბურებულ ქალაქებს და დასახლდებიან მათში; გააშენებენ ვენახებს და შესვამენ მათ ღვინოს; გააკეთებენ აგრეთვე ბაღებს და შეჭამენ მათ ნაყოფს. და დავნერგავ მათ მათ მიწაზე, და აღარასოდეს აღმოიფხვრებიან იმ მიწიდან, რომელიც მათ მივეცი, ამბობს უფალი, შენი ღმერთი. ამოსი 9:13–15.“ Review and Herald, February 26, 1914.
It is evident that from the point when the final chosen generation of the one hundred and forty-four thousand are sealed that there are still Gentiles who can be influenced by the one hundred and forty-four thousand’s life style (conversation) during the day of the Gentile’s visitation.
ცხადია, რომ იმ დროიდან, როცა ას ორმოცდაოთხი ათასის საბოლოოდ რჩეული თაობა დაიბეჭდება, კვლავაც იარსებებენ წარმართები, რომელთაც შეიძლება ზეგავლენა მოახდინოს ას ორმოცდაოთხი ათასის ცხოვრების წესმა (ქცევამ) წარმართთა მოხილვის დღეს.
“Human power and human might did not establish the church of God, and neither can they destroy it. Not on the rock of human strength, but on Christ Jesus, the Rock of Ages, was the church founded, ‘and the gates of hell shall not prevail against it.’ Matthew 16:18. The presence of God gives stability to His cause. ‘Put not your trust in princes, nor in the son of man,’ is the word that comes to us. Psalm 146:3. ‘In quietness and in confidence shall be your strength.’ Isaiah 30:15. God’s glorious work, founded on the eternal principles of right, will never come to nought. It will go on from strength to strength, ‘not by might, nor by power, but by My Spirit, saith the Lord of hosts.’ Zechariah 4:6.
„ადამიანის ძალაუფლებასა და ადამიანურ ძლიერებას არ დაუფუძნებია ღვთის ეკლესია, და ვერც ისინი შეძლებენ მის განადგურებას. ეკლესია დაფუძნდა არა ადამიანური ძალის კლდეზე, არამედ ქრისტე იესოზე, საუკუნეთა კლდეზე, და „ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას.“ მათე 16:18. ღვთის თანდასწრება სიმტკიცეს ანიჭებს მის საქმეს. „ნუ მიენდობით მთავრებს, ნურც კაცის ძეს,“ — ეს არის სიტყვა, რომელიც ჩვენამდე მოდის. ფსალმუნი 146:3. „სიმშვიდესა და ნდობაში იქნება თქვენი ძალა.“ ესაია 30:15. ღვთის დიდებული საქმე, რომელიც სიმართლის მარადიულ პრინციპებზეა დაფუძნებული, არასოდეს ჩავარდება არაფრად. იგი ივლის ძალიდან ძალამდე, „არა ძალით და არა ძლიერებით, არამედ ჩემი სულით, ამბობს ცაბაოთ უფალი.“ ზაქარია 4:6.“
“The promise, ‘The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it,’ was literally fulfilled. Verse 9. ‘The elders of the Jews builded, and they prospered through the prophesying of Haggai the prophet and Zechariah the son of Iddo. And they builded, and finished it, according to the commandment of the God of Israel, and according to the commandment of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia. And this house was finished on the third day of the month Adar [the twelfth month], which was in the sixth year of the reign of Darius the king.’ Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.
აღთქმა: „ზერუბაბელის ხელებმა ჩაუყარა საფუძველი ამ სახლს; მისი ხელებიც დაასრულებენ მას,“ სიტყვასიტყვით აღსრულდა. მუხლი 9. „იუდეველთა უხუცესები აშენებდნენ და წარმატებას აღწევდნენ წინასწარმეტყველ აგგესა და ზაქარიას, ყიდოს ძის, წინასწარმეტყველებით. და ააშენეს და დაასრულეს იგი ისრაელის ღმერთის ბრძანებისამებრ, და კიროსის, დარიოსისა და არტაქსერქსეს, სპარსეთის მეფის, ბრძანებისამებრ. და ეს სახლი დასრულდა ადარის თვის მესამე დღეს [მეთორმეტე თვე], რაც იყო დარიოს მეფის მეფობის მეექვსე წელს.“ ეზრა 6:14, 15.“ წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 595, 596.
Verses thirteen to fifteen represent the prophetic events that lead to the close of probation for Sabbath-keepers at the Sunday law. They also represent the third of three steps in verse ten of Daniel twelve. Verse ten is the “purification,” verses eleven and twelve represent the “made white” and verses thirteen to fifteen represent the litmus test where the Sabbath-keeping virgins are “tried.”
მეცამეტე-მეთხუთმეტე მუხლები წარმოადგენენ იმ წინასწარმეტყველურ მოვლენებს, რომლებიც კვირადღის კანონის დროს შაბათის დამცველთათვის მადლის ვადის დახურვამდე მიჰყავს. ისინი აგრეთვე წარმოადგენენ დანიელის მეთორმეტე თავის მეათე მუხლში მოცემული სამი საფეხურიდან მესამეს. მეათე მუხლი არის „განწმენდა“, მეთერთმეტე და მეთორმეტე მუხლები წარმოადგენენ „გათეთრებას“, ხოლო მეცამეტე-მეთხუთმეტე მუხლები წარმოადგენენ იმ ლაკმუსის გამოცდას, სადაც შაბათის დამცველი ქალწულები „გამოიცდებიან“.
The internal message in the book of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters seven through nine and the external message is represented by the Hiddekel River vision of chapters ten through twelve. Chapter twelve is the climax of both the internal and external visions, and it presents the method in which Christ raises up and cleanses the one hundred and forty-four thousand. Verses ten through sixteen represent the hidden history of verse forty from 1989 unto the Sunday law of verse forty-one and sixteen. The verses that fit into the hidden history represent the perfect fulfillment of verse ten of chapter twelve.
დანიელის წიგნში შინაგანი უწყება წარმოდგენილია ულაის მდინარის ხილვით, მეშვიდე თავიდან მეცხრე თავის ჩათვლით, ხოლო გარეგანი უწყება წარმოდგენილია ჰიდეკელის მდინარის ხილვით, მეათე თავიდან მეთორმეტე თავის ჩათვლით. მეთორმეტე თავი არის როგორც შინაგანი, ისე გარეგანი ხილვების კულმინაცია და წარმოგვიდგენს მეთოდს, რომლის მიხედვითაც ქრისტე აღადგენს და განწმენდს ას ორმოცდაოთხ ათასს. მეათე-მეთექვსმეტე მუხლები წარმოადგენენ მეორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიას 1989 წლიდან მეორმოცდამეერთე და მეთექვსმეტე მუხლების საკვირაო კანონამდე. ის მუხლები, რომლებიც ამ დაფარულ ისტორიაში თავსდება, წარმოადგენენ მეთორმეტე თავის მეათე მუხლის სრულყოფილ აღსრულებას.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:10–12.
მრავალნი განიწმიდებიან, გათეთრდებიან და გამოიცდებიან; ხოლო უღვთონი უღვთოდ მოიქცევიან; და ვერცერთი უღვთოთაგანი ვერ გაიგებს; ხოლო გონიერნი გაიგებენ. და იმ დროიდან, როცა ყოველდღიური მსხვერპლი მოისპობა და გაპარტახების სიბილწე დამყარდება, იქნება ათას ორას ოთხმოცდაათი დღე. ნეტარია ის, ვინც მოითმენს და მიაღწევს ათას სამას ოცდათხუთმეტ დღემდე. დანიელი 12:10–12.
The “wise” who understand verses ten through sixteen and who have been sealed both “intellectually” and “spiritually” are those who understand the external prophetic message represented in the hidden history of verse forty, and they have been “intellectually” settled into that understanding before the Sunday law. The “wise” are those who have been transformed by the internal message represented by Revelation chapter eleven and verse eleven and they have settled into the experience before the Sunday law.
„ბრძენნი“, რომელთაც ესმით მეათე მუხლიდან მეთექვსმეტე მუხლამდე არსებული მუხლები და რომლებიც დაბეჭდილნი არიან როგორც „გონებრივად“, ისე „სულიერად“, არიან ისინი, ვინც ესმით გარეგანი წინასწარმეტყველური უწყება, წარმოდგენილი მეორმოცე მუხლის დაფარულ ისტორიაში, და ისინი „გონებრივად“ დამკვიდრდნენ ამ გაგებაში საკვირაო კანონის წინ. „ბრძენნი“ არიან ისინი, ვინც გარდაიქმნენ შინაგანი უწყებით, რომელიც წარმოდგენილია გამოცხადების მეთერთმეტე თავითა და მეთერთმეტე მუხლით, და ისინი დამკვიდრდნენ ამ გამოცდილებაში საკვირაო კანონის წინ.
The “wise” are those who have received the “blessing” associated with “waiting,” marking the one hundred and forty-four thousand as those who fulfill the perfect and final fulfillment of the ten virgins. Revelation eleven verse eleven arrived in July of 2023, thus marking the “time of the end,” when Daniel and Revelation mark with two witnesses that the increase of knowledge which was unsealed in July of 2023 identifies the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. Eleven plus eleven equals twenty-two, which is a symbol of the combination of divinity with humanity, and those who pass the three-step purification process that produces the one hundred and forty-four thousand are identified in Daniel twelve, verse twelve providing another signature of Palmoni, for twelve times twelve equals one hundred and forty-four thousand.
„ბრძენნი“ არიან ისინი, რომელთაც მიიღეს „კურთხევა“, რომელიც „მოლოდინთან“ არის დაკავშირებული; ამით ას ორმოცდაოთხი ათასი აღინიშნება, როგორც ისინი, რომელნიც ათი ქალწულის სრულყოფილ და საბოლოო აღსრულებას ასრულებენ. გამოცხადების მეთერთმეტე თავის მეთერთმეტე მუხლი დადგა 2023 წლის ივლისში, და ამით აღინიშნა „აღსასრულის ჟამი“, როდესაც დანიელისა და გამოცხადების წიგნები ორი მოწმის მეშვეობით აღნიშნავენ, რომ ცოდნის გამრავლება, რომელიც 2023 წლის ივლისში გაიხსნა, განსაზღვრავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის პროცესს. თერთმეტი პლუს თერთმეტი უდრის ოცდაორს, რაც ღვთაებრიობისა და ადამიანობის შერწყმის სიმბოლოა, და ისინი, ვინც გაივლიან განწმედის სამსაფეხურიან პროცესს, რომელიც ას ორმოცდაოთხი ათასს წარმოშობს, დანიელის მეთორმეტე თავის მეთორმეტე მუხლში არიან განსაზღვრულნი, რითაც პალმონის კიდევ ერთი ნიშანი მოცემულია, რადგან თორმეტი გამრავლებული თორმეტზე უდრის ას ორმოცდაოთხ ათასს.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ გავაგრძელებთ ამ შესწავლას მომდევნო სტატიაში.